Νομισματικό Μουσείο Αθηνών

Διαβάζοντας τον τίτλο σίγουρα αρκετοί από σας θα θιχτείτε και οι περισσότεροι θα μου πείτε πως κάποιος λάθος συσχετισμός γίνεται μεταξύ τίτλου και εικόνας.
Κι όμως, δένει αρμονικά η φωτογραφία με τον προκλητικό τίτλο. Γιατί;
Η ανασκαφή του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης έχει αρκετά πηγάδια. Εγκαταστάσεις σημαντικές για την λειτουργία μιας κοινωνίας, οι οποίες σήμερα βαπτίστηκαν πηγάδια των ευχών. Αυτή η ονομασία αναγκάζει αρκετούς επισκέπτες ξένους και Νεοέλληνες να ρίχνουν ένα νόμισμα μέσα στις τρύπες κάνοντας μια ευχή. Τόσα χρόνια τα πηγάδια και οι γύρω χώροι έχουν γεμίσει με νομίσματα. Ποιες είναι οι αντιδράσεις των επισκεπτών;
Οι ξένοι τουρίστες καθώς και ένα μέρος των Νεοελλήνων έχουν μία πολιτισμένη αντιμετώπιση μπροστά σ' αυτό το θέαμα. Χαμογελάνε, κάνουν την πλάκα τους μεταξύ τους με διακριτικότητα και ρίχνουν κι εκείνοι από ένα νόμισμα.
Και που είναι το πρόβλημα λοιπόν;
Στην πλειοψηφία των μαθητών όλων των σχολείων που επισκέπτονται το μουσείο κάθε πρωί.
Όλα τα παιδιά φωνάζουν σα ναυαγοί που βλέπουν ένα πλοίο στον ορίζοντα "Λεφτά! Λεφτά!" ή "Τελικά λεφτά υπάρχουν" μετατρέποντας το μουσείο σε παιδική χαρά. Και μέχρι εδώ όλα καλά...
Όμως αρκετοί νέοι ξεπερνάνε τα όρια. Αρκετοί ειρωνεύονται και ενοχλούν το εργατικό προσωπικό ζητώντας του τα λεφτά πίσω με ατάκες του στυλ "μου 'πεσε ένα δύευρω φέρε μου το πίσω" ή "χαίρεστε που τα πετάμε διότι τα μαζεύετε εσείς" ή "μη πετάτε διότι θα τα κλέψουν οι από κάτω" κτλ κτλ.
Σήμερα κάποιοι πετάξανε τσιγάρα αναμμένα στους κουβάδες με νερό που χρησιμοποιούν οι συντηρητές αρχαιοτήτων για τις εργασίες καθαρισμού και αποκατάστασης παλιών τοιχογραφιών και δαπέδων, ενώ η συμπεριφορά κάποιων ήταν αρκετά ανάγωγη που ξεπέρασε κάθε όριο υπομονής και επιμονής.
Η ιστορία αυτή δεν είναι πρόσφατη. Από την μέρα που άνοιξε το μουσείο και ξεκίνησαν να γεμίζουν τα πηγάδια άρχισε κι όλο αυτό το σόου. Ο σαματάς και οι κραυγές μετατρέπουν το μουσείο σε παιδική χαρά.
Παιδεία; Μηδέν.
Γιατί;
Για την αδιαφορία και την λάθος διαχείριση της κατάστασης των περισσοτέρων δασκάλων και καθηγητών. Κάποιοι βάζουν τις φωνές για τα σταματήσουν οι μαθητές και κάποιοι άλλοι είναι αδιάφοροι στο θέαμα λες και δε συμβαίνει τίποτα. Κανένας μα κανένας δεν έχει εξηγήσει την σημαντικότητα ύπαρξης και διατήρησης μιας ανασκαφής καθώς και το λειτούργημα ενός συντηρητή αρχαιοτήτων και έργων τέχνης. Όπως και σήμερα.
Σίγουρα αρκετοί θα μου πείτε να μην είμαι τόσο αυστηρός. Θα σας ρωτήσω αν κανείς από σας είχα τέτοια συμπεριφορά ως μαθητής όταν επισκεπτόταν με το σχολείο κάποιο μουσείο ή κάποιο μνημείο.
Κάποτε σεβόμασταν μία επίσκεψή μας σε έναν αντίστοιχο χώρο ακόμα κι αν βαριόμασταν. Σήμερα ο σεβασμός έχει εκλείψει. Και το χειρότερο ποιο είναι;
Οι μικροί ανάγωγοι που ειρωνεύονται, φτύνουν ή βάζουν στόχο τους εργαζόμενους της ανασκαφής του μουσείου με τα κέρματα θα φτάσουν μια μέρα να υπερηφανεύονται για μία δήθεν καταγωγή από τους Αρχαίους Έλληνες και αυτό επειδή οι ίδιοι θα ναι αποτυχημένοι και κενοί μέσα τους. Τότε θα θελα να τους ζητήσω να μου δείξουν το σεβασμό τους σε έναν πολιτισμό που ποτέ δε μοιάσαμε ούτε θα μοιάσουμε ποτέ...
Είναι κρίμα ο γεωγραφικός χώρος που λεγόταν Ελλάδα να χει πέσει στα χέρια επικίνδυνων και ανεύθυνων ανθρώπων που τους βάφτισαν Έλληνες για τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων εκείνης της εποχής.