Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2013

"La alegría ya viene!"


Σε μας μάλλον θα αργήσει να ρθει αυτή η ευτυχία. Όχι ότι δεν την θέλουμε ή την αγνοούμε, αλλά επειδή δε προσπαθούμε καν για να την αποκτήσουμε. 
Αυτό το καιρό προβάλλεται στις αίθουσες μία έξυπνη πολιτική ταινία από την Χιλή. Ο τίτλος της, "No". Ένα δυνατό όχι που φώναξαν οι Χιλιανοί στο δημοψήφισμα που αναγκάστηκε να κάνει to 1988 ο δικτάτορας Πινοσέτ, ζητώντας από τον λαό να ψηφίσει αν θέλει το καθεστώς ή όχι. Όλες οι αριστερές παρατάξεις συνεργάστηκαν για την προώθηση του όχι, ζητώντας τη βοήθεια ενός ανερχόμενου διαφημιστή για την καμπάνια. Ο Γκάελ Γκαρσία Μπερνάλ προτείνει λοιπόν στους να αποφευχθούν σκηνές βίας και να αναζητήσουν μία πιο ανάλαφρη κι ευχάριστη πρόσκληση που θα διώξει από τους πολίτες τον φόβο και θα τους ωθήσει να ψηφίσουν όχι. Το σενάριο είναι τόσο καλά δομημένο που σου παρουσιάζει με απλό και κατανοητό τρόπο όλα τα στάδια που πέρασε η ομάδα μέχρι να φτάσει στο τελικό σποτάκι και το λογότυπο του "όχι". Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας είχε να αντιμετωπίσει και τα εμπόδια έστηνε το καθεστώς. Με πείσμα και πάνω απ' όλα πίστη στη νίκη κατάφεραν να πάρουν το αποτέλεσμα που ήθελαν και η εξουσία να επιστρέψει ξανά στο λαό. 
Πρώτα απ' όλα σε κερδίζει επειδή είναι μία ταινία-ντοκουμέντο. Περισσότερη προσοχή σου τραβάνε τα βίντεο της εποχής εκείνης παρά οι χαρακτήρες των ηρώων, οι οποίοι περνάνε ως κομπάρσοι σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Δεν είναι κακό αυτό. Εξάλλου νομίζω πως ο σκοπός της ταινίας είναι να μας δείξει πως μία ομάδα ανθρώπων κατάφερε να ξεφτιλίσει έναν δικτάτορα, χωρίς να ξεχνάει πως μέχρι τότε χιλιάδες άνθρωποι είχαν εκτελεστεί, είχαν φυλακιστεί, είχαν βασανιστεί κι είχαν εξαφανιστεί.
Η "κακή" ποιότητα εικόνας κάθε άλλο παρά κουραστική ήταν, μας ταξίδεψε πίσω στη Χιλή του 80' με απόλυτη επιτυχία. Η ιδέα της σύνδεσης της ταινίας με τα "επίκαιρα" της εποχής, ήταν πανέξυπνη από τον σκηνοθέτη και πραγματικά μπράβο του. Τρομερή σύλληψη.  
Η ταινία εκτός από ευχάριστη κι έξυπνη είναι και αρκετά επίκαιρη. Με σοφία δείχνει πως μπορείς να αντιμετωπίσεις και να νικήσεις τον δυνάστη με το μυαλό και την δημιουργικότητα κι όχι με την βία. Πολύ θα θελα να την δουν όσοι επικροτούν τον τελευταίο καιρό τους πιτσιρικάδες με τα καλάσνικοφ αλλά κι όσους επιμένουν στην βία ως λύση για να ξεφύγουμε από την κατάσταση που ζούμε. 
Όσο για το τζινγκλάκι που εμπνεύστηκαν, είναι τόσο κολλητικό που σίγουρα θα το τραγουδάς για μέρες. Έτσι αποφάσισα να σας παρουσιάσω το διαφημιστικό σποτάκι της εποχής εκείνης κι όχι το Trailer. Όποιος ενδιαφέρεται να δει το trailer ας πατήσει εδώ


7 σχόλια:

  1. υπάρχουν όμως και αυτοί που δεν επικροτούν μεν,κατανοούν δε τους λόγους που εφθασαν οι πιτσιρικάδες να πάρουν καλάσνικοφ αντί για φραπέ στο Κολωνάκι,σαν την συντριπτική πλειοψηφία αυτής της ηλικίας και οχι μόνο..

    Σοφία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δύο μέρες έχω κάνει κουραστικούς διαλόγους πάνω σ' αυτό το θέμα. Συγχώρεσέ με αν δεν έχω διάθεση να κάνω έναν ακόμα σήμερα. Ελπίζω να με καταλαβαίνεις. Όσο για την άποψη και τη στάση που κρατάω γι' αυτό το θέμα μπορείς να ανατρέξεις στις δύο προηγούμενες αναρτήσεις που ανέβασα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. μια γνώμη κατέθεσα,δεν υπάρχει λόγος για περαιτέρω συζήτηση...

    Σοφία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κανείς δεν επικροτεί τα καλάσνικοφ αλλά τα βασανιστήρια, κρίμα να γίνεσαι Παναγιωταρέα

    Τάσος Μενεμένογλου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ποια βασανιστήρια Τάσο; Μην ακούω ανοησίες. Από πότε έγινε ο ξυλοδαρμός βασανιστήριο; Όχι πως το δικαιολογώ. Απαράδεκτο ήταν το ξύλο που έφαγαν και το καταδικάζω κι αυτό. Γι' αυτό κι από την αρχή των γεγονότων ξεκαθάρισα τη θέση μου και είπα πως δεν είμαι με κανέναν. Το ότι δε συμμερίζομαι την άποψή σου δε σημαίνει πως θα με βάλεις με την μεριά της αστυνομίας. Σε παρακαλώ πολύ. Κι όχι δε γίνομαι Παναγιωταρέα. Κρίμα που με αποκαλείς έτσι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. οι φωτογραφίες μαρτυρούν ένα αυταρχικό καθεστώς, και όπως παραδέχεσαι έφαγαν ξύλο...υπενθυμίζω ο Μπρέιβικ σκότωσε 74 πιτσιρικάδες και χαμογελάει

    Τάσος Μενεμένογλου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ο Μπρέιβικ που κολλάει; Κι αφού το θέτεις έτσι θα σου απαντήσω ανάλογα. Τρομοκράτες είναι κι αυτός και τα παιδάκια. Όχι αναρχικοί ούτε επαναστάτες. Όσο για το ξύλο το καταδικάζω. Δε βρίσκω το λόγο να μου το φέρνεις ως παράδειγμα. Σε παρακαλώ αν έχεις κάτι να μου πεις να μου το δώσεις με επιχειρήματα. Όχι με αερολογίες. Ήδη έχασα δύο απογεύματα και ανάλογες συζητήσεις... Δε θα θελα να σου πω το συμπέρασμα που έβγαλα. Δε θα αντέξω και τρίτο απόγευμα. Η ανάρτηση αναφέρεται στη ταινία "No". Αξίζει να την δεις αν και πιστεύω θα χεις γνώσεις πάνω στο δημοψήφισμα που διέταξε ο Πινοσέτ τότε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή