Laternative

Η χαρά του ευνούχου

2012-02-15T15:04:00.001+02:00

Στον Τελευταίο Αυτοκράτορα του Μπερτολούτσι οι ευνούχοι, σε πομπή, μεταφέρουν μέσα σε χρυσά κασελάκια τα ακρωτηριασμένα τους όργανα. Την ανάμνηση από μια φύση που είχαν, αλλά μεταλλάχτηκε. Φρικτή εικόνα, όσο και η ίδια η πράξη του ευνουχισμού. Οι ίδιοι, όμως, είναι ευτυχισμένοι. Ανήκουν στην αυλή του αυτοκράτορα, έχουν το προνόμιο να τον υπηρετούν και την αυταπάτη πως ο ευνουχισμός θα τους χαρίσει μακροβιότητα, όπως υποστήριζαν όσοι ακόνιζαν τη φαλτσέτα πάνω στον μελλοθάνατο ανδρισμό.

Η χαρά του ευνούχου είναι η χαρά μιας ακρωτηριασμένης φύσης. Της άγνοιας. Πώς είναι ο έρωτας, η ζωή, οι ορμές της; Πώς είναι να υπάρχεις και όχι να σε κατασκευάζουν για να υπηρετήσεις τον αυτοκράτορα, το χαρέμι ή τους στρατηγούς που έπρεπε να ικανοποιούν τις ανάγκες τους στο άτριχο και κακοποιημένο σώμα στις μακρόχρονες πολεμικές εκστρατείες; Οι ευνούχοι δεν είχαν τη δυνατότητα να μάθουν. Ήταν ευνουχισμένοι κυρίως σε αυτό.

Την ανάπηρη χαρά των ευνούχων θυμήθηκα πριν από μέρες, όταν φίλη μού περιέγραφε περιστατικό με κάποιον φίλο της. Απολύθηκε πριν από μήνες, έμεινε άνεργος και κατάφερε πρόσφατα να βρει μια δουλειά που του εξασφαλίζει μετά βίας 700 ευρώ. Όταν πληρώθηκε τον πρώτο μισθό, πήγε σ’ ένα κατάστημα και αγόρασε για 300 ευρώ τα παπούτσια που για καιρό χάζευε σε περιοδικό. Ένα δώρο στον εαυτό του, φαντάζομαι, που ακόμη υπήρχε κίνδυνος να πεθάνει της πείνας.

Ξέρω πως αυτή η ιστορία μπορεί να φαντάζει ως και ρομαντική σε κάποιους. Ο άνθρωπος, σχεδόν ήρωας, που επέλεξε να ικανοποιήσει το όνειρό του απ’ το να φάει. Να χαρεί, ως αντιστάθμισμα για τη δυσκολία που χρειάστηκε να αντιμετωπίσει. Με αυτήν τη χαρά του ευνούχου που μπορεί να χαίρεται με ό,τι δημιούργησε τον ίδιο τον ακρωτηριασμό του.

Στην Ελλάδα, αμέσως μετά τον Εμφύλιο, δημιουργήθηκε μια γενιά που έζησε με τον εφιάλτη του πολέμου. Η καταστροφή δεν υπήρχε πια, αλλά υπήρχαν κατεστραμμένοι άνθρωποι.

Υπήρχε πάντα η απειλή της. Μετά τη Μεταπολίτευση ήρθε η γενιά των δικαιωμάτων. Άνθρωποι που θεωρούσαν πως η πρόκληση της Δημοκρατίας είναι μια προσωπική και όχι πολιτική μόνο ανάγκη. Σε αυτήν τη γενιά δεν υπήρξε ο φόβος της στέρησης. Μόνο τα φαντάσματά της. Ανέλαβαν να μπουκώνουν χοντρά παιδιά με γεμάτα κουτάλια, να στριγκλίζουν παιδικά ονόματα στις παραλίες, να ανησυχούν γι’ αυτό που κάποτε ήταν παιδικό παιχνίδι. Ο υπερπροστατευτισμός έγινε μέτρο της αγάπης, η υπερβολή ταυτίστηκε με τον γονεϊκό ρόλο και η Ελλάδα είχε μέλλον μόνο για επιστήμονες που δημιουργούσαν με το στανιό τα όνειρα μιας παλιάς, στερημένης οικογένειας. Την ίδια εποχή ο καταναλωτισμός δημιουργούσε αξίες σε 12 άτοκες δόσεις, η Δημοκρατία ταυτίστηκε με προσωπικές αξιώσεις και επιτυχία βαφτίστηκε η επιτυχής διαχείριση του «τίποτα». Ήταν τότε που άρχισε να δημιουργείται μια γενιά, που η κοινωνία και η οικογένεια πρόσφεραν άθελά τους ως καστράτους. Η γενιά που μεγάλωνε με τον κίνδυνο να γίνει η γενιά των ευνούχων.

Παιδιά που μεγάλωσαν προστατευμένα από τα οικογενειακά άγχη, από τις κοινωνικές αντιπαραθέσεις, από τις αντιθέσεις που διαμορφώνουν φυσιολογικά τα πράγματα. Οι ιστορικές μνήμες χρησιμοποιήθηκαν παραδόξως ως μελλοντική πιθανότητα για να εξασφαλίσουν την προσήλωση στην ευμάρεια του παρόντος.

Η Ελλάδα γέμισε με μανάδες που πήγαιναν τα παιδιά ως την πόρτα του σχολείου με το αυτοκίνητο, ακόμη και αν το σπίτι απείχε 20 μέτρα, που ανησυχούσαν αορίστως για την κακοποίησή τους, ενώ οι ίδιες τα καταδίκαζαν στην ανικανότητα, που τα μάθαιναν να ταυτίζουν την ευτυχία με την αποχή από το μισό της ζωής, τη δυσκολία. Γέμισε με πατεράδες που πλήρωναν για τον λογαριασμό του κινητού του παιδιού τους όσα θα ήταν ο πρώτος μισθός που θα έπαιρναν, αν έπιαναν δουλειά. Που χαίρονταν γιατί μεγάλωναν παιδιά μακριά από τις δοκιμασίες, φτιάχνοντας έναν πριγκιπικό θρόνο το ίδιο αναγκαίο με τις καρέκλες του σπιτιού. Γέμισε με γονείς που δεν καταλάβαιναν πως ευτυχία δεν είναι το συμβόλαιο με την κενότητα, αλλά η εξοικείωση με τις ανάγκες. Η επιτυχής διαχείριση όσων πραγμάτων συμβαίνουν στη ζωή. Και πολλά απ’ αυτά είναι στ’ αλήθεια άσχημα και δύσκολα.

Η αγάπη πολλές φορές ήταν ικανοποίηση αναγκών. Πόσοι αντιλαμβάνονταν την αγάπη ως την απόφαση να παραδώσουν το παιδί τους στην ανθρώπινη πραγματικότητα; Οι ξένοι φάνταζαν πολύ βάρβαροι που απαιτούσαν από τα παιδιά τους να φύγουν απ’ το σπίτι κατά την ενηλικίωση. Και οι Έλληνες, πολύ συγκροτημένοι γύρω από την «ομορφιά» της ελληνικής οικογένειας, που τάιζε μαντραχαλάδες ως τα 40 και δεν τολμούσε να σκεφτεί πως ένα παιδί, ακόμη και αν έχει σπουδάσει πυρηνικός φυσικός, πρέπει να βρει δουλειά και να εξασφαλίζει όσα απαιτούνται για να ζήσει.

Προσφέραμε χωρίς όριο μια αγάπη που προσέφερε αφειδώς συναίσθημα, αλλά δεν απαιτούσε πράξη. Βαφτίσαμε ελευθερία όλες τις ελευθεριάζουσες απόψεις μας που επέτρεπαν να μην έχουμε ευθύνη. Μόνο φόβο, που με τη σειρά του δημιουργούσε συναίσθημα. Αλλά όχι πράξη.

Και ξαφνικά ήρθε η κρίση. Έτοιμη να κατασπαράξει τα πάντα. Και πρώτα τους ευνούχους που δημιουργήσαμε. Ανέτοιμοι ν’ αντιμετωπίσουν αυτό που έρχεται. Ακόμη και να καταλάβουν. Χαζεύουν ακόμη βιτρίνες, ενώ δεν έχουν να φάνε, θεωρούν πως η ζωή δεν μπορεί να είναι διαφορετική από αυτό που έχουν ζήσει κι επιμένουν να επικαλούνται το δικαίωμά τους στην επιβίωσή τους, σαν να είναι το φαΐ που θα τους ταΐσει.

Στην κοινωνία που καταρρέει, οι ευνούχοι κουβαλάνε τα κασελάκια με τα ακρωτηριασμένα τους όργανα. Οι ευνοημένοι του αυτοκράτορα γονιού. Και είναι τα παιδιά μας.

http://www.lifo.gr/mag/columns/4585

...

2012-02-13T15:02:00.001+02:00

Ζεστό καλοκαίρι, κρατάς ακόμα!

2012-02-12T12:59:00.004+02:00

Καλημέρα παίδες.

Είμαστε έτοιμοι;

Όλοι έξω.

Η βροχή κάνει καλό.

Τα δακρυγόνα γίνονται λιγότερο ενοχλητικά. Η σκόνη τους κολλάει στην άσφαλτο οπότε δε θα πνιγούμε όπως το καλοκαίρι.

Και οι Ματατζήδες θα γλιστράνε με τα τσόκαρα που φοράνε.

Να η ευκαιρία λοιπόν...

Όλοι στη Βουλή!

Την ώρα που οι πολιτικοί αρχηγοί μιλάνε, εμείς τραγουδάμε!

2012-02-11T12:55:00.000+02:00

Λίγες ώρες πριν από την μεγάλη στιγμή!

2012-02-11T12:40:00.001+02:00

Πρέπει να περάσουμε επιτέλους το μήνυμά μας!

Το ΣΟΚ που μας προκάλεσαν η κυβέρνηση και οι ματατζήδες έχει ξεπεραστεί.

Δε μπορούμε άλλο να ζούμε σ' αυτήν την μιζέρια. Δεν μας αξίζει να μετράμε πλέον τα ψιλά μας για να δούμε αν θα βγάλουμε την βδομάδα ή τον μήνα. Δε θέλουμε να βλέπουμε άλλο την Ελλάδα και τους συνανθρώπους μας να κατρακυλάμε κι άλλο στο πάτο.

Αν δεχτούμε να περάσουν τα νέα μέτρα τότε δεν υπάρχει νόημα να ζούμε. Είναι χοντρό αυτό που λέω και είναι χοντρό διότι σαν λαός είμαστε αρκετά κακομαθημένος και θα βρούμε αρκετά ζόρια από τώρα και στο εξής.

Μέχρι τώρα κουτσά στραβά τα βγάζαμε πέρα.

Πλέον είναι ακατόρθωτο.

Πρέπει να βγούμε στους δρόμους.

Αυτή τη φορά πρέπει να είμαστε αποφασισμένοι πως θα φτύσουμε αίμα.

Αυτή τη φορά δε θα τρέξουμε να αποφύγουμε τα δακρυγόνα και τα γκλοπ.

Αυτή τη φορά θα μείνουμε. Θα φάμε σίγουρα ξύλο αλλά θα ρίξουμε κι εμείς.

Με κάθε τίμημα και με κάθε θυσία θα μπούμε μέσα στη Βουλή.

Εμπρός λοιπόν...

Πώς διδάσκεται η μεταπολεμική Iστορία στο σχολείο

2012-02-10T15:10:00.002+02:00

Η διδασκαλία της πρόσφατης Ιστορίας στο σχολείο πάσχει. Τα σχολικά εγχειρίδια αποσιωπούν ή διαστρεβλώνουν όψεις της ιστορικής πραγματικότητας. Ο σχολικός ιστορικός λόγος συχνά υπακούει σε μια ρυθμιστική λογική της Ιστορίας που εξυπηρετεί εθνικές σκοπιμότητες. Μεγάλα δράματα της Ιστορίας, τα οποία αφορούν άμεσα τους μαθητές και τις οικογένειές τους, όπως οι αναγνωρίσεις των γενοκτονιών, δεν έχουν βρει τη θέση τους στα σχολικά εγχειρίδια και ο δάσκαλος είναι άοπλος για τη διδασκαλία τους στις σύγχρονες εθνικά μεικτές τάξεις.

Μεγάλες αλλαγές που έχουν διαμορφώσει τον κόσμο στον οποίο ζούμε σήμερα δεν θεωρούνται καν Ιστορία και δεν βρίσκουν ανταπόκριση στη σχολική τάξη, αφήνοντας τους μαθητές χωρίς εφόδια για να κατανοήσουν ιστορικά την πραγματικότητα που τους περιβάλλει. Αυτές ήταν ορισμένες από τις διαπιστώσεις που διατυπώθηκαν σε συζήτηση για τη διδασκαλία της μεταπολεμικής Ιστορίας μέσα από τα σχολικά βιβλία, την Τετάρτη, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, στην οποία συμμετείχαν ο Αντώνης Λιάκος, καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο Βασίλης Παναγιωτόπουλος, ομότιμος διευθυντής ερευνών στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, ο Χάγκεν Φλάισερ, καθηγητής Νεότερης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ο Ιάσονας Χανδρινός, υποψήφιος διδάκτορας Νεότερης και Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, με τον συντονισμό της δημοσιογράφου Αριστοτελίας Πελώνη.Τραγική χαρακτήρισε τη διδασκαλία της Ιστορίας στο σχολείο ο νεότερος ιστορικός του πάνελ, ο 28χρονος Ιάσονας Χανδρινός, υπογραμμίζοντας με έμφαση: «Έζησα στο πετσί μου ένα σύστημα εκπαιδευτικό το οποίο υπάρχει ακόμη και είναι ένα σύστημα που δεν έχει εκπαιδευτικό στόχο».

«Είναι δύσκολη η παρουσία της σύγχρονης ιστορίας στο σχολείο διότι μπαίνουν προβλήματα κοινωνικής διαπάλης η οποία διαβρώνει το πεδίο ειρήνης που θα πρέπει να είναι το σχολείο», εξήγησε ο βετεράνος ιστορικός Βασίλης Παναγιωτόπουλος, συμπληρώνοντας πως «αποδεικνύεται τελικά ότι ο χώρος της ιστορικής παιδείας δεν είναι χώρος αρμονικής συμβίωσης ούτε καν ένας χώρος κοινωνικής ανακωχής αλλά πεδίο μάχης όπου οι αντίπαλοι στρατοί κατεβαίνουν πάνοπλοι για να επικρατήσουν.

Η Εκκλησία διεκδικεί τον ρυθμιστικό της ρόλο, αυτόν που έχασε σταδιακά μετά την έξοδο των ευρωπαϊκών κοινωνιών από τον πνευματικό μεσαίωνα. Οι προοδευτικές δυνάμεις προσπαθούν να καθαγιάσουν τα πάθη της Αριστεράς μέσα από την ένταξή τους στη σχολική ύλη ενώ οι δυνάμεις της συντήρησης, σε συμμαχία με το ιδεολογικό έκτρωμα ενός νεόκοπου αντιιμπεριαλιστικού πατριωτισμού, προσπαθούν να υπερασπιστούν και να επιβάλουν τις πιο λαϊκιστικές και τις πιο αντιεπιστημονικές εκδοχές της ελληνικής Ιστορίας». Πώς υπερβαίνουμε αυτή τη δυσκολία; Με τη δημιουργία μίας διδακτικής ενότητας, πρότεινε ο κ. Παναγιωτόπουλος, όπου η γεωγραφία, ο σύγχρονος πολιτισμός και η σύγχρονη Ιστορία θα αποτελέσουν ένα σύγχρονο γνωστικό πεδίο, ένα σύνολο το οποίο χωράει πολλά πράγματα, ώστε να βοηθηθεί ο μαθητής.
Στη συζήτηση αναφέρθηκαν συχνά τα μεγάλα γεγονότα του 20ού αιώνα που συγκλόνισαν τον κόσμο, ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος, ο κομμουνισμός, οι ανταλλαγές πληθυσμών, η αντιαποικιακή εξέγερση, οι γενοκτονίες. Τις σιωπές, τις απουσίες και τις διαστρεβλώσεις στην παρουσίαση αυτών των μεγάλων ιστορικών γεγονότων της πρόσφατης Ιστορίας σχολίασε ο Χάγκεν Φλάισερ σε μια συγκριτική παρουσίαση, φέρνοντας παραδείγματα από εγχειρίδια διαφόρων ευρωπαϊκών σχολικών παραδόσεων. Έτσι, όταν αφηγούνται τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, τα ρωσικά εγχειρίδια εμμένουν στην εικόνα του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου της Σοβιετικής Ένωσης, όπως και τα βιβλία στη Λευκορωσία και στην Ανατολική Ουκρανία, ενώ σε άλλες χώρες της πρώην ΕΣΣΔ οι σοβιετικοί παρουσιάζονται όχι ως απελευθερωτές αλλά ως δυνάστες της Βαλτικής.
Άλλο παράδειγμα: Για πολλά χρόνια θέμα ταμπού ήταν για τους Γάλλους η κυβέρνηση του Βισύ και μόλις τα 10 τελευταία χρόνια μπήκε ο δωσιλογισμός στη Γαλλία στα σχολικά βιβλία. Αντιστοίχως, μικρή είναι η αναφορά στον δωσιλογισμό και στα ελληνικά βιβλία -επισήμανε ο αυστριακός ιστορικός, ο οποίος διαμένει στην Ελλάδα εδώ και 35 χρόνια- όπως και στην τραυματική εμπειρία του Εμφυλίου. Το παρελθόν διχάζει λοιπόν, τόσο στο εσωτερικό ενός έθνους όσο και σε επίπεδο διακρατικό, και αιτία διχασμού αποτελούν όχι μόνο η συνολική οπτική την οποία υιοθετούν οι συγγραφείς των σχολικών βιβλίων για την προσέγγιση του παρελθόντος αλλά και μεμονωμένα γεγονότα, όπως για παράδειγμα, ποιος ακριβώς είπε το «ΟΧΙ» του 1940.
«Μοιραζόμαστε και την Ιστορία και την κληρονομιά της σε αυτό το κοινό σπίτι που είναι η Ευρώπη», κατέληξε ο κ. Φλάισερ, ο οποίος ανέφερε ότι πολλές χώρες έχουν κοινές επιτροπές για τη σύνταξη σχολικών βιβλίων. «Δεν μιλάμε για απόκρυψη γεγονότων της πραγματικότητας, αλλά κάθε πράγμα έχει δύο πλευρές», επισήμανε, κάνοντας λόγο για ένα πρότυπο δείγμα μιας τέτοιας συνεργασίας, για ένα βιβλίο Ιστορίας της Γ΄Λυκείου που διδάσκεται προαιρετικά στη Γερμανία και στη Γαλλία. Γραμμένο από κοινού από γάλλους και γερμανούς ιστορικούς, το βιβλίο πραγματεύεται τα κρισιμότατα για τις σχέσεις των δύο χωρών χρόνια από το τέλος των ναπολεόντειων πολέμων το 1815 ως τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου το 1945 -χρόνια τα οποία περιλαμβάνουν τρεις πολέμους μεταξύ των δύο χωρών- και αποτελεί τεράστιο βήμα προς την κατεύθυνση μετακίνησης των προσβλητικών καταλοίπων ενός διχαστικού παρελθόντος.
Τα σχολικά εγχειρίδια δεν είναι το Α και το Ω σήμερα γιατί η ιστορική πληροφορία φτάνει από ποικίλες πηγές, υποστήριξε ο Αντώνης Λιάκος: από τον δάσκαλο, από την οικογένεια, αλλά κυρίως από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και τα νέα τεχνολογικά μέσα, το διαδίκτυο και τη Wikipedia. Mε όλο αυτό το υλικό της εξωσχολικής Ιστορίας «ο κάθε μαθητής μπορεί να φτιάξει μια ready-made ιστορία». Το ζήτημα όμως δεν είναι πλέον η εύρεση της πληροφορίας, αλλά η διαχείρισή της. «Μεγάλα δράματα της ιστορίας, τα οποία απασχολούν τα παιδιά και τις οικογένειές τους, την τηλεόραση και τον Τύπο, ελάχιστα απασχολούν τα σχολικά βιβλία», παρατήρησε ο ομιλητής, φέρνοντας για παράδειγμα τη γενοκτονία των Αρμενίων. «Οι συζητήσεις για αυτά τα θέματα φτάνουν στα παιδιά. Το ζήτημα είναι πώς το σχολείο θα βοηθήσει τον μαθητή να αναπτύξει εργαλεία για να χειριστεί όλη αυτή την πληροφορία γνωσιακά, ψυχολογικά και συναισθηματικά», επισήμανε ο κ. Λιάκος.
Ζητούμενα της ιστορικής έρευνας των τελευταίων δεκαετιών, όπως η μνήμη και η δικαίωση, η αναγνώριση και η ταυτότητα, η παγκοσμιοποίηση και η κρίση, θα πρέπει επίσης «να βρουν τον τρόπο τους μέσα από μια σχολική εκπαίδευση η οποία παραμένει γραφειοκρατική και αγκυλωμένη σε ένα είδος ιστορίας όπως αυτή ήταν η πολιτική ιστορία πριν από μερικές δεκαετίες». Τι γίνεται σε πρωτοπόρα σχολεία ή σε χώρες όπου αρχίζει και ανοίγει αυτή η διαδικασία; «Δουλεύουν και με το ιστορικό μυθιστόρημα, τις ταινίες, το ντοκιμαντέρ, τη μαρτυρία», για να αποκαταστήσουν μια συναισθηματική σχέση ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν, μια σχέση που τη χρειαζόμαστε, είναι κι αυτός ένας από τους λόγους που αναπαράγουμε την Ιστορία.
«Υπάρχουν όμως και μεγάλα ζητήματα που δεν μπαίνουν καν στην έννοια της Ιστορίας, δεν αντιλαμβανόμαστε ότι αποτελούν Ιστορία. Το πρώτο και μεγάλο από αυτά είναι η ιστορία της τεχνοεπιστήμης», συνέχισε ο κ. Λιάκος. «Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει πώς άλλαξε ο κόσμος στο β΄ μισό του 20ού αιώνα τουλάχιστον σε δύο παραδειγματικούς τρόπους, στην ιατρική και στην ψηφιακή τεχνολογία, και τι αλλαγές συνεπάγονται οι εξελίξεις σε αυτούς τους χώρους. Οι εξελίξεις στην ιατρική για παράδειγμα, η οποία ξεφεύγοντας από το δίπολο υγεία-αρρώστια ασχολείται πλέον με τη βελτιστοποίηση των ανθρώπινων οργανισμών, έχουν επιπτώσεις στην οικονομία, στην κοινωνική ασφάλιση, στα ασφαλιστικά ταμεία, στον τρόπο με τον οποίο συγκροτείται η ζωή». Θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν η σχολική Ιστορία, όπως είναι σήμερα, βοηθά τον μαθητή να κατανοήσει τη σύγχρονη ζωή.
«Θα πρέπει να καταλάβουμε τη σχολική ιστορία όχι ως δεοντολογία αλλά ως ένα πεδίο στο οποίο υπάρχουν μεν αντιπαραθέσεις, οι οποίες όμως θα πρέπει να γίνονται επάνω σε ένα υπόβαθρο» κατέληξε ο κ. Λιάκος. «Για να γίνει αποτελεσματική η αλλαγή της Ιστορίας στο σχολείο θα πρέπει το υπόβαθρο αυτό να εγκαταλείψει την παλιά γεγονοτολογική ιστορία και να εγκολπωθεί μια ιστορία μεγάλων αλλαγών που να καθιστά τη γνώση αντικείμενο της ίδιας της εξέλιξης». Ή, όπως το διατύπωσε πολύ παραστατικά αργότερα, απαντώντας σε ερώτηση του ακροατηρίου, «Η αναισθησία [η νάρκωση] είναι πολύ πιο σημαντική από ό,τι ήταν ο Γαμβέτας» ως ιατρική πρακτική που αποτελεί βασική τομή στη νεότερη Ιστορία.«Μια τέτοια Ιστορία είναι η μεγάλη πρόσκληση για τη σημερινή εκπαίδευση, αν θέλουμε αυτή να παρακολουθεί τις ανάγκες των σύγχρονων ανθρώπων. Για να καταλάβουν τις αλλαγές που βρίσκονται μπροστά τους θα πρέπει να καταλάβουν τι είδους Ιστορία έχουν αυτές οι αλλαγές», συνέχισε ο ιστορικός καταλήγοντας: «Διαφορετικά, αφενός θα ανοίγει το χάσμα με τις ανάγκες των νέων ανθρώπων -οι οποίοι θα αναζητούν σε διαφορετικά πεδία βοήθεια για να προσανατολιστούν στη σύγχρονη εποχή- αφετέρου οι συζητήσεις για τα μεγάλα ζητήματα θα γίνονται ερήμην της Ιστορίας».

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=442840&h1=true&fb_source=message

Σ' αυτό το ταξίδι είμαστε τόσο μακριά...

2012-02-09T15:45:00.001+02:00

Ζεστό καλοκαίρι, κρατάς ακόμα
Κίτρινο αέρα φυσάει ένα μεγάλο στόμα
Απ' το ραδιόφωνο οι εκφωνητές ασκούν υπεροχή
Ανασταίνουν και θάβουν χωρίς καμιά διακοπή
Ασταμάτητα κανάλια τρώνε το μυαλό μας
Έχουμε χάσει τόσα που δεν ξέρουμε τι είναι δικό μας
Οι φτωχοί ξέρω πως είναι περισσότερο φτωχοί
Κι οι πλούσιοι βαριούνται την τρελή τους ζωή
Μέσα από έντυπα μας καλούν να ζήσουμε μια άλλη ζωή
Μα είναι ζωή αυτή;
Όταν μια οικογένεια ζει μ' ένα μισθό εκατό χιλιάδες
Οι τύραννοι χαϊδεύουν κοιλιές μεγάλες
Και δεν είναι μόνο αυτό, μας κυνηγούν χιλιάδες μάρκες
Έξτρα φόροι, έξτρα Φ.Π.Α., έξτρα σκατά
Κι ένας πόλεμος δίπλα μας που κανείς δεν τον σταματά
Και κανείς δε διακινδυνεύει
Η αγάπη μάς διαφεύγει
Κι αντί γι' αυτό ψιθυρίζουμε διαφημίσεις
Χρησιμοποιούμε το σεξ για ν' αποφύγουμε τις σχέσεις
Κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
Σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
Κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
Είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες...

Σαν κατεψυγμένα κρέατα πουλιούνται τα πρότυπα
Ταυτιζόμαστε με ήρωες κι αλλάζουμε πρόσωπα
Πολύ αργά καταλαβαίνουμε πως ήταν σαν μια στύση που πέφτει
Ένα εκατομμύριο στερεότυπα που δεν έχουν πια καμιά γεύση
Με κάνουν ν' απορώ πώς στεκόμαστε αδιάφοροι στο ψέμα
Γιατί χάνουμε χρόνο όταν μέσα μας τρέχει το αίμα
Σαν οδοντόπαστες λιώνουμε μπροστά απ' την τηλεόραση
Κοιτάμε εικόνες έχοντας χάσει την αρχική όραση
Κοιτάζοντας τα ιδρωμένα πρόσωπα κάθε γλείφτη
Καθαρίζουμε φρούτα για να διατηρούμε την αργή μας σήψη
Καθαροί στρέιτ γιάπις διασχίζουν λεωφόρους
Περήφανα στήνουν το μέλλον με δικούς τους όρους
Σαν έξυπνοι βλάκες φέρνουν τη ντροπή της εκπαίδευσης
Κι από μια περιστρεφόμενη θέση καμαρώνουν γι' αυτή τη δικαίωση
Το 2000 η μόδα θα τους θέλει ντυμένους με δερμάτινα
Πιο γυμνασμένους
Να κυβερνούν κατώτερα όντα άτιμα
Κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
Σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
Κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
Είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες...

Στην πίστα του αεροδρομίου έχει νυχτώσει
Ένα εκατομμύριο αστέρια φωτίζουν ό,τι μ' έχει πληγώσει
Ένας φίλος μου απόψε εγκαταλείπει αυτή τη χώρα
Κατά βάθος λυπάται μα δε βλέπει και την ώρα που η ζωή του θ' αλλάξει
Όταν τ' αεροπλάνα πετάνε
Η γη απλώνεται και οι άνθρωποι ξεχνάνε
Είναι τρομερό το θέαμα
Η αίσθηση αυτή ότι πετάς
Δεν έχω άλλη εκλογή
Ένα κίτρινο ταξί περιμένει
Φυσάει, θα χειμωνιάσει
Δύο ώρες και ξημερώνει
Συννεφιασμένη Κυριακή
Πρώτη μέρα του χειμώνα
Σκέφτομαι τους πιο σημαντικούς ανθρώπους αυτού του αιώνα
Απ' το δεξί καθρεφτάκι ο κόσμος μένει πίσω
Ποτέ δεν είχα τίποτα κι απόψε θέλω να σε φιλήσω
Να μείνεις στα μάτια μου σαν άδειο τοπίο
Να κάνουμε έρωτα στο αστεροσκοπείο
Κουλουριασμένοι σαν μπάλα να εκτοξευτούμε
Μέχρι που ειρηνικά στο διάστημα να κοιμηθούμε
Κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
Σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
Κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
Είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ...

Όταν έχουμε τα κότσια, μπορούμε να κάνουμε την διαφορά

2012-02-08T15:21:00.004+02:00

Η φωτογραφία αυτή τραβήχτηκε στο Αμβούργο το 1936 κατά την διάρκεια εορτασμών. Στην έναρξη τους μέσα στο πλήθος ένας άνθρωπος αρνείται να σηκώσει το χέρι του για να χαιρετήσει ναζιστικά. Το όνομά του είναι August Landmesser. Είχε ήδη μπελάδες με τις αρχές. Είχε τιμωρηθεί με δύο χρόνια καταναγκαστικά έργα επειδή παντρεύτηκε Εβραία.

Γνωρίζουμε λίγα πράγματα για τον άνθρωπο αυτό, εκτός από το ότι είχε δύο παιδιά. Από καθαρή τύχη ένα από τα παιδιά του αναγνώρισε τον πατέρα του σε αυτήν την φωτογραφία όταν δημοσιεύθηκε σε γερμανική εφημερίδα το 1991.

Πόσο περήφανοι ένιωσαν εκείνη τη στιγμή...

Χίλιες αναρτήσεις!

2012-02-07T15:00:00.002+02:00

Σάββατο 15 Μαΐου του 2010 (εδώ)γιόρταζα τις πεντηκοστές αναρτήσεις μου. Μετά από ενάμισι χρόνο είμαστε πάλι εδώ για να θυμηθούμε τις άλλες πεντακόσιες.

Είχαμε ήδη περάσει το μεγάλο σοκ της Marfin. Η Ελλάδα ξεκινούσε τον κατήφορό της και μεις ως τρομοκρατημένοι πολίτες περιμέναμε να δούμε τις επόμενες εξελίξεις με την ελπίδα πως όλα σύντομα θα περάσουν ενώ παράλληλα εμφανίζονται τα πρώτα φιλελληνικά κινήματα στην Ευρώπη με πρώτον τον Γάλλο σκηνοθέτη Ζαν Γκοντάρ (εδώ). Ο Μάιος τελείωσε με την εισβολή των Ισραηλινών κομάντο στα τουρκικά πλοία που προσέγγιζαν την Γάζα (εδώ). Η αρχή ενός πολέμου ή το τέλος των σχέσεων Τουρκίας Ισραήλ; Ακόμα η απάντηση δεν έχει δοθεί.

Ο Ιούνιος συνεχίστηκε με την ίδια απορία με την οποία έκλεισε ο Μάιος. Η κατάσταση μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ παρέμενε πολύ ήρεμη σε σημείο που η απραξία αυτή γινόταν ύποπτη (εδώ). Η Εθνική Ελλάδος επιτέλους παίρνει το πρώτο της παιχνίδι σε αγώνες μουντιάλ στην Νότια Αφρική και ανεβάζει το ήδη πεσμένο ηθικό των Ελλήνων (εδώ). Οι πρώτοι όμως άστεγοι της οικονομικής κρίσης κάνουν την εμφάνισή τους στην Αθήνα. Μία εικόνα που πλέον είναι ανεξέλεκτη (εδώ). Κι ενώ οι ψηφοφόροι αρχίζουν να απογοητεύονται από τα δύο μεγάλα κόμματα, η ελληνική αριστερά συνεχίζει τον ανόητο ρόλο της μ' αποτέλεσμα να όχι μόνο να μη βγαίνει κανείς κερδισμένος (εδώ) αλλά η ιδέα ενός νέου εμφυλίου πολέμου να κάνει έντονη την εμφάνισή του στον ελλαδικό χώρο (εδώ). Ο μήνας κλείνει με ένα κείμενό μου που χωρίς φόβο μπορώ να το θεωρήσω "προφητικό" (εδώ).

Ο Ιούλιος ήταν ένας μήνας ήρεμος για την Ελλάδα. Όχι όμως για την Ισπανία όπου η Καταλονία επιμένει δυναμικά για ανεξαρτοποίηση με ένα εκατομμύριο Καταλανούς να γεμίζουν τους δρόμους (εδώ). Ένα θέμα που μας αφήνει αδιάφορους ή όχι;... Τον Ιούλιο έχουμε όμως την γιορτής της Αγίας Παρασκευής. Μία γιορτή σημαντική για τους Χιώτες ναυτικούς. Άνθρωποι που έχουν θυσιάσει τη ζωή τους περισσότερο από άλλους ανθρώπους, έχουν έθιμα ισχυρά και συγκινητικά (εδώ).

Ο Αύγουστος ακόμα πιο ήρεμος προετοίμαζε τον ελληνικό λαό για τα δεινά του πρώτο χειμώνα της οικονομικής κρίσης καθώς εγώ απολάμβανα τον Δεκαπενταύγουστο μαζί με τον πατέρα μου στο καράβι (εδώ). Επίσης ενοχλήθηκα με το στήσιμο του Βυζαντινού Μουσείουτ της Χίου και το παρουσίασα μέσα από το ιστολόγιό μου. Δε γίνεται να κρίνουμε τους Τούρκους όταν κι εμείς κάνουμε τα ίδια (εδώ). Το προφητικό μου κείμενο του Ιουνίου εν μέρη επιβεβαιωνόταν τέλη Αυγούστου. Οι πρώτες σάλπιγγες πολέμου έχουν ήδη ηχήσει, η σκακιέρα είναι ήδη έτοιμη και πλέον περιμένουμε την πρώτη κίνηση. Κινήσεις που με τον καιρό γίνονται όλο και πιο έντονες (εδώ).

Τον Σεπτέμβριο είχα την εξής απορία. Γιατί δεν ομορφαίνουμε την Χίο μας με απλούς τρόπους. Ένα κείμενο που άρεσε και ξεχάστηκε (εδώ). Την ίδια περίοδο "έχασα" τον πρώτο μου φανταρικό φίλο από τροχαίο (εδώ).

Τον Οκτώβριο συνέχισα την κόντρα που χω ξεκινήσει με την κατάντια του Κ.Κ.Ε. με ένα κείμενο που ενόχλησε (εδώ) όπως επίσης κατέκρινα το κλείσιμο του αρχαιολογικού χώρου της Ακρόπολης. Τα μνημεία δε τα εκμεταλλευόμαστε για ατομικά ή συλλογικά συμφέροντα. Τα μνημεία τα σεβόμαστε (εδώ).

Τον Νοέμβριο ψηφίζεται το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης ως το καλύτερο του κόσμου (εδώ). Παράλληλα ένα ακόμη κείμενό μου προκαλεί καθώς αναρωτιέμαι αν σωστά γιορτάζουμε την 11 Νοεμβρίου ως την μέρα που απελευθερώθηκε η Χίος (εδώ).

Τον Δεκέμβριο ο Παπανδρέου πήρε την 79η θέση παγκοσμίως ως διαμορφωτής του κόσμου (εδώ) καθώς εγώ αντιδρώ στις οργανωμένες συγκεντρώσεις και πορείες (εδώ). Ήδη η πτώση του δυτικού κοινωνικού μοντέλου άρχισε να γίνεται εμφανής στην καθημερινότητά μας αλλά κανείς δεν έχει πάρει ακόμα είδηση (εδώ). Έρχονται και οι πρώτες χριστουγεννιάτικες γιορτές εν καιρώ κρίσης. Με τον θάνατο των χριστουγεννιάτικων εθίμων μας κλείνει ο χρόνος (εδώ).

Με τον Ιανουάριο ξεκινάει η πιο σκοτεινή χρονιά της μεταπολίτευσης. Όλες οι ελπίδες και τα όνειρα που είχαμε την χρονιά αυτή χάθηκαν στην πορεία. Ο μήνας ξεκίνησε με ένα ξεχασμένο ήρωα, τον Μπελογιάννη μπας και αφυπνιστούν ορισμένοι (εδώ). Μάταια... Γι' αυτό αναρωτιέμαι τι απογίνονται οι επαναστάτες των εφηβικών μας χρόνων (εδώ).

Από τον Φλεβάρη η Μεσόγειος αρχίζει να φλέγεται. Πρώτη η Τυνησία και σειρά έχει η Αίγυπτος ενώ εμείς ακόμα κοιμόμαστε (εδώ). Μας αφορά όμως το επαναστατικό κύμα της Βόρειας Αφρικής; Δε μας τρομάζει η ιδέα μη προκληθεί ένα τσουνάμι που θα μας πνίξει όλους (εδώ); Τουλάχιστον συνειδητοποιούμε την στάση της Γερμανίας απέναντι στην ελληνική οικονομική κρίση αλλά και σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση (εδώ). Πάλι καλά...

Ο Μάρτης και ο Απρίλης ήταν η αρχή του σύντομου ελληνικού επαναστατικού καλοκαιριού. Οι ειδικές δυνάμεις και τα ΜΑΤ ξεκίνησαν τις "προπονήσεις" τους στην Κερατέα (εδώ). Οι πρώτες αντιδράσεις των Ελλήνων απέναντι στους πολιτικούς ξεκίνησαν με αυγά (εδώ). Μέχρι τότε είχαμε ακόμα λεφτά...

Ο Μάιος μπήκε δυναμικά. Οι Αμερικανοί βρήκαν και δολοφόνησαν τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Ένα όνομα που κάποτε είχε γίνει σύνθημα έμεινε στην ιστορία. Τόσο η ζωή του όσο και ο θάνατός του παρέμειναν μυστήριο (εδώ). Την επόμενη μέρα πέθανε ο καλός μας άνθρωπος. Ο Θανάσης Βέγγος. Μπορεί να έφυγε από την ζωή αλλά στην καρδιά μας θα ζει για πάντα όσο ακόμα θα γελάμε με τις ταινίες του (εδώ). Εκείνες τις μέρες στην Αθήνα ξεκινάει ένα ρατσιστικό κύμα. Ακροδεξιοί άρχισαν να κυνηγάνε αλλοδαπούς μετά την άδικη δολοφονία ενός Έλληνα από τρεις ξένους. Οι θάνατοι αυτοί μας γέμισαν ανασφάλεια. Εκείνες τις μέρες έγραψα ένα κείμενο που άρεσε αλλά και ενόχλησε ταυτόχρονα (εδώ). Επίσης μία ανάρτηση μου για την αριστερά έγινε θέμα συζητήσεων. Παρόλο που γράφτηκε έναν χρόνο πριν τίποτα δεν έχει αλλάξει ειδικά τώρα που το έχουμε τόσο πολύ ανάγκη (εδώ).

Ιούνιος. Ο μήνας του εθνικού ξύλου. Όσοι είχαμε κατέβει στο Σύνταγμα εκείνες τις μέρες φάγαμε το ξύλο της αρκούδας. Ξεκίνησαν λοιπόν τα όργανα (εδώ), παντού ξύλο (εδώ) και κατάληψη ξανά της πλατείας Συντάγματος από τον καθεστωτικό στρατό του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (εδώ). Εκείνες τις μέρες μίσησα την αστυνομία και τα ζώα τους ματατζήδες.

Ο Ιούλιος ήταν ο μήνας που εκπληρώθηκε ένα μεγάλο και άπιαστο όνειρο. Είδα στο Ο.Α.Κ.Α. την συναυλία του Ρότζερ Γουότερς The Wall (εδώ, εδώ και εδώ). Τον ίδιο μήνα πέθανε η Έιμι Γουάινχάουζ. Όλοι κλαίγανε και μνημονεύανε μία κοπέλα με καλή μουσική αλλά με άστατη ζωή. Επιλογή της ήταν στην τελική. Κανείς όμως δεν έχει μνημονεύσει τα παιδάκια που πεθαίνουν από ασιτία σε χώρες του τρίτου κόσμου. Κρίμα που δε τα λένε κι αυτά Έιμι (εδώ).

Ο Αύγουστος ως μήνας διακοπών ήταν ήρεμος. Εξάλλου φάγαμε τόσο ξύλο και χημικά που αποφασίσαμε τελικά να αράξουμε σε καμιά παραλία. Όταν όμως εμείς εδώ με την κρίση συνεχίζουμε να φοροδιαφεύγουμε (κυρίως οι πλούσιοι) κάποιοι άλλοι πλούσιοι Ιταλοί και Γάλλοι ζήτησαν μεγαλύτερη φορολογία γι' αυτούς για να βοηθήσουν την χώρα τους. Εδώ ακόμα όχι μόνο κρύβονται αλλά εκμεταλλεύονται την κατάσταση (εδώ).

Τον Σεπτέμβριο γίνεται η Δ.Ε.Θ. Η Θεσσαλονίκη ζει στον παλμό της Αθήνας του Ιουνίου. Παράλληλα ξεκινάει στην Χάγη η δίκη για την καταστροφή του Διστόμου. Ντροπή τόσο για τις ελληνικές αρχές που τόσα χρόνια δε το 'καναν αυτό αλλά ντροπή και σε όσους το ξεκίνησαν τώρα με σκοπό το κέρδος και όχι τη μνήμη των θυμάτων (εδώ). Παράλληλα το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία ξεκινάνε μία τρομερή επίθεση και ελεεινή προπαγάνδα ενάντια στην αθεΐα και στον σκεπτικισμό. Ντροπή και σ' αυτούς λοιπόν (εδώ).

Τον Οκτώβριο ο ελληνικός λαός είχε αγανακτήσει για τα καλά. Δεν άντεχε άλλο τα νέα μέτρα. Δεν δεχόταν άλλο το δούλεμα των πολιτικών και πάνω απ' όλα είχε βρεθεί σε ένα αδιέξοδο. Τρία χρόνια η Αθήνα καίγεται και τίποτα δεν έχει αλλάξει (εδώ).Τις μέρες εκείνες πέθανε ένας από τους μεγαλύτερους εκμεταλλευτές της ανθρωπότητας. Δυστυχώς όμως η ελεύθερη αγορά των καπιταλιστικών κοινωνιών τον ανακύρηξαν άγιο (εδώ). Κι ενώ είχε προγραμματιστεί άλλη μία συγκέντρωση αγανακτισμένων στο Σύνταγμα, ήταν τόσο μικρός ο αριθμός του κόσμου που πήγε που εποιικώς θα την αποκαλούσα αποτυχημένη. Αυτό με ανάγκασε να γράψω ένα γράμμα στον αγαπημένο μας άνθρωπο που μας άφησε την περίοδο που τον είχαμε ανάγκη (εδώ). Ένα ακόμα διορατικό μυαλό μας είχε προετοιμάσει γι' αυτήν την περίοδο που περνάμε. Ποιος τον άκουγε όμως (εδώ); Μόνη σωστή αντίδραση αυτού του μήνα; Μα φυσικά η μούτζα του νεαρού στην παρέλαση (εδώ).

Ο Νοέμβρης είναι ένας μήνας που θα συζητιέται για πολλά χρόνια. Ο Παπανδρέου κάνει μία σωστή κίνηση. Μία κίνηση όμως που έδειξε πως ο ελληνικός λαός είναι ανεύθυνος ενώ παράλληλα οι δυνάστες μας φάνηκαν αδύναμοι (εδώ). Το αποτέλεσμα; Να παραιτηθεί, να πανηγυρίζουμε εμείς πως πετύχαμε κάτι και η κατάσταση να συνεχίζει να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Η συμπεριφορά των Ευρωπαίων απέναντί μας μου δημιουργεί την εξής απορία, ανήκουμε στην Ευρώπη ή όχι (εδώ); Επίσης ο Νοέμβριος είναι ο μήνας του Πολυτεχνείου. Για μένα όμως προσωπικά το Πολυτεχνείο πλέον ξέβαψε. Καιρός να αναζητήσουμε νέα πρότυπα (εδώ). Και ενώ μιλάμε για πρότυπα ο Καντάφι πέφτει και αναρωτιέμαι. Ήταν τελικά κακός ο Καντάφι όπως μας τον παρουσίαζαν τα μέσα και οι Αμερικάνοι ή όχι (εδώ); Επίσης υπενθυμίζω διάφορα επαναστατικά κινήματα που έλαβαν χώρα σε περιόδους πολύ πιο δύσκολες από τις σημερινές (εδώ). Τέλος εκείνον τον μήνα έγραψα ένα κείμενο που όχι μόνο ενθουσίασε και ενόχλησε αλλά έγινε και ιδέα θεματικής βραδιάς στο Bios. Για μένα είναι η πρώτη μεγάλη επιτυχία του ιστολογίου μου (εδώ και εδώ).

Ο Δεκέμβρης μας προετοίμαζε για το τέλος της πιο επεισοδιακής χρονιάς. Σε εκείνον τον μήνα διαπίστωσα πως σαν Έλληνες δε μπορούμε να ελπίζουμε πολύ στην πλειοψηφία της νεολαίας μιας και έχει χάσει για τα καλά το δρόμο της (εδώ). Από την άλλη ξετρύπωσα την ομιλία ενός σπουδαίου φιλοσόφου του Μπέρτραντ Αρθουρ Γουίλιαμ Ράσελ ο οποίος μας μιλάει για τον αθεϊσμό (εδώ). Λίγο πριν φύγει ο χρόνος κλείνει μία αγαπημένη εφημερίδα η οποία από το 1997 με ενημέρωνε για τα γεγονότα, η Ελευθεροτυπία (εδώ). Με ανάμεικτα συναισθήματα υποδεχόμασταν το 2012.

Ο Ιανουάριος του '12 είχε μία πιο πολιτική στάση απέναντι στα γεγονότα. Αναφέρθηκε στο ερώτημα γιατί η Αριστερά σήμερα μοιάζει πολύ με την Δεξιά (εδώ) όπως επίσης και στην απορία αν η Ευρωπαϊκή Ένωση θα χει την ίδια τύχη με αυτή της Γιουγκοσλαβίας (εδώ). Παράλληλα ξεκίνησα έναν πόλεμο απέναντι στην αδιαφορία και τους εκπροσώπους της (εδώ). Μετά την επίσκεψή μου στο Βελιγράδι με έπιασε ένας αντιπολεμικός οίστρος σε ένα διάλογο που συγκίνησε αρκετούς (εδώ). Δυστυχώς ο μήνας έκλεισε με τον θάνατο του κύριου Θόδωρου Αγγελόπουλου. Ξαφνικά γίναμε πιο φτωχοί ως Έλληνες (εδώ).

Το αντιπολεμικό μου ύφος συνεχίζεται και τον Φεβρουάριο με ένα κείμενο που έγραψα μετά την προβολή της ταινίας "Το Λιβάδι που δακρύζει", ένα κείμενο που άλλοι το δέχτηκαν θετικά κι αντέδρασαν με τον δικό τους τρόπο. Το μόνο σίγουρο είναι πως πραγματοποιήθηκε ένας ποιοτικός διάλογος μεταξύ μας (εδώ).

Εδώ είμαστε για να συνεχίσουμε δυναμικά και ευχάριστα ίσως και δυσάρεστα μέχρι τις 1500 αναρτήσεις...

Ανήσυχο Βελιγράδι

2012-02-06T21:35:00.003+02:00

Πριν αναφερθώ στο ιστολόγιό μου για το Βελιγράδι ως πόλη, προτιμώ να το παρουσιάσω ως μία καλλιτεχνική οντότητα. Μία πόλη που τώρα ησυχάζει από τις σειρήνες και τους βομβαρδισμούς. Μία πόλη που τώρα αναζητάει μία ταυτότητα στον παγκόσμιο χάρτη.

Η κεντρική οδός του πρίγκιπα Μιχαήλ είναι γεμάτη γκαλερί ενώ τα στενά της σφύζουν από καφετέριες με άποψη. Το ίδιο και οι τοίχοι της πόλης.

Ξεκινάω το βίντεο με ένα γκράφιτι που συναντά κανείς μόλις περάσει την πρώτη γέφυρα του ποταμού Σάββα και βρεθεί στην παλιά πόλη. Με μεγάλα γράμματα σου λέει "Το Βελιγράδι μου" έχοντας από πίσω φόντο τα χαρακτηριστικά κτίρια του καθεστώτος (βρίσκονται στο Νέο Βελιγράδι). Πριν περάσουμε όμως την γέφυρα συναντήσαμε μία υπαίθρια φωτογραφική έκθεση με θέμα το Βελιγράδι, ενώ ένα ποταμόπλοιο είχε μετατραπεί σε μπαρ με το όνομα "Αθήνα". Δυστυχώς ένα διπλανό του δεν είχε την ίδια τύχη. Η γέφυρά του σε οδηγεί στην υποβρύχια είσοδο του.

Πάνω από την γέφυρα μου τράβηξε την προσοχή ένα τεράστιο γκράφιτι στο τυφλό τοίχο ενός κτιρίου. Από πίσω δεσπόζει το καμπαναριό του καθολικού ναού της πόλης.

Ένα άλλο ιδιαίτερο γκράφιτι, ένα στόμα που για δόντια έχει πολυκατοικίες και ως τροφή το δέντρο. Πόσο όμορφη σύλληψη και πόσο πολύ μοιάζει με το πρόβλημα της Αθήνας. Παντού τσιμέντο δυστυχώς.

Συνεχίζουμε στις γκαλερί της οδού Πρίγκιπα Μιχαήλ. Ενδιαφέρουσες τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Καθώς πηγαίνουμε προς τον ναό του Αγίου Σάββα απολαμβάνουμε τους ζωγραφιστούς τυφλούς τοίχους των γύρω κτιρίων. Τίποτα δεν αφήνουν άθικτο οι Σέρβοι. Κατά την γνώμη μου καλά κάνουν βλέποντας την αισθητική βελτίωση της πόλης τους.

Στη διαδρομή μου τράβηξαν την προσοχή και οι ζωγραφιστές πεζοδρομήσεις δίνοντάς τους έναν πιο παιχνιδιάρικο τόνο. Οι πεζόδρομοι-ζέβρες βρίσκονται κοντά στο "Σουπερμαρκετ", έναν πολυχώρο στο υπόγειο μιας παλιά πολυκατοικίας. Περίεργος φωτισμός με πολλές λάμπες να κρέμονται από το ταβάνι ενώ ο χώρος προσφέρεται για φαγητό, καφέ, ποτό, ψώνια και... κομμωτήριο.

Τελευταία στάση στο θέμα της τέχνης ήταν το "Σπίτι του Τίτο", ένα μουσείο νοσταλγός του καθεστώτος. Το ενδιαφέρον της έκθεσης ήταν η πανκ σκηνή εκείνη την εποχή. Μουσικά συγκροτήματα όπως οι Idoli δεν έχουν σε τίποτα να ζηλέψουν αντίστοιχα ευρωπαϊκά. Τόσο τα βίντεοκλιπ τους όσο και τα τραγούδια τους ήταν πρωτοποριακά και μοντέρνα (α ρε καημένη Ελλάδα που μεγαλουργούσες με τον Δάκη και την Πωλίνα).

Κι εκεί που νομίζεις πως τα χεις δει όλα σε κάθε στενό σου ξεπετάγεται μια εικαστική νότα.

Αυτή η πόλη παραμένει ανήσυχη. Και αυτό βοηθάει στο να δίνει καλλιτεχνικές εμπνεύσεις και δημιουργικότητα στους νέους.

Το βίντεο κλείνει στο θρυλικό "Μαρακανά" της Ευρώπης. Το γήπεδο του Ερυθρό Αστέρα, με το θρυλικό γκράφιτι στα εκδοτήρια των εισιτηρίων.

Όλες οι στολές είναι ίδιες...

2012-02-05T01:10:00.002+02:00

Πάμε κατά διαόλου. Μέρα με την μέρα αυτό νιώθω.

Όσοι άνθρωποι ζήσανε τις φρίκες των Παγκοσμίων Πολέμων και του εμφυλίου (για μας τους Νεοέλληνες) φεύγουν από τη ζωή. Πεθαίνουν. Πεθαίνουν και μαζί μ' αυτούς οι φρικτές μνήμες των μαχών, των απωλειών. Του πόνου.

Του πόνου που αφήνει κάθε πόλεμος. Τους νεκρούς φίλους, τους νεκρούς συγγενείς, τα ορφανά παιδιά, τις μαυροφορεμένες μανάδες...

Γράφω αυτό το κείμενο μετά την προβολή της αριστουργηματικής ταινίας "Το λιβάδι που δακρύζει". Δυστυχώς κάποια μυαλά διορατικά χάθηκαν στην πάροδο του χρόνου. Το έργο τους όμως μας το άφησαν. Το θέμα όμως είναι ποιος θα το παρακολουθήσει. Και από αυτούς που θα το παρακολουθήσουν ποιοι θα κατανοήσουν το μέγεθος της φρίκης ενός πολέμου. Το μέγεθος της φρίκης της ύπαρξης συνόρων. Το μέγεθος της φρίκης του να μη μπορεί κανείς να κινείται ελεύθερα στον κόσμο, λες και κάθε έδαφος ανήκει σε κάποιον συγκεκριμένο λαό. Λες και συ που αναζητάς έναν καλύτερο τόπο, γίνεσαι εισβολέας στα μάτια των ντόπιων. Τα χρόνια περνάνε, οι στολές αλλάζουν, αλλά στο τέλος διαπιστώνεις πως όλες οι στολές είναι ίδιες...

Οι ακροαριστεροί σακατεύουν τους ακροδεξιούς, οι ακροδεξιοί σκοτώνουν τους μετανάστες, οι μετανάστες δολοφονούν ντόπιους για να επιβιώσουν... Παντού θύματα, παντού μίσος, παντού πόνος...

Και μέσα σ' όλα αυτά η άγνοια. Η άγνοια πάνω στην ιστορία. Η άγνοια πάνω στην κοινωνία. Η άγνοια που εξακολουθεί να προκαλεί πόνο και να ποτίζει με αίμα το από χρόνια κόκκινο χώμα.

Αν υπήρχε θεός το μεγαλύτερό του λάθος είναι η άγνοια που πρόσφερε στα μυαλά του λαού...

Δε θέλω στολές...

Δε θέλω τον στρατό.

Δε θέλω την αστυνομία.

Δε θέλω ταυτότητα.

Δε θέλω σύνορα.

Δε θέλω κράτη.

Δε θέλω νόμισμα.

Θέλω να ζήσω άφοβα και ελεύθερα.

Ben Gazzara 1930-2012

2012-02-04T20:15:00.001+02:00

Την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 81 ετών, άφησε την Παρασκευή ο ηθοποιός Βen Gazzara, σύμφωνα με ανακοίνωση του δικηγόρου του.

Γνωστός για τους ρόλους του «σκληρού» που είχε παίξει σε δεκάδες ταινίες, τηλεοπτικές και θεατρικές παραγωγές στην μακρά σταδιοδρομία του στον χώρο της υποκριτικής, απεβίωσε από καρκίνο στο πάγκρεας σε νοσοκομείο στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης.

Τρεις φορές υποψήφιος για το βραβείο Τόνι για τις ερμηνείες του πάνω στη σκηνή, έγινε παγκοσμίως γνωστός όταν υποδύθηκε τον κατηγορούμενο για μια δολοφονία στην ταινία «Ανατομία Ενός Εγκλήματος» (Anatomy of a Murder, 1959).

Είχε συνεργαστεί με πολυάριθμους διάσημους σκηνοθέτες στο Χόλιγουντ, συμπεριλαμβανομένου του John Cassavetes (Ιωάννη Κασσαβέτη) στο γκανγκστερικό φιλμ «Ο θάνατος ενός Κινέζου μπουκμέικερ» (The Killing of a Chinese Bookie, 1976).

The Dark Side of the Moon

2012-02-04T12:23:00.001+02:00

Κάποτε μας το τραγουδούσαν οι Pink Floyd. Ο διάσημος δίσκος τους The Dark side of the moon τελείωνε με τον εξής στίχο: I 'll see you on the dark side of the moon.

Μία περιοχή που τότε μόνο με την χρήση ναρκωτικών έφτανες και απολάμβανες.

Όμως η αλαζονεία της ανθρωπότητας είναι τόσο μεγάλη που δε τους έφτανε η φωτεινή πλευρά που απολαμβάνουμε συνήθως τα καλοκαιρινά βράδια του Αυγούστου, αλλά ήθελαν και την σκοτεινή πλευρά.

Για τους αλαζόνες μη ρομαντικούς ανθρώπους αυτού του πλανήτη παρουσιάζω μέσα από το ιστολόγιό μου την σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού.

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

Οικογενειακές υποθέσεις

2012-02-03T15:13:00.002+02:00

Ποιος είπε πως οι κινηματογραφικές ταινίες δεν είναι βγαλμένες από τη ζωή. Ακόμα και οι υπερπαραγωγές...

Παγόβουνο μεγαλύτερο από την Χίο γεννιέται στην Ανταρκτική!

2012-02-02T15:15:00.002+02:00

Μία ρωγμή μήκους 30 χιλιομέτρων που εμφανίστηκε σε έναν μεγάλο παγετώνα της Δυτικής Ανταρκτικής σηματοδοτεί τη γέννηση ενός παγόβουνου έκτασης... 900 τετραγωνικών χιλιομέτρων, λίγο μεγαλύτερο από το νησί της Χίου.

Στα μέσα Οκτωβρίου, ο δορυφόρος Terra της NASA εντόπισε τη ρωγμή του παγετώνα του Πάιν Άιλαντ, ένα γιγάντιο ποτάμι πάγου που αποστραγγίζει την Παγοκρηπίδα της Δυτικής Ανταρκτικής.

Η ρωγμή είχε τότε μήκος 30 χιλιόμετρα, πλάτος 80 μέτρα και βάθος 60 μέτρα.

Αναμένεται να επεκταθεί τελικά σε όλο το πλάτος του παγετώνα, οπότε ένα γιγάντιο κομμάτι πάγου θα κυλήσει στον Νότιο Ωκεανό, νότια της Λατινικής Αμερικής.

Δεν υπάρχουν πάντως ενδείξεις ότι η γέννηση του παγόβουνου σχετίζεται με την κλιματική αλλαγή.

http://tro-ma-ktiko.blogspot.com/2012/02/blog-post_9280.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+blogspot%2FhyMBI+%28tromaktiko%29&fb_source=message

Καλό μήνα

2012-02-01T14:59:00.002+02:00

Το πως πέρασε ο Γενάρης τόσο γρήγορα είναι ένα ερώτημα. Σαν χθες ήμουν ακόμα Χίο για τις χριστουγεννιάτικες γιορτές και στο Βελιγράδι για προσωρινή απόδραση.

Μάλλον κι αυτή η χρονιά έδειξε το πόσο γρήγορα θέλει να μας αφήσει πίσω.

Ο Φλεβάρης μας υποδέχτηκε με ένα τσουχτερό κρύο. Όσο κουκουλωνόμουν κάτω από παπλώματα χθες το βράδυ τόσο σκεφτόμουν τους άστεγους που βρίσκονται στους δρόμους την ώρα που ο άνεμος ακουγόταν δυνατά μέσα στο υπνοδωμάτιό μου.

Ο καιρός είναι εναντίον μας. Όσο δεν έχουμε λεφτά για καλοριφέρ τόσο το κρύο γίνεται πιο βαρύ.

Μέσα στον Φλεβάρη θα προβάλλω μέσα από το ιστολόγιό μου ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ το οποίο ίσως να σας σοκάρει όσο σόκαρε εμένα χθες. Ένα ντοκιμαντέρ που δε μας παρουσιάζει το τώρα αλλά το πως φτάσαμε ως εδώ. Και πιστέψτε με κι εμείς ένα αποτυχημένο πείραμα είμαστε. Αλίμονο στον επόμενο.

Παρόλα αυτά μας εύχομαι καλό μήνα και καλό κουράγιο.

Το χουμε ανάγκη αυτό.

Danke

2012-01-31T16:13:00.004+02:00

Πριν από δώδεκα χρόνια ένας σοσιαλιστής πρωθυπουργός ευχαριστούσε τους Αμερικανούς που επενέβησαν στα ελληνικά θέματα, υποδηλώνοντας έτσι την υποταγή της Ελλάδος στην Ουάσινγκτον.

Φέτος θα ακούσουμε ένα γερμανικό ευχαριστώ μιας και σε μία κλωστή κρέμεται η εθνική μας ελευθερία καθώς μία γερμανική κατοχική κυβέρνηση περιμένει τη στιγμή που θα πάρει τον έλεγχο στα χέρια της...

Ο μήνας κλείνει φέρνοντάς μας μαύρες αναμνήσεις.

Με το βλέμμα στραμμένο στον χάρτη.

2012-01-30T14:55:00.002+02:00

Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Θεός είναι το ταξίδι...

Κι έπειτα τη σιωπή, την αμφιβολία και τη νοσταλγία.

Από την ταινία "Το Βλέμμα του Οδυσσέα"

Νόβι Σάντ, μία μέρα σους νέους κήπους της Σερβίας

2012-01-29T12:02:00.003+02:00

Το Νόβι Σαντ (σημαίνει Νέοι Κήποι) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σερβίας και διοικητικό κέντρο της ημιαυτόνομης περιοχής της Βοϊβοντίνα.

Ξεκινήσαμε από το Βελιγράδι στις 12 το μεσημέρι. Ήμασταν τυχεροί διότι μόλις φτάσαμε στην αφετηρία των λεωφορείων ήταν έτοιμο για αναχώρηση ένα με προορισμό αυτήν την πόλη. Το λεωφορείο μας πέρασε από προάστια του Βελιγραδίου που δε θα καταφέρναμε να δούμε οπότε πήραμε μία γεύση κι από κει. Συγκίνηση μου προκάλεσε η θέα του ξενοδοχείου "Γιουγκοσλαβία" το οποίο είχε ανατιναχθεί συμβολικά από τους Αμερικανούς. Τα ερείπιά του καθώς και τα γράμματα που αναφέρουν το όνομα του ξενοδοχείου έχουν μείνει για να διατηρήσουν την μνήμη των ημερών αυτών.

Αφήσαμε το Βελιγράδι έχοντας μπροστά μας τις αγροτικές περιοχές της Σερβίας. Λίγα σπίτια διασκορπισμένα από δω κι από κει. Μετά από μία ώρα περάσαμε πάνω από τον Δούναβη. Μόνο όταν είσαι σε γέφυρα πάνω από αυτό το ποτάμι καταλαβαίνεις το μέγεθος του και πως άξια φέρει το τίτλο της μεγαλύτερης υδάτινη οδού που ενώνει την Μαύρη Θάλασσα και τα Βαλκάνια με την κεντρική Ευρώπη.

Σε λίγο φτάναμε στην πόλη. Ο σταθμός των λεωφορείων και των τραίνων είναι στο ξεκίνημα της πόλης. Κατεβήκαμε μία τεράστια οδό με ψηλές πολυκατοικίες και εμπορικά κέντρο. Τίποτα δεν έδειχνε πως σε λίγο θα μας παρουσιαζόταν μία τελείως ευρωπαϊκή πόλη στην καρδιά των Βαλκανίων.

Ρωτήσαμε έναν περαστικό πως μπορούμε να φτάσουμε στο ιστορικό κέντρο. Μας έδειξε έναν παράδρομο εξηγώντας μας πως αν τον πάρουμε ευθεία θα φτάσουμε στην κεντρική πλατεία.

Πράγματι καθώς προχωρούσαμε αρχίσαμε να διακρίνουμε το καμπαναριό του καθεδρικού ναού της πόλης.

Για να φτάσουμε στην πλατεία διασχίσαμε ένα μικρό στενό, το οποίο ως πύλη μας μετέφερε από μία πόλη ανατολικού μπλόκ σε μία άλλη ευρωπαϊκού χαρακτήρα.

Ένα πανύψηλο καμπαναριό με χρωματιστή σκεπή μας χαιρετούσε καθώς γύρω του υπήρχαν επιβλητικά χρωματιστά κτίρια με γλυπτό διάκοσμο. Από την άλλη πλευρά της πλατείας ένα παλιό ξενοδοχείο μας συστηνόταν με το όνομα "Βοϊβοντίνα".

Από κει ξεκινούσε η βόλτα μας στην αγορά της πόλης. Μικρά κτίρια χρωματιστά, μπλεγμένα με τοπική αγορά και μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων. Ο δρόμος γεμάτος κόσμο που έβγαινε για ψώνια μιας και οι Σέρβοι ως παλιοημερολογήτες είχαν εκείνη τη περίοδο τις χριστουγεννιάτικες γιορτές τους.

Ο δρόμος οδηγούσε σε έναν μεγάλο κήπο. Περπατήσαμε λίγο ανάμεσα στα δέντρα, τα περίπτερα και τα αγάλματά του. Γυρνώντας πίσω φτάσαμε στην άλλη άκρη του δρόμου.

Στο τελείωμα του πεζόδρομου ένα βαγόνι τραμ είχε μετατραπεί σε καφετέρια. "Επιβιβαστήκαμε" για να ζεσταθούμε και να πιούμε μία σοκολάτα. Πρέπει να αναφέρω πως τα καλύτερα ροφήματα σοκολάτας τα χω απολαύσει στη Σερβία. Κάποια στιγμή ζητήσαμε νερό.

"Ένα ή ντύο;" με ρώτησε στα ελληνικά ο μπάρμαν. "Δύο" του είπαμε εμείς χαμογελώντας.

Καθώς μας έφερε τα νερά τον ρωτήσαμε που ξέρει ελληνικά.

"Κατεβαίνω κάθε καλοκαίρι Ελλάδα για να δουλέψω σε μπαράκια στην Χαλκιδική, στην Μύκονο και την Πάρο."

Φεύγοντας τον ρώτησα στα ελληνικά που μπορώ να βρω ένα βιβλιοπωλείο για να αγοράσω ένα φωτογραφικό λεύκωμα για το Νόβι Σαντ. Με ελληνικά προσπάθησε να με καθοδηγήσει προς ένα από αυτά.

Είχε πια νυχτώσει. Η πόλη άρχισε να φωταγωγείται. Τα χρωματιστά κτίρια άρχισαν να δείχνουν πιο έντονα κάτω από το φως των προβολέων. Κάναμε την τελευταία μας βόλτα στα στενά της πόλης λίγο πριν γυρίσουμε στον σταθμό των λεωφορείων.

Στην επιστροφή βρήκαμε άλλον έναν Σέρβο που μιλούσε ελληνικά και μας πρόσφερε σάντουιτς για την επιστροφή.

Το λεωφορείο έφευγε πάλι την ώρα που φτάσαμε στον σταθμό.

Καθώς απομακρυνόμασταν από το Νόβι Σαντ είχαμε την αίσθηση πως σε ένα ταξίδι βαλκανικού προορισμού είχαμε μία ευρωπαϊκή μέρα μέσα στις εικόνες και τις εμπειρίες που αποκτήσαμε από την Σερβία.

Ο έρωτας στον καπιταλισμό

2012-01-28T11:15:00.003+02:00

Στον σύγχρονο καπιταλισμό, όπου επικρατεί το καταναλωτικό μοντέλο, έχει διαχωριστεί το σεξ ως μηχανιστική τεχνική από το ερωτικό στοιχείο. Επικρατεί το "σεξ της μιας βραδιάς" (one night stand). Σ' αυτήν την υπερκατανάλωση συντρόφων, στην υπερκατανάλωση ερωτικών τεχνικών, στην υπερκατανάλωση ερωτικών εμπειριών, λίγο χώρος έχει παραμείνει ελεύθερος για ρομάτζο, συναίσθημα και φαντασία. Στον σύγχρονο καπιταλισμό που έχει μετεξελιχθεί σε καπιταλισμό του τζόγου ανταποκρίνεται και ανταπαντά ο έρωτας με το χρηματιστήριο των συντρόφων.

Δηλαδή με τις άπειρες επιλογές ανδρών ή γυναικών.

Με μία ψευδαίσθηση ελευθερίας.

Αναχώρηση για μία άλλη θάλασσα

2012-01-27T18:56:00.001+02:00

Πρώτο νεκροταφείο Αθηνών. Η ώρα τέσσερις και τέταρτο. Εκείνη τη στιγμή βγαίνει το φέρετρο που κουβαλάει μέσα του την σωρό ενός μεγάλου δασκάλου. Αμίλητος και ήρεμος. Όπως τον φαντάζομαι πίσω από κάθε κινηματογραφικό συνεργείο καθώς δημιουργούσε.

Ησυχία...

Όσην ώρα γίνεται η λειτουργία κοιτάω προς τον ουρανό.

Ποιός μας έμεινε;

Δε μπορώ να βρω έναν αξιόλογο άνθρωπο που να είναι πλέον εν ζωή στην Ελλάδα. Όλοι μας άφησαν σα να μη μπορούσαν άλλο να αντέξουν την κατάντια αυτής της χώρας.

Άκουγα τις ομιλίες ανθρώπων που έζησαν μαζί του, μέχρι που ήρθε η στιγμή να μιλήσει ένα μέλος από το κινηματογραφικό συνεργείο της τελευταίας του ταινίας.

"Την προηγούμενη βδομάδα πήραμε το τελευταίο πρόγραμμα των γυρισμάτων. Δευτέρα, θα κινηματογραφούσαμε στο θέατρο Ρεξ. Τρίτη, έγινε το δυστύχημα. Την Παρασκευή στο πρόγραμμα έγραφε συμβολική κηδεία!"

Είναι η πρώτη φορά στην ζωή μου που έχω παγώσει από ξάφνιασμα. Ήταν ένα κοινό ξάφνιασμα. Όλα τα πρόσωπα γύρω μου δε μπορούσαν να κρύψουν τα σημάδια της έκπληξης αυτής της είδησης.

Πως τα φέρνει η ζωή τελικά...

Ακολούθησα το φέρετρο μέχρι την τελευταία κατοικία του μεγάλου Έλληνα δασκάλου. Προσπέρασα τον τάφο που είχα αναλάβει πρωτοετής με μία ομάδα συμφοιτητών μου να τον αποτυπώσουμε. Προσπέρασα την κοιμωμένη του Χαλεπά. Έφτασα στον τάφο του την στιγμή που άρχισαν να τον θάβουν.

Μία γυναίκα μοιρολογούσε και όλος ο κόσμος σιώπησε για να την ακούσει.

Στο μυαλό μου θυμήθηκα μία σκηνή από τον Θίασο. Ένας ήρωας του πρόσφυγας από την Μ. Ασία ο οποίος έφτασε μέσω Χίου στην Αθήνα, βρίσκεται στο απόσπασμα. Μπροστά του Γερμανοί στρατιώτες είναι έτοιμοι να τον πυροβολήσουν. Γαλήνιος και συνειδητοποιημένος λίγο πριν από τον θάνατο τους λέει την εξής φράση:

"Εγώ ήρθα από την θάλασσα. Εσείς από που ήρθατε;"

Καλό ταξίδι Κύριε Αγγελόπουλε!

Ο στίχος που έγινε σύνθημα...

2012-01-26T15:23:00.003+02:00

Κι εγώ κάνω όνειρα χωρίς να κοιμάμαι

περνάω μέσα από ένα κρύσταλλο χωρίς να φοβάμαι

γιατί τα όνειρα που κάνω όταν περπατάω στο δρόμο

είναι πιο έντιμα από αυτά που μας πλασάρει ο νόμος

ο νόμος μιας εταιρίας, ο νόμος μιας πολιτείας.

Η χώρα μου είναι η αποικία μιας πιο μεγάλης αποικίας.

Ακόμα πιο φτωχή γίνεται η Ελλάδα

2012-01-25T15:00:00.003+02:00

Το ταξίδι του Μεγαλεξάνδρου στα Κύθηρα ολοκληρώθηκε χθες. Η αυλαία του Θιάσου έπεσε για πάντα.

Ο κύριος Θεόδωρος Αγγελόπουλος μας άφησε πιο φτωχούς μιας και αποφάσισε αθόρυβα στα στενά της Δραπετσώνας να φύγει από τον μάταιο τούτο κόσμο.

Η Ελλάδα έχει ανοιγμένες πολλές πληγές. Δεν είναι μόνο η οικονομική που αιμορραγεί αλλά και η πολιτισμική.

Σε μία περίοδο που έχουμε ανάγκη από μεγάλους δασκάλους, ένας ένας μας αφήνει.

Καλό ταξίδι Κύριε Αγγελόπουλε!

Όταν τα λάθη επαναλαμβάνονται...

2012-01-24T15:14:00.003+02:00

Κάποτε είχαμε τον Χριστόδουλο που όταν τον είχαν ρωτήσει για τα βασανιστήρια της χούντας εκείνος δήλωσε άγνοια λόγω διαβάσματος για τις εξετάσεις του. Όλοι ως φοιτητές κλειδωνόμασταν σπίτια μας και δεν ανοίγαμε ούτε τηλεοράσεις ούτε υπολογιστές όταν είχαμε διάβασμα, οπότε το χουμε περάσει κι εμείς αυτό, άρα τον δικαιολογούμε.

Την τεμπελιά όμως του Χρυσοχοΐδη γιατί να την δικαιολογήσουμε όταν με θράσος μας δουλεύει όλους;

Κύριε Χρυσοχοΐδη έπρεπε πάνω στο μνημόνιο να υπήρχε η σφραγίδα της 17Ν για να κάτσεις να το διαβάσεις...

Σήμερα έβαλες την ταφόπλακα της πολιτικής σου καριέρας.

Στο καλό...

Χωρίς εισιτήριο...

2012-01-23T15:18:00.000+02:00

Για να ξεκινήσει η βδομάδα όμορφα...

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ σήμερα (με λίγα λόγια)

2012-01-22T12:45:00.001+02:00

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ είναι ένα όχημα του 1981...

που την μηχανή τη συντηρεί ο Γιώργος...

το λάδωμα ο Τσουκάτος...

την μίζα ο Τσοχατζόπουλος...

και το οδηγεί ο Κουλούρης!

Σχετικά με τους Έλληνες συγγραφείς

2012-01-21T10:33:00.003+02:00

Τις προάλλες έγινε θέμα με το ιστολόγιο του pitsirikou, στο οποίο ανέφερε πως υπάρχουν Έλληνες δημοσιογράφοι και συγγραφείς που είχαν λαδωθεί από την Siemens. Σε αυτήν την ανάρτηση αντέδρασε ο Τατσόπουλος, γραφικός συγγραφέας κατά την ταπεινή μου γνώμη.

Σε ένα σημείο ο Pitsirikos αναφέρει το εξής σωστό, οι Έλληνες συγγραφείς σίγουρα δεν μπορούν να μιλήσουν μέσα από τα βιβλία.

Αυτό είναι πράγματι αλήθεια και ο λόγος είναι πως η ελληνική αγορά είναι αρκετά μικρή για να επιβιώσει κάποιος με τα έσοδα των βιβλίων τους. Αλλά εκεί τίθεται ένα θέμα.

Ο συγγραφέας γράφει για να ζήσει οικονομικά ή για να "ζήσει" στις μνήμες και στα ράφια των ανθρώπων;

Στην απάντηση αυτή κρύβεται το νόημα της συγγραφής...

Ηρεμία...

2012-01-20T19:23:00.001+02:00

Έχει αρχίσει να με τρομάζει όλη αυτή η ηρεμία που επικρατεί στην χώρα μας.

Τι συμβαίνει άραγε;

Όλα πλέον βαίνουν καλώς ή είναι η ησυχία που επικρατεί λίγο πριν από την καταιγίδα.

Πρέπει να τα βάλουμε κάτω και να σκεφτούμε.

Είμαστε χαρούμενοι;

Είμαστε ικανοποιημένοι;

Κάνουμε ακόμα όνειρα;

Είναι τελικά όλα μια χαρά;

Αλκυονίδες

2012-01-19T17:29:00.002+02:00

Αυτές τις πρώιμες αλκυονίδες η Αθήνα γεμίζει ένα τέτοιο φως....

η ώρα πριν ανάψουμε τα φώτα στο σπίτι.

Το σούρουπο μιας ''χαμένης'' ομορφιάς,

είμαστε υπαίτιοι για τούτη την έλλειψη...

όλοι...

Πταίομεν άπαντες για την ασχήμια που μας έχει περιτριγυρίσει.

Imagine Peace

2012-01-18T18:33:00.005+02:00

Πρώτη εμπειρία από το Βελιγράδι με θέμα τον πόλεμο.

Καθόμαστε για πρωινό στη καφετέρια του ξενοδοχείου μας με θέα ένα μεγάλο κανάλι του Δούναβη λίγο πριν ενωθεί με τον ποταμό Σάβα για να συνεχίσουν μαζί το ταξίδι προς την Μαύρη Θάλασσα.

Έρχεται προς το μέρος μας ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου. Νέος στην ηλικία μας αλλά με βλέμμα αλλόκοτο.

"Καλημέρα σας!".

Μας ξαφνιάζουν τα ελληνικά του. Τον ρωτήσαμε από που γνωρίζει την γλώσσα μας.

"Η γυναίκα μου είναι Ελληνίδα. Από Θεσσαλονίκη. Κατεβαίνω συχνά Ελλάδα. Έχω μείνει σε Χαλκιδική και Κέρκυρα."

Μας περιέγραφε την ιδέα για το πλωτό ξενοδοχείο στο οποίο μείναμε. Μας ρωτούσε για μας. Και η κουβέντα άνοιξε. Η θεματολογία έφτασε στην κρίση.

"Η οικονομική κρίση είναι βιώσιμη." μας είπε και πραγματικά ήταν ο μόνος άνθρωπος που μπορούσαμε να του πούμε πως έχει δίκιο.

"Όταν έχεις ζήσει δύο διωγμούς (με τους γονείς του ζούσε στην Κροατία πριν την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας) και έναν βομβαρδισμό, τότε όλα τα υπόλοιπα σου φαίνονται απλά."

Τον ρωτήσαμε για τον πόλεμο και τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας.

"Η Γερμανία προστάτευσε την Κροατία και την Σλοβενία και αυτές οι δύο χώρες όρισαν τα σύνορά τους αναίμακτα. Είχαν προηγηθεί οι Σκοπιανοί οι οποίοι ξαφνικά θυμήθηκαν πως είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου και φώναζαν πως είναι Μακεδόνες. Οι Μαυροβούνιοι πάντα ήταν μόνοι τους και δε τους πείραζε κανείς. Έτσι μείναμε εμείς με τους Βόσνιους να σφαχτούμε για την γη."

Τον ακούγαμε με προσοχή. Είναι ενδιαφέρον να παρακολουθείς πολεμικές εμπειρίες από ανθρώπους που πραγματικά τις έχουν ζήσει. Φτάσαμε στο '99.

"Μόνο οι παρανοϊκοί τρέχανε να κρυφτούν στα καταφύγια. Μέναμε στα σπίτια μας και προσευχόμασταν να μην πέσει καμία βόμβα πάνω μας. Το πρωί εγώ πήγαινα σχολείο. Η μητέρα μου στη δουλειά. Δεν πληρωνόταν κανείς τότε αλλά όλοι δούλευαν για να νιώθουν πως η καθημερινότητα συνεχίζεται και πως ο πόλεμος είναι απλά ένας νυχτερινός εφιάλτης. Πολλοί φίλοι μου απέκτησαν παραισθήσεις ίδιες με αυτές που προκαλούν τα ναρκωτικά. Εκείνες τις μέρες ανακάλυψα την κακή πλευρά του ανθρώπου. Τότε όλοι προσπαθούσαν να επιζήσουν όχι να επιβιώσουν. Και πραγματικά είναι μεγάλη η διαφορά αυτή. Μετά από τόσο αίμα και τόσους θανάτους μπορείς να εκτιμήσεις πραγματικά το νόημα της ειρήνης."

Δεν έχω κάτι παραπάνω να προσθέσω σ' αυτόν τον διάλογο.

Αυτός ο λαός ορθοποδεί και με τσαμπουκά και ντομπροσίνη προχωράει μπροστά.

Μετάφραση του τραγουδιού (από την Ναταλία):

Πάνω από τον βραδινό Δούναβη απλώνεται,

λευκό χρώμα, λευκό χρώμα, λευκό χρώμα.

Και στην μνήμη η μελωδία ζητιανεύει,

από προηγούμενα χρόνια.

Όμως εξαφανίστηκαν σαν σμήνη πουλιών

του τραγουδιού μας τα λόγια απλά.

Φεύγεις στην φωτιά Γιουγκοσλαβία,

χωρίς εμένα, χωρίς εμένα, χωρίς εμένα.

Για νύχτα κάτω από μολυβένια βροχή,

για το ότι δεν είμαι δίπλα σου,

συγχώρεσε με Γιουγκοσλαβία.

Για θάνατο κάτω από την ανοιξιάτικη βροχή,

για το ότι δεν έγινα σωτήρας σου,

συγχώρεσε με αδελφή μου Γιουγκοσλαβία.

Σαν μαυρομάτικο κοριτσάκι χαμένο,

στέκεσαι στην απέναντι όχθη,

μα να φτάσω στην όχθη σου,

δε μπορώ, δε μπορώ, δε μπορώ.

The Artist

2012-01-17T08:35:00.004+02:00

Χωρίς προλόγους και περιττά λόγια θα ξεκινήσω με το εξής σχόλιο, μία ταινία που κατάφερε να αποθεώσει το νόημα και την αξία της έκφρασης. Της έκφρασης του σώματος, της έκφρασης του βλέμματος, της έκφρασης των κινήσεων. Αλλά όχι την έκφραση της φωνής.

Γιατί;

Οι κινήσεις, το βλέμμα και η στάση του σώματος δείχνουν πάντα την αλήθεια. Η φωνή ποτέ.

Και σε έναν κόσμο ψεύτικο είναι αναγκαία η εξύμνηση της αλήθειας.

Ήταν μία ταινία αληθινή. Ή καλύτερα ήταν μία ταινία ειλικρινής. Άνθρωποι με δόξα, άνθρωποι που κυνηγάνε την δόξα, άνθρωποι με ιδανικά και άνθρωποι με όνειρα. Λέξεις που έχουν χάσει την αξία τους στον μάταιο τούτο κόσμο.

Ένα βουβό αριστούργημα

Προτιμώ να σας την συστήσω βουβά χωρίς πολλά λόγια.

Υ.Γ. Μόνο μελανό σημείο η ύπαρξη του "μεγάλου" ηθοποιού Αντώνη Λουδάρη που η παρουσία του στην αίθουσα του κινηματογράφου Μικρόκοσμος γέμισε με ροχαλητά την υπέροχη απουσία ήχου της ταινίας. Θα σε τιμήσω για την προσφορά σου στον πολιτισμό Αντώνη με το να έρθω σε κάποια παράστασή σου να σε απολαύσω δύο μέρες άυπνος.

Τρία χρόνια έκλεισε το laternative

2012-01-16T16:47:00.003+02:00

Σας ευχαριστώ πολύ για την εκτίμηση και την ώθηση να συνεχίσω με τον ίδιο ρυθμό.

Μισώ τους αδιάφορους...

2012-01-09T17:31:00.003+02:00

Του Αντόνιο Γκράμσι
11 Φλεβάρη 1917

«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους.
Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα. Αυτό που…
συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει. Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν. Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;
Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.
Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ’ αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ’ αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι’ αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους».

Mετάφραση: Τόνια Τσίτσοβιτς

Την τύχη της Γιουγκοσλαβίας θα έχει άραγε, τελικά η Ε.Ε. ;

2012-01-08T13:11:00.005+02:00

Στο τελευταίο τεύχος του γαλλικού περιοδικού Courier International υπήρχε ένα ενδιαφέρον σκίτσο στο εξώφυλλο με έναν τύπο που προσπαθεί να κοιτάξει μακριά έχοντας για τίτλο τον εξής: Ou va le XXIe siecle? (Προς τα που οδεύει ο 21ος αιώνας;).
Πάνω σ' αυτό το εξώφυλλο μία εφημερίδα του Βελιγραδίου, η "Πολίτικα" δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη προσέγγιση της κρίσης που μαστίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Στο άρθρο της αναφέρει το εξής:
"Τηρουμένων όλων των αναλογιών, η Ε.Ε. αρχίζει να μοιάζει από πολλές απόψεις με την Γιουγκοσλαβία του Τίτο. Καθώς η Ε.Ε. ασχολείται με την ενίσχυση του ελέγχου του κέντρου επί της περιφέρειας, οι εθνικιστικές αποκλίσεις και οι αυξανόμενες ασυμβατότητες μεταξύ των κρατών-μελών απειλούν τα θεμέλιά της... Η αντίληψη της Ευρώπης των δύο ή περισσοτέρων ταχυτήτων θυμίζει την ιδέα του μετασχηματισμού της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας σε μία ασύμμετρη συνομοσπονδία... Ούτε η Γιουγκοσλαβία ούτε η Ε.Ε. κατόρθωσαν να βρουν τον κατάλληλο συμβιβασμό ανάμεσα στο κέντρο και στην περιφέρεια. Δεν τα πήγαιναν καλά οι περισσότερο ανεπτυγμένες χώρες της Ε.Ε. με τις λιγότερο ανεπτυγμένες, οι δημοσιονομικά ενάρετες με τις σπάταλες χώρες. Όλα αυτά θυμίζουν έντονα τις διαδικασίες που οδήγησαν στη διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας".
Εδώ θέλω να σας θυμίσω πως ο πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας ήταν από τους πιο σκληρούς στην σύγχρονη ιστορία. Μπορεί η Ελλάδα να είναι στο περιθώριο γεωγραφικά αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν κινδυνεύει να χάσει γεωγραφικά εδάφη. Ειδικά τώρα που μετά την Τουρκία στο κόλπο μπήκε και η Αίγυπτος για την ελληνική ΑΟΖ.
Τελικά μπορούμε να ατενίσουμε με αισιοδοξία το μέλλον;…

Πως το πρόβλημα της Ελλάδας μπορεί να λυθεί σε πέντε λεπτά!

2012-01-07T12:50:00.002+02:00

Το 2012, οι χώρες της Ομάδας των Επτά, καθώς και οι Ρωσία, Ινδία και Κίνα, θα δανειστούν 7,6 τρις δολάρια, ενώ οι αναλυτές προβλέπουν περαιτέρω αύξηση του κόστους κρατικού δανεισμού.
Σύμφωνα με το Bloomberg, Ιαπωνία και ΗΠΑ θα εξοφλήσουν ομόλογα ύψους 3 και 2.8 τρις δολαρίων αντιστοίχως.
Εάν προστεθούν και οι τόκοι, τότε το συνολικό μέγεθος για το 2012 ξεπερνά τα 8 τρις δολάρια.
Στην Ευρωζώνη, η Ιταλία θα πρέπει να αναχρηματοδοτήσει χρέος ύψους 428 δισ. δολαρίων και να δώσει άλλα 70 δισ. για τόκους. Ακολουθούν η Γαλλία με 367 και η Γερμανία με 285 δισ. δολάρια.
Στον Καναδά το αντίστοιχο ποσό είναι 221 δις, στη Βραζιλία 169, στη Βρετανία 165, στην Κίνα 121, στην Ινδία 57 και στη Ρωσία 13 δις.»
Με άλλα λόγια ζούμε σ’ έναν υπερχρεωμένο κόσμο! Πως φτάσαμε εδώ;
Στις 22 Δεκεμβρίου του 2011, διαβάσαμε στο τύπο:
Τις κάνουλες της ρευστότητας στο τραπεζικό σύστημα άνοιξε χθες η ΕΚΤ, μοιράζοντας 489, 19 δις ευρώ σε 523 ευρωπαϊκές τράπεζες της Ευρώπης, απομακρύνοντας τον κίνδυνο ενός άμεσου πιστωτικού κραχ. Το ποσό αυτό ξεπέρασε σε μέγεθος όλες τις προβλέψεις και αποτελεί ρεκόρ δανεισμού από την κεντρική τράπεζα, ενώ ο ορίζοντας των τριών ετών αποτελεί το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα που η ΕΚΤ έχει προσφέρει στην ιστορία της.Τα δάνεια χορηγήθηκαν με επιτόκιο κοντά στο 1%.
Τελικά για τις τράπεζες «λεφτά υπάρχουν»!

Η αυθαιρεσία των τραπεζών

To ερώτημα του τίτλου, θέτουν με άρθρο τους στη Le Monde, ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας Michel Rocard και ο οικονομολόγος Pierre Larrouturou. Προχωρούν και σε ένα ακόμα αγωνιώδες ερώτημα:

« Γιατί είναι τόσο δύσκολος ο κρατικός δανεισμός όταν οι τράπεζες εξασφαλίζουν άμεση πρόσβαση σε τεράστια ποσά;»
Και συνεχίζουν: «την ίδια στιγμή, σε πολλές χώρες, οι λαοί υποφέρουν από μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται από κυβερνήσεις τις οποίες οι αγορές αρνούνται να δανείσουν παρά μόνο με τόκους που ξεπερνούν το 6%, το 7% ή ακόμα και το 9%!
Με την ασφυξία που προκύπτει από τους τόκους, οι κυβερνήσεις αναγκάζονται να μειώσουν τις συντάξεις, τους μισθούς και τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων και να κόψουν τις επενδύσεις, γεγονός που αυξάνει την ανεργία και οδηγεί άμεσα σε μία βαθιά και πολύ σοβαρή ύφεση.»
Και αναρωτιούνται: «είναι όμως φυσιολογικό, σε περίοδο κρίσης, οι ιδιωτικές τράπεζες, που επιχορηγούνται συνήθως με 1% από τις κεντρικές τράπεζες, να απολαμβάνουν τόκους ύψους 0.01% , όταν στην ίδια περίοδο , κάποια κράτη είναι υποχρεωμένα να πληρώνουν τόκους 600 ή 800 φορές υψηλότερους;» Δεν είναι, αλλά οι χρηματαγορές δεν λειτουργούν με τέτοιες…αρχές!

Υπάρχει λύση;

Ο Rocard και ο Larrouturou προτείνουν στην ΕΚΤ να υιοθετήσει την πολιτική που ακολούθησε η FED για να διασώσει το χρηματοπιστωτικό της σύστημα, δηλαδή «τα παλιά κρατικά χρέη να αναχρηματοδοτηθούν με επιτόκια κοντά στο 0%»
Στο επιχείρημα ότι για να γίνει αυτό απαιτείται αλλαγή των ευρωπαϊκών συνθηκών, οι αρθρογράφοι απαντούν: «η ΕΚΤ δεν δικαιούται να δανείζει στα κράτη – μέλη, αλλά δικαιούται να δανείζει χωρίς περιορισμούς κρατικούς οργανισμούς ( άρθρο 21.3 του καταστατικού του ευρωπαϊκού συστήματος κεντρικών τραπεζών) αλλά και διεθνείς οργανισμούς (άρθρο 23 ).
Επομένως, η ΕΚΤ μπορεί να δανείσει με 0.01% την «ευρωπαϊκή τράπεζα επενδύσεων» (EIB) ή τα κρατικά ταμεία παρακαταθηκών και δανείων, τα οποία στη συνέχεια θα δανείζουν αντίστοιχα με 0.02% τα ίδια τα κράτη, για να μπορέσουν να εξυπηρετήσουν τα παλαιά τους χρέη».
Πότε μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; «τίποτε δεν μας εμποδίζει να βάλουμε σε λειτουργία έναν τέτοιο μηχανισμό και μάλιστα μέσα στον Ιανουάριο! Είναι επείγον πια να στείλουμε στους λαούς ένα ξεκάθαρο σήμα: η Ευρώπη δεν είναι στα χέρια στον οικονομικών λόμπι. Είναι στην υπηρεσία των πολιτών!» Kαταλήγουν.

Γιατί δεν επιλέγεται η λύση;

Μια πρώτη απάντηση, λοιπόν, δίνουν οι αρθρογράφοι λέγοντας ότι «η Ευρώπη είναι στα χέρια των οικονομικών λόμπι»
Την άποψη αυτή έρχεται να επιβεβαιώσει στους Financial Times, ο Robin Wigglesworth, σημειώνοντας: «οι τοποθετήσεις των hedge funds εναντίον του ευρώ ανήλθαν σε επίπεδα ρεκόρ την τελευταία εβδομάδα του 2011…….Ο αριθμός των θέσεων short στο ευρώ –στις οποίες οι επενδυτές ευνοούνται από πτώση των τιμών- ξεπέρασε τον αριθμό των θέσεων long κατά το μέγεθος ρεκόρ των 127.900 συμβολαίων στις 27 Δεκεμβρίου, έναντι 113.700 συμβολαίων στην προηγηθείσα εβδομάδα».

Είναι, όμως, μόνο τα οικονομικά λόμπι;

«Το 2011 ήταν η καλύτερη χρονιά εδώ και 10 χρόνια» όσον αφορά την κατανάλωση των νοικοκυριών στη Γερμανία, ανακοίνωσε τη Δευτέρα η γερμανική ομοσπονδία των εμπορικών επιμελητηρίων DIHK.
Η ανεργία στη Γερμανία βρίσκεται σήμερα στο χαμηλότερο επίπεδο τουλάχιστον των τελευταίων 20 χρόνων, το οποίο ευνοεί μια πολύ σθεναρή ανάκαμψη της οικονομίας από τα μέσα του 2009 και παρά τις ενδείξεις κλονισμού της γενικής οικονομικής κατάστασης τους τελευταίους μήνες του 2011. Το ποσοστό ανεργίας έπεσε κάτω από το όριο του 7%, στα χαμηλότερα επίπεδά του εδώ και περισσότερα από 20 χρόνια»!
Κάποιοι επομένως, επωφελούνται από την κρίση!

Συμπέρασμα: Πριν από μερικούς μήνες ο πρώην Πρόεδρος της Κομισιόν κ. Ρομάνο Πρόντι, είχε πεί οτι «το πρόβλημα της Ελλάδος, θα μπορούσε να είχε λυθεί σε 5 λεπτά». Ο Rocard μας λέει τώρα ότι το πρόβλημα της ευρωζώνης, μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσα στον Ιανουάριο! Και το ερώτημα είναι οι …Μερκοζί γιατί δεν υιοθετούν λύσεις σαν κι αυτές που προτείνει ο Rocard; Μήπως, όντως, η Ευρώπη είναι όμηρος στα χέρια των οικονομικών λόμπι και οι πολιτικοί ηγέτες της χορεύουν στους ρυθμούς των αγορών;

http://www.antinews.gr/2012/01/04/141618/

Η αριστερά που μοιάζει με τη δεξιά

2012-01-06T11:36:00.002+02:00

Καθώς οι άνθρωποι είναι πρώτα καταναλωτές και μόνο σε δεύτερο επίπεδο (και όχι υποχρεωτικά) παραγωγοί, εκείνη που κάποτε ήταν η «σοσιαλδημοκρατική βάση» σήμερα έχει διαλυθεί μέσα σε ένα σύνολο μοναχικών καταναλωτών, οι οποίοι αναγνωρίζουν ως μοναδικό «κοινό συμφέρον» το ότι είναι όλοι «φορολογούμενοι»

Του Ζίγκμουντ Μπάουμαν

Γνωρίζουν άραγε οι σοσιαλδημοκράτες σε τι αποβλέπουν; Εχουν μια κάποια έννοια «δίκαιης κοινωνίας» για την οποία να αξίζει τον κόπο να αγωνίζεται κανείς; Πολύ αμφιβάλλω. Νομίζω ότι δεν έχουν. Σε κάθε περίπτωση, δεν έχουν μια τέτοια έννοια στο τμήμα του κόσμου που ζούμε εμείς. Ο γερμανός πρώην καγκελάριος Σρέντερ έδωσε μια απόδειξη γι΄ αυτό, παραμένοντας σαγηνευμένος από τα χαρίσματα του Τόνι Μπλερ καθώς και από εκείνα του Γκόρντον Μπράουν και λέγοντας, πριν από λίγα μόνο χρόνια, ότι δεν υπάρχει μια καπιταλιστική οικονομία και μια άλλη, σοσιαλιστική οικονομία, καθώς η οικονομία είναι μόνο καλή ή κακή.

Για πολύ καιρό, τουλάχιστον για τα τελευταία τριάντα-σαράντα χρόνια, η πολιτική των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων συνδέθηκε χρόνο μετά το χρόνο με νεοφιλελεύθερους νόμους σύμφωνα με την αρχή «ό,τι πράγμα εσείς (η κεντροδεξιά) κάνετε, εμείς (η κεντροαριστερά) μπορούμε να το κάνουμε καλύτερα». Μερικές φορές, αν και όχι πολύ συχνά, κάποια ιδιαίτερα αυθαίρετη και αλαζονική νομοθετική πρωτοβουλία προκαλεί έναν πόνο στην παλιά σοσιαλιστική συνείδηση.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, χωρίς τελικά να γίνονται σπουδαία πράγματα, εγείρεται το αίτημα για μεγαλύτερη συμπόνια και περισσότερη οξυδέρκεια απέναντι σε «όσους έχουν περισσότερη ανάγκη» ή για μιαν «ελάφρυνση του φορτίου» που βαραίνει «όσους πλήττονται περισσότερο» - σίγουρα όμως αφού πρώτα έχουν εκτιμηθεί οι επιπτώσεις στη δημοτικότητα των πολιτικών σε περίπτωση εκλογών - και ακόμη συχνότερα χρησιμοποιούνται φράσεις και όροι που τους δανείζονται από τους «αντιπάλους». Αυτή η κατάσταση πραγμάτων έχει τη λογική της εξήγηση: η σοσιαλδημοκρατία έχει χάσει την ειδική βάση που την συγκροτούσε - τα δικά της κοινωνικά φρούρια και οχυρά, εκείνες τις περιοχές τις γεμάτες κόσμο, τους τελικούς αποδέκτες της κοινωνικοπολιτικής της δράσης - την οποία προσδοκά και ελπίζει ότι θα επαναπροσδιορίσει ή επανατοποθετήσει, όχι ως μια μάζα θυμάτων αλλά ως ένα συμπαγές συλλογικό υποκείμενο με δικά του συμφέροντα, πρόγραμμα και πολιτικό οργανισμό. Αυτή η βάση που συγκροτούσε τη σοσιαλδημοκρατία έχει εντελώς διαλυθεί, καθώς έχει μετατραπεί σε ένα σύνολο απομονωμένων και εγωκεντρικών ατόμων, που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για μια εργασία ή για μια προαγωγή, με ελάχιστη επίγνωση του ότι τους συνδέει μια κοινή μοίρα και με ακόμα λιγότερη διάθεση να συσπειρωθούν και να αναπτύξουν αλληλέγγυα δράση.

Η «αλληλεγγύη» υπήρξε ένα ενδημικό φαινόμενο εκείνης της κοινωνίας των παραγωγών που έχει ήδη τελειώσει. Στην τωρινή κοινωνία των καταναλωτών δεν είναι παρά μια αυταπάτη που τροφοδοτείται από τη νοσταλγία. Τα μέλη αυτής της νέας κοινωνίας γνωρίζονται μεταξύ τους επειδή συνωστίζονται στα ίδια καταστήματα την ίδια μέρα και την ίδια ώρα και καθοδηγούνται σήμερα από το «αόρατο χέρι της αγοράς», με την ίδια αποτελεσματικότητα με την οποία συναθροίζονταν στο παρελθόν στα εργοστάσια, μπροστά στις αλυσίδες συναρμολόγησης, καθοδηγούμενα από τους εργοδότες τους και από τους καλοπληρωμένους επόπτες τους. Καθώς οι άνθρωποι είναι πρώτα καταναλωτές και μόνο σε δεύτερο επίπεδο (και όχι υποχρεωτικά) παραγωγοί, εκείνη που κάποτε ήταν η «σοσιαλδημοκρατική βάση» σήμερα έχει διαλυθεί μέσα σε ένα σύνολο μοναχικών καταναλωτών, οι οποίοι αναγνωρίζουν ως μοναδικό «κοινό συμφέρον» το ότι είναι όλοι «φορολογούμενοι». Δεν πρέπει επομένως να απορούμε για το γεγονός ότι αυτό που απομένει από τα σοσιαλδημοκρατικά κινήματα έχει εστιάσει την προσοχή του στο «μεσαίο στρώμα» (μέχρι πρόσφατα τις αποκαλούσαμε «μεσαίες τάξεις») και για το ότι αφοσιώνεται στην υπεράσπιση των «φορολογουμένων», οι οποίοι διαιρούνται από τα συμφέροντά τους και γίνονται έτσι το μοναδικό «κοινό» από το οποίο φαίνεται ότι μπορεί εύλογα να κερδηθεί μια αλληλέγγυα εκλογική υποστήριξη.

Και οι δυο παρατάξεις του τωρινού πολιτικού σεναρίου κυνηγούν και βόσκουν στην ίδια περιοχή, προσπαθώντας να πουλήσουν το δικό τους «πολιτικό προϊόν» στους ίδιους πελάτες. Δεν υπάρχει κανένας χώρος για μια «ξεχωριστή ουτοπία». Δεν υπάρχει αρκετός χώρος, τουλάχιστον στο διάστημα που χωρίζει τη μιαν εκλογική αναμέτρηση από την άλλη. «Η αριστερά -σημείωνε ο Ζοζέ Σαραμάγκου στις 9 Ιουνίου 2009 στο ημερολόγιό του- δεν φαίνεται να έχει αντιληφθεί ότι έχει γίνει πολύ όμοια με τη δεξιά». Και αυτό ακριβώς έχει συμβεί, έχει γίνει «πολύ όμοια με τη δεξιά».

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Το παράδειγμα του ΣΟΚ

2012-01-05T17:41:00.000+02:00

Ποτέ μη ξεχνάτε έναν σκύλο στο όχημα όταν αυτό μπαίνει σε ένα πλυντήριο αυτοκινήτων.

Video που βρήκα από ένα φιλαράκι...

Οι Pink Floyd επανενώνονται

2012-01-04T15:01:00.000+02:00

Έχουν περάσει 7 χρόνια από την τελευταία φορά που εμφανίστηκαν στο Live 8, έχουν πουλήσει πάνω από 300 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως και είναι ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της Ροκ μουσικής.
Η αλήθεια είναι βέβαια πως για πολλούς, είναι η ίδια η ιστορία της Ροκ μουσικής μιας και η μουσική παρακαταθήκη που έχουν αφήσει είναι τεράστια.

Οι fans της μπάντας θεωρούν πως οι Pink Floyd είναι αυθεντικοί μόνο με την σύσταση που είχαν εξαρχής και δε το βρίσκω παράλογο. Σκέψου τους Bon Jovi να έπαιζαν χωρίς τον κιθαρίστα Richie Sambora, λες πως κάτι λείπει. Και λείπει. Όπως έχουνε δηλώσει, η επανένωση θα γινότανε μόνο για κάτι το πραγματικά μεγάλο και τι πιο μεγάλο από το κλείσιμο των ολυμπιακών αγώνων του Λονδίνου που θα γίνουν το καλοκαίρι;

Αυτή τη στιγμή τα "εν ζωή" μέλη της μπάντας είναι ο Waters, ο David Gilmore και ο Nick Mason. Το βρετανικό συγκρότημα ξεχώρισε για τις πρωτοποριακές του ενορχηστρώσεις, τους δυνατούς του στίχους, τα ευφάνταστα εξώφυλλα αλλά και για τις θεαματικές συναυλίες του. Όταν πλέον ακούς το όνομα Pink Floyd το μυαλό σου δεν πάει απλά σε μια μπάντα που έπαιζε μουσική. Είναι σίγουρα κάτι παραπάνω.

Το μόνο που μένει πλέον είναι να επιβεβαιωθεί η πληροφορία που θα δώσει τεράστια χαρά στους αμέτρητους fans παγκοσμίως. Δεν είναι και λίγο να σου δοθεί η ευκαιρία να δεις επί σκηνής ένα θρύλο της ροκ μουσικής. Τέτοιες ευκαιρίες δε χάνονται.

Deux ans...

2012-01-03T18:05:00.003+02:00

When I fall in love it will be forever
Or I'll never fall in love.
In a restless world like this is
Love is ended before its begun
And too many moonlight kisses
Seem to cool in the warmth of the sun.
When I give my heart it will be completely
Or I'll never give my heart.
And the moment I can feel that you feel that way too
That's when I fall in love with you.
And the moment I can feel that you feel that way too
That's when I fall in love with you.

η μελωδία είναι εδώ

Το ταξίδι αρχίζει...

2012-01-02T14:12:00.000+02:00

Κάθε νέο έτος είναι ένα ταξίδι με ένα τέλος. Το σίγουρο είναι πως θα φτάσεις στον προορισμό σου. Το θέμα είναι όμως με τι κέρδη ή τι απώλειες θα ολοκληρώσεις το ταξίδι αυτό...
Κάποιες φορές όμως και η αναμονή αυτού του ταξιδιού μπορεί να είναι πολύ δημιουργική.
Αρκεί να χεις φαντασία και τσαχπινιά.
Καλό μας ταξίδι λοιπόν στο φουρτουνιασμένο 2012 που θα βρούμε μπροστά μας.

Καλή Χρονιά σε όλους!

2012-01-01T15:12:00.000+02:00

Καλό υπόλοιπο του 2011

2011-12-30T12:06:00.002+02:00

Λίγες ώρες μείνανε για να φύγει αυτή η χρονιά. Σαν φοιτητής αλλά και σαν εργαζόμενος παρατηρούσα πως τα χρόνια είχαν αρχίσει να περνάνε γρήγορα. Δε μπορούσα να καταλάβω πως πηδούσα από την μία χρονιά στην άλλη. Πόσο μάλλον όταν κάποτε φοβόμουν πως ο χρόνος περνούσε άσκοπα.
Όμως το 2011 ήταν μία γεμάτη χρονιά. Κοιτάω πίσω μου και βλέπω μία τεράστια πορεία γεγονότων και στιγμών που με επηρέασαν πολύ.
Φτάνοντας στις γιορτές τα Μ.Μ.Ε. μας είχαν τρομοκρατήσει για τις χειρότερες και τις πιο λιτές γιορτές μετά την Κατοχή. Αυτό μας μάγκωσε και δε μας άφηνε να βάλουμε το χέρι βαθιά στην τσέπη.
Η αλήθεια είναι πως οι φετινές γιορτές ήταν οι πιο αδιάφορες. Δεν υπήρξε κόσμος που να ένιωσε το κλίμα των Χριστουγέννων. Πιο πολύ άγχος του προκαλούσε παρά καλή διάθεση.
Και φτάνουμε στο τώρα.
Λίγες ώρες πριν αλλάξει ο χρόνος. Οι γιορτές σχεδόν περάσανε. Το μόνο που μας μένει είναι η νοσταλγία της καταστροφής. Μία νοσταλγία που θα μας ωθήσει μετά από πολλά χρόνια να λέμε όλοι την ίδια φράση των παππούδων μας.
"Το περάσαμε κι εμείς αυτό..."
Καλό υπόλοιπο της χρονιάς που πέρασε αλλά τα ίχνη της θα μείνουν για πολλά χρόνια ακόμα.

Βροχερή μελαγχολία

2011-12-28T12:25:00.000+02:00

Οταν τα αγάλµατα µιλούν στους ανθρώπους

2011-12-27T10:04:00.002+02:00

Η πρώτη φορά που πήγα στο Μουσείο της Ακρόπολης ήταν µε το σχολείο. Ανοιξη, αλλά ο αέρας σφύριζε πάνω στον Βράχο, το ίδιο και η σφυρίχτρα του δασκάλου που ανακαλούσε στην τάξη όσους ξεγλιστρούσαν από τα µάτια του – κι ας δεχόταν κι αυτός µε τη σειρά του την επίπληξη του φύλακα. Η πρώτη αίσθηση του Παρθενώνα ήταν ότι είναι τεράστιος, η δεύτερη ότι είναι ερειπωµένος (είπαµε, ηλικίες µονοψήφιου νούµερου). Μπροστά στο Ερέχθειο όµως όλοι σταθήκαµε προσοχή για να ακούσουµε την ιστορία της Καρυάτιδας που την είχε κλέψει ένας αδίστακτος άγγλος λόρδος, έτσι που οι άλλες να κλαίνε για τον χαµό της. Οµως, ω του θαύµατος, πλήθος άλλα όµορφα νεαρά κορίτσια µάς περίµεναν στο µικρό υπόγειο µουσείο: οι Κόρες.

Για χώρους όπως το Μουσείο Ακρόπολης – τώρα καινούργιο πλέον – η επίσκεψη µία φορά δεν είναι αρκετή. Τα έργα αρχίζουν να µιλούν από την πολλοστή και µετά, τότε που η σχέση µαζί τους γίνεται προσωπική και µοιράζονται ποικιλοτρόπως τις στιγµές σου. Αλλά η επιστροφή είναι για τον καθένα διαφορετική διαδικασία, το ίδιο και η έλξη που ασκούν τα εκθέµατα, όλα µαζί ή κάποιο ξεχωριστά. Ακόµη κι αν όλοι επιλέξουν το ίδιο έργο, οι λόγοι είναι διαφορετικοί, οι µνήµες που ανακαλεί και οι ιστορίες µε τις οποίες συνδέεται ανήκουν στη σφαίρα των προσωπικών εµπειριών και συναισθηµάτων. Κάτι που επιβεβαιώνεται µέσα από τις αναφορές ανθρώπων της τέχνης και των γραµµάτων για τα έργα που αγαπούν στο Μουσείο της Ακρόπολης, είτε ανατρέχουν σε αυτά µε τη µνήµη είτε τα αναζητούν σε κάθε τους επίσκεψη. Ποιο είναι το «δικό τους» έργο;

ΔΙΟΧΑΝΤΗ

Εικαστικός

«Σου προκαλούν τη διάθεση να συζητήσεις μαζί τους»

«Το καλοκαίρι του 1967, όταν σπούδαζα στην Ακαδηµία Καλών Τεχνών της Ιταλίας, είχα επιλέξει στο µάθηµα της Ιστορίας της Τέχνης τις Κόρες της Ακρόπολης. Κάθε πρωί λοιπόν εκείνο το καλοκαίρι ανέβαινα µόλις ξηµέρωνε πάνω στον χώρο της Ακρόπολης, όπου µελετούσα και σχεδίαζα επί ώρες ολόκληρες. Ετσι τις αγάπησα πάρα πολύ και ακόµη µε συγκινούν. Το ελαφρό τους µειδίαµα, τα χρώµατα, τα βραχιόλια, τα περιδέραια, ο τονισµός των µατιών και των χειλιών, τα κεντήµατα στο πέπλο, όλα αυτά σου προκαλούν τη διάθεση να µιλήσεις µαζί τους. Σκέφτοµαι ότι οι αρχαίοι επέλεξαν σε αυτά τα έργα τις αναλογίες της µορφής, την οργανική σχέση σώµατος και ενδύµατος και τη ρύθµιση της πτυχολογίας που ήταν αντίστοιχες των ανδρικών Κούρων. Το σώµα τους, που διαγράφεται κάτω από το ένδυµα, το αριστερό πόδι που αντιστηρίζει, το δεξί χέρι που κάµπτεται προς τα εµπρός και υποδηλώνει µια κίνηση... Το θέµα πάντως άρεσε τότε και στον καθηγητή µου και πήρα πολύ καλό βαθµό µάλιστα, άριστα και έπαινο. Την εργασία όµως την κράτησαν. Ετσι δεν µου έµεινε τίποτε, µόνο η “σχέση” που δηµιουργήθηκε µαζί τους και µε συνδέει ακόµη, παρά τα τόσα χρόνια».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ

Αρχιτέκτων

«Εχουν πνευματικότητα, ευγένεια, αρχοντιά»

«Οταν βλέπω τις Κόρες της Ακρόπολης η φαντασία µου προσπαθεί να συλλάβει και να αναπαραστήσει τη φυσική τους θέση στον βράχο, γύρω από τον Παρθενώνα, ανάµεσα στα άλλα µνηµεία και ανάµεσα στους ανθρώπους που έφθαναν γεµάτοι σεβασµό φέρνοντας τα αφιερώµατά τους για να τιµήσουν τη θεά. Εχουν µια πνευµατικότητα αυτά τα αγάλµατα, έχουν ευγένεια και αρχοντιά. Είναι πολύ κοντά στην έννοια της εξιδανίκευσης γιατί η θηλυκότητά τους ελέγχεται.

Ο ρυθµός αυτός κρύβει µια οικονοµία στις κινήσεις και η τυποποίηση συντελεί ώστε να µη στέκεται κανείς στο θέµα αλλά να βλέπει πίσω και µέσα σε αυτό. Αλλωστε ποτέ δεν είναι όµοιες. Η µία είναι σοβαρή, αυστηρή, το αρχαίο χαµόγελο είναι αµήχανο. Στην άλλη τα ενδύµατα έχουν χρώµατα και περίτεχνα σχέδια, φορά διάδηµα στο κεφάλι, κοσµήµατα και πάντα έχουν υπέροχα κατσαρά µαλλιά σε κοτσίδες. Αγάλλοµαι µ’ αυτό που βλέπω. Μπορεί να τις κοιτάς ώρες και να µη χορταίνεις».

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΚΟΡΟΣ

Ζωγράφος

«Πιο πολύ κι από τους θεούς, θαύμαζα τις μικρές Κόρες»

«Κάθε φορά που αποφάσιζα να ανεβώ στην Ακρόπολη, προτού φτάσω στα αγάλµατα και στα κτίσµατα τουναού, ένιωθα να µε παίρνει η ποµπή ενός πλήθους και να µε φέρνει από µόνος του ο δρόµος.

Οι πέτρες, τα µάρµαρα, πατηµένα από αιώνες αµέτρητων βηµάτων που ανεβαίνουν να προσκυνήσουν το ύψος. Εφτανα πάνω και ανάσαινα φως και αεράκι στο ξέφωτο του ναού. Μα πιο πολύ και από τους θεούς ψηλά και τους ήρωες θαύµαζα τις µικρές Κόρες, που έστεκαν διστακτικές, ρόδινες από τη συνάφεια µε το χώµα και τα αγγίγµατα του καιρού, µε τα υπολείµµατα των χρωµάτων στα γιορτινά τους φορέµατα, έτοιµες να ανεµίσουν πτυχές και πλεξίδες. Κοντοστεκόµουν µπροστά στην Πεπλοφόρο για να µου προτείνει χαρούµενη, ακόµη µία φορά, τον µηδέποτε δαπανώµενο καρπό της. Την τέχνη του ανθρώπου να παριστά στην οµορφιά την αιωνιότητα, να ντύνει την καθηµερινότητα µε κάλλος».

ΑΛΕΚΟΣ ΦΑΣΙΑΝΟΣ

Ζωγράφος

«Δεν είχα ξαναδεί αρχαίους μύστακες τσιγκελωτούς»

«Ο τρισώµατος δαίµονας, αυτό το αρχαϊκό σύµπλεγµα στο αέτωµα του Εκατόµπεδου ναού της Ακρόπολης, εκεί όπου ο Ηρακλής παλεύει µε τον Τρίτωνα και στην άλλη άκρη βρίσκονται οι τρεις µορφές που εκφράζουν τα στοιχεία της φύσης: το νερό, το δαδί µε τη φλόγα και το περιστέρι που αναφέρεται στον αέρα. Αυτό είναι που µε έχει εντυπωσιάσει πολύ. Πρώτα απ΄όλα γιατί αυτές οι µορφές έχουν µουστάκια και µου θυµίζουν ανατολίτικες επιδράσεις, φιγούρες του θεάτρου σκιών, του Καραγκιόζη. ∆εν είχα ξαναδεί µύστακες τσιγκελωτούς σε αρχαία έργα. Από την άλλη, καθώς ο Ηρακλής κλίνει το γόνυ παλεύοντας, το πόδι του µοιάζει µε εκείνα των σηµερινών νέων, όταν οδηγούν τα µηχανάκια τους µε κοντά παντελόνια και σαγιονάρες.

Πρόκειται για µια εικόνα ρεαλιστικής µυθολογίας που δεν έχει σχέση µε τον ρεαλισµό της Κλασικής Εποχής αλλά εκφράζει όλη τη φιλοσοφία των προσωκρατικών. Γιατί ο Ηρακλής δεν είναι εξιδανικευµένος, θα µπορούσε να αναφέρεται και σε έναν σύγχρονο νέο. Η Ευρώπη µπορεί να εντυπωσιάστηκε από την Κλασική Εποχή, εµένα όµως µε ενθουσιάζουν αυτά τα έργα γιατί είναι πιο κοντά σε µας αλλά και στη δική µου τέχνη. Ο ήρωας µε τα κοντόχοντρα πόδια του έχει σχέση µε τις µορφές που κάνω εγώ, γιατί δεν θέλω να δίνω µια ιδεαλιστική εικόνα στα έργα µου· αντίθετα, προσπαθώ να τα κάνω πρωτόγονα και αγνά, γιατί έτσι εκφράζουν την πραγµατικότητα».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΖΟΓΚΑΣ

Ζωγράφος

«Αυτός ο γέροντας κρύβει ακόμη τα μυστικά του»

«Θα σταθώ στο αέτωµα του παλαιού ναού της Αθηνάς, του Εκατόµπεδου, στη συµβολική, ίσως και µοιραία πάλη του Ηρακλή µε τον θαλάσσιο τρισώµατο δαίµονα που µεταµορ φώνεται από τεράστιο φίδι στα στοιχεία της φύσης: τον αέρα (όπως αναπαρίσταται µε το πουλί που πετάει), τη φωτιά και το νερό. Αυτός ο Νηρέας υποθέτω, γέροντας της θάλασσας ανάµεσα στους λέοντες και στον Τρίτωνα, αντιστέκεται σε λογικές διερευνήσεις – άλλωστε οι µυθικές αναφορές, όπως και το έργο του καλλιτέχνη, αποτελούν πράξη ελευθερίας, ακόµη και αυθαιρεσίας.

Οι µεταµορφώσεις σε λιοντάρι, σε δράκους σε νερά τρεχούµενα στον Οµηρο αλλά και στον Σεφέρη ακόµη είναι οι στιγµές που το έργο τέχνης αποθεώνεται και µε βασανίζουν ακατάπαυστα από παιδί. Η τέχνη δηµιουργεί τη δική της ορατή τάξη αλλά ο Ηρακλής θέλει να αποσπάσει από τον τρισώµατο δαίµονα το µυστικό του δρόµου για τις Εσπερίδες και τη ∆ύση και αν σκεφτούµε – “ποιητική αδεία” – πως ως σήµερα αυτόν τον δρόµο ψάχνουµε για την ευρωζώνη και τα ευρώ της, ως µήλα των Εσπερίδων θεωρούµενα, αυτός ο γέροντας, µισός φίδι και µισός σώµατα ανθρώπινα, κρύβει ακόµη τα µυστικά του.

Θα χρειαστούν πολλές θυσίες και πιθανόν πολλούς λέοντες να θυσιάσουµε ακόµη γιατί ο δρόµος είναι µακρύς».

ΧΡ. ΛΙΟΝΤΑΚΗΣ

Ποιητής

«Το οιονεί παλλόμενο σώμα που κόβει την ανάσα»

«Ο παις του Κριτίου: η λανθάνουσα κίνηση που θροΐζει ανάµεσα στο στάσιµο και στο άνετο σκέλος διατρέχει τον κορµό και αγλαΐζει την ελαφρά κλίση της κεφαλής προς τα δεξιά. Το οιονεί παλλόµενο σώµα, µεγαλυνάριο του γυµνού, που κόβειτην ανάσα».

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=436335&h1=true

Κάποτε μας προετοίμαζαν για την στιγμή αυτή...

2011-12-25T16:03:00.001+02:00

Όταν έχεις χάσει τα πάντα, είσαι ικανός για όλα!

Καλά Χριστούγεννα!

2011-12-23T14:34:00.000+02:00

Να η ευκαιρία να αποδείξουμε πως τα Χριστούγεννα δεν έχουν υλικής αξία αλλά οικογενειακή, φιλική και πάνω απ' όλα ανθρώπινη...
Να χετε ένα όμορφο τριήμερο!

Άρθρο 99, η νέα μόδα

2011-12-23T11:07:00.002+02:00

Είμαστε ένα μπουρδέλο. Δεν εξηγείται αλλιώς η όλη κατάσταση. Πόσες φορές έχουμε ακούσει από γνωστούς μας όταν αναφερόμαστε για τον νόμο ότι πάντα υπάρχει ένα παραθυράκι για να γλιτώσουμε; Δεν είναι ψέμα αυτό. Ούτε είναι λάθος των νομοθετών. Είναι όλα μέσα στο σύστημα.

Την πρώτη φορά που ακούσαμε τον άρθρο 99 ήταν με την Α.Ε.Κ., η οποία γλίτωσε τον υποβιβασμό και την διάλυσή της χάρης σ' αυτό. Εκεί δε μιλήσαμε ούτε ασχοληθήκαμε με το συγκεκριμένο άρθρο. Το μόνο που μας ένοιαζε ήταν πως ένας μεγάλος αριθμός ψηφοφόρων (οπαδοί της Α.Ε.Κ.) μείνανε ευχαριστημένοι διότι η αποχαύνωση του οπαδισμού τους θα συνεχιζόταν.

Το άρθρο αυτό άρχισε πάλι να ακούγεται στην περίοδο της κρίσης. Κανείς όμως δεν έχει αναρωτηθεί για το τι λέει και ποιους ωφελεί τελικά.

Όταν μία επιχείρηση χρεοκοπεί είναι αναγκασμένη να δώσει όλα τα δεδουλευμένα στο προσωπικό που είχε. Αυτό μπορούσε να γίνει με το να πουλήσει εξοπλισμούς ή άλλα υλικά μέχρι να καλύψει το χρέος προς τους ανθρώπους (μία λέξη που έχουμε ξεχάσει όλοι μας).

Όμως οι σοφοί νομοθέτες βρήκαν ένα νέο άρθρο στο οποίο μπορεί να καταφύγει ο κάθε επιχειρηματίας. Σ' αυτό το άρθρο νόμιμα ο επιχειρηματίας δε πληρώνει κανέναν υπάλληλό του διότι πολύ απλά χρεοκόπησε. Η επιχείρηση και οι εγκαταστάσεις τις παραμένουν άθικτες κάτω από την προστασία του άρθρου και το προσωπικό... απλήρωτο και με τον νόμο.

Έτσι όλο και περισσότερες επιχειρήσεις καταφεύγουν στο άρθρο 99 για να απειλήσουν το προσωπικό τους. Το τι γινόταν και τι συνέπειες είχε στους ανθρώπους δε το γνωρίζαμε μέχρι που έλαβε ισχύ στο Αλτερ και τώρα πάει να γίνει και στην Ελευθεροτυπία. Όμως εκεί οι εργαζόμενοι έχουν φωνή (τηλεοπτική και γραπτή) και ενημέρωσαν με κάθε τρόπο τον λαό για το τι λέει αυτό το άρθρο.

Αποτέλεσμα; Όσοι ασχολήθηκαν και έμαθαν την αλήθεια τραβάνε τα μαλλιά τους διότι σιγά σιγά συνειδητοποιούν πως και η νομοθεσία και η δικαιοσύνη σ' αυτό το μπουρδέλο - κράτος είναι σάπια. Πλέον και επίσημα γνωρίζεις πως και δίκιο να χεις δε θα μπορέσεις να το διεκδικήσεις νομοθετικά διότι ο νόμος είναι με το μέρος του ισχυρού.

Να σας θυμίσω πως σ' αυτό το άρθρο μπήκε και ο Γαβαλάς, αφήνοντας απλήρωτους και χρεωμένους τους αλλοδαπούς που του έφτιαχναν τα ρούχα και του τα διναν σε χαμηλές τιμές για να τα πουλήσει αυτός σε δεκαπλάσια αξία. Αυτός ο τύπος (μην τον χαρακτηρίσω διαφορετικά) έχει αφήσει κόσμο άνεργο, απλήρωτο και χρεωμένο για να κουνιέται στην τηλεόραση και στα στέκια της νυχτερινής ζωής της Αθήνας (μη χέσω) και κανείς δε λέει τίποτα.

Εμείς φταίμε που δε μιλάμε. Εκεί έχουν γίνει τόσο αλαζόνες αυτοί εκεί πάνω και μας φέρονται έτσι. Εμείς τους δώσαμε αυτό το δικαίωμα. "Πάρτε τώρα και το άρθρο 99 διότι πρόβατα σιγά σιγά ξυπνάτε αλλά ευτυχώς εμείς ήμασταν προετοιμασμένοι γι' αυτό και στρέψαμε τον νόμο προς την μεριά μας. Οπότε βουλώστε το τώρα και δουλέψτε για μας." Αυτά μας λένε αυτοί και αμέσως πάνε να σνιφάρουνε την κόκα ή να πετάξουνε δεκάδες χιλιάδες ευρώ σε λουλούδια στις πίστες την ώρα που εμείς μαζεύουμε συσσίτια για τους συνανθρώπους μας.

Μακάρι το 2012 να μας ξυπνήσει και να τους στείλουμε όλους στο διάολο...

Ανθρωπιά

2011-12-22T17:03:00.001+02:00

Την έχουμε ξεχάσει αυτήν την λέξη.
Προτιμούμε να ζούμε στην ζούγκλα που οι ίδιοι έχουμε φτιάξει και έχουμε παγιδευτεί.
Μία ζούγκλα τεχνητή στην οποία έχουμε χάσει πολλά νοήματα και πολλές αξίες.
Ευτυχώς όλα αυτά υπάρχουν ακόμα στην πραγματική ζούγκλα.
Ένα από τα ομορφότερα βίντεο που έχω δει.

Στόλισμα δέντρων

2011-12-22T10:17:00.003+02:00

Πρωτότυπο όχι, μακάβριο όμως ναι.
Πάντα οι γιορτές μας προκαλούν μιά κατάθλιψη. Πόσο μάλλον όταν κάποια λαμόγια μας τρώνε τα λεφτά μ' αποτέλεσμα να μη μπορούμε να τις απολαύσουμε όσο θέλουμε και αυτό μας ρίχνει περισσότερο στην μιζέρια.
Οι αρχές στολίζουν τις πόλεις για να κρύψουν την μελαγχολία.
Οι πολίτες απαντάνε...
Το 2012 έρχεται...

Ένας ένας σπιτάκι του από του χρόνου...

2011-12-21T17:51:00.001+02:00

Για να πάει μπροστά αυτή η χώρα πρέπει πρώτα να καθαρίσει από κάθε σκουπίδι. Όταν μας κυβερνάνε αυτοί τότε δεν έχουμε καμιά ελπίδα...
Αν σε κάθε αλλαγή χρόνου ευχόμαστε για κάτι καλύτερο τότε εγώ εύχομαι το εξής, σιγά σιγά να τραβήξει ο καθένας στην βίλα του (διότι σε σπιτάκια εμείς μένουμε) και να μας αφήσουν ήσυχους να ορθοποδήσουμε.
Σε άλλες αναρτήσεις έχω κράξει άλλους πολιτικούς. Εδώ θέλω να τα χώσω στην Αννούλα ως μία από τους πιο αντιπαθής πολιτικούς που είχε η χώρα αυτή...
Ο χρόνος αλλάζει. Ας αλλάξουμε κι εμείς...
Ή ας τους αλλάξουμε εμείς!

Χαμογελάστε...

2011-12-21T14:52:00.002+02:00

Από σήμερα η διάρκεια της μέρας θα μεγαλώνει και ίσως και η διάθεσή μας να αρχίσει να βελτιώνεται.
Έχουμε ανάγκη την καλή διάθεση και τον ήλιο...
Όμως αν οι Μάγιας λένε την αλήθεια τότε ξεκινήστε να μετράτε αντίστροφα. Μέρα που περνάει ίσως να μη ξαναπεράσει...

Είναι όμορφη η Αθήνα;

2011-12-20T17:43:00.001+02:00

Τι σου ρχεται στο μυαλό όταν ακούς την λέξη Αθήνα;
Η πρωτεύουσα της Ελλάδος, η πόλη που γέννησε το σημερινό δημοκρατικό μοντέλο, η πόλη των φιλοσόφων, η πόλη που επινόησε το θέατρο, η πόλη με την μοναδική γνωστή Ακρόπολη (όλες οι πόλεις έχουν ακροπόλεις)...
Η λίστα μπορεί να συνεχιστεί και να μας αναγκάσει να χάσουμε το νόημα της ανάρτησης αυτής.
Το ερώτημα είναι άλλο. Σ' αρέσει η Αθήνα του σήμερα;
Προσωπικά;
Όχι...
Γιατί;
Διότι είναι το τρανταχτό παράδειγμα της περίεργης φύσης μας. Μία πόλη στολίδι. Μία πόλη που άντεξε χιλιάδες χρόνια να κρατήσει μία ταυτότητα και να την μεταβάλει με αργούς και φυσιολογικούς ρυθμούς. Μία ταυτότητα που χάθηκε όταν κατέβηκαν οι βάρβαροι από τα βουνά. Μία πόλη που όταν έπαψε να χει κατοίκους με ρίζες έγινε ένα τσιμέντο.
Είναι μία κατεστραμμένη πόλη. Αν δεν είχε το σπουδαίο αυτό μνημείο που είχε την ατυχία να μη μπει ούτε στα εφτά αρχαία θαύματα του κόσμου ούτε στα άτυπα εφτά νεότερα. Αυτό δε σημαίνει πως δε μαγεύει ακόμα τον κόσμο. Αντιθέτως τους πολιτισμένους ανθρώπους τους ελκύει ακόμα. Ευτυχώς που την περιφράξανε για να την προστατεύσουν από τους ντόπιους, οι οποίοι αν είχαν πρόσβαση θα την είχαν γεμίσει με γκράφιτι κι εκείνην.
Τι ωραίο έχει πλέον η Αθήνα;
Τα απομεινάρια μιας εποχής. Τα τελευταία σημάδια πως εδώ κάποτε υπήρξε πολιτισμός, πως εδώ κάποτε υπήρχε παιδεία και φως. Αυτά τα απομεινάρια κάποιοι (δες εδώ) από την μια δε τα σέβονται (δες εδώ) και από την άλλη λόγω κομπλεξισμού τα δείχνουν με ψευτοπερηφάνεια σαν να ναι δικά τους διότι πολύ απλά δεν έχουν κάτι άλλο να δείξουν.
Τι σου προκαλεί η Αθήνα;
Πίκρα για το πως την καταντήσαμε και νοσταλγία από τις όμορφες ασπρόμαυρες εικόνες που απολαμβάνουμε σε λευκώματα και στον παλιό καλό κινηματογράφο...
Ότι απέμεινε από την Αθήνα μπορούμε να το απολαύσουμε σ' αυτό το υπέροχο βίντεο...

Ήταν "θεός" γιατί...

2011-12-20T11:35:00.002+02:00

Σύμφωνα με τους επίσημους βιογράφους του, η γέννησή του το 1941 είχε προφητευτεί και προαναγγελθεί με διπλό ουράνιο τόξο και ένα νέο άστρο στον ουρανό.

Είχε αναφερθεί πως δεν αφόδευε ούτε κατουρούσε (μάλλον είχε εσωτερική ανακύκλωση). Φυσικά αυτό διαψεύσθηκε

Είχε απαγάγει τον Νοτιοκορεάτη παραγωγό ταινιών Σιν Σανγκ Οκ μαζί με την γυναίκα του το 1978 για την ενίσχυση του Βορειοκορεατικού κινηματογράφου. Γύρισε εφτά ταινίες μέχρι που απέδρασαν και γύρισαν πίσω. Αυτό δείχνει και το πόσο φανατικός κινηματογραφόφιλος ήταν.

Είχε χαρακτηριστεί από τους Βορειοκορεάτες ως "ημίθεος του στυλ" όταν την ίδια στιγμή οι Νοτιοκορεάτες τον περιγελούσαν για τα φουντωτά μαλλιά του, τα ρούχα και τα παπούτσια που φορούσε για να φαίνεται ψηλότερος (συκοφαντίες).

Λέγεται πως ο ίδιος είχε διαδώσει στον λαό του πως ανάλογα με την διάθεσή του ρύθμιζε ή επηρέαζε τον καιρό.

Γίνεται με όλα αυτά να μην θεωρείται άξια θεός;

Φυσικά βοήθησε και ο μέσος όρος IQ του λαού του...

Κι άλλοι θα κάνουν μαύρα Χριστούγεννα...

2011-12-19T22:26:00.001+02:00

Αν ο θρήνος αυτός είναι αλήθινος, τότε εγώ είμαι ο Ναπολέων.
Από την άλλη όμως παρατηρώντας την ιστορία της Β. Κορέας καθώς και τον τρόπο ζωής των κατοίκων της νιώθω πως κακώς τους ειρωνεύομαι. Πιθανότατα οι άνθρωποι να θρηνούν αληθινά. Το ότι πέθανε ο ηγέτης του χειρότερου και πιο απάνθρωπου καθεστώτος που υπάρχει αυτή τη στιγμή στον πλανήτη δε σημαίνει πως βγαίνουν από το ισόβιο καθεστώς να είναι ο πιο απομονωμένος λαός χωρίς ανθρώπινα δικαιώματα και όνειρα για ένα καλύτερο μέλλον...
Για κάποιους λαούς η αλλαγή ενός έτους δε σημαίνει τίποτα...

Πραγματεία περί αθεολογίας Νο1

2011-12-19T15:00:00.000+02:00

Ο Μπέρτραντ Άρθουρ Γουίλιαμ Ράσελ (Bertrand Arthur William Russell), (18 Μαΐου 1872 -- 2 Φεβρουαρίου 1970), ήταν Βρετανός φιλόσοφος, μαθηματικός και ειρηνιστής. Ο Ράσελ ως συγγραφέας και άνθρωπος συνέχισε την οικογενειακή παράδοση στην πολιτική σκέψη και δράση, με αντιπολεμική δράση. Γεννήθηκε στην ακμή της Βρεταννικής Αυτοκρατορίας. Πέθανε από γρίπη, έναν αιώνα αργότερα, όταν η Βρετανία είχε περάσει δύο παγκόσμιους πολέμους. Έκανε κριτική στα πυρηνικά καθώς και την εισβολή των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Το 1950 κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Γεννήθηκε στις 18 Μαΐου 1872 στο Trellech του Monmouthshire, καταγόμενος από αριστοκρατική οικογένεια. Ο αδερφός του Φρανκ τον εισήγαγε στις θεωρίες του μαθηματικού Ευκλείδη. Ξεκίνησε τις σπουδές του με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ το 1890 στο Trinity College για να σπουδάσει μαθηματικά. Το 1893 τελείωσε τις σπουδές του και το 1902 παντρεύτηκε. Ξεκίνησε να δημοσιεύει έργα του το 1896. Στο κολέγιο του Τρίνιτυ, γνώρισε τον Λούντβιχ Βιτγκενστάιν και έτσι ξεκίνησε μία συνεργασία μεταξύ των δύο ανδρών. Ο Ράσελ ταξίδεψε και δίδαξε στη Ρωσία, στην Κίνα και στην Ιαπωνία (1920).
Φυλακίστηκε για τη φιλειρηνική του δράση τον Α' Π.Π.
Αντιτάχθηκε στον Χίτλερ, στον ολοκληρωτισμό του Στάλιν, στον πόλεμο του Βιετνάμ και στην εξάπλωση των πυρηνικών όπλων.
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ράσελ δίδαξε σε πανεπιστήμια των ΗΠΑ, καταδικάζοντας τα πυρηνικά όπλα και των πόλεμο των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Απεβίωσε στις 6.30 μ.μ. στις 2 Φεβρουαρίου 1970 στην οικία του στην Ουαλία, από γρίπη.

Μπουταρικός

2011-12-19T11:01:00.003+02:00

Ένα πλωτό χριστουγεννιάτικο δέντρο είναι από μόνο του ξεχωριστό.
Το να βυθιστεί πριν από τις γιορτές γίνεται μοναδικό...

Ήρθαν οι γιορτές!

2011-12-18T19:07:00.001+02:00

Επίσημα μπαίνουμε στην βδομάδα των γιορτών. Οι πρώτες δύσκολες γιορτές για όλους της γενιάς μου. Σίγουρα κάποιοι πολύ μεγαλύτεροί μας έχουν ζήσει και κάτω από δυσκολότερες συνθήκες Χριστούγεννα. Όμως εμείς που μεγαλώσαμε στην καλοπέραση και μας κακομάθανε θα ζοριστούμε πολύ φέτος.
Πάντα οι γιορτές μου προκαλούσαν μία κατάθλιψη. Μάλλον ήταν η αναμονή μέχρι να ρθούν. Και μόλις ερχόντουσαν με έπιανε η στεναχώρια πως θα περάσουν γρήγορα.
Φέτος όμως είναι η πρώτη φορά που δεν τις περίμενα με την ίδια όρεξη. Ούτε θα στεναχωρεθώ αν θα περάσουν...
Όμως για όσους υπάρχει ακόμα η μαγεία των Χριστουγέννων μέσα τους, τους εύχομαι καλές γιορτές!

Άλλος ένας μας αποχαιρέτησε για το 2011

2011-12-17T19:15:00.001+02:00

Αρχές καλοκαιριού δέχομαι το τηλεφώνημα από έναν φίλο. Έχω πρόσκληση για την Cesaria Evora στον Λυκαβηττό. Εννοείται πως την δέχτηκα την πρόσκληση αυτή. Πάντα ήθελα να την ακούσω. Θα την συνοδεύει μία νέα τραγουδίστρια επειδή η Cesaria έχει γεράσει πολύ και δε θα μπορεί να βγάλει όλο το πρόγραμμα, μου πρόσθεσε το φιλαράκι. Δεν με ενοχλεί, απλά θέλω να την δω...
Η συναυλία ήταν υπέροχη. Τα τραγούδια με ταξίδεψαν ως την άκρη της Αφρικής. Η νέα τραγουδίστρια που την συνόδευε έδωσε μία υπέροχη παράσταση. Ήρθε η σειρά της Cesaria. Αρκετοί βοήθησαν την ξυπόλυτη τραγουδίστρια να ανέβει στη σκηνή. Ο κόσμος χειροκροτούσε για να της δώσει τη δύναμη που χρειαζόταν. Η ζωντάνια και το πάθος της δεν έχουν φύγει παρόλο που ηλικία της ήταν προχωρημένη. Η συγκίνηση μεγάλη. Τραγούδησε όσο μπορούσε, όσο την κρατούσαν οι δυνάμεις της. Ξεπέρασε τα όριά της και αυτό διότι αγαπούσε το ελληνικό κοινό.
Έφυγε κάτω από τον ήχο των χειροκροτημάτων του κοινού. Είχαμε σηκωθεί όλοι και την χαιρετούσαμε. Από μέσα μου πίστευα πως ήταν το πρώτο και τελευταίο χειροκρότημα που της πρόσφερα...
Μετά από λίγο καιρό δήλωσε πως θα σταματήσει το τραγούδι.
Σήμερα άφησε και την τελευταία της πνοή...

Καλό ταξίδι Cesaria....
Το Sodade είναι μία λέξη μοναδική που μόνο εσύ ήξερες να προφέρεις με όλο το νοσταλγικό πάθος που κρύβει...

Η Γενιά των 30

2011-12-17T15:23:00.001+02:00

Γνώρισα χαζούς και αυταρχικούς ανθρώπους,
ανθρώπους με βαμμένα μάτια και μαργαριταρένια σκουλαρίκια,
ανθρώπους με εφημερίδες και αυστηρά μουστάκια που ξύνουν επιδεικτικά τις μύτες τους.
Άλλους με ζελέ στα μαλλιά,
βουβάλια και heavy metal,
που ξεκουφαίνονται και φωνάζουν.
Άλλους που αδιαφορούν για το αν υπάρχουμε ή αν υπάρχουν κι αυτοί ακόμα,
άλλους που η πλήξη στο τραίνο τους έκαναν ποιητές
και τέλος αυτούς που με τόσο θόρυβο κατάφεραν να κοιμηθούν.
Ησυχία, μην τους ξυπνήσουμε...

Δήμητρα Σκανδάλη
Χειρο-ποιήματα νεανικής απερισκεψίας
Εκδόσεις Γαβριηλίδης

Απόδραση!

2011-12-16T18:39:00.002+02:00

Άλλο θέμα είχα στο μυαλό μου να γράψω και άλλη μουσική να σας προσφέρω. Όμως είναι το απόγευμα μίας Παρασκευής της μίζερης καθημερινότητας που μας έχουν προσφέρει κάποιοι αλήτες. Κάποτε τα απογεύματα της Παρασκευής είχαν μία χαρά και μία ανακούφιση καθώς δυο ελεύθερες μέρες μας περιμέναν για να αναζητήσουμε λίγη ξεκούραση και να απολαύσουμε την ζωή που οι γρήγοροι ρυθμοί μας το απαγορεύουν.
Πόσος καιρός πάει που έχω να νιώσω την χαρά ενός απογεύματος Παρασκευής;
Όπως επίσης πότε ήταν τα τελευταία Χριστούγεννα που με ενθουσίασαν;
Η Παρασκευή έγινε μία ακόμη μίζερη μέρα της καθημερινότητας. Το μόνο που μου προσφέρει το σαββατοκύριακο είναι ένα ανθρώπινο πρωινό ξύπνημα (μιας και ξυπνάω τις καθημερινές στις 6 το πρωί). Δεν υπάρχει πια η σπουδαία απόδραση των δύο αυτών ημερών.
Πλέον έχω αρχίσει να πιστεύω πως δεν υπάρχει καμία "απόδραση" πάνω στην γη και κυρίως στην χώρα μας. Παντού επικρατεί κατάθλιψη και μιζέρια. Αρχίζω να πιστεύω μία φράση που άκουσα στην ταινία του Τρίερ "Μελαγχολία", "...η γη είναι ένας σατανικός πλανήτης. Δεν έχει πια τίποτα καλό πάνω του. Η καταστροφή του θα είναι ένα τίποτα για το σύμπαν...".
Το Σύμπαν. Μόνο εκεί μπορείς να βρεις την απόδραση που αναζητάς. Μόνο εκεί μπορείς να βρεις την ηρεμία που έχεις ανάγκη για να χαλαρώσεις, για να αδειάσει το μυαλό σου από προβλήματα και άγχη.
Πως μπορείς να φτάσεις εκεί;
Νομίζω πως γι' αυτό είμαι τυχερός. Μικρός είχα κόλλημα με τους δεινόσαυρους και με το διάστημα. Τα δύο μεγάλα Δέλτα της παιδικής μου ζωής. Το Δέλτα βλέπετε πάντα με κυνηγούσε. Πολλές φωτογραφίες από το διάστημα και τους πλανήτες αποθηκεύτηκαν στον παιδικό μου μυαλό. Από επιστημονικές εικόνες έχουν μετατραπεί σε νοσταλγικές εικόνες.
Έτσι κάθε Παρασκευή απόγευμα σβήνω τα φώτα, απενεργοποιώ τα κινητά, επιλέγω την μουσική που θέλω να ακούσω και αφού αναπαυθώ στον καναπέ κλείνω τα μάτια και ταξιδεύω εκεί.
Νιώθω το σώμα μου να μουδιάζει, να μη θέλει να κινηθεί. Όλα γύρω μου αρχίζουν από μόνα τους να γυρίζουν. Γύρω μου επικρατεί ένας ίλιγγος. Με τρομάζει αλλά δε με απειλεί και αυτό με ανακουφίζει περισσότερο.
Τότε είναι που ταξιδεύω. Τότε ζω μια πραγματική απόδραση στη φαντασία, στη νοσταλγία, στα βάθη του μυαλού μου...
Γι΄αυτό το λόγο μου φάνηκαν τόσο οικείες οι εικόνες στην ταινία "Το δέντρο της ζωής". Είναι εικόνες που χω δει κι εγώ στα παιδικά μου χρόνια αλλά και στις τελευταίες Παρασκευές της μίζερης καθημερινότητάς μου.
Τελικά η μόνη απόδραση και το μόνο καταφύγιο της σημερινής δυστυχίας είναι η νοσταλγία των παιδικών μας χρόνων. Τουλάχιστον εγώ όταν πάω εκεί ηρεμώ...
Είναι μία λύση;
Είναι η αρχή της κατάθλιψης;
Για μένα είναι η πραγματική απόλαυση και η μόνη απόδραση από τον μίζερο κόσμο που ζω...

Όταν κάποιοι δε φοβούνται να πουν την αλήθεια...

2011-12-15T19:53:00.000+02:00

Νομισματικό Μουσείο Αθηνών

2011-12-15T16:57:00.005+02:00

Διαβάζοντας τον τίτλο σίγουρα αρκετοί από σας θα θιχτείτε και οι περισσότεροι θα μου πείτε πως κάποιος λάθος συσχετισμός γίνεται μεταξύ τίτλου και εικόνας.
Κι όμως, δένει αρμονικά η φωτογραφία με τον προκλητικό τίτλο. Γιατί;
Η ανασκαφή του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης έχει αρκετά πηγάδια. Εγκαταστάσεις σημαντικές για την λειτουργία μιας κοινωνίας, οι οποίες σήμερα βαπτίστηκαν πηγάδια των ευχών. Αυτή η ονομασία αναγκάζει αρκετούς επισκέπτες ξένους και Νεοέλληνες να ρίχνουν ένα νόμισμα μέσα στις τρύπες κάνοντας μια ευχή. Τόσα χρόνια τα πηγάδια και οι γύρω χώροι έχουν γεμίσει με νομίσματα. Ποιες είναι οι αντιδράσεις των επισκεπτών;
Οι ξένοι τουρίστες καθώς και ένα μέρος των Νεοελλήνων έχουν μία πολιτισμένη αντιμετώπιση μπροστά σ' αυτό το θέαμα. Χαμογελάνε, κάνουν την πλάκα τους μεταξύ τους με διακριτικότητα και ρίχνουν κι εκείνοι από ένα νόμισμα.
Και που είναι το πρόβλημα λοιπόν;
Στην πλειοψηφία των μαθητών όλων των σχολείων που επισκέπτονται το μουσείο κάθε πρωί.
Όλα τα παιδιά φωνάζουν σα ναυαγοί που βλέπουν ένα πλοίο στον ορίζοντα "Λεφτά! Λεφτά!" ή "Τελικά λεφτά υπάρχουν" μετατρέποντας το μουσείο σε παιδική χαρά. Και μέχρι εδώ όλα καλά...
Όμως αρκετοί νέοι ξεπερνάνε τα όρια. Αρκετοί ειρωνεύονται και ενοχλούν το εργατικό προσωπικό ζητώντας του τα λεφτά πίσω με ατάκες του στυλ "μου 'πεσε ένα δύευρω φέρε μου το πίσω" ή "χαίρεστε που τα πετάμε διότι τα μαζεύετε εσείς" ή "μη πετάτε διότι θα τα κλέψουν οι από κάτω" κτλ κτλ.
Σήμερα κάποιοι πετάξανε τσιγάρα αναμμένα στους κουβάδες με νερό που χρησιμοποιούν οι συντηρητές αρχαιοτήτων για τις εργασίες καθαρισμού και αποκατάστασης παλιών τοιχογραφιών και δαπέδων, ενώ η συμπεριφορά κάποιων ήταν αρκετά ανάγωγη που ξεπέρασε κάθε όριο υπομονής και επιμονής.
Η ιστορία αυτή δεν είναι πρόσφατη. Από την μέρα που άνοιξε το μουσείο και ξεκίνησαν να γεμίζουν τα πηγάδια άρχισε κι όλο αυτό το σόου. Ο σαματάς και οι κραυγές μετατρέπουν το μουσείο σε παιδική χαρά.
Παιδεία; Μηδέν.
Γιατί;
Για την αδιαφορία και την λάθος διαχείριση της κατάστασης των περισσοτέρων δασκάλων και καθηγητών. Κάποιοι βάζουν τις φωνές για τα σταματήσουν οι μαθητές και κάποιοι άλλοι είναι αδιάφοροι στο θέαμα λες και δε συμβαίνει τίποτα. Κανένας μα κανένας δεν έχει εξηγήσει την σημαντικότητα ύπαρξης και διατήρησης μιας ανασκαφής καθώς και το λειτούργημα ενός συντηρητή αρχαιοτήτων και έργων τέχνης. Όπως και σήμερα.
Σίγουρα αρκετοί θα μου πείτε να μην είμαι τόσο αυστηρός. Θα σας ρωτήσω αν κανείς από σας είχα τέτοια συμπεριφορά ως μαθητής όταν επισκεπτόταν με το σχολείο κάποιο μουσείο ή κάποιο μνημείο.
Κάποτε σεβόμασταν μία επίσκεψή μας σε έναν αντίστοιχο χώρο ακόμα κι αν βαριόμασταν. Σήμερα ο σεβασμός έχει εκλείψει. Και το χειρότερο ποιο είναι;
Οι μικροί ανάγωγοι που ειρωνεύονται, φτύνουν ή βάζουν στόχο τους εργαζόμενους της ανασκαφής του μουσείου με τα κέρματα θα φτάσουν μια μέρα να υπερηφανεύονται για μία δήθεν καταγωγή από τους Αρχαίους Έλληνες και αυτό επειδή οι ίδιοι θα ναι αποτυχημένοι και κενοί μέσα τους. Τότε θα θελα να τους ζητήσω να μου δείξουν το σεβασμό τους σε έναν πολιτισμό που ποτέ δε μοιάσαμε ούτε θα μοιάσουμε ποτέ...
Είναι κρίμα ο γεωγραφικός χώρος που λεγόταν Ελλάδα να χει πέσει στα χέρια επικίνδυνων και ανεύθυνων ανθρώπων που τους βάφτισαν Έλληνες για τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων εκείνης της εποχής.

Γίναμε πρωτοσέλιδο (;)

2011-12-14T17:29:00.002+02:00

Εγώ νόμιζα πως βγάλανε τον Ερντογάν πρόσωπο της χρονιάς.
Όμως σήμερα κυκλοφόρησε αυτή η εικόνα στο ίντερνετ.
Σας έλεγα κάποτε πως δεν ανήκουμε στην Ευρώπη αλλά είμαστε κομμάτι της Βόρειας Αφρικής. Όπως το Ισραήλ που δεν ανήκει στην Ασία αλλά είναι κομμάτι της Ευρώπης (μιας και συμμετέχει σε όλες τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις). Έτσι μαζί με την Αραβική Άνοιξη ξυπνήσαμε κι εμείς. Αλλά επειδή εμείς γεννήσαμε τον πολιτισμό και τη δημοκρατία κτλ κτλ ανήκουμε στην Δύση. Οπότε εμάς μας ξύπνησαν οι Ισπανοί και όχι οι Αιγύπτιοι.
Τρέχα βγάλε άκρη. Αν αρχίσω να τα αναλύω όλα αυτά πάλι θα γίνω κουραστικός και βαρετός.
Απλά θα ήθελα να συγχαρώ όλους εμάς τους κομμουνιστές, φασίστες και μαλάκες που κατεβήκαμε στο Σύνταγμα.
Πάγκαλε άλλη φορά θα γίνεις πρόσωπο της χρονιάς εσύ.

13-12-11

2011-12-13T15:01:00.003+02:00

Γρουσούζικη μέρα για μας, μιάς και η Πόλη είχε πέσει Τρίτη και 13. Έτσι αυτή η μέρα έχει μείνει σήμερα ως η χειρότερη που μπορεί να σου τύχεί.
Είσαι πιο προσεκτικός στην δουλειά, στην επικοινωνία με τους συνανθρώπους σου, με την σχέση σου κ.τ.λ.
Η συγκεκριμένη ημερομηνία συνδυάζεται και με μία περίεργη αντίστροφη μέτρηση. 13-12-11...
Και όσο το 2012 έρχεται κοντά μας τόσο η φαντασία οργιάζει.
Η αλήθεια είναι πως πριν καιρό είδα το παραπάνω βίντεο και μου κίνησε την περιέργεια. Πράγματι δεν έχουμε ζήσει τόσες καταστροφές μέσα σε ένα χρόνο. Το 2011 θα μείνει στην μνήμη μας με άσχημες στιγμές. Με τρομερά φυσικά φαινόμενα που προκάλεσαν μεγάλες ζημιές και πολλούς θανάτους...
Σίγουρα το βίντεο αυτό προβληματίζει...
Τι πιστεύετε;

Σύντομα "νοσταλγία" θα είναι ένα άλλο όνομα για την Ευρώπη

2011-12-12T18:52:00.002+02:00

Νιώθω σαν να μην είχα ποτέ πατρίδα, καταλαβαίνεις;
Νιώθω δεμενος με τη χώρα, με αυτή τη χώρα, κι όμως δεν ξέρω που ακριβώς ταιριάζω σε αυτήν...
Υπάρχει πάντα αυτό το είδος νοσταλγίας για έναν τόπο, ένα μέρος όπου μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου.

Σαμ Σέπαρντ

Υπάρχει άραγε κανείς που να μη το νιώθει αυτό;...

Εγώ και ο "Amadeus"

2011-12-11T22:24:00.003+02:00

Η σχέση αυτή όσο περίεργο κι αν ακούγεται ξεκίνησε πριν γεννηθώ. Ενώ βρισκόμουν στην κοιλιά της μητέρας μου ακόμα, ο αδελφός της αγαπημένος μου θείος της έκανε δώρο σε βινύλιο το soundtrack της ταινίας Amadeus.
"Να το ακούς γιατί θα το ακούει και το έμβρυο κι έτσι θα γεννηθεί φρόνιμο".
Φυσικά δεν επαληθεύτηκε ποτέ διότι ποτέ δεν ήμουν φρόνιμος. Μόνο όταν η μητέρα μου ήθελε να κατέβει στην αγορά και με ήθελε φρόνιμο σπίτι. Με έβαζε στην πολυθρόνα δίπλα στο ηχοσύστημα του σπιτιού. Έβαζε τον δίσκο έτοιμο στην κονσόλα. Στη συνέχεια τοποθετούσε τα ακουστικά στο βύσμα και μου τα φορούσε στο κεφάλι. Ήταν από τα μεγάλα δερμάτινα ακουστικά σαν αυτά που είχε ο Ρότζερ Γουότερς στις συναυλίες του την δεκαετία του '80. Ήταν τόσο μεγάλα που κάλυπταν όλο το κεφάλι μου. Ίσως να εξείχε μόνο η μύτη μου για να μπορώ να αναπνέω Όπως με άφηνε στον καναπέ, με έβρισκε μετά από λίγη ώρα. Μαγεμένος από τις μελωδίες του Μότσαρτ να μη θέλω να αποχωριστώ τα άβολα ακουστικά από το κεφάλι μου.
Τα μωρουδίστικά μου χρόνια τα χω συνδυάσει με τις υπέροχες αυτές μελωδίες.
Όμως την ταινία δεν την είχα δει ποτέ. Ακόμα και όταν έπεσε στα χέρια μου δεν την έβαλα αμέσως να την δω. Προτιμούσα να μείνει η μουσική της ως παιδική ανάμνηση και να μη την συνδυάσω με την ταινία.
Δε κρατήθηκα όμως. Μία τυχαία Κυριακή σαν την σημερινή αφού αρνήθηκα δύο προτάσεις, παρακολούθηση ενός ποδοσφαιρικού αγώνα και ενός σινεμά, έμεινα σπίτι και με συντροφιά ένα κρασάκι χαλάρωσα στον καναπέ και την απόλαυσα.
Η στοιχειωμένη σχέση αυτή άρχισε να σπάει. Μία αριστουργηματική ταινία άρχισε να προβάλλεται μπροστά μου. Δυόμισι ώρες και δε κουράστηκα ούτε λεπτό να παρακολουθώ.
Ο χώρος γέμισε με τις μελωδίες που άκουγα μωρό. Για μία ακόμη φορά έπιασα τον εαυτό μου να στέκεται ακίνητος και φρόνιμος στον καναπέ και να μαγεύεται από την μουσική του Μότσαρτ.
Η ταινία ήταν υπέροχη. Οι ερμηνείες εξαιρετικές. Τα σκηνικά και η ατμόσφαιρα της εποχής πολύ πετυχημένα. Το μυστήριο με τον τάφο του Μότσαρτ παρουσιάζεται με υπέροχο τρόπο στο τέλος της ταινίας. Η έμπνευση και η γραφή αυτής της τόσο όμορφης μουσικής τόσο όμορφα περιγράφεται που νιώθεις εύκολα το πάθος και την φαντασία του δημιουργού.
Δε θέλω να το παίξω κριτικός ταινιών. Δεν είμαι εξάλλου. Το μόνο που θέλω να πω είναι πως μόλις τελείωσε η ταινία αμέσως έβαλα το σάουντρακ να παίζει πάλι διότι δεν ήθελα αυτή η μελωδία να φύγει από τον χώρο...
Να το δείτε οπωσδήποτε το έργο αυτό.
Ειδικά αν είστε μουσικόφιλοι...

Υ.Γ. Σίγουρα ο Κιλσόφσκι για την Μπλε ταινία του πήρε ιδέες από το Amadeus. Ακόμα και οι μεγάλοι δημιουργοί αντιγράφουν...

Αθήνα και χρώμα!

2011-12-11T11:25:00.003+02:00

Όλοι μας το ξέρουμε πλεον πως οι πληγές που είχαν ανοίξει οι "μοντέρνες" κυβερνήσεις Καραμανλή (θείου) και της μετέπειτα χούντας στην πόλη της Αθήνας για να την κάνουν μία σύγχρονη πόλη, δε μπορούν να κλείσουν.
Νεοκλασσικά σπίτια ακόμα γκρεμίζονται μόνα τους διότι κανένας δεν ενδιαφέρεται για το καλό αυτού του τόπου. Από την άλλη γκρίζες άγαρμπες πολυκατοικίες στέκουν ακόμα όρθιες γεμίζοντας την καθημερινότητά μας με μιζέρια.
Υπάρχουν όμως κάποια πρότζεκτ που προσπαθούν να κρύψουν τις ατέλειες αυτές. Όπως τα κορίτσια κρύβουν τα σπυράκια τους κάτω από το μέικ άπ έτσι και ορισμένοι καλλιτέχνες του δρόμου προσπαθούν να ομορφύνουν τους τυφλούς χώρους των πολυκατοικιών με σχέδια. Τέτοια σχέδια έχουμε δει στου Ψυρρή. Ακόμα στέκουν εκεί χρωματιστά σπάζοντας την μονοτονία του γκρίζου.
Η εικόνα είναι όμορφη. Μπορεί να μετατρέψει την πόλη σε μία γκαλλερύ. Ίσως έτσι να ξεκινήσει ένα νέο καλλιτεχνικό κίνημα.
Έτσι η Αθήνα μετατραπέται σε μία όμορφη βαμμένη κοπέλα του Σαββατόβραδου.
Όμως το Σαββατόβραδο δε διαρκεί πολλές ώρες και τα ξημερώματα που γυρνάει σπίτι της για να κοιμηθεί, η βαμμένη ομορφιά σβήνεται μπροστά στον καθρέφτη και η αλήθεια αποκαλύπτεται...

Σςςςς... απόψε έχει μπάλα!

2011-12-10T19:25:00.000+02:00

Και αυτή τη φορά το ματς θα ναι πιο δυνατό διότι η Ρεάλ έχει ανέβει...

Ο τυφλός ψαράς

2011-12-10T11:14:00.000+02:00

Ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ του Χιώτη φωτογράφου Στρατή Βογιατζή.
Ένας παππούλης τυφλός και ανάπηρος στο ένα χέρι συνεχίζει να ψαρεύει στην θάλασσα της Λαγκάδας διότι πολύ απλά του προσφέρει την ελευθερία που ο ίδιος αναζητά μέσα από τις αποδράσεις του αυτές.
Ένα ντοκιμαντέρ γροθιά στο στομάχι του κάθε κακομαθημένου που δουλεύει σε ένα γραφείο και γρινιάζει για κούραση και απαλεψιά.
Η ανθρώπινη δύναμη είναι μεγάλη αρκεί να την ανακαλύψει ο καθένας. Βρίσκεται μέσα μας χωρίς να το γνωρίζουμε. Ίσως να μη θέλουμε να το ξέρουμε γιατί μας αρέσει να νιώθουμε κακομοίρηδες ώστε να μας νταντεύουν άλλοι.
Μετά από αυτό το βίντεο θα ψάξω και γω μέσα μου να την βρω...

Η Ευρώπη χάνεται και κάποιοι χτενίζονται...

2011-12-09T20:20:00.002+02:00

Αυτήν την καρέκλα ποιός θα την πάρει;
Δε μας νοιάζει κάν.
Οι άνθρωποι αυτοί είναι τραγικοί. Και πιο τραγικοί από αυτούς είναι τα κανάλια που ασχολούνται μαζί τους. Το Σάββατο είχαμε τον Χρυσοχοΐδη, μετά τον Παπουτσή. Χθες κοκορευόταν ο Λοβέρδος. Έλεος.
Ρε ανίκανοι γνωρίζετε πως εσείς φέρατε την χώρα στο χείλος της καταστροφής. Και μη μου πείτε πως όλη η Ευρώπη είναι έτσι. Εκεί υπάρχει ένα σύστημα που δουλεύει ρολόι. Το Βέλγιο ήταν ένα χρόνο σχεδόν ακυβέρνητο και όλα πήγαιναν μια χαρά. Η μούχλα σας έχει σαπίσει τις ήδη χαλασμένες και αδύναμες βάσεις αυτής της υποτιθέμενης δημοκρατικής κυβέρνησης. Ο κόσμος πεινάει και ψάχνει να βρει δουλειά και σεις πουλάτε πάλι παραμύθια για μια θέση εξουσίας;
Σφαχτείτε σαν τα κοκόρια. Σίγουρα υπάρχουν λίγοι μαλάκες ακόμα που θα σας ψηφίσουν. Του πούστη πια... το 3% θα το πιάσετε να μπείτε στην Βουλή ξανά.
Είστε τραγικοί. Και σεις και τα παπαγαλάκια σας. Σε λίγες μέρες η Ελλάδα θα βρίσκεται εκτός Ε.Ε. και αν σαν λαός αποκτήσουμε αρχίδια εκείνη τη στιγμή θα σας στήσουμε στον τοίχο όλους να σας τουφεκίσουμε. Καλό θα ήταν να παίρνετε ήδη σειρά...
Καλύτερα να κρυφτείτε παρά να συνεχίσετε τα ψέματά σας στα τηλεοπτικά παράθυρα που σας προσφέρουν οι γλείφτες σας.
Ο Πρετεντέρης γύρισε από την Λυών και εξακολουθεί να το παίζει μάγκας...
Τα γιαούρτια Πρετεντέρη και λοιποί τελείωσαν. Τώρα θα πέφτουν πέτρες...

Όταν η ανθρωπιά και ο πολιτισμός συναντούν τον αθλητισμό

2011-12-08T21:31:00.001+02:00

Όλα αυτά έγιναν στο μεγάλο ντέρμπυ του Ολλανδικού πρωταθλήματος μεταξύ των δύο πιο μισητών αντιπάλων, της Φέγερνοντ και της Αϊντχόβεν. Μέσα στο γήπεδο βρισκόταν ένας 60χρονος καρκινοπαθής οπαδός για να παρακολουθήσει τον αγώνα της αγαπημένης του ομάδας. Μόλις οι φίλαθλοι έμαθαν για την παρουσία του καθώς και για το πρόβλημα υγείας του, σταμάτησαν το φανατισμό και τραγούδησαν όλοι μαζί έναν από τους πιο συγκινητικούς ύμνους του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, το "You never walk alone".
Αναρωτιέμαι πόση ψυχική δύναμη και κουράγιο κατάφερε να αποκτήσει ο άνθρωπος αυτός, εκείνη τη στιγμή.
Από την άλλη προσπαθώ να αποφύγω σκέψεις και υποθέσεις στην περίπτωση που αυτός ο άνθρωπος βρισκόταν σε ένα ελληνικό γήπεδο πως θα του φερόντουσαν οι δικοί μας οπαδοί.
Το μόνο παρήγορο για την Ελλάδα είναι πως από τα πλάνα της μετάδοσης του αγώνα ήταν εμφανής μία ελληνική σημαία πάνω στην κερκίδα.
Όπως και να χει για μία ακόμη φορά ο αθλητισμός έδειξε πως έχει κρατήσει ακόμα έναν ανθρώπινο χαρακτήρα μακριά από τα κεφάλαια και τα τεράστια συμβόλαια παικτών.
Μακάρι να συμβούν και αλλού τέτοιες μαγικές στιγμές...

Καλλιτεχνικό ζευγάρι...

2011-12-08T19:28:00.002+02:00

Πόσο όμορφο ακούγεται αυτό σαν τίτλος. Καλλιτεχνικό ζευγάρι. Δεν μοιράζονται μόνο την καθημερινότητα, τις στιγμές και την ρουτίνα της ζωής αλλά και την πνευματική και καλλιτεχνική ανησυχία και δημιουργικότητα
Ένα ιστορικό ζευγάρι ήταν ο Ντιέγκο Ριβέρα και η Φρίντα Κάλο. Εκείνη τη περίοδο πετυχημένος και γνωστός ήταν ο Ριβέρα. Με την πάροδο του χρόνου η τέχνη της Κάλο έμεινε γνωστή (κάτι στο οποίο βοήθησε και η ταινία με την ζωή της).
Νομίζω πως τις μέρες μας είναι σπάνια τα δημιουργικά ζευγάρια. Δεν οφείλεται μόνο στη μείωση του πνευματικού επιπέδου και της καλλιτεχνικής δημιουργικότητας. Φταίει και η διάλυση των ανθρώπινων σχέσεων, οι οποίες περνάνε μία κρίση αντίστοιχη με την οικονομική.
Πόσο τυχερός μπορεί να νιώθει κανείς όταν συμπεριλαμβάνεται σε μία αντίστοιχη σχέση. Πόσο τυχερός μπορεί να νιώθει κάποιος όταν πιστεύει πως μπορεί να δημιουργήσει.
Τότε ήταν ο Ριβέρα με την Κάλο που ζήσανε έναν παθιασμένο έρωτα και μέσα από αυτήν την σχέση δημιούργησαν υπέροχα έργα τέχνης. Ήταν και οι πολιτικές εξελίξεις της εποχής εκείνης που τους το επέτρεψαν αυτό...
Μία σχέση έντονη και δημιουργική.
Και όλα αυτά ξεκίνησαν σαν σήμερα πριν από 125 χρόνια όταν γεννήθηκε ο Ντιέγκο Ριβέρα.

Το παρακράτος του ΜΠΑΤΣΟΚ

2011-12-08T17:00:00.001+02:00

Υπουργέ προστασίας του πολίτη και αρχηγέ της αστυνομίας, σε ένα βίντεο σας έχουμε καθαρά πρόσωπα "ταραξιών" από τα επεισόδια της Τρίτης.
Βρείτε τους.
Στα τμήματα είναι.
Όχι δεν τους έχουν πιάσει ακόμα.
Εκεί δουλεύουν...

Ζήτω η χούντα!

Με τον Κωνσταντίνο στο Bios

2011-12-07T18:16:00.005+02:00

Πριν μιάμιση βδομάδα είχα γράψει μία ανάρτηση που άλλους ενόχλησε κι άλλους άρεσε (πατήστε εδώ). Άρεσε όμως σε έναν φίλο που μου πρότεινε να γίνει θεματική βραδιά στο BIOS.
Έτσι την προηγούμενη Τετάρτη πραγματοποιήθηκε η προβολή της ταινίας "Ο Μεγάλος Δικτάτωρ" στο αμφιθέατρο του μπαρ. Έτυχε να φτάσω πιο νωρίς. Ο φόβος άρχισε να εμφανίζεται στο πρόσωπό μου. Μάλλον θα ξαναδώ μόνος μου την ταινία. Ευτυχώς όμως σιγά σιγά άρχισε να μαζεύεται ο κόσμος. Τελευταίος ο Κωνσταντίνος μπήκε πανηγυρικά στο χώρο.
Τα φώτα σβήσανε και η ταινία ξεκίνησε. Ο κόσμος γελούσε, ένιωθα πως απολάμβανε την ταινία, χαλάρωσα στην καρέκλα μου και ξεκίνησα να την απολαμβάνω ξανά και γω. Στο τέλος ένιωσα την συγκίνησή τους. Αυτά που ένιωσα εγώ την πρώτη φορά που είδα αυτήν την ταινία το ένιωθε τώρα κι άλλος κόσμος. Το χειροκρότημα στο τέλος με έκανε να νιώσω πολύ όμορφα. Η πρώτη φορά που ένιωθα κάτι τόσο όμορφο...
Και αυτό οφείλεται στον Κωνσταντίνο.
Το κερασάκι στην τούρτα είναι πως η συνέντευξη που μου πήρε την μέρα εκείνη την έβαλε στο τέλος μιας υπέροχης εκπομπής αφιερωμένης στην επέτειο του Γρηγορόπουλου και στα 21 χρόνια από τον θάνατο του πραγματικού πρίγκιπα Παύλου Σιδηρόπουλου...
Καλή ακρόαση...

Μας πούλησαν οι κωλογερμανοί!

2011-12-06T23:39:00.002+02:00

Θηρίο ο Θρύλος. Άξιζε την πρόκριση στους "16" αλλά οι Γερμανοί μας πούλησαν για τα μάτια των Γάλλων. Η σκηνή της λήξης του αγώνα με ένα γήπεδο παγωμένο να περιμένει την λήξη του αγώνα της Μαρσέιγ με την Ντόρτμουντ θα το θυμόμαστε για πάντα...
Ο Ολυμπιακός άξιζε την πρόκριση αλλά σίγουρα η συνέχεια στο Europa League θα είναι το ίδιο ενδιαφέρουσα.
Καλή συνέχεια στον Ολυμπιακό που ξεκίνησε στραβά αλλά συνεχίζει παλικαρίσια...
Καλή συνέχεια και στον ΑΠΟΕΛ που συνεχίζει στους "16" του CL.

Τρία χρόνια φωτιάς...

2011-12-06T14:59:00.002+02:00

Αν θες να σεβαστείς την μνήμη ενός νεκρού, κάνε το σιωπηλά...

Εξεγέρσεις μαϊμού

Στην Γαλλία το βουλώνουν...

2011-12-05T16:43:00.008+02:00

Παρέμβαση σε ομιλία Μπακογιάννη-Πρετεντέρη στη... by funked00

Στην Ελλάδα γιατί δε συμβαίνει αυτό;
Παρατηρούμε πως πολλοί πολιτικοί που πηγαίνουν στο εξωτερικό για ομιλίες ή εκδηλώσεις, έρχονται αντιμέτωποι με ανθρώπους που έχουν γνώσεις της κατάστασης που περνάει ο κόσμος τις μέρες μας και έχουν το θράσος να τους μιλήσουν έξω από τα δόντια.
Εδώ στην Ελλαδίτσα και στα ελληνικά κανάλια και ραδιόφωνα όλοι τους γλύφουν τα αυτιά. Και δυστυχώς κανένας δεν τους έχει μιλήσει κοφτά και αληθινά.
Και δε μιλάω για χρήση υβριστικού λεξιλογίου.
Μπορεί με έξυπνες ερωτήσεις να τους χλομιάσει.
Μπορεί με έξυπνες ατάκες να τους δέσει την γλώσσα κόμπο.
Μπορεί με ειλικρίνεια και ηρεμία να τους στριμώξει στην γωνία και να τους αναγκάσει να το βουλώσουν.
Να πάψουν να χρησιμοποιούν αυτόν τον ξύλινο λόγο που τους έχουμε μάθει τόσα χρόνια στα ελληνικά κανάλια να μας πρήζουν με τα ίδια και τα ίδια.
Μεγάλη εντύπωση μου έκανε μία σκηνή στο βίντεο. Ένας Γάλλος την ρωτάει για την είσοδο της ακροδεξιάς στην κυβέρνηση. Η Μπακογιάννη του απαντάει πως δεν τους παίρνουμε στα σοβαρά. Στην Ελλάδα αυτή η κουβέντα θα τελείωνε εκεί. Όμως εκεί η νεολαία δεν εφησυχάζεται. Αμέσως την ξεμπρόστιασε.
Δε γίνεται να λέτε πως δε παίρνετε στα σοβαρά την ακροδεξιά στην Ελλάδα όταν εσείς η ίδια της έχετε δώσει ψήφο εμπιστοσύνης..
Με την μαλακία που μας τρώει στο να μη τους την μπαίνουμε έχουν πάρει αυτό το θάρρος (ή καλύτερα θράσος) και μας κοροϊδεύουν κατάμουτρα. Ακόμα και ο Χρυσοχοΐδης βγήκε και μιλούσε τόσο τραγικά που με αναγκάζει να εύχομαι να μου δοθεί μια στιγμή να έχω έναν από αυτούς απέναντί μου, να τον ακούω να λέει την κάθε ηλιθιότητα που θα κατεβάζει από το μυαλό του και να τον διακόπτω λέγοντάς του: "Μα καλά, πόσο μαλάκας είσαι; Για πόσο μαλάκες μας περνάς; Τι είναι αυτά που λες; Πες την αλήθεια. Πάρε μια ευθύνη. Δε θα το κουνήσεις από δω αν δεν μιλήσεις σωστά και αντρίκια.".
Δυστυχώς όμως στην Ελλάδα απλά κουνάμε το κεφάλι και ακούμε την κάθε βλακεία τους...
Ίσως επειδή ισχύει αυτό που λέμε όλοι μας αλλά δε το παραδεχόμαστε. Εκεί είναι Ευρώπη. Εδώ είναι Βαλκάνια. Μπάτε σκύλοι αλέστε.
Αρκετοί μπορεί να θεωρούν αυτό το μπάχαλο μαγκιά...
Ας το χαρούν λοιπόν...
Ας κρυφτούν όμως και από ντροπή, αν έχουν λίγη ΤΣΙΠΑ μέσα τους μετά τα δάκρυα της Ιταλίδας υπουργού κατά την διάρκεια του λόγου που ανακοίνωνε τα μέτρα λιτότητας της χώρας της.
Ευτυχώς το φιλότιμο δε χάθηκε.
Δυστυχώς όμως δεν υπάρχει στην Ελλάδα.
Καλή συνέχεια στους αγώνες της καθημερινότητάς μας...

Ποιοτικό κάψιμο...

2011-12-02T14:57:00.001+02:00

Ο καιρός για Δεκέμβρη μήνα είναι αρκετά καλός. Αυτό δε βοηθάει στο να σκεφτώ κάτι... Έτσι καθώς χάζευα στο Youtube βρήκα ένα βιντεάκι ιδιαίτερο...
Καλή προβολή...

Καλό μήνα (;)

2011-12-01T22:21:00.001+02:00

Ισχύει...

2011-11-29T15:59:00.002+02:00

Ασφυξία...

2011-11-28T23:16:00.002+02:00

Δε το λέω με την κακή έννοια.
Πράγματι όσο προχωρούσε η ταινία τόσο πιο ανήμπορος ένιωθα στην καρέκλα μου. Δε μπορούσα να κρυφτώ από πουθενά. Η αναπνοή μου κοβόταν. Όλα τα όνειρά που έχω για τη ζωή μου σβήνονταν από το μυαλό μου. Το τέλος είναι κοντά..
Ο Τρίερ, γνωστός Δανός σκηνοθέτης, ο οποίος πέρασε μία τρομερή κατάθλιψη, κάτι που φαίνεται μέσα από τις ταινίες του. Προτελευταία του ο Αντίχριστος που συζητήθηκε πολύ. Για την Μελαγχολία πιο πολύ ενδιαφέρον τράβηξαν τα φιλοναζιστικά του σχόλια. Δεν το καταδικάζω γι' αυτό. Αν ένας άνθρωπος έχει περάσει από κάποιο ισχυρό σοκ μπορεί να λέει ότι θέλει, διότι πολύ απλά δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του.
Αυτό φάνηκε και από την τελευταία του ταινία. Ίσως να ναι η καλύτερη ταινία του σε θέμα φωτογραφίας και μουσικής. Πράγματι τα πλάνα σε μαγεύουν (μπορείτε να το διαπιστώσετε και από το βίντεο που παρουσιάζω στην ανάρτηση) όπως και η μουσική. Οι ερμηνείες τρομερές.
Ήρωες εγκλωβισμένοι στον εαυτό τους. Αυτό το χουμε ξαναδεί θα μου πείτε... Ήρωες εγκλωβισμένοι στην γη; Σε μια γη που δεν έχει μέλλον. Σε μία γη που βλέπει το τέλος να έρχεται. Και όλοι μας γινόμαστε θεατές στο τέλος αυτό. Και φυσικά εδώ δεν μιλάμε για αμερικανιά, όπου ο ήρωας ως ένας άλλος Μαγκάιβερ θα βρει την λύση να σωθεί στο τέλος. Εδώ παρουσιάζεται όλη η αδυναμία του ανθρώπου απέναντι στη φύση. Απέναντι στο πεπρωμένο.
Τον τελευταίο καιρό συνέχεια ακούμε για το ημερολόγιο των Μάγια και για το τέλος του κόσμου που σύντομα έρχεται. Έχουμε όλα τα προβλήματά μας, έχουμε κι αυτό. Η ταινία αυτή είναι το κερασάκι στην τούρτα...
Εκεί που έλεγες πως αν είναι να ρθει το τέλος ας έρθει για όλους μας, τώρα παρακαλάς να είναι όλα ψέματα για να μη ζήσεις αυτό το ψυχοφθόρο και αργό θάνατο.
Να την δείτε ή όχι; Αναλόγως το πόσο αντέχετε.
Εγώ ακόμα αναπνέω με δυσκολία...

Αφιερωμένο...

2011-11-28T16:38:00.003+02:00

Θα θελα να 'ξερα όλοι εσείς που κυνηγούσατε κάποτε τους μετανάστες και βρίζατε τους Αλβανούς (κυρίως), με τι μούτρα θα βγείτε να αναζητήσετε δουλειά στο εξωτερικό;
Ίσως νιώσετε την φιλοξενία που δείξατε κάποτε σε κάποιους άλλους ανθρώπους που ήθελαν να βρουν έναν καλύτερο τρόπο ζωής στην χώρα μας.
Είναι κρίμα που την μοίρα αυτή θα την ζήσει και ο κάθε συμπατριώτης μου που δεν έχει κάνει κακό σε μετανάστη και θα ρισκάρει να βγει έξω για αναζήτηση καλύτερων συνθηκών ζωής.
Ελλάδα, η νέα "Αλβανία" του κόσμου...

Όταν το πάπλωμα πέφτει βαρύ...

2011-11-27T11:23:00.001+02:00

Όταν έξω έχει κρύο...
Όταν τα σώματα θέρμανσης δε λειτουργούν...
Όταν βλέπεις όμορφα όνειρα...
Όταν ζεις σε έναν άλλο κόσμο αρμονικά πλασμένο μέσα στο μυαλό σου...
Όταν γνωρίζεις πως είναι Κυριακή πρωί...
Τότε πως μπορείς να σηκωθείς από το κρεβάτι σου;
Τι καλύτερο έχεις να κάνεις από το να μένεις εγκλωβισμένος κάτω από τα παπλώματα και τις κουβέρτες...
Αποχαιρετώ την τελευταία Κυριακή του Νοεμβρίου με ένα τραγουδάκι...
Έρχεται ο χειμώνας...

Ναι! Σε σένα μιλάω...

2011-11-25T18:14:00.000+02:00

Αποφάσισα να το δω. Τόσα χρόνια το είχα στην ταινιοθήκη μου και δε το έβαζα στο dvd player για να ξεστραβωθώ. Μέχρι που ένα αγαπημένο μου ιστολόγιο (unafatsa.blogspot.com) δημοσίευσε το συγκεκριμένο βίντεο.
Διέκοψα το βίντεο στη μέση. Δεν ήθελα να το δω έτσι.
Μετά την δουλειά άραξα στον καναπέ μου και έβαλα την ταινία να παίζει. Ο συνηθισμένος και αγαπημένος μας Σαρλό σε γκάφες... Αστεία που έχουν αξία και προκαλούν γέλιο 71 χρόνια μετά. Ναι. Η ταινία γυρίστηκε το 1940.
Ο πόλεμος ήταν προ των πυλών. Το Χόλυγουντ έπαιζε ταινίες με ρομάντζο μόνο και μόνο για να χαλαρώνουν τον ήδη βασανισμένο δυτικό κόσμο (Καζαμπλάνκα κτλ). Όμως ένας αστέρας με πολλά κέρδη και με ένα υπόλοιπο ζωής οικονομικά άνετο και ένδοξο, έδειξε πως πραγματικά έχει αρχίδια.
Μιλάω για τον Τσάρλι Τσάπλιν που δε τρόμαξε να ειρωνευτεί και να σατιρίσει τον Χίτλερ. Φυσικά σαν Ελληνάρες που είστε θα μου πείτε πως το ξέρετε (όπως πάντα) και πως αυτές οι ταινίες είναι βαρετές και ξεπερασμένες.
Όχι θα σας φωνάξω με την σειρά μου. Αν και γυρισμένη το '40 η ταινία έδειχνε με μεγάλη ειλικρίνια όλα τα παιχνίδια που παίζονται πίσω από τις πλάτες των ανθρώπων προσφέροντας μία αναγκαστική δόση χιούμορ. Αλλά μέχρι την ύστατη στιγμή ο αγαπημένος μας Σαρλό έκανε μία επανάσταση. Σίγουρα η κίνησή του δεν έφερε αποτέλεσμα μιας και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος πραγματοποιήθηκε αφήνοντας πολλούς νεκρούς, πολλούς τραυματίες, πολλές πληγές, πολλά ερείπια και πολύ πόνο. Όμως πίστεψε στον εαυτό του. Μπορεί να απέτυχε τότε. Όμως μπορεί το έργο του να πετύχει τώρα.
Δείτε το έργο.
Ανοίξτε τα μάτια και τα αυτιά σας.
Ξυπνάτε σιγά σιγά.
Δε πρέπει να φτάσουμε στα πρόθυρα ενός ακόμη μεγάλου πολέμου ούτε να αφήσουμε ολοκληρωτικά καθεστώτα να μας κάνουν μαριονέτες για να τρώνε κάποιοι με χρυσά κουτάλια.
Αυτό το βίντεο και αυτή η σπουδαία εμφάνιση του Τσάπλιν με άγγιξαν τρομερά. Είχα χρόνια να δακρύσω με μια ταινία. Βασικά είναι η πρώτη φορά που δακρύζω από έναν πολιτικό λόγο. Έναν πολιτικό λόγο που βγαίνει από το στόμα ενός ηθοποιού. Όχι ενός μαλάκα.
Και ναι. Σε σένα μιλάω.
Πρώτα σε σένα κοιμισμένε Νεοέλληνα. Ξύπνα επιτέλους και πιάσε τη ζωή από τα μαλλιά.
Μετά σε κάθε μαλάκα πολιτικό. Θα σας πάρουμε με τις πέτρες. Η περίοδος της μεταπολίτευσης και της "χρυσής" γενιάς του πολυτεχνείου πέρασε. Πάρτε δρόμο...
Ύστερα σε σας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δε θα γίνουμε θυσία στο βωμό των συμφερόντων σας. Ούτε εμείς. Ούτε οι Ιρλανδοί. Ούτε οι Πορτογάλοι. Ούτε οι Ισπανοί. Ούτε οι Ιταλοί... Κανείς μας!
Έχετε σειρά εσείς οι πανηλίθιοι εθνικιστές. Στ' αρχίδια μου γράφω τα σύνορά σας. Χέστηκα για το μεγάλο όνειρο της Μεγάλης Ελλάδας. Δε με νοιάζει αν θα πάρουμε ξανα την Κωνσταντινούπολη. Δε θα πάω να μείνω εκεί. Κανείς δε θα αφήσει την οικογένειά του να μείνει εκεί. Κανείς δε θα αφήσει το παιδί του να πεθάνει για να τσεπώσουν κάποιοι λεφτά. Είστε ηλίθιοι που ακόμα πουλάτε ιστορία και εθνικομαγκιά.
Στο διάολο να πάτε παπάδες. Όχι όλοι. Αλλά όσοι έχετε μεγάλες κοιλιές και πιο πολλά χρυσαφικά απ' ότι έχει η πιο ακριβή πουτάνα στην πιάτσα. Όσοι από σας δε βάζετε το χέρι στην τσέπη να βοηθήσετε το ποίμνιό σας που κάθε Κυριακή πρωί σας τσέπωνε και τώρα σας ζητάει ελεημοσύνη.
Να πάνε να γαμηθούν τα σωματεία και οι συνδικαλιστές. Κυνηγάνε από την μία δικαιώματα και από την άλλη σκαρφαλώνουν ύπουλα για μία καλή θέση.. στην εξουσία.
Δε με νοιάζει η δόξα. Δε θέλω σπουδαία πράγματα.
Την ζωή μου θέλω πίσω και το χαμόγελο των συνανθρώπων μου ξανά στο πρόσωπό τους...
Δε ζητάω πολλά...

Όσο υπάρχουν άνθρωποι...

2011-11-25T15:12:00.002+02:00

...μπορώ να ελπίζω σε ένα καλύτερο μέλλον.
Το που τραβήχτηκε η φωτογραφία δεν έχει σημασία. Η ανθρωπιά δεν έχει ούτε σύνορα ούτε εθνότητα.
Η εικόνα μιλάει από μόνη της.
Σας την προσφέρω διότι έρχονται δύσκολοι καιροί...

Όταν ο ναζισμός έτρεμε στους ρυθμούς της τζάζ...

2011-11-24T18:21:00.003+02:00

Η τζάζ μουσική ήταν δυσάρεστη στη ναζιστική ιδεολογία διότι συνδεόταν με τον μεγάλο εχθρό, την Αμερική. Το χειρότερο ήταν ότι εκτελέστηκαν αρκετοί Αμερικανοί ( Εβραίοι κυρίως) και Αφρικανοί μουσικοί γι' αυτόν τον λόγο!
Την είχαν αποκαλέσει ως μουσική των νέγρων όπως επίσης και εκφυλισμένη μουσική "entratete musik".
Όμως η τέχνη δε μπορεί να ελεγχεί. Η τέχνη δεν έχει όρια. Όταν σε κάποιον απαγορεύεις ένα κίνημα τέχνης (μουσικό, λογοτεχνικό, εικαστικό κτλ), τον εξιτάρεις να το αναζητήσει. Να ανακαλύψει μόνος του γιατί είναι παράνομο. Και μόλις διαπιστώσει την παράνοια της απαγόρευσης να το λατρέψει. Να το αφομοιώσει και να γίνει ένα με αυτό.
Η νεολαία δεν ελέγχεται πάντα. Σε περιόδους πολέμου αρκετοί νέοι δεν υπάκουσαν νόμους και χόρευαν στους ρυθμούς της τζαζ και του σγουίνγκ στη ναζιστική Γερμανία. Τότε έπαιζες την ζωή σου κορώνα γράμματα.
Αυτοί οι νέοι ήταν οι ήρωες της καθημερινότητας. Ήταν οι επαναστάτες της ζωής.
Νέοι και νέες που αν ζούσαν σήμερα στην Ελλάδα θα μας έπιαναν από το χέρι και θα μας ζητούσαν έναν χορό. Έναν χορό που θα έδιωχνε κάθε μαύρη σκέψη από το μυαλό μας.
Πλέον το χουμε ξεχάσει αυτό. Δε ξέρουμε τι θα πει ζωή και δεν αγωνιζόμαστε γι' αυτήν.
Από ένα σχολείο άκουσα σήμερα το πόσο βαριέται να επισκέπτεται το μουσείο και το κάθε μουσείο. "Μόνο πέτρες βλέπουμε, αγάλματα χωρίς κεφάλια, που είναι το σπουδαίο;". Φυσικά αυτήν την άποψη δεν έχουν όλοι νέοι. Αν ίσχυε αυτό πρώτος θα έπεφτα από τα ψηλά τείχη της Ακρόπολης.
Είναι όμως εφιαλτικό που μία μεγάλη μερίδα της νεολαίας δε βρίσκει το νόημα της Τέχνης και της Έκφρασης, ούτε γνωρίζει ότι απο κει μπορεί να πηγάζει η Επανάσταση!
Χάθηκε λοιπόν η ελπίδα για μια ριζοσπαστική αλλαγή;
Χάθηκε η ορμή της επανάστατικότητας;
Χάθηκε το όραμα;
Ο καιρός θα δείξει...
Το μόνο που μου δίνει ελπίδα είναι πως η νέα γενιά δε θα γίνει κακομαθημένη όπως έγινε η δική μας. Θα σκληραγωγηθεί λόγω των καταστάσεων και αυτό ίσως να φέρει μία πρόοδο σ' αυτόν τον τόπο.
Στην δικιά μου κακομαθημένη γενιά θα θελα να θυμήσω πως κάποτε το καθεστώς των Ναζί φοβήθηκε και κυνήγησε τα επαναστατικά καλλιτεχνικά κινήματα εκείνης της εποχής...
Είχε τους λόγους του...

ΜΑΤΣΑΡΑ!

2011-11-23T23:34:00.004+02:00

Αυτός είναι ο Ολυμπιακός που όλοι μας αγαπάμε και γουστάρουμε να βλέπουμε στην Ευρώπη. Το καλύτερο και πιο αγχωτικό παιχνίδι του Ολυμπιακού στην Ευρώπη που έχω δει στην ζωή μου.
Τέλειος ο Ολυμπιακός παρά τις απουσίες του. Επιτέλους αποκτήσαμε έναν τερματοφύλακα εμπιστοσύνης. Ο Μέγιερι έχει εξαφανίσει για τα καλά τον πολύ λίγο Κονστάντσο (που εξαιτίας του χάσαμε βαθμούς στα πρώτα ευρωπαϊκά παιχνίδια).
Πολύ γέλιο οι Μασσαλοί. Στο πανό τους έγραφε πως μία είναι η ομάδα στην Αθήνα, η ΑΕΚ. Μάλλον ξέχασαν πως ο Ολυμπιακός είναι Πειραιάς!!
Πλέον θα τα δώσουμε όλα στο τελευταίο ματς στο Καραϊσκάκη με την αδιάφορη Άρσεναλ.
Πάμε όπως τότε...
Συγχαρητήρια στον ΑΠΟΕΛ που πέρασε στους "16".
Σπουδαία ευρωπαϊκή βραδιά για Ελλάδα και Κύπρο!!!

Η φαντασία στην Αριστερά

2011-11-23T15:21:00.001+02:00

Έξυπνη "ιεροσυλία"...

2011-11-22T15:11:00.003+02:00

Όλοι μάθαμε πριν από λίγες μέρες την απάνθρωπη συμπεριφορά αμερικανών αστυνομικών οι οποίοι ρίχνανε σπρέι πιπεριού στα πρόσωπα φοιτητών. Νεαροί οι οποίοι κάνανε καθιστική διαμαρτυρία. Οι εικόνες σοκάρανε και ενόχλησαν.
Φυσικά σε εμάς και στον υπόλοιπο αραβικό κόσμο (Τυνησία, Αίγυπτος κ.α.) είναι εικόνες συνηθισμένες και λιγότερες αν όχι το ίδιο απάνθρωπες με την συμπεριφορά των δικών μας αστυνομικών. Μας παρηγορεί η ιδέα πως δεν είναι μόνο οι δικοί μας αστυνομικοί ζώα αλλά και αυτοί των άλλων χωρων.
Μη γενικολογούμε όμως. Δεν είναι όλοι οι αστυνομικοί ζώα. Όπως δεν είναι μόνο οι αστυνομικοί ζώα.
Ζώα υπάρχουν στον χώρο των δημοσιογράφων, των εφοριακών, των κληρικών, των εκπαιδευτικών, των στρατιωτικών (κυριώς στα χαμηλά κλιμάκια όπου εκεί φτάνει στο 100%) και αλλού...
Για αυτά τα ζώα εκτός από την έξυπνη φωτογραφία (που για ευνοήτους για πολλούς, λόγους) σας παρουσιάζω, καθώς και τους στίχους ενός πολυαγαπημένου τραγουδιού (που τραγούδησα σαν κοινό δυνατά πριν από πέντε χρόνια στο Γκαγκάριν). Του τραγούδι είχε γραφτεί για τον τότε πλανητάρχη, τον Μπους αλλά για μένα είναι τόσο διαχρονικό που ταιριάζει και αφιερώνεται σε όλα τα "ζώα" αυτού του πλανήτη...

There's a look on your face I´d like to knock out
See the sin in your grin & the shape of your mouth
All I want is to see you in terrible pain
Though we won´t ever meet I remember your name

Can´t believe you were once just like anyone else
then you grew & became like the devil himself
Pray to God I can think of a nice thing to say
But I do not think I can so fuck you anyway

You`re a scum, you`re a scum & I hope that you know
That the cracks in your smile are beginning to show
Now the world needs to see that it is time you should go
There's no light in your eyes & your brain is too slow

Can´t believe you were once just like anyone else
then you grew & became like the devil himself
Pray to God I can think of a nice thing to say
But I do not think I can so fuck you anyway

Bet you sleep like a child with your thumb in your mouth
I could creep up beside put a gun in your mouth
makes me sick when I hear all the shit that you say
so much crap coming out it must take you all day

There's a space left in hell with your name on the seat
With a spike in the chair just to make it complete
When you look at yourself do you see what I see
If you do why the fuck are you looking at me

There's a time for us all & I think yours has been
Can you please hurry up cos I find you obscene
We can not wait for the day that you are never around
When that face is not here & you rot underground

Can´t believe you were once just like anyone else
Then you grew & became like the devil himself
Pray to god I can think of a nice thing to say
But I do not think I can so f*ck you anyway

So fuck you anyway

Μεσάνυχτα στο Παρίσι!

2011-11-21T15:12:00.001+02:00

Θα μπορούσα να μη γράψω τίποτα...
Είναι η πρώτη φορά που αρχίζει μία ταινία και δε μιλάει κανείς.
Να ναι η μουσική;
Να ναι η πόλη;
Να ναι όλα μαζί;
Είναι η μαγεία του Παρισιού. Όλοι μας έχουμε στην καρδιά μας το Παρίσι είτε το χουμε επισκεφθεί είτε όχι. Όλοι μας αγαπάμε το Παρίσι είτε μας άρεσε είτε όχι.
Πριν δύο χρόνια είχα επισκεφθεί το Παρίσι. Η αλήθεια είναι πως η πόλη αυτή είναι ένας μύθος. Ένας μύθος που διαρκεί μέχρι να δεις την κορυφή του Πύργου του Άιφελ. Μετά το Παρίσι γίνεται κομμάτι του εαυτού σου. Όλα όσα έβλεπες σε ταινίες, σε αφίσες, σε εξώφυλλα είναι πλέον μπροστά σου. Μπορείς να τα φωτογραφίσεις, να τα αγγίξεις ή να τα προσπεράσεις.
Για μένα το Παρίσι απομυθοποιήθηκε. Γιατί; Είδα και την σκοτεινή πλευρά του. Διαπίστωσα πως δεν είναι ένας παράδεισος. Είναι ένα υπέροχο χαλί που κρύβει πολύ σκόνη από κάτω του. Ενώ έχω τόσα ακόμα μέρη που θέλω να επισκεφθώ σ' αυτήν την πόλη αποφάσισα να μη το επισκεφθώ ξανά στο άμεσο μέλλον πιστεύοντας πως υπάρχουν και καλύτερες ή ενδιαφέρουσες πόλεις που αξίζει να πάω.
Δυό χρόνια μετά από αυτήν την επίσκεψη που μου άλλαξε την εικόνα για το Παρίσι, εμφανίστηκε ο Γούντι Άλλεν με την αριστουργηματική ταινία του "Μεσάνυχτα στο Παρίσι" να με διαψεύσει. Να μου πει να προσγειωθώ και να διαπιστώσω πως όλες οι πόλεις έχουν τα καλά και τα κακά τους. Όμως ένα είναι το Παρίσι. Και αν θες να ζήσεις τη ζωή σου έλα εδώ.
Το Παρίσι έγινε η μητρόπολη του κόσμου για πολλές δεκαετίες. Πόσες εποχές γεννήθηκαν, άκμασαν και πέθαναν εκεί. Πόσοι διανοούμενοι πήγαν να ζήσουν εκεί. Πόσοι ρομαντικοί ρισκάρουν και πάνε να ζήσουν στην πόλη αυτή. Γιατί;
Διότι θέλουν να ζήσουν αυτές τις εποχές που αναζητάει ο ήρωας της ταινίας. Και το Παρίσι τις έχει διατηρήσει καλά. Σε κάθε στροφή της πόλης μεταφέρεσαι από την Belle epoque στην Ρομαντική περίοδο και από κει πάλι στο σήμερα. Είναι μία πόλη μουσείο.
Και ας ρθούμε και στην ταινία. Μάλλον δε χρειάζεται να πω πολλά. Μπορείτε να καταλάβετε πόσο με άγγιξε όταν με ωθεί να γράψω τέτοιο πρόλογο... Μέχρι να δω το Μεσάνυχτα στο Παρίσι έλεγα πως αγαπημένη μου ταινία από αυτές που έχει κάνει ο Γούντι Άλλεν είναι οι Διασημότητες. Πλέον η νέα μου φάνηκε πιο ώριμη και πιο διαβασμένη. Πολύ έξυπνη. Πολύ "μορφωτική". Ο Γούντι Άλλεν έχει τρομερές γνώσεις όχι μόνο πάνω στην μουσική αλλά πάνω σε κάθε μορφή τέχνης και αυτό φαίνεται από την τελευταία του ταινία.
Νομίζω πως από τότε που ξεκόλλησε από την Νέα Υόρκη ξαναβρήκε την ζωντάνια και την φρεσκάδα που είχε στην δεκαετία του '70 και '80. Τότε έλεγε πως δε θα αφήσει ποτέ την Νέα Υόρκη. Έφτασε όμως να επαναλαμβάνεται. Έκανε την αρχή με το Match Point, συνέχισε στην Βαρκελώνη με το Vicky, Christina, Barcelona και μεγαλούργησε που αλλού... στο Παρίσι με το Μεσάνυχτα στο Παρίσι.
Αξίζει να το δείτε...
Εγώ από δω σας προσφέρω τα πρώτα τρία λεπτά που μας γύρισαν για λίγο στην Πόλη του Φωτός και πιστέψτε με για λίγο νιώσαμε την βροχή να κυλάει στο πρόσωπό μας και ένα χαμόγελο έσκασε μόλις είδαμε τον Πύργο του Άιφελ να ξεπροβάλλει ανάμεσα από τα κτίρια, λες και είμασταν εκεί.
Αυτό για μένα είναι τέχνη.
Να σε ταξιδεύει κυριολεκτικά...

Ποιοί είναι τελικά οι δυνάστες;

2011-11-20T09:38:00.002+02:00

Λίγο καιρό μετά την πτώση του Καντάφι σας παρουσιάζω το έργο που άφησε πίσω του και που κανείς δε το αναφέρει παρα μόνο πανηγυρίζει για την πτώση ενός καθεστώτως. Φυσικά δεν είμαι υπερ τον δικτατοριών αλλά μετά την ανάγνωση της παρακάτω λίστας αναρωτήθηκα αν τελικά εμείς είμαστε σε καλύτερη μοίρα κάτω από ένα αποτυχημένο ομοίωμα της δημοκρατίας. Διαβάστε τα έργα του Καντάφι και αναρωτηθείτε και σεις μόνοι σας...
1. Χρησιμοποίησε τα έσοδα από το εμπόριο πετρελαίου της Λιβύης, το οποίο εθνικοποίησε, για την κατασκευή πολύτιμων υποδομών στα εδάφη της Λιβύης, όπως νοσοκομεία, κτίρια, και τα μεγαλύτερα υδρευτικά και αρδευτικά δίκτυα του κόσμου στη Λιβύη. Τα ίδια τεράστια έργα υποδομών πρότεινε να κατασκευάσει δωρεάν η Λιβύη σε όλα τα κράτη της Αφρικής, με σκοπό την δημιουργία μιας οικονομικής-γεωργικής-βιομηχανικής-στρατιωτικής ανεξάρτητης Αφρικής.
2. Πριν τον Καντάφι, μόλις το 1/5 του πληθυσμού διέθετε επαρκή μόρφωση ενώ το υπόλοιπο δεν είχε πρόσβαση στην παιδεία. Κατά την διάρκεια της θητείας του Καντάφι, το σύστημα παιδείας μέχρι και το πανεπιστήμιο έγινε δωρεάν για το σύνολο του πληθυσμού, ενώ το ποσοστό των μορφωμένων Λίβυων αναρριχήθηκε στο 83% επί του συνόλου του πληθυσμού.
3. Το Σύστημα πρόνοιας της Λιβύης, κατά την διάρκεια της κυβερνήσεως του Καντάφι, είναι δωρεάν για όλους τους Λίβυους Πολίτες ακόμα και για τους επαναστάτες! Νοσοκομεία, περίθαλψη, φάρμακα είναι δωρεάν και προσβάσιμα για όλους τους Λίβυους, ενώ εάν ο ασθενής χρειάζεται επέμβαση ή φάρμακα τα οποία δεν διαθέτουν τα νοσοκομεία της Λιβύης, το κράτος αναλαμβάνει τα έξοδα μετακίνησης του ασθενούς στο Εξωτερικό!
4. Όταν ανέβηκε ο Καντάφι στην εξουσία, βασικά είδη τροφίμων υποτιμήθηκαν ραγδαία ώστε να μπορέσουν οι Λίβυοι να τα αγοράσουν. Το ηλεκτρικό δίκτυο επεκτάθηκε άμεσα ώστε κάθε περιοχή της Λιβύης να διαθέτει ρεύμα, ενώ τεράστια υδρευτικά και αρδευτικά έργα κατασκευάστηκαν ώστε να υποβοηθήσουν την αγροτική ανάπτυξη με σκοπό την ανεξαρτησία της Λιβύης σε αγροτικά προϊόντα.
5. Ο Καντάφι προχώρησε στην κατασκευή του "Μεγάλου Ποταμού του Τρελού", ένα τεράστιο έργο, ένας κατασκευασμένος ποταμός, ο οποίος κατέχει και θέση στα ρεκόρ Γκίνες ως σύγχρονο θαύμα του κόσμου και ο οποίος μετέτρεψε την έρημο των ακτών της Λιβύης σε εύφορες πεδιάδες. Ο αγωγός της Λιβύης, θεωρείται το όγδοο θαύμα! Αυτό το 8ο θαύμα βομβάρδισαν και κατέστρεψαν τα αεροσκάφη του ΝΑΤΟ, με σκοπό την καταστροφή της αγροτικής αυτονομίας της Λιβύης (Ερωτήματα όπως το πως μια τόσο μικρή χώρα και με πληθυσμό περίπου στα τέσσερα εκατομμύρια, μπορεί να κατασκευάζει κάτι το τόσο μεγάλο χωρίς να δανεισθεί ούτε σεντ από τους διεθνείς τραπεζίτες έτρωγε σιγά σιγά την Hong και τα ΕβραιοΣαξονικά τσιράκια της, Ροκφέλερ και Ρότσιλντ. Στη Λιβύη υπάρχουν τέσσερα υπόγεια κοιτάσματα νερού: α) στην Κούφρα β) στην Σύρτη γ) στην Μορζούκ και δ) στην Χαμάντα, συνολικού όγκου 35 χιλιάδων κυβικών χιλιομέτρων. Αυτά τα υπόγεια κοιτάσματα νερού παρέχουν αυτονομία αστείρευτη σε νερό για τους Λίβυους. Ένα υπόγειο δίκτυο σωλήνων για να εμποδίσει την εξάτμιση βρίσκεται βαθειά θαμμένο στην έρημο. 270 πηγάδια βάθους εκατοντάδων μέτρων και το κόστος ενός κυβικού μέτρου νερού είναι κατά πολύ φθηνότερο του αφαλατομένου νερού. Το νερό είναι ίσο με την ροή διακοσίων ετών του Νείλου ποταμού λένε οι επιστήμονες. Ο τελικός σκοπός του έργου ήταν να μετατραπεί η Λιβύη σε έναν αυτόνομο γεωργικό παράδεισο. Αυτάρκεια: λέξη η οποία απαγορεύεται τελείως από τους "καρχαρίες").
6. Κάθε Λίβυος πολίτης δικαιούται Γής, αγροτικών εργαλείων, ζώων, σπόρων. Ο Καντάφι Ορκίστηκε(!!!) να στεγάσει κάθε Λίβυο πολίτη, πολλοί εκ των οποίων πριν τον Καντάφι ζούσαν σε σκηνές και λαμαρινοκατασκευές. Ορκίστηκε επίσης, να μην φτιάξει σπίτι στους γονείς του οι οποίοι διέμεναν σε σκηνή, μέχρι να στεγαστεί και ο τελευταίος Λίβυος πολίτης. Εκπλήρωσε τον όρκο του και ο πατέρας του απεβίωσε πριν στεγαστούν όλοι οι Λίβυοι. Κατοικίες και πολυκατοικίες χτίστηκαν σε όλη την επικράτεια της Λιβύης ώστε κάθε Λίβυος να διαθέτει κατοικία ή διαμέρισμα, ΔΩΡΕΑΝ!!!
7. Κατά την Διάρκεια της "Δικτατορίας" του Καντάφι, η Λιβύη έγινε η Αφρικανική χώρα με το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, βαθμολογημένη στο σύστημα HDI των Ηνωμένων Εθνών σε υψηλότερο επίπεδο από τις Ρωσία, Βραζιλία και Σαουδική Αραβία!!!
8. Το 2007, στην Περιοδική έκδοση AFRICAN DEVELOPMENT, γράφτηκε πως "Αντίθετα με άλλες πετρελαιοπαραγωγούς χώρες όπως η Νιγηρία, η Λιβύη χρησιμοποίησε τα έσοδα από τα πετρέλαια της για την ανάπτυξη της Χώρας."
9. Ο Καντάφι πίστευε ότι η Οικονομική Δημοκρατία στην χώρα μπορεί να επιτευχθεί μόνον όταν το Α.Ε.Π. της χώρας χρησιμοποιείται ώστε να ωφεληθούν όλοι οι Λίβυοι πολίτες ενώ ο πλούτος της χώρας διανέμεται σε κάθε Λίβυο πολίτη. Έως σήμερα, όλα τα ποσά από το εμπόριο πετρελαίου έμπαιναν σε ειδικό λογαριασμό της Κεντρικής Τράπεζας, διαθέσιμα σε κάθε Λίβυο.
10. Ο Καντάφι πολέμησε για την χειραφέτηση του γυναικείου πληθυσμού της Λιβύης, είναι το μοναδικό Ισλαμικό κράτος που οι γυναίκες είναι ελεύθερες και φυσιολογικές με κάθε γυναίκα να έχει πρόσβαση στο εκπαιδευτικό σύστημα, ενώ ταυτοχρόνως υιοθέτησε την μισθωτή εργασία για τις γυναίκες σε όλους τους εργασιακούς τομείς, απαγόρευσε τον γάμο πριν τα 20 και απαγόρευσε τις κλειτοριδεκτομές. Αυτά βέβαια, δεν έγιναν αποδεκτά με κραυγές χαράς από τους φανατικούς μισογύνηδες Ισλαμιστές οι οποίοι εδράζονται κυρίως στην περιοχή της Βεγγάζης (οι λεγόμενοι "Αντιστασιακοί", πολύ προοδευτικοί άνθρωποι).
Η εφημερίδα © Vancouver Sun στην The Vancouver Sun έγραψε:H προσωπική φρουρά του Moammar Gaddafi,ονομαζόταν και ως "οι Άγγελοι του" !Το 1979 ο Μουαμάρ Καντάφι ίδρυσε την στρατιωτική ακαδημία γυναικών της Τρίπολης, Υποσχέθηκε δε στην μητέρα του να βελτιώσει την κατάσταση των γυναικών στην Λιβύη. Η μητέρα του αν και αγράμματη, ήταν η κορυφαία τοξότρια στην φυλή του. Το 1998 μια από τις γυναίκες φρουρούς του σκοτώθηκε και αρκετές άλλες τραυματίστηκαν όταν η αυτοκινητοπομπή του έπεσε σε ενέδρα. Γιατί μπαίνουν οι γυναίκες σε κίνδυνο; τον ρώτησα. «Είμαι εργοδότης ίσων ευκαιριών» απάντησε. «Πριν χρόνια οι γυναίκες ήρθαν σε μένα, θέλησαν να γίνουν οι σωματοφύλακες μου. Επίσης απαίτησαν να ανοίξει μια Στρατιωτική Ακαδημία». Σύμφωνα με τον Καντάφι : «Οι γυναίκες πρέπει να εκπαιδεύονται στην μάχη, ώστε να μην είναι εύκολη λεία, για τους εχθρούς τους». Πολλές από τις γυναίκες φρουρούς και τις «επαναστατικές καλόγριες» (γυναίκες που έχουν αφιερώσει τις ζωές τους στα ιδανικά της επαναστάσεως του 1969) λένε ότι ποτέ δεν θα παντρευτούν. Αντί για αυτό διάλεξαν να αφιερώσουν τις ζωές τους στην προστασία του άνδρα «που μας έδωσε την ελευθερία και μας έκανε μοναδικές στον Αραβικό κόσμο» σύμφωνα με την Naima Sagiar μια επαναστατική καλόγρια από το 1977. «Στην Λιβύη οι γυναίκες έχουν τα καλύτερα και από τους δύο κόσμους» είπε ο Καντάφι. Μπορούν να διατηρούν την θυληκοτητά τους, επιπλέον μπορούν να διαλέξουν ΜΟΝΕΣ τους, όποια καριέρα θέλουν. Κάθε Λίβυα μπορεί να μάθει να πετάει, ένα μαχητικό MiG, να γίνει αξιωματικός η χειρούργος εγκεφάλου. Μετά την συνέντευξη είχα την ευκαιρία να μιλήσω στην Fatia, μια ψηλή, όμορφη γυναίκα 27 ετών, με δραματικό make-up ματιών. Την ρώτησα γιατί δεν ήθελε να γίνει πιλότος μαχητικού αεροσκάφους, αλλά σωματοφύλακας. «Χωρίς τον ηγέτη μας, οι γυναίκες στην Λιβύη δεν θα ήταν τίποτα» απάντησε. «Μας έδωσε ζωή. Είμαι έτοιμη να πεθάνω για αυτόν. Είναι πατέρας, αδελφός και φίλος τον οποίο μπορείς να εμπιστευτείς.»
11. Το 2010, Ο Καντάφι ήταν ο μόνος ηγέτης στον Αραβικό κόσμο που ζήτησε Δημοσίως Συγνώμη για το ρόλο των Αραβικών κρατών στο δουλεμπόριο και την φυλάκιση των Αφρικανών (Μέλανα Φυλή), προκαλώντας την οργή των υπολοίπων προδοτικών Αράβων ηγετών διότι επισταμένος ο Καντάφι ξεσκέπαζε την υποκρισία τους και την δουλικότητα απέναντι στο Ξένο Κεφάλαιο, αποτελώντας ,με αυτόν τον τρόπο το αγκάθι στα πλευρά των Συμπαιγνιακών Αράβων Ηγετών, με αποτέλεσμα ο Καντάφι να απομονωθεί από τον υπόλοιπο Αραβικό κόσμο.
12. Ο Καντάφι πρότεινε επισήμως την δημιουργία εποπτικού μηχανισμού (για παροχή βοήθειας) για τους Αφρικανούς στις Ευρώπη, ΗΠΑ, Καραϊβική, Νότια Αμερική. Σε πρόσφατη ομιλία του τους δήλωσε: "Από τώρα και στο εξής, με την θέληση του Θεού, θα αναθέσω σε ομάδες να αναζητήσουν, να ερευνήσουν και να συσχετιστούν με τους Αφρικανούς στην Ευρώπη ώστε να ελέγξουν σε ποιά κατάσταση βρίσκονται. Αυτό είναι το καθήκον μου και ο ρόλος μου απέναντι στα τέκνα της Αφρικής. Είμαι Στρατιώτης της Αφρικής. Είμαι Εδώ για εσάς και εργάζομαι για εσάς, κατά συνέπεια δεν θα σας εγκαταλείψω ποτέ αλλά θα σας ακολουθώ."
13. Ένα από τα πιο φιλόδοξα (και αποσιωπημένα από τα ΜΜΕ Διεθνώς) σχέδια του Καντάφι ήταν η ένωση σε ένα κοινό όραμα όλων των Αφρικανικών χωρών ώστε να απελευθερωθούν από τα δεσμά πάσης φύσεως εξαρτήσεων. Δαπάνησε σημαντικά ποσά, πόρους, χρόνο ώστε να το προχωρήσει, πήρε πρωτοβουλίες κατάπαυσης πυρός σε εμπόλεμες Αφρικανικές περιοχές (Κονγκό, Ουγκάντα, Αιθιοπία), με σκοπό να εκπληρώσει το όραμα του, την ενοποίηση των Αφρικανικών χωρών σε μια ήπειρο, τις Αποκαλούμενες "Ηνωμένες Πολιτείες της Αφρικής".
14. Παρά το ότι, οι "Καρχαρίες" ποτέ δεν του συγχώρησαν το ότι εθνικοποίησε τις πετρελαιοπηγές της Λιβύης, η πιο ενοχλητική κίνηση του Καντάφι ήταν η θέληση του για ενοποίηση των Αφρικανικών χωρών, όραμα το οποίο ύστερα από πολλά χρόνια προσπάθειας, απογοητεύσεων και τρικλοποδιών, άρχισε να κερδίζει, νέο "MOMENTUM" σε όλη την Αφρική.
15. Απέλασε και έδιωξε 1.000.000 Κινέζους, διασφαλίζοντας και τις εργατικές θέσεις για τον Λιβυκό λαό αλλά και την φυλετική ομοιογένεια των 4.000.000 Λίβυων πολιτών.
16. Εισήγαγε στο Λιβυκό Λεξιλόγιο την λέξη MATHABA, η οποία σήμαινε την συγκέντρωση ανθρώπων με κοινό σκοπό σε ένα μέρος. Η λέξη MATHABA έφερε μαζί αντιστασιακά και επαναστατικά κινήματα από όλο τον πλανήτη ώστε να μοιρασθούν ιδέες, γνώση και πρακτικές αντίστασης. Ως εκ τούτου, ο Καντάφι ανακηρύχτηκε "Τρομοκράτης".

Ο Νέλσον Μαντέλα δημοσίως δήλωσε πως "στις πιο σκοτεινές στιγμές του αγώνα μας, όταν η πλάτη μας ήταν στον τοίχο, ο Μουαμάρ Καντάφι ήταν ο μόνος που στάθηκε δίπλα μας.

Στο 040

2011-11-19T10:12:00.004+02:00

Όταν σε παίρνει ο ύπνος
θες αναμφίβολα έναν ώμο.
Έναν οποιοδήποτε ώμο.
Έναν ώμο όχι πάντα πρόθυμο.
Εσένα πάλι δε σε νοιάζει καθόλου,
σε καλύπτει απλώς να γέρνεις κάπου το κεφάλι,
να το ακουμπήσεις,
για να μη σου πέφτει βαρύ στο κενό.

Δεν αρέσουν στο κόσμο τα ασήκωτα κεφάλια.
Προτιμούν, βλέπεις, τα ξύπνια, τα ενεργητικά.
Δεν τους αρέσει να γίνονται ώμοι.
Βάζουν τα γυαλιά με τους καλούς φακούς και χτυπούν τον ήλιο αλύπητα.
Τον ήλιο που κάνει το ζαλισμένο κεφάλι σου ακόμη πιο βαρύ.
Ενοχλούνται όταν τους ακουμπάς,
γι' αυτό κοίτα να ξυπνήσεις σύντομα.

Σκανδάλη Δήμητρα
Χειρο-ποιήματα νεανικής απερισκεψίας
Εκδόσεις Γαβριηλίδης

Για τον Φ.

2011-11-18T17:08:00.003+02:00

Έντεκα το πρωί. Η ώρα που κάνω διάλειμμα. Βγαίνω στο πεζόδρομο να πάρω κάτι να φάω από έναν φούρνο και να διαβάσω τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων μέχρι να γυρίσω πάλι πίσω στη δουλειά. Το βλέμμα μου έπεσε στην φωτογραφία της Ελευθεροτυπίας. Αμέσως κάλεσα έναν αριθμό στο κινητό μου.
-Ρε συ ο φίλος μας είναι φωτογραφία;
-Ναι αυτός είναι.
Είναι περίεργη η αίσθηση που νιώθεις όταν βλέπεις κάποιον γνωστό σου σε κάποιο εξώφυλλο.
Η ιστορία με τον Φ. ξεκινάει από τότε που ήρθα Αθήνα ως φοιτητής. Γνωριστήκαμε στην πρώτη μου πορεία που κατέβηκα για το Πολυτεχνείο. Φίλοι του μου λέγανε αστειευόμενοι να μην είμαι κοντά του όταν θα φτάνουμε στην αμερικανική πρεσβεία διότι θα φάω και εγώ ξύλο. Το πήρα για αστείο και γέλασα μέχρι που διαπίστωσα πως έχουν δίκιο. Πράγματι από το μέγαρο μουσικής τον χάσαμε και τον ξαναβρήκαμε με μελανιές στο σταθμό του μετρό στους Αμπελόκηπους να μας λέει πως του την έπεσαν ματατζήδες.
Τον επόμενο χρόνο τον συναντήσαμε έξω από το Πολυτεχνείο και περπατήσαμε μέχρι την πρεσβεία. Είχε ένα καθικάκι στα χέρια του για κάθε ενδεχόμενο. Πάλι τον χάσαμε και τον βρήκαμε στο μετρό των Αμπελοκήπων με σπασμένο το λουράκι που είχε το καθικάκι του.
"Με βάλανε κάτω και με χτυπούσαν. Εγώ σηκώθηκα και τους είπα δυνατά καλά ρε μαλάκες δε με αναγνωρίσατε; και εκείνοι σαστισμένοι μου είπαν συγνώμη κύριε αξιωματικέ, δε σας γνωρίσαμε και φύγανε για να βαρέσουν άλλους.", τα γέλια μας ακούστηκαν ως τις αποβάθρες.
Ο Φ. κατέβαινε σε όλες τις πορείες. Σταμάτησα να τον συναντάω μετά από ένα ατύχημα που είχε και τον άφησε παράλυτο. Στη συνέχεια σταμάτησα να κατεβαίνω και γω στις πορείες του Πολυτεχνείου. Πίστευα πως λόγω της κατάστασής του είχε τελειώσει με το θέμα των κινητοποιήσεων.
Μέχρι σήμερα που τον είδα πρωτοσέλιδο. Ειλικρινά συγκινήθηκα. Είναι από τους λίγους ανθρώπους που γνωρίζω και που σέβομαι τα "πιστεύω" τους. Κάποια "πιστεύω" που τα κυνηγάνε ακόμα παρά τα εμπόδια που τους δημιουργεί η ίδια η ζωή.
Η εικόνα με τον Φ. να είναι με το καροτσάκι σε σημείο εμπόλεμο δείχνει πως αν θες ένα καλύτερο μέλλον πολεμάς με όσες δυνάμεις έχεις...
Αυτοί οι άνθρωποι σαν τον Φ. είναι για μένα ήρωες και μάρτυρες μαζί.

Révolution Européenne

2011-11-17T21:09:00.002+02:00

Αφιερωμένο από την γαλλική μεσαία τάξη που αναγνωρίζει τις δύσκολες στιγμές που περνάει ο ελληνικός λαός...

Dévouement de la part de la classe moyenne française qui semble reconnaître les moments difficiles que le peuple grec est en train de subir.

Το Πολυτεχνείο "ξέβαψε" πια...

2011-11-17T15:07:00.002+02:00

Έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά για το γεγονός αυτό.
Ένα γεγονός το οποίο ξέρουμε λανθασμένα. Φυσικά και φταίμε εμείς γι΄αυτό. Η αδιαφορία μας να μάθουμε την αλήθεια και η τσαπατσουλιά μας στο να πιστεύουμε την κάθε μαλακία που μας πλασάρει η νεοελληνική παιδεία μας έχει φτάσει στο σημείο να γιορτάζουμε ένα γεγονός για το οποίο δε ξέρουμε πολλά και βασικά στοιχεία.
Ένα κοινό που έχει η 17 Νοεμβρίου του 1973 με την σημερινή ημερομηνία είναι πως τότε λίγες μέρες πριν το συμβάν είχε πεθάνει ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο επονομαζόμενος γέρος της δημοκρατίας (γελάμε δυνατά εδώ) ενώ σήμερα "έφυγε" από την πρωθυπουργία ο εγγονός του Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου.
Όμως το Πολυτεχνείο έχει ξεβάψει πια. Κάθε χρόνο το βλέπουμε αυτό. Λίγοι είναι αυτοί που τιμούν τους φοιτητές που είχαν κλειστεί εκεί μέσα. Πλέον αυτή η ημερομηνία έχει συνδυαστεί με βανδαλισμούς και ξύλο. Έχει χάσει το νόημά της ακόμα και ως γιορτή.
Κάθε χρόνο βλέπεις τους κολλημένους φοιτητές της ΠΚΣ να τσακώνονται με τους ΠΑΣΠίτες και τις άλλες αριστερές παρατάξεις για το ποιοι έχουν τα "δικαιώματα" αυτής της γιορτής. Από την μια τα μέλη της ΚΝΕ και του ΚΚΕ "ξεχνάνε" το ανάθεμα που είχαν ρίξει στους φοιτητές τώρα ενώ οι ΠΑΣΠίτες χωρίς ντροπή έχουν τα μούτρα να εμφανίζονται μετά τα τελευταία δύο χρόνια.
Λοιπόν ας δούμε την ιστορία λίγο καλύτερα διότι όλος ο κόσμος πιστεύει πως το Πολυτεχνείο έριξε την χούντα. Και αυτό είναι πολύ μεγάλο λάθος.
Το Πολυτεχνείο ως γεγονός έλαβε χώρα σε μία μεταβατική περίοδο. Η χούντα πλέον είχε ξεφτίσει και ήταν έτοιμη να τερματίσει και να μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Σε εκείνη τη μεταβατική περίοδο και μετά από τυχαία γεγονότα όπως για παράδειγμα το ότι οι φοιτητές βρίσκονταν στην ταράτσα της Νομικής και λόγω φημών εξέγερσης του Πολυτεχνείου κατέβηκαν στην Στουρνάρη και ταμπουρώθηκαν εκεί ή ότι αυτό το γεγονός το εκμεταλλεύτηκαν και οι εργάτες οι οποίοι κατέβηκαν στην Πατησίων, κάτι που ενόχλησε τους φοιτητές μιας και το κίνημα ήταν καθαρά φοιτητικό (φυσικά οι εργάτες την κοπάνισαν και οι αρχές ξέσπασαν πάνω στους φοιτητές), άλλαξε το σκηνικό στην Ελλάδα. Όχι προς το καλύτερο όμως...
Μετά το Πολυτεχνείο και την βέβαιη πτώση της χούντας, ήρθε ένα πιο σκληρό και απάνθρωπο καθεστώς του Ιωαννίδη, το οποίο και αυτό κράτησε μέχρι τα γεγονότα της Κύπρου. Μετά από αυτό ήρθε η μεταπολίτευση.
Η μεταπολίτευση όμως ήθελε μία καλύτερη αρχή. Δεν της άρεσε να αποκαλείται γέννημα θρέμμα των γεγονότων της Κύπρου. Προτιμούσε κάτι πιο ηρωικό... Δεν είναι δύσκολο να διαστρεβλώνεις την ιστορία (έχουμε πολλά παραδείγματα απ' αυτό). Έτσι με την πάροδο του χρόνου και την βοήθεια της παραπαιδείας μας η μεταπολίτευση ήρθε με το Πολυτεχνείο.
Οπότε όλοι μας χρόνια τώρα έχουμε μία λανθασμένη γιορτή. Το κόμπλεξ του Νεοέλληνα που δεν έζησε το Πολυτεχνείο επουλώνεται με μία πορεία από την Πατησίων στην Αμερικανική πρεσβεία.
Είμαστε αληθινοί επαναστάτες και μεις...
Το Πολυτεχνείο είναι "φτιαχτό". Πράγματι οι νέοι ξεσηκώθηκαν για "ψωμί - παιδεία - ελευθερία" αλλά δεν ήταν εκείνοι που άλλαξαν το ρου της Νεοελληνικής ιστορίας. Ήταν όμως εκείνοι που κατάφεραν να δώσουν μεγαλύτερη αξία στο Πολυτεχνείο και πάνω σ' αυτό το γεγονός να χτίσουν καριέρες και πολιτικές πορείες και όλα αυτά εις βάρος μας...
Το Πολυτεχνείο πέθανε πια... Και όσο πιο νωρίς το καταλάβουμε τόσο πιο εύκολα και γρήγορα θα απαγκιστρωθούμε από ένα παρελθόν διαστρεβλωμένο που μας κρατάει στάσιμους χρόνια...
Γι' αυτό το λόγο θέλω να ελπίζω πως η σημερινή επέτειος θα ναι και η τελευταία γι' αυτό το γεγονός...
Το "Πολυτεχνείο" τους τελείωσε. Καιρός για νέες επαναστάσεις και ριζοσπαστικές αλλαγές...