Κυριακή, 10 Ιουνίου 2012

Η σφαγή του Διστόμου και οι φασίστες σήμερα...



Μία βδομάδα πριν ξαναμπούν οι φασίστες στην Βουλή, μία μαύρη επέτειος έρχεται να μας θυμίσει τις θηριωδίες που προκάλεσαν οι ναζιστές - πρότυπα των σημερινών μελών της Χρυσής Αυγής αλλά και κάποιων σταγονιδίων που κρύβονται στους κόλπους της Ν.Δ. Προς αυτούς τους ανίδεους και επικίνδυνους ανθρώπους που θα εκμεταλλευτούν την σαπίλα και την πόλωση του συστήματος, για να εδραιωθούν στην εξουσία και να συνεχίσουν να κυνηγάνε μετανάστες και ομοφυλόφιλους στους δρόμους, τους αφιερώνω την παρακάτω μαρτυρία από το Δίστομο κι ας αναθεωρήσουν την στάση που έχουν απέναντι στον Χίτλερ (που γι' αυτούς δεν τον έχει κρίνει ακόμα η ιστορία) και στα Ες-Ες.

Η μαρτυρία προέρχεται από τον Παναγιώτη Περγαντά του Θωμά (Κιθάρας), 22 χρονών τότε :
«Κατά τις δέκα το πρωί στις 10 Ιουνίου 1944 μέρα Σάββατο κατέβηκα από το πατρικό μου και πήγα στο καφενείο του Μαράλιου. Καθόμουνα με δυο – τρεις άλλους. Περνάει από κει το μικρό ανηψάκι μου, ο Γιάννης της αδερφής μου Φρόσως Σταθά, το γένος Περγαντά. Το φώναξα και του έδωσα μια ρουφηξιά ούζο. Ύστερα έφυγε να παίξει. Σε λίγο ακούμε φωνή τρομαγμένη «έρχονται οι Γερμανοί».Πεταχτήκαμε και μέσα από το στενό του Μάριου προς τα Μεσινά ανέβηκα στου Καρσνά το ρέμα, προς τα λακκώματα. Εκεί έμεινα και είχα στραμμένη την προσοχή μου στο χωριό με αγωνία. Είδα [……], ώσπου όταν βασίλεψε ο ήλιος κι έπαιρνε να νυχτώσει οι γερμανικές φάλαγγες τράβηξαν για τη Λιβαδειά.
Τότε κατεβαίνω κι εγώ προς το χωριό. Φτάνω σε απόσταση διακόσια μέτρα από τα πρώτα σπίτια. Το σπίτι της αδερφής μου Φρόσως ήταν στην άκρη. Ακούω μια γυναικεία φωνή να σκούζει, να οδύρεται, να θρηνολογεί. Ήταν η μάνα μου. Φτάνω τρέχοντας και τι να δω! Την αδερφή μου κομματιασμένη, βιασμένη, κατακρεουργημένη. Κατασκισμένα ρούχα και σάρκες είχαν γίνει ένα. Το αίμα έτρεχε από τα σκέλια της. Τα βυζιά της κατασφαγμένα, φέτες. Το πρόσωπό της παραμορφωμένο και σ’ όλο το σώμα σημάδια άγριας πάλης. Δίπλα της σε μια κούνια το μικρό κορίτσι της τη Ζωή, εφτά μηνών, το είχαν ξεκοιλιάσει, του είχαν κόψει το λαιμό και κρέμονταν τα λαρύγγια του στο στήθος μπλεγμένα με τα βγαλμένα έντερα.
Το αγόρι της, αυτό που το πρωί του έδωσα λίγο ούζο στο καφενείο, έτρεξε να κρυφτεί στο διπλανό σπίτι του Νταγιαλή. Οι εγκληματίες το κυνήγησαν και το εκτέλεσαν τινάζοντάς του τα μυαλά στον αέρα κάτω από τη σκάλα. Επίσης και το άλλο κορίτσι της ίδιας αδερφής μου, την Ελένη, εφτά χρονών, το έσφαξαν κι αυτό. Τέλος ο πεθερός της αδερφής μου εκτελέστηκε μπροστά στη Δημαρχία μαζί με τον Θανάση Πανουργιά.
Την επομένη το πρωί τους θάψαμε όλους σε ομαδικό τάφο μπροστά στην αυλή του σπιτιού τους».

πηγή: Καταγραφή αφηγήσεων από το Στάθη Σταθά

1 σχόλιο:

  1. Κάθε άνθρωπος ,αυτού του τόπου ,οφείλει ,ναι οφείλει να αναλογιστεί ,να θυμηθεί ,να ψάξει να μάθει ,εάν δεν γνωρίζε,ι τι ακριβώς σημαίνει φασισμός ,ναζισμός και εθνικισμός πριν την επόμενη Κυριακή σταθεί πάνω απο την κάλπη.

    Βαγγέλης Τσ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή