Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Κυνόδοντας


Την ταινία αυτή την περίμενα πως και πως. Δε ξέρω τι μου είχε κολλήσει πως θα μ' αρέσει αλλά τελικά δεν έπεσα έξω. Φέτος πιστεύω πως είναι η χρονιά του ελληνικού κινηματογράφου με τις πολλές διακρίσεις. Όσες ελληνικές ταινίες είδα με ικανοποίησαν. Όμως ο Κυνόδοντας ήταν ένα επίπεδο πιο πάνω. Μη νομίζετε πως υπερτερεί σε φωτογραφία, μουσική, ερμηνείες κτλ αλλά το σενάριό του παραήταν ώριμο και βαθυστόχαστο για να είναι αληθινό. Τέτοια εντύπωση από ελληνική ταινία είχα να ζήσω από "Το όνειρο του σκύλου" που έτυχε να το δω στο ίδιο σινεμά που είδα χθες και τον Κυνόδοντα. Και αν το όνειρο του σκύλου μου θύμιζε πολύ ταινίες του Ντέιβιντ Λίντς, η ταινία Κυνόδοντας που θύμησε πολύ Λαρς Φον Τρίερ και συγκεκριμένα την ταινία του Οι Ηλίθιοι. Πριν μπω στην αίθουσα πέτυχα μια φίλη μου που είχα να την δω χρόνια. Φανατική κινηματογραφόφιλος. Μου είπε πως η ταινία της άρεσε αλλά το φινάλε την απογοήτευσε. Την πίστεψα. Μετά διαπίστωσα πως μάλλον δεν έπιασε το νόημα της ταινίας. Η ταινία δε βασιζόταν στο φινάλε της, ή καλύτερα η ταινία είχε τελειώσει πριν το φινάλε χωρίς να το καταλάβουμε. Όχι πως είχε αποτύχει, αντιθέτως μας είχε υπνωτίσει σε μια σουρεαλιστική κατάσταση που ζούσε μια οικογένεια. Είχαμε υιοθετήσει την τρέλα του πατέρα, αλλά και της μητέρας και γίναμε ένα με τα παιδιά που ήταν κλειδωμένα σε μία βίλλα και μεγαλώνανε αποκομμένα από τον έξω κόσμο για να προστατευτούν από κάθε κίνδυνο όπως για παράδειγμα.... την γάτα. Οι ρόλοι ήταν πραγματικά περίεργοι, πιστεύω πως οι ηθοποιοί θα πρέπε να κουβαλάνε μια δόση τρέλας για να μπορέσουν να ανταπεξελθουν σε αυτά που έπρεπε να κάνουν. Δεν θέλω να αναλύσω παραπάνω την ταινία. Εξάλλου δεν είμαι κριτικός κινηματογράφου (αν και είναι όνειρο για μένα να γίνω). Αυτό που θέλω να πω είναι πως η ταινία σηκώνει πολύ κουβέντα και ανάλυση μετά. Δυστυχώς η ώρα ήταν περασμένη, οι περισσότεροι δουλεύαμε το πρωί και έτσι το διαλύσαμε. Αλλά σε όλη τη διαδρομή γυρνώντας στα σπίτια μας συζητούσαμε τόσο για τις συμπεριφορά των γονέων και των παιδιών όσο και για τις νέες λέξεις που και μείς ανακαλύψαμε όπως η θάλασσα που είναι μια μεγάλη μπλέ πολυθρόνα που κάθεσαι σ΄αυτήν, η καραμπίνα που είναι ένα μεγάλο άσπρο πουλί, το τηλέφωνο που είναι η αλατιέρα, τα ζόμπι που είναι κίτρινα λουλούδια και το καλύτερο το μουνί που είναι μια μεγάλη λάμπα. Και όπως είπε η μητέρα για παράδειγμα στα παιδιά της για να το κατανοήσουν "το μουνί έσβησε και βυθίστηκε το δωμάτιο στο σκοτάδι"...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου