Η ιστορία του Λούα

Εχθές Παρασκευή 27 Ιουλίου στη γωνία Θάσου και Επτανήσου στην Κυψέλη, συνάντησα μια κυρία που πήγαινε βόλτα με τα δυο σκυλιά της. Σταμάτησα και τα κοίταξα χαμογελώντας. Η κυρία με κοίταξε με τη σειρά της και στη συνέχεια με αιφνιδίασε:
«Αυτό είναι το σκυλί του βράχου στη θάλασσα».
Όπως ήταν φυσικό πιάσαμε την κουβέντα. Η κυρία έχει το καφεκοπτείο στην Αγίας Ζώνης, - είναι παλιό μαγαζί, οι Πατησιώτες και οι Κυψελιώτες θα το γνωρίζουν - το σπίτι της ήταν στο Μάτι. Πατρικό από τη δεκαετία του 1950. Κάηκε. Η κυρία έτρεξε έξω από το σπίτι με τα σκυλιά της, να σωθεί. Έβαλε το λουρί που βρήκε μπροστά της στο ένα σκυλί τη Σούση (το δεξί στη φωτογραφία με τα δυο σκυλάκια). Είναι πολύ δυνατό ζώο, όπως μου είπε η κυρία του, και σκέφτηκε ότι θα μπορεί να την τραβάει καθώς θα τρέχουνε.

Για το άλλο σκυλί τον Λούα, δεν έβρισκε το λουρί και προσπάθησε να φτιάξει ένα με πλαστικές σακούλες του σούπερ μάρκετ. Όταν πετάχτηκαν τρέχοντας έξω από το σπίτι, ο Λούα τρόμαξε από τις εκρήξεις και τα ουρλιαχτά και το σκασε με τη γνωστή κατάληξη στο βράχο. Η κυρία που μου διηγήθηκε την ιστορία έμεινε και εκείνη για ώρες μέσα στη θάλασσα... Το σπίτι της χάθηκε, εμείς τουλάχιστον που μένουμε στα Πατήσια και την Κυψέλη ας πηγαίνουμε να παίρνουμε τον καφέ μας από το μαγαζί της...

Πηγή: Αυγή

Η «Μέρα που ξεπεράσαμε τα όρια της Γης»

του Παντελή Μπουκάλα

Οι τσούχτρες που κυρίευσαν φέτος τον Πατραϊκό και τον Κορινθιακό είναι κάτι αρκετά σοβαρότερο από ενόχληση στα κολυμβητικά όνειρα ημών των παραθεριστών. Και παρότι η μετακίνησή τους διέπεται από κάποια περιοδικότητα, υπακούει δηλαδή σε νόμους της φύσης, η φετινή μαζικότατη και παρατεταμένη παρουσία τους έχει γνωρίσματα που σχετίζονται με άλλου είδους «νόμους»: ανθρωπογενείς· δηλαδή αφύσικους ή περιβαλλοντοκτόνους. Πρώτος τέτοιος «νόμος», που αδιαφορεί για όσα νομικά πλέγματα επιχειρεί να εγκαταστήσει η πολιτεία, πάντα με τη γνωστή αργοπορία της, είναι η υπεραλίευση στους κόλπους και στο κοντινό Ιόνιο, και μάλιστα μεγάλων ψαριών. Δεύτερος «νόμος», η ρύπανση από κάθε λογής απόβλητα· η ψευδαίσθησή μας ότι η ανεξάντλητη θάλασσα έχει και ανεξάντλητες δυνατότητες απορρόφησης των ρύπων που της δωρίζουν οι βιομηχανικές και λοιπές δραστηριότητές μας είναι απλώς εγκληματική. Τρίτος «νόμος», η κλιματική αλλαγή και η αύξηση της θερμοκρασίας των θαλασσών, «νόμος» επίσης ανθρωπογενής, αν βεβαίως πιστέψουμε την ειδικευμένη στο θέμα επιστημονική κοινότητα και όχι τον Αμερικανό πρόεδρο, που δυστυχώς είναι και πλανητάρχης.
Η πληθυσμιακή έκρηξη των μεδουσών μπορεί να αντιμετωπιστεί περιστασιακά, με την επιστράτευση μεδουσοδιωκτικών σκαφών (η Ναυμαχία της Ναυπάκτου, σε άσημη εκδοχή) και την τοποθέτηση επιφανειακών διχτυών που θα μας επιτρέπουν να δροσιζόμαστε ακίνδυνα, υπό την προϋπόθεση βεβαίως ότι θα έχουμε τον νου μας για τα ταχύπλοα των μεθυσμένων από βενζίνη ατζαμήδων, που αδιαφορούν (άλλος «νόμος» κι αυτός) για τις απαγορευμένες ζώνες και τα όρια ταχύτητας. Με τέτοια τρικ, όμως, δεν αντιμετωπίζεται η ουσία του ειδικού και εντοπισμένου προβλήματος, η καταγωγή του. Και φυσικά δεν αντιμετωπίζεται το μείζον πρόβλημα, το συνολικό: η κλιματική αλλαγή. Και δυστυχώς, πρέπει να ειπωθεί πως υπάρχουν πολλά νεότερα από το οικολογικό μέτωπο, και είναι όλα τους δυσάρεστα. Στη σωβινιστικολαϊκιστική απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να αποσύρει τη χώρα του από τη Συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα (υπογράφτηκε από 195 χώρες, που συναποδέχτηκαν ως όριο ασφαλείας την αύξηση της θερμοκρασίας έως δύο βαθμούς στη διάρκεια του 21ου αιώνα) και στην αποκόλληση του τεράστιου παγετώνα της Ανταρκτικής, προστίθενται νεότερες μελέτες με ολοένα και πιο αποκαρδιωτικά πορίσματα.
Σύμφωνα με όσα δημοσίευσαν ερευνητές του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον στο περιοδικό Nature Climate Change, αν συνεχιστεί ο σημερινός ρυθμός εκπομπών αερίων και την επόμενη δεκαπενταετία, το πιθανότερο είναι πως η θερμοκρασία του πλανήτη θα αυξηθεί κατά ενάμιση βαθμό έως το 2032. Αλλά ακόμα κι αν οι γεωπολίτες κατορθώναμε να σταματήσουμε αμέσως και πλήρως όλες τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, κι αν όλες οι προηγμένες και οι αναπτυσσόμενες χώρες συναποφάσιζαν να χρησιμοποιούν αποκλειστικά εναλλακτικές, ήπιες μορφές ενέργειας, διαφοροποιώντας ριζικά και το καταναλωτικό τους μοντέλο, και πάλι ο πυρετός του πλανήτη θα συνέχιζε να αυξάνεται έως το τέλος του αιώνα μας. Ποια η πιθανότητα να αυξηθεί η θερμοκρασία από δύο έως πέντε βαθμούς έως το 2100; Εκτιμάται στο 90%, μόνο που το υπόλοιπο 10% δεν είναι από τα ποσοστά που δημιουργούν οποιοδήποτε αίσθημα ασφάλειας. Το μήνυμα, σφόδρα απογοητευτικό (αλλά και σφόδρα παρακινητικό συγχρόνως, αν αρνιόμαστε να υποταχθούμε στη μοίρα), είναι πως έχουμε ξεπεράσει πια τη δωδεκάτη στο «Ρολόι της Αποκάλυψης». Το σημείο δηλαδή όπου η αναστροφή ήταν εφικτή, τουλάχιστον θεωρητικά, μια και δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι έχουμε να κάνουμε με πρωτόγνωρο πρόβλημα και τα μοντέλα μας ενδέχεται να σφάλλουν· να είναι επηρεασμένα, λ.χ., από την αυτοπροστατευτική αισιοδοξία που διακρίνει το ανθρώπινο γένος.
Η «Μέρα που ξεπεράσαμε τα όρια της Γης» (Earth Overshoot Day) είναι ένα συμβολικό ορόσημο με βάση το οποίο το παγκόσμιο ερευνητικό δίκτυο «Global Footprint Network» και η οικολογική οργάνωση WWF ελέγχουν τον ρυθμό αύξησης του παγκόσμιου οικολογικού χρέους· υπολογίζουν έτσι και πόσο μειώνονται οι αντοχές του πλανήτη στην κατάχρηση ή τη λεηλασία που υφίσταται από τους ενοίκους του, που ώρες ώρες φέρονται σαν κουρσάροι, ή σαν τους εξωγήινους σε δυστοπικές ταινίες, που καταφτάνουν μέχρις εδώ για ν’ αρπάξουν ό,τι χρειάζονται και να ξαναφύγουν, αδιάφοροι για το τι αφήνουν πίσω τους. Φέτος εξαντλήσαμε ήδη από τις 2 Αυγούστου τους φυσικούς πόρους με τους οποίους θα έπρεπε να τα βγάλουμε πέρα όλο το 2017. Αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστεί να δανειστούμε, να σφετεριστούμε, να κλέψουμε από το 2018, το 2019 και τα επόμενα χρόνια πόρους επαρκείς για το υπολειπόμενο πεντάμηνο του τρέχοντος έτους. Για να φανεί η ταχύτητα της φθοράς, ας συνεκτιμηθεί ότι πριν από είκοσι χρόνια, το 1997, είχαμε καταφέρει να φτάσουμε έως τα τέλη του Σεπτεμβρίου με «ίδιους πόρους», χωρίς πίστωση.
Ετσι όμως δεν βγαίνει ο λογαριασμός. Το οικολογικό χρέος δεν είναι όπως το οικονομικό, για να προσδοκά κανείς «κούρεμα». Αν κάθε χρόνο η «Μέρα που εξαντλήσαμε τα όρια της Γης» έρχεται όλο και νωρίτερα (το φετινό ρεκόρ θα το καταρρίψουμε σίγουρα του χρόνου κ.ο.κ.)· κι αν πρέπει να τρώμε όλο και περισσότερο από το μέλλον (ή μάλλον να τρώμε το ίδιο το μέλλον) για να ψευτοσυντηρούμε το ασθματικό παρόν μας, η κατάρρευση, με τη μορφή της πείνας, της δίψας, της απώλειας εδαφών και των συνεπαγόμενων πολέμων, ίσως δεν θα περιμένει το «συμβολικό» 2100 για να εκδηλωθεί.
Βρισκόμαστε πράγματι στην Ανθρωπόκαινο περίοδο. Και με γνώμονα το οικολογικό μας αποτύπωμα πάνω τη Γη, που γίνεται ολοένα πιο τραχύ και βαθύ, η ανθρωπότητα, στο σύνολό της, χρειάζεται 1,7 πλανήτες τον χρόνο για να συνεχίσει να ζει με τον σημερινό τρόπο. Χρησιμοποιεί δηλαδή τη φύση 1,7 φορές ταχύτερα από τον ρυθμό με τον οποίο τα οικοσυστήματα αναπληρώνουν τις απώλειές τους. Πρωταθλήτρια στη σχετική κατάταξη είναι η Αυστραλία, που χρειάζεται 5,2 πλανήτες ετησίως, και στη δεύτερη θέση οι ΗΠΑ, με πέντε πλανήτες. Κάπου στη μέση βρίσκεται η Ελλάδα, με 2,5 πλανήτες, ίσως επειδή ούτε ο ήλιος την ευλογεί ούτε οι άνεμοι.
Να βρίσκουμε έναν πλανήτη τον χρόνο κάπου εκεί έξω, που να μπορούμε μάλιστα να τον αποστραγγίζουμε ή να τον χρησιμοποιούμε σαν ρεζέρβα, δεν φαίνεται πιθανό. Δεν είναι άλλωστε αυτή η πρόταση των επιστημόνων. Αλλο συμβουλεύουν: «Αν σκεφτεί κανείς ότι η ζήτηση για τροφή αποτελεί το 28% του οικολογικού αποτυπώματος της ανθρωπότητας, ενώ η σπατάλη τροφίμων αγγίζει το 1,3 δισ. τόνους ετησίως, τότε απλές κινήσεις για τη μείωση της σπατάλης μπορούν να κάνουν τη διαφορά». Μπορούν;

Πηγή: Καθημερινή

Ανατολίτικη ανθρωπιά

Στην Κωνσταντινούπολη που πλήττεται κι εκείνη από τον παγετό, κάτοικοι της πόλης σκέπασαν τα αδέσποτα με κουβέρτες για να αντέξουν στις κρύες νύχτες που ακολουθούν. 

Μόνο μπράβο και μία ζεστή αγκαλιά σε όσους είχαν έκαναν αυτήν την πράξη. 

Να που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι σε μία χώρα που βρίσκεται προ των πυλών ενός άσχημου εμφυλίου πολέμου σε αντίθεση με την Ελλάδα που οι πρόσφυγες προσπαθούν να επιβιώσουν από τον χιονιά σε σκηνές χωρίς μέτρα ασφαλείας ενώ στην Γαλλία η αστυνομία του Παρισιού παίρνει τις κουβέρτες σε όσους πρόσφυγες κοιμούνται στους δρόμους. 

Πέρα από τα κλουβιά

Το Υπουργείο Παιδείας συνέστησε στα σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, την αποφυγή επισκέψεων των μαθητών σε ζωολογικούς κήπους και σε άλλους χώρους που υπάρχουν φυλακισμένα ζώα, θεωρώντας λάθος διαπαιδαγώγηση την εικόνα των εγκλωβισμένων άγριων ζώων. Η κίνηση του υπουργείου αποσκοπεί στην ευαισθητοποίηση και στην αναγκαιότητα του σεβασμού και της προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος από τους νέους. Οι μαθητές θα μαθαίνουν την άγρια φύση μέσα από βιβλία ή με τη βοήθεια μικρών αποδράσεων στη φύση.
Η παραπάνω πρωτοβουλία μπορεί να σταθεί ως αφορμή προς κάθε ενδιαφερόμενο, να στρέψει τη προσοχή του στην πραγματική εικόνα της φύσης. Εκεί θα μπορέσει να θαυμάσει την ελευθερία και την ομορφιά των άγριων ζώων. Μία όψη αξιοπρέπειας και δυναμισμού που σβήνει πίσω από τα κάγκελα των κλουβιών. Πιθανόν μ’ αυτόν τον τρόπο να καταφέρουμε να αναθεωρήσουμε και το δικό μας τρόπο ζωής. Οι μικρές αποδράσεις στη φύση ίσως μας φανερώσουν τα δικά μας κλουβιά, στα οποία έχουμε οι ίδιοι εγκλωβιστεί, τα αστικά διαμερίσματα των πόλεων.

Πρώτη δημοσίευση: aplotaria.gr

Ξανά στους ωκεανούς η «Καλυψώ» του Κουστό

Όλοι όσοι αγαπούν τα ντοκιμαντέρ, ειδικά αυτά που αναφέρονται στη θαλασσα και στα θαύματα που αυτή κρύβει στα βάθη της, θυμούνται το «Καλυψώ», το θρυλικό ωκεανογραφικό σκάφος του Ζακ-Υβ Κουστό, με το οποίο «όργωσε» τους ωκεανούς.
Από το 1950 και για περισσότερα από 40 χρόνια, η «Καλυψώ» υπήρξε ο πιστός του σύντροφος του Γάλλου ωκεανογράφου, αλλά και η βάση του, από την οποία γύριζε ταινίες για τα βάθη των ωκεανών. Μεταξύ αυτών και ο «Σιωπηλός κόσμος» που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες το 1956.
Το πλοίο σάπιζε εγκαταλειμμένο από το 2007 σε ένα γαλλικό λιμάνι, αλλά όπως ανακοίνωσε το Ίδρυμα Κουστό, εργάζονται ώστε «να βγάλουμε το πλοίο από το Κονκαρνό της Βρετάνης σε τρεις μήνες. Ο στόχος μας είναι να το αποκαταστήσουμε πλήρως και να αρμενίζει ξανά για να γίνει ο πρεσβευτής των ωκεανών, όπως το επιθυμούσε ο κυβερνήτης του».
«Εκτιμούμε ότι θα χρειαστούν 12-18 μήνες μέχρι να γίνει αξιόπλοο το Καλυψώ» αναφέρει η ανακοίνωση, ενώ έγινε γνωστό ότι το ίδρυμα έχει έρθει σε επαφή με εταιρείες που θα μπορούσαν να αναλάβουν το έργο.
Τον Ιανουάριο του 1996, ένα χρόνο πριν από τον θάνατο του Κουστό, το πλοίο βυθίστηκε στο λιμάνι της Σιγκαπούρης. Ανασύρθηκε από τη θάλασσα και μεταφέρθηκε αρχικά στη Μασσαλία και κατόπιν, το 2007, στο Κονκαρνό, προκειμένου να συντηρηθεί. Η αποκατάστασή του ωκεανογραφικού ωστόσο καθυστέρησε λόγω της οικονομική διαμάχης μεταξύ του ναυπηγείου Πιριού —που είχε αναλάβει το έργο— και του Ιδρύματος Κουστό. Μάλιστα, το ναυπηγείο απειλούσε ότι θα πουλούσε την «Καλυψώ» σε δημοπρασία.
«Τελικά, το Ίδρυμα Κουστό κατάφερε να φέρει στο ίδιο τραπέζι γενναιόδωρους μαικήνες», αναφέρει στον ιστότοπό του.
Και σύμφωνα με την Φρανσίν Κουστώ, δεύτερη σύζυγο του εξερευνητή και πρόεδρο του Ιδρύματος: «Όταν επιστρέψει η “Καλυψώ” στη Μεσόγειο θα πλέει με τις δικές της μηχανές, όπως το επιθυμούσε ο κυβερνήτης Κουστό».

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Φύλακας άγγελος...

Φωτογραφία: Γιάννης Μπεχράκης

Για τον βασιλιά της θάλασσας έχουν γραφτεί αρκετές ιστορίες, οι οποίες δείχνουν την καλοσύνη αυτού του πλάσματος. Το δελφίνι, ον με ανεπτυγμένη νοημοσύνη έχει τιμηθεί στην μυθολογία για τις σωτήριες επεμβάσεις του σε περιπτώσεις όπως αυτές του Κοίρανου, του Αρίωνα, του Φάλανθου, του Τηλέμαχου αλλά και στο σεβασμό που έδειξαν στο άψυχο σώμα του Ησίοδου. 

Μάλιστα ο Πλούταρχος είχε γράψει για τα δελφίνια το εξής, «στο δελφίνι έχει δοθεί η ιδιότητα που αναζητούν όλοι οι φιλόσοφοι: η ανιδιοτελής συμπαράσταση και φιλία». 

Το υπέροχο αυτό πλάσμα εμφανίζεται και συμπαραστέκεται σε ανθρώπους άξιους, όμορφους, αδικημένους αλλά κυρίως σε πρόσωπα που έχουν καλή ψυχή. Οπότε η παραπάνω φωτογραφία του Reuters όπου δείχνει ένα δελφίνι να περιτριγυρίζει μία βάρκα προσφύγων καθώς εκείνοι προσεγγίζουν τις ελληνικές ακτές, μου πρόσφερε ένα όμορφο πρωινό χαμόγελο. Πόσο ανθρώπινο και ζεστό μου φάνηκε το καλωσόρισμα ενός βασιλιά στη θάλασσα σε αντίθεση με τη στεριά όπου οι πρόσφυγες αντιμετωπίζουν την απάνθρωπη συμπεριφορά αποβρασμάτων που τους εκμεταλλεύονται, τους κλέβουν και τους χρησιμοποιούν ως μοχλό πίεσης σε διπλωματικές διαδικασίες (π.χ. όπως η Γερμανία προτείνει να πάρει πίσω κάποια μέτρα λιτότητας αρκεί η Ελλάδα να κρατήσει έναν αριθμό προσφύγων).

Την ώρα που η Κεντρική Ευρώπη υψώνει συρματοπλέγματα αφήνοντας χιλιάδες ψυχές εγκλωβισμένες στη μέση του πουθενά κι εκτεθειμένες σε άσχημες καιρικές συνθήκες, τα δελφίνια κατάφεραν να δείξουν το καλύτερο παράδειγμα αλληλεγγύης, ανθρωπιάς και φιλοξενίας.

Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που είναι τόσο δεμένη ιστορικά και πολιτισμικά με τα δελφίνια. Ας δείξουμε άξιοι φίλοι αυτών των υπέροχων πλασμάτων. Τώρα που η βροχή μας κρατάει κλεισμένους στα σπίτια, κάποιες ψυχές περιπλανιούνται σε δρόμους, πάρκα, λιμάνια και υπαίθρους, απροστάτευτες στις καιρικές συνθήκες. 

Προχθές έμαθα πως ο δήμος Χίου πρόσφερε το κλειστό του μπάσκετ για τους πρόσφυγες. Ανέστειλε μάλιστα όλες τις αθλητικές εκδηλώσεις που ήταν προγραμματισμένες για να μπορούν οι άνθρωποι να περάσουν τον δύσκολο χειμώνα εκεί μέσα. Εξαιρετική κίνηση αλλά δεν μπορεί να τους εξυπηρετήσει όλους. Ήρθε η στιγμή να πάρει πρωτοβουλία και η εκκλησία η οποία έχει αρκετούς χώρους φιλοξενίας αναξιοποίητους μέχρι σήμερα...

Ο λαός μας, παρόλο που είναι πληγωμένος και γονατισμένος από την νεοφιλελεύθερη πολιτική της Ευρώπης, προσφέρει καθημερινά στους πρόσφυγες, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους "πολιτισμένους" Ευρωπαίους. Ήρθε ο καιρός να δράσουν και οι αρχές. 

Αφού δεν έχουν επηρεαστεί από την συνεχή αλληλεγγύη των Ελλήνων, ας παραδειγματιστούν από τα δελφίνια... 

Η όμορφη φωτογραφία της ημέρας

Μπορεί στους δρόμους να έχουμε αντιμετωπίσει πολλές φορές την βίαιη στάση τους, να έχουμε βριστεί ή να έχουμε κυνηγηθεί, και οι διαφορές μας ιδεολογικές και ταξικές να μην διορθωθούν ποτέ, όμως υπάρχουν στιγμές που κάτω από αυτή τη στολή κρύβεται και η ευαισθησία...

Θέλω να σφίξω το χέρι αυτού του ανθρώπου. Κέρδισε την ευγνωμοσύνη μου με την πράξη του αυτή.

Μας χάρισε μία υπέροχη σκηνή σ' αυτές τις μαύρες μέρες που διανύουμε. 

Το τέλος του υπαρκτού καταναλωτισμού

του Γιάννης Μακριδάκης

Αυτό ακριβώς ζει η Ελλάδα την τρέχουσα ιστορική περίοδο. Ακολουθεί βεβαίως όλος ο δυτικός κόσμος, όλες οι επί χρόνια διαμορφούμενες καταναλωτικές κοινωνίες και κράτη. Κάθε καθεστώς που παραπαίει, πόσω μάλλον ο υπαρκτός καταναλωτισμός μετατρέπεται σε τυραννικό για ολοένα και ευρύτερες ομάδες πληθυσμού των ανθρώπων που το ενσαρκώνουν....
Η ανθρωπότητα των καταναλωτών αποπροσανατολισμένη εντελώς λόγω της αντιστροφής των όρων και των αξιών επί των οποίων πορεύεται στην καθημερινή της ύβρη, είναι καταδικασμένη να βιώσει τις συνέπειες των πράξεών της πλέον.
Κι έχουμε απομείνει κάποιοι να απορούμε ακόμη ειλικρινά πού πήγε τόση γνώση, τόσος πολιτισμός και τόση επιστημοσύνη. Πώς μπορεί να πορεύεται έτσι αυτό το ον το τέλειο. Από τη μια να μελετά το Χάος και να γνωρίζει με τεκμηρίωση απόλυτη ότι κάθε του κίνηση, ακόμη και ανεπαίσθητη, η οποία εκβιάζει τους ρυθμούς της φυσικής ανάπτυξης, διαταράσσει το σύμπαν και επιφέρει συνέπειες πολλαπλάσιες απ’ αυτού και από την άλλη να την αγνοεί όλην αυτή τη γνώση και να αυτοκαταστρέφεται.
Αυτό που με θλίβει όμως, και το νιώθω κάθε σούρουπο στην βόλτα μου, όταν από τα γύρω δέντρα φτεροκοπούν και φεύγουν τα πουλιά τρομαγμένα από τα βήματά μου, είναι ότι καταστρέφει όλα τα άλλα πλάσματα πριν απ’ αυτόν. Τα πλάσματα της φύσης, που είναι όχι μόνο αθώα της ύβρης του της υπέρτατης αλλά και που βιώνουν την ζωή με τρόπο, τον οποίον θα έπρεπε αυτός να διδαχθεί.

Κι ύστερα νίκησαν οι μέλισσες!

Σωτηρία για τις μέλισσες και ταυτόχρονα πλήγμα για τις πωλήσεις του γερμανικού κολοσσού της Bayer και του ελβετικού ομίλου της Syngenta αποτελεί η απόφαση που έλαβε χθες η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να απαγορευτεί από τον προσεχή Δεκέμβριο και για 2 χρόνια η κυκλοφορία τριών επικίνδυνων φυτοφαρμάκων.
Πρόκειται για τρία νεονικοτινοειδή έχουν αποδειχθεί θανατηφόρα για τις μέλισσες, ο πληθυσμός των οποίων μειώνεται δραματικά τα τελευταία χρόνια με προεκτάσεις και στη διατροφή μας, καθώς από τη γονιμοποίηση των φυτών μέσω μεταφοράς της γύρης εξαρτάται το 1/3 των καλλιεργειών που καταλήγουν στο πιάτο μας.
Η απόφαση της Κομισιόν στηρίχθηκε σε μελέτη που εξέδωσε τον περασμένο Ιανουάριο η Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA), σύμφωνα με την οποία η τοξικότητα των φυτοφαρμάκων αυτών είναι 7.000 φορές ισχυρότερη από εκείνη του DDT, του εντομοκτόνου που απαγορεύτηκε κατά τη δεκαετία του 1970.
Συνολικά 15 χώρες ψήφισαν υπέρ της πρότασης της Κομισιόν να απαγορευτούν τα τρία επικίνδυνα φυτοφάρμακα, 8 χώρες ψήφισαν κατά και 4, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, απείχαν της ψηφοφορίας. Εξηγώντας την ελληνική στάση, κύκλοι του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης ισχυρίζονται αφενός ότι η μελέτη στην οποία στηρίχθηκε η Κομισιόν περιείχε ανεπαρκή στοιχεία, αφετέρου ότι στην Ελλάδα δεν παρατηρήθηκε αιφνίδια μείωση μελισσών, όπως σε άλλες χώρες, που να αποδίδεται στα τρία αυτά εντομοκτόνα. Ο άλλος παράγοντας που υπαγόρευσε την ελληνική στάση σχετίζεται με το είδος των καλλιεργειών που ευδοκιμούν στην Ελλάδα. «Τα νεονικοτινοειδή εντομοκτόνα που τοποθετούνται στον επικαλυπτόμενο σπόρο του βαμβακιού και του καλαμποκιού, δύο βασικές ελληνικές καλλιέργειες, είναι λιγότερο βλαβερά από παλαιότερα χρησιμοποιούμενα ζιζανιοκτόνα, πιο εχθρικά στο περιβάλλον και πιο υψηλού κόστους», λέει στα «ΝΕΑ» ο γενικός γραμματέας του υπ. Αγροτικής Ανάπτυξης Δημήτρης Μελάς. Ετσι, κατά τη χθεσινή ψηφοφορία η Ελλάδα επέλεξε απλώς να μετατοπίσει τη θέση της και να ψηφίσει αποχή, όταν στην προηγούμενη ψηφοφορία του Μαρτίου είχε αντιταχθεί στην πρόταση της Κομισιόν. Τα τρία εντομοκτόνα (Clothianidin, Thiamethoxam και Imidacloprid) κυκλοφορούν ευρέως στη χώρα μας.
Της απόφασης της Κομισιόν προηγήθηκε ψηφοφορία από τις 27 χώρες- μέλη χωρίς ωστόσο να επιτευχθεί πλειοψηφία. Συγκεκριμένα κλήθηκαν να ψηφίσουν επί της έφεσης που κατέθεσε η Κομισιόν στην Επιτροπή Εφέσεων των Βρυξελλών ζητώντας να επανεξεταστεί η πρότασή της για απαγόρευση της χρήσης εντομοκτόνων που συνδέεται με τη μαζική εξόντωση μελισσών. Κατά τη χθεσινή συνεδρίαση αρκετές χώρες από αυτές που διαθέτουν πολλές ψήφους (όπως η Γερμανία, και η Ιταλία) μετακινήθηκαν από τις αρχικές τους θέσεις. Βερολίνο και Ρώμη διαθέτουν από 29 ψήφους: έτσι η Γερμανία, που απείχε κατά την πρώτη ψηφοφορία τον περασμένο Μάρτιο, πέρασε στο στρατόπεδο της απαγόρευσης παρά την τεράστια πίεση του γερμανικού ομίλου Bayer ο οποίος διαθέτει στην αγορά, μαζί με τον ελβετικό όμιλο Syngenta, τα φυτοφάρμακα που θα απαγορευθούν. Εκτός της Γερμανίας, υπέρ ψήφισαν η Γαλλία, η Ολλανδία, η Σουηδία, το Βέλγιο, η Δανία, η Ισπανία, η Πολωνία, η Κύπρος, το Λουξεμβούργο, η Βουλγαρία, η Εσθονία, η Λετονία, η Σλοβενία και η Μάλτα. Αντίθετα, η Ιταλία, που τον Μάρτιο είχε ψηφίσει υπέρ της απαγόρευσης, χθες πέρασε στο στρατόπεδο των αντιπάλων της. Η αιτία, όπως μεταδίδουν τα ξένα πρακτορεία, είναι ότι δεν της δόθηκε η δυνατότητα να χρησιμοποιεί τα φυτοφάρμακα στις καλλιέργειες πριν από την ανθοφορία.
Εκτός από την Ιταλία, κατά της απόφασης της Κομισιόν τάχθηκαν επίσης η Βρετανία, η Ουγγαρία, η Πορτογαλία, η Ρουμανία, η Αυστρία, η Τσεχία και η Σλοβακία. Οσο για τις χώρες που απείχαν, εκτός της Ελλάδας ήταν η Λιθουανία, η Ιρλανδία και η Φινλανδία. Κατόπιν όλων αυτών, και παρ' ότι δεν συγκεντρώθηκε η ειδική πλειοψηφία που απαιτείται των 255 ψήφων, η Κομισιόν αποφάσισε πως η πρότασή της έχει αρκετούς νέους υποστηρικτές στην ψηφοφορία. Δεδομένου ότι συγκέντρωσε 180 ψήφους, έκρινε ότι μπορεί να προχωρήσει στην απαγόρευση των τριών εντομοκτόνων, έστω προσωρινά.
Η πρόταση για την αναστολή της χρήσης των εντομοκτόνων επί δύο χρόνια αφορά τέσσερις καλλιέργειες: του αραβοσίτου, της ελαιοκράμβης, του ηλιοτροπίου και του βαμβακιού, που τρέφουν τους πληθυσμούς των μελισσών

Πηγή: http://www.tanea.gr

Το παράδειγμα του ΣΟΚ

Ποτέ μη ξεχνάτε έναν σκύλο στο όχημα όταν αυτό μπαίνει σε ένα πλυντήριο αυτοκινήτων.

Video που βρήκα από ένα φιλαράκι...

Ανθρωπιά

Την έχουμε ξεχάσει αυτήν την λέξη.
Προτιμούμε να ζούμε στην ζούγκλα που οι ίδιοι έχουμε φτιάξει και έχουμε παγιδευτεί.
Μία ζούγκλα τεχνητή στην οποία έχουμε χάσει πολλά νοήματα και πολλές αξίες.
Ευτυχώς όλα αυτά υπάρχουν ακόμα στην πραγματική ζούγκλα.
Ένα από τα ομορφότερα βίντεο που έχω δει.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι...

...μπορώ να ελπίζω σε ένα καλύτερο μέλλον.
Το που τραβήχτηκε η φωτογραφία δεν έχει σημασία. Η ανθρωπιά δεν έχει ούτε σύνορα ούτε εθνότητα.
Η εικόνα μιλάει από μόνη της.
Σας την προσφέρω διότι έρχονται δύσκολοι καιροί...

Μας δουλεύει τώρα;

Βρες το γατί...

Ίσως ένα ζουμάρισμα στη φωτογραφία να βοηθήσει...

Μέσα από τη ματιά των σκύλων...

... βλέπουμε τον ίδιο τον θεό!

ίσως η πιο συμπαθητική σκυλίσια φατσούλα που χω δει ποτέ.

Αληθινή αγάπη

Την ώρα που συνεχίζονται οι έρευνες των ομάδων διάσωσης στην Βραζιλία για να βρεθούν επιζώντες μέσα στους τόνους λάσπης, μια είναι η εικόνα που, εδώ και λίγες ώρες, συγκεντρώνει τη παγκόσμια θλίψη για τα 650 θύματα των πλημμύρων. Ένας σκύλος, ο «Λεάο» κάθεται, ως σύμβολο αφοσίωσης στη ζωή και στο θάνατο, δίπλα από τον τάφο της αφεντικίνας του, Κριστίνα Μαρία Σεζάριο Σαντάνα, η οποία έχασε τη ζωή της την προηγούμενη εβδομάδα στην πόλη Τερεσόπολις.

Πως μπορείς να κάνεις μία γάτα να νιώσει κορόιδο...

Τι τραβάει και αυτή η γάτα...

Πόσες φορές πιτσιρίκια κάναμε ζαβολιές και έτρεχε από πίσω η μητέρα μας να μας τις βρέξει και να μας βάλει να κάτσουμε κάπου ήρεμα... Άπειρες φορές. Και επειδή ως μικρά δεν είχαμε μυαλό επεναλαμβάναμε το ίδιο λάθος.

Πόσο όμοιοι είμαστε λοιπόν με τα ζώα τα οποία ζουν ακριβώς τις ίδιες καταστάσεις. Δείτε το βίντεο για να καταλάβετε...

Για όσους και όσες αγαπάνε τα γατιά...

Εγώ το αφιερώνω στην Ναταλία και στον γάτο της που κοιμάται περίεργα...

Μια συγκινητική ιστορία...

Ακούω συχνά τετοιές ιστορίες που να πω την αλήθεια με κάνουν πλέον και τις βαριέμαι και διακόπτω τον άλλον όταν πάει να μου ξεκινήσει μία. Όμως η σημερινή πράγματι μ'αρεσε πολύ. Συσχετίστηκε με το γεγονός της Βάρκιζας που ρίξανε φόλα στην παραλία και πολλά σκυλιά πέθαναν. Το κατηγορώ αυτό. Και κυριώς για τα σκυλιά που είναι πραγματικά σαν άνθρωποι. Πιο συχνά ακούς για φιλία ανθρώπου και σκύλου παρά για με άλλου ζώου. Και έχουν το θράσος κάποιοι να σκοτώνουν αυτά τα πλάσματα; Πραγματική εγκληματική ενέργεια. Για όσους προκαλούν αυτό το κακό, σε αυτούς αφιερώνω την παρακάτω ιστορία, άγνωστη σε πολλούς αλλά τόσο γνωστή στην πόλη που έλαβε χώρα, που είχε ως αποτέλεσμα να τιμήσουν το σκύλο με το να του στήσουν ένα γλυπτό. Ας τα πάρουμε από την αρχή. Όπως ανέφερα στην αρχή επειδή αυτές οι ιστορίες δε με συγκινούν, όταν άρχισε η διήγηση δε κράτησα τις πρώτες πληροφορίες και την πιο σημαντική, το όνομα της πόλης. Σ' αυτή τη πόλη έμενε ένας γιατρός με τον σκύλο του. Είχαν πολύ δυνατή σχέση και το σκυλί ήταν αρκετά έξυπνο. Φεύγανε μαζί από το σπίτι κάθε πρωί. Λίγο πριν το ιατρείο του ο ιδιοκτήτης του το άφηνε ελεύθερο να γυρίσει στην πόλη. Ο σκύλος είχε μάθει την ώρα που σχολούσε οπότε πάντα τον περίμενε στο συγκεκριμένο σημείο για να γυρίσουν μαζί σπίτι. Αυτό γινόταν χρόνια και παράλληλα είχε γίνει θέμα και στην πόλη για την εξυπνάδα του σκυλιού. Μία μέρα όμως ο γιατρός πέθανε από έμφραγμα μέσα στο ιατρείο του. Ο σκύλος την ίδια μέρα γύρισε στο γνωστό σημείο όπου θα συναντούσε το αφεντικό του για να επιστρέψουν σπίτι. Μάταια. Ο γιατρός δε φάνηκε πουθενά. Ο σκύλος ενώ ήξερε τον δρόμο να γυρίσει σπίτι δεν έφυγε. Τον περίμενε εκεί. Τον περίμενε τέσσερα ολόκληρα χρόνια μέχρι που πέθανε. Προς τιμή της πίστης του και της αγάπης του για το αφεντικό του η πόλη που αφιέρωσε ένα γλυπτό στο σημείο που τον περίμενε τόσα χρόνια... Δυστυχώς η ιστορία έχει τοπική αξία διότι λίγοι την γνώριζαν και λιγότεροι την είχαν ζήσει... Μπορεί να έχω περάσει και γω από αυτό το σημείο, μπορεί να χω ρίξει μια ματιά στο γλυπτό αυτό, αλλά δε θα χα νιώσει τίποτα γιατί πολύ απλά δεν ήξερα το γεγονός και τον λόγο που είχε στηθεί. Αν δεν έχεις ζήσει με έναν σκύλο δε μπορείς να κατανοήσεις την αγάπη που έχουν αυτά τα ζώα προς το πρόσωπό σου και τι χαρές κάνουν αν έχεις φύγει σε κάποιο ταξίδι... Εξάλλου δε μου φαίνεται παράλογο ένα γκάλοπ που είχε γίνει, όπου ένας στους πέντε άνδρες είχε επιλεξει τον σκύλο του στο ερώτημα ποιόν θεωρείς σημαντικότερο στη ζωή σου, τον σκύλο ή την σύντροφό τους.