Κλειστό από σήμερα λόγω διακοπών...

Επιστροφή στις 24 Αυγούστου. Καλά μπανάκια και κύριε Ι5 το νου σας...

Κι όμως είμαστε ακόμα εδώ...

Χθές το απόγευμα κατά τις 5:00 μ.μ. όλοι όσοι ενημερωνόμαστε από το αγαπημένο μας blog το troktiko διαπιστώσαμε ότι ήταν αδύνατον το άνοιγμα της σελίδας. Αμέσως καταλάβαμε όλοι πιο λαμόγιο είχε βάλει το χεράκι του. Τον κύριο Ι5 που δε θέλω να τον αναφέρω ονομαστικά μη με κλείσει και μένα όχι μόνο ως blog... αλλά μπορεί να με τρέχει για συκοφάντηση του ονόματός του. Όταν λοιπον ένας απαράδεκτος δημοσιογράφος που απειλεί πολιτικούς και παλιότερα καλλιτέχνες με βιντεάκια (μια πράξη που από μόνη της είναι παράνομη), ο οποίος το παίζει ως πατριώτης που δρα για το καλό της πατρίδας αποφεύγοντας τον στρατό ώς τρελός ενώ τώρα του έχει παραχωρηθεί ακόμα και όπλο, και επειδή κάποιοι βγάζουν κάποιες αλήθειες στη φόρα προσπαθεί να τους ρίξει και να τους πετάξει λάσπη,όταν λοιπόν αυτός είναι ακόμα εκεί έξω ελεύθερος τότε ναι θα πρέπει να φοβόμαστε που τέτοιοι επικίνδυνοι άνθρωποι κυκλοφορούν ανάμεσα μας. Χθες πραγματοποίησε την πιο άνανδρη κίνησή του. Να κλείσει το troktiko. Όμως η δύναμη που έχει η έλεύθερη φωνή δεν την αφήνει να σωπαίνει. Έτσι το αγαπημένο μας blog το οποίο το προωθώ και γω μέσα από το ιστολόγιό μου είναι πάλι εδώ. Τώρα κύριε Ι5 θα πρέπει να τρέμεται περισσότερο διότι γίναμε περισσότεροι. Ακόμα και άτομα που ήταν θεατές στα όσα γίνονταν τον τελευταίο καιρό πλέον πήραν μια πιο δραστική στάση. Δε σου γυρνάμε κύριε Ι5 την πλάτη. Αυτή τη φορά θα δείς τα πρόσωπά μας. Δεν κρυβόμαστε από την ανωνυμία. Ωστόσο χαιρόμαστε που μας ρίχνεις λάσπη. Διότι με την λάσπη εμείς χτίζουμε κύριε Ι5 και τα δικά σου όπλα σύντομα θα στραφούν εναντίον σου...Καλή συνέχεια λοιπόν...

Για περισσότερες πληροφορίες μπείτε στο

http://troktiko.blogspot.com/2009/08/blog-post_7126.html

Να ένας πολιτικός που τα λέει έξω από τα δόντια...

Ένας χρόνος καλός πολίτης...

Σαν σήμερα λοιπόν, πριν δύο χρόνια η μαμά πατρίδα με έντυνε στα χακί, με την δικαιολογία ότι αφού μου προσφέρει τόσα πολλά για να χω ένα καλό βιοτικό επίπεδο ζωής, πρέπει και γω να θυσιάσω ένα από τα καλύτερα μου χρόνια ώστε να μπορούν οι κάθε βαθμού αξιωματικοί και κυρίως οι καραβανάδες που τους πληρώνουμε εμείς φυσικά, να μας κάνουν την ζωή δύσκολη, να έχουν μια δουλειά και να φυλάμε οχήματα και όπλα τα οποία σκουριάζουν, αλλά και άχρηστα μπάζα και σκουπίδια πού για γραφιοκρατικούς λόγους δεν πετιούνται και γεμίζουν τις αποθήκες. Όμως σαν καλή που είναι η μαμά πατρίδα μας αφήνει ελεύθερους ένα χρόνο μετά, με το σκεπτικό ότι είμαστε πλέον άντρες να αντιμετωπίσουμε την πραγματική ζωή. Αρκετά παιδιά όπως και γω είχαμε αρχίσει αυτόν τον αγώνα στο στίβο της καθημερινής ζωής του εργαζόμενου, αλλά υποχρεώσεις βλέπεις... Όμως σαν σήμερα, πέρσυ με άφησε ελεύθερο στην ζούγκλα που λέγεται ελληνική κοινωνία. Όμως δεν είμαι από τους τύπους που κλαίγονται με τέτοιες καταστάσεις. Για να πώ την αμαρτία μου πέρασα πολύ καλά στο στρατό. Ίσως επειδή είχα ήδη αρχίσει να δουλεύω και ένιωσα το λούκι της ζωής είδα την θητεία μους ως το τελευταίο ανέμελο έτος των ενήλικων μου χρόνων. Η θητεία μου πρόσφερε στιγμές, εικόνες κι εμπειρίες που δεν τις περίμενα, όπως το να φύγω ενάμισι μήνα στην Ξάνθη και έτσι να γνωρίσω και να ερωτευτώ την πιο όμορφη πόλη της Ελλάδος, έκανα πολύ καλούς φίλους και αυτό που μ' αρέσει είναι πως κρατάω ακόμα επαφή μαζί τους, κυρίως με τα παιδιά που είναι εκτός Αθήνας όπως τον Δημήτρη από το Αγρίνιο και τον Θανασάκο από την Θεσσαλονίκη, ενώ με τους Αθηναίους και τους Χιωτοαθηναίους έχω κολλήσει αρκετά. Βασικά έγινε μια ανανέωση στον κύκλο των φίλων και αυτό ανανέωσε και μένα. Ένα χρόνο μετά τη θητεία μου, αναπολώ τις όμορφες στιγμές στα Καρδάμυλα της Χίου, στην Ξάνθη, στο φυλάκιο και τέλος στον Λόχο στρατηγείου του νησιού. Ποτέ δεν ένιωθες μόνος, διότι ένιωθες πάλι παιδί, διότι το μόνο που σε απασχολούσε ήταν το τι νούμερο θα κάνεις και με ποιόν, για κάθε τι γκομενικό ή ερωτικό θέμα που είχε ο καθένας υπήρχαν άτομα να τον στηρίξουν. Τώρα είσαι στην Αθήνα ή όπου αλλού βρίσκεσαι και νιώθεις μια μοναξιά. Αράζεις στο κρεβάτι ή στην πολυθρόνα και νοσταλγείς αυτές τις στιγμές. Μου ακουγόταν παράλογο όταν μου λέγανε πως τον στρατό τον εκτιμάς μετά τη θητεία σου. Η αλήθεια είναι πως πολλά πράγματα εκτιμάς όταν τελειώνουν όπως το σχολείο, οι σπουδές, οι έρωτες, κτλ. Όμως για τον στρατό δεν το περίμενα. Και όσο μετρούσα τις μέρες για να απολυθώ τόσο πίστευα πως θα μαι η εξαίρεση στον κανόνα και δε θα μου λείψει τίποτα. Έπεσα πολύ έξω. Αν μου λέγανε ποιά περίοδο θα διάλεγα στη στρατιωτική μου θητεία με δυσκολία λόγω ανεκτίμητων στιγμών θα διάλεγα την Ξάνθη. Διότι εκεί όλοι ήμασταν άγνωστοι σε μία ξένη πόλη και όλοι δεθήκαμε. Εξάλλου 2 από τους 5 καλούς φίλους που έκανα στο στρατό ήταν από το στρατόπεδο της Ξάνθης, τον Χάρη και τον Μήτσο. Όχι πως και τα υπόλοιπα παιδιά δεν ήταν αξιόλογα. Ας μην επαναλαμβάνομαι λοιπόν. Ένα έχω να πώ για φινάλε... Πέρασα καλά στο στρατό για τον εξής λόγο...

Αν δεν μπορείς να αποφύγεις τον βιασμό, απόλαυσε τον...

Χαιρετισμούς σε όλη την 300 σειρά...

Απίστευτο Μπάσκετ

Η προετοιμασία του Ολυμπιακού για το φετινό πρωτάθλημα...

Θα καταφέρει ο βαζελάκος να περάσει;...

Στο ημίχρονο είναι ήδη 1-0....

Η παράδοσή μας... μια γνωστή άγνωστη...

Η παράδοση. Πόσοι ξέρουμε γι' αυτήν. Πόσοι ξέρουμε τις ρίζες μας. Πόσοι νιώθουμε περήφανοι όχι για τον Παρθενώνα και τον Μέγα Αλέξανδρο αλλά για τα τοπικά μας έθιμα, για την καθημερινή ζωή των παππούδων μας, για τα καθαρά νησιώτικα και παραδοσιακά τραγούδια μας. Ελάχιστοι, αλλα αυτοί οι ελάχιστοι κάνουν αξιόλογη δουλειά για να κρατήσουν ζωντανό κάθε στοιχείο που μας ενώνει με το παρελθόν μας. Και γω μικρός ήμουν της άποψης πως αν θέλουμε να γίνουμε Ευρωπαίοι πρέπει να διαγράψουμε κάποια παραδοσιακά μας στοιχεία. Ένιωθα κόμπλεξ ότι μας κρατούσαν πίσω και δε μας ωθούσαν να προχωρήσουμε μπροστά. Πίστευα πως η παράδοση προκαλούσε το κόμπλεξ του Ελληνάρα που περηφανεύεται για τα Μάρμαρα και τις νίκες κατά των Περσών και λοιπών μεταγενέστερων εχθρών του έθνους όμως ο ίδιος είναι ανάξιος να συνεχίσει τα κατορθώματα των προγόνων του λέγοντας απλά πως έμεις είχαμε ένα Περικλή και έναν Σωκράτη όταν εσείς κρεμόσασταν σε δέντρα. Ναι μα τώρα με την κατάντια σου εμείς κρεμόμαστε από τα δικά τους να μην πω τι... Ναι να μαστε περήφανοι αλλά κόψτε ρε παιδιά κάτι. Εκεί έκανα και γω το λάθος και είχα υποτιμήσει την παράδοση. Άργησα να το καταλάβω άλλα κάλλιο αργά παρά ποτέ διότι πλέον έχω την απόλυτη πίστη πως παραδοσιακοί μας ήρωες όπως ο Χαλεπάς ή ο Γιαλούρης ακόμα και ο Θεόφιλος μας ανοίγουν τον δρόμο για τον μέλλον μας. Τραγούδια που σου ανοίγουν τους ορίζοντες και όχι να σε κάνουν απλά να χτυπιέσαι με ένα ποτό στο χέρι. Εγώ πάντα ήμουν ανήσυχο μουσικό πνεύμα. Όποτε ανακάλυπτα μια μουσική σκηνή την ρουφούσα όλη μέχρι να κορεστεί και να πάω παρακάτω. Έτσι κατάφερα να μετακινηθώ από το ελληνικό έντεχνο στο ελληνικό ροκ, από κει στο ξένο ροκ, στο ψυχοδέλικο ροκ, στο post rock και alternative rock, στην τζαζ, σε νέους συνθέτες, σε πειραματικές σκηνές. Γύρισα μουσικά όλη την Ευρώπη αλλά ποτέ την χώρα μου. Τη προσοχή μου την τράβηξε όταν είχα δει μια εκπομπή (οι Μουσικοί του Κόσμου) που είχε αφιέρωμα στο ελληνικό ρεμπέτικο και πως αρκετοί Ευρωπαίοι έχουν στραφεί σ' αυτό. Ερωτεύτηκα πολύ το ρεμπέτικο και μέσα σ' αυτό έψαξα και άλλα παραδοσιακά του τόπου μου. Αυτό δε σημαίνει πως αμέσως έγινα παραδοσιακός. Όμως ανακάλυψα την συγκίνηση που έψαχνα στη μουσική και αυτό μου το πρόσφεραν τραγούδια αντίστοιχα με αυτό που παρουσιάζω εδώ από την εκπομπή "Στην υγειά μας". Βλέπουμε το μεράκι αυτού του συγκροτήματος που προσπαθεί να μας τραβήξει κοντά στην υποτιμημένη μας παραδοσιακή μουσική και για μένα το κάνει με μεγάλη επιτυχία. Και άπό όλα τα πρόσωπα που ακούνε εκστασιασμένα τη μαγική μουσική για μένα ένα ξεχωρίζει. Είναι του τραγουδιστή του συγκροτήματος ο οποίος ακούγοντας την γυναικεία φωνη κλείνει τα μάτια του και ταξιδεύει ενώ είναι εκεί... Δε με συγκινούν ούτε η προσοχή των προσκεκλημένων της εκπομπής ούτε τα όμορφα λόγια του Παπαδόπουλου αλλά αυτή η φυγή του προσώπου αυτού. Και είναι μια αληθινή φυγή. Μια φυγή προς τα αστέρια. Διότι τελικά η παραδοσιακή μουσική μπορεί να σε ταξιδέψει μακριά. Αναλόγως το πόσο ανοιχτοί είναι και οι ορίζοντες του καθενός... Ας απολαύσουμε το τραγούδι λοιπόν για να δούμε αν μπορεί να μας ταξιδέψει και μας...

Ένα θέμα που καίει...

Πολλές φορές οι γυναίκες δεν είναι αξιόπιστες οπότε πρέπει να προσέχουμε τις επιλογές μας. Υπάρχουν μερικοί τρόποι που μπορούμε να καταλάβουμε αν μια γυναίκα είναι αξιόπιστη ή μας δουλεύει σε ψιλό γαζί...

1. Αν η κοπέλα δε σας γνωρίζει στους φίλους της ή στους δικούς της τότε σκοπεύει να σας χρησιμοποιήσει και στη συνέχεια να σας πετάξυ στα κρύα του λουτρού. Αντίθετα αν σας βάλει στον κύκλο της τότε έχει "σοβαρό σκοπό". Βέβαια πρέπει να κοιτάμε και την σχέση που έχει με τους δικούς της. Αν τσακώνεται συνέχεια με τα αδέλφια της και μιλάει άσχημα για τις κολλητές της αυτό δεν είναι καλό σημάδι. Αν βρίσκεται συνέχεια σε αντιπαράθεση και κουτσομπολεύει συνέχεια τους γύρω της τότε και αυτό δε δείχνει αξιοπιστία.

2. Αν μπορούμε να βασιστούμε πάνω της σε θέματα ότι μπορεί να ρθει κάπου ή να σας τηλεφωνήσει μια συγκεκριμένη ώρα και το κάνει τότε αυτό δείχνει ότι είναι αξιόπιστη. Αν όμως ακυρώνει σχέδια τελευταία στιγμή, κάνει μέρες να απαντήσει σε κλήσεις και είναι μυστικοπαθής τότε πρέπει να φοβόμαστε. Φυσικά και δε πρέπει να την κατασκοπεύετε. Μια κοπέλα που μπορείτε να την εμπιστεύεστε στα δύσκολα και σας απαντάει στα τηλεφωνήματα τακτικά χωρίς να εξαφανίζεται ή να κρύβει μυστικά τότε είναι εντάξει.

3. Αν έχει καλές σχέσεις με τους πρώην της τότε αυτό δείχνει πως δε χώρισε δραματικά. Κανείς δε θέλει να η κοπέλα του να είναι κολλητή με τους πρώην της αλλά και αν περιγράφει τη σχέση τους σαν ιστορία τρόμο τότε κάτι δε πάει πάλι καλά. Αν όλες οι σχέσεις της είχαν άσχημο τέλος τότε δύσκολα θα την γλιτώσετε και σεις. Είναι πολύ άσχημο σημάδι όταν η κοπέλα σας δεν λέει ούτε μιά καλή κουβέντα για τους άντρες της ζωής της. Αν από την άλλη μιλάει με τα καλύτερα λόγια για τους πρώην της τότε και αυτό δεν είναι καλό σημάδι διότι θα υπάρχει κάποιος άλλος λόγος που διαλύθηκαν όλες αυτές οι σχέσεις και αν δεν το παραδέχεται τότε ή σας δουλεύει ή δεν έχει πολύ καλή αντίληψη.

4. Ορισμένοι άνθρωποι είναι πολύ καλοί ψεύτες αλλά και οι καλύτεροι πάντα την πατάνε. Αν την πιάσετε να σας λέει ψέματα τότε ρωτήστε την ευθέως γιατί δεν σας είπε την αλήθεια. Αν από την άλλη δεν την έχετε πιάσει ποτέ να λέει ψέματα τότε υπάρχουν δύο πιθανότητες: ή να έιναι πρωταθλήτρια στο ψέμα ή να είναι το καλύτερο άτομο εμπιστοσύνης και ειλικρίνειας. Σ' αυτα επιλέγη ο καθένας καθαρά από το ενστικτο.

5. Ο χρόνος θα δείξει για να πείτε με σιγουριά αν αξίζει να εμπιστευτείς την σύντροφο σου. Και όταν λέμε χρόνο δεν μιλάμε για μέρες ή εβδομάδες μόνο. Αν αποδειχτεί αξιόπιστος στην πάροδο του χρόνου τότε να στε σίγουροι πως κάνατε την σωστή επιλογή.

Σας έυχομαι καλή τύχη στην πορεία ολονών σας. Και ευχαριστούμε και το contra.gr για τις συμβουλές του.

Και ξανά στη Lifo

Τον Ιούνιο η lifo έκανε μια αλλαγή στο site της με αποτέλεσμα να μη ξέρω τον τρόπο να δημοσιεύω τα κειμενά μου. Προσπάθησα πολλές φορές αλλά μάταια. Ευτυχώς σήμερα είπα να το ψάξω λίγο παραπάνω το θέμα... και τελικά στάθηκα τυχερός. Πλέον μπορώ να περνάω τα κείμενά μου πάλι στη σελίδα αυτή. Παιδία σας έρχομαι... ίσως μετά τις διακοπές...

Up

Η Pixar πάντα μας εντυπωσιάζει με τις ταινίες της, οι οποίες αν και κινούμενα σχέδια ή animation δεν απευθύνονται μόνο σε παιδιά. Ίσως να είναι βαρετές σε παιδιά. Δε μου φαίνεται περίεργο που σε τελευταίες δημιουργίες της όπως το WALL-E πιο ευχαριστημένοι έφυγαν οι γονείς παρά τα πιτσιρίκια. Όμως η νέα της ταινία Up ξεπερνάει κάθε προσδοκία κάθε κινηματογραφόφιλου ή φαν αυτού του είδους ταινιών. Παρατηρούμε ότι ενώ ο αμερικανικός κινηματογράφος έχει κορεστεί σε περιπέτειες και ταινίες ειδικών εφέ, έχει αρχίσει να αναπτύσσεται και να βρίσκει μια πολύ καλή και ποιοτική πλευρά σε αυτού του είδους ταινίες. Και εκεί που λες πως φτάσανε στην κορυφή και δε μπορούν να πάνε παραπάνω, παρουσιάζουν μια καινούργια δουλειά που σε ενθουσιάζει περισσότερο. Διότι το Up ξεπερνάει κάθε δουλειά που έχουν κάνει μέχρι τώρα. Χωρίς να υποτιμήσουμε τις άλλες που ήταν εξαιρετικές, το Up είναι ένα αριστούργημα και ένα έργο που έγινε ήδη κλασσικό πριν καν βγει στις αίθουσες. Εκτός από την υπέροχη ιστορία και τους εξαιρετικούς χαρακτήρες έχει και καταπληκτική μουσική. Ας απολαύσουμε ένα κομμάτι της συλλογής από μια μουσικό... (ίσως συγκινημένη τόσο από την ταινία όσο και από την μουσική της ταινίας).

Άλλος έφταιγε... άλλος τα άκουσε...

Πλήρης απογοήτευση... και παράδοση!

Ειλικρινά η έκφραση της γάτας στο 1:10 και 1:18 είναι όλα τα λεφτά. Πολύ πετυχημένη η επιλογή δραματικής μουσικής παράλληλα με το βασανισμό της γατούλας...

Δένοντας τον μύθο με την σημερινή μας εποχή...

Κάθε περιοχή έχεις τους μύθους της, τους θρύλους της και άλλα γεγονότα που χάνονται στο χρόνο με τα οποία οι κάτοικοι τα έχουν ως σύνδεσμο με την παράδοση και την ιστορία τους. Μια αντίστοιχη ιστορία γνωρίζω σε ένα χωριό της Χίου. Η παράδοση μιλάει για έναν νέο βοσκό τον Γιάννη ο οποίος είχε βρεί ένα σημείο μιας ρεματιάς και ξεκουραζόταν τα μεσημέρια. Επειδή του άρεσε όμως τόσο πολύ πήγαινε εκεί και τα δειλινά και έπαιζε με την φλογέρα του. Τη μουσική του την άκουσε μια νεράιδα του νερού και εμφανίστηκε μπροστά του. Μόλις την είδε ο Γιάννης την ερωτεύτηκε. Από τότε πήγαινε κάθε βράδυ και έπαιζε ώστε να την ξανασυναντήσει. Η νεράιδα τον έβλεπε κρυμμένη αλλά ποτέ δε τον εμφανιζόταν διότι ήξερε την μοίρα τόσο την δικιά της όσο και την δικιά του οπότε προσπαθούσε να την αποφύγει. Επίσης φοβότανμην την πάρουν είδηση και οι υπόλοιπες νεράιδες και την διώξουν. Όμως την μοίρα δε μπορείς να την αποφύγεις. ΄Ενα βράδυ ξαναπαρουσιάστηκε στον Γιάννη, διότι ο βοσκός είχε βάλει τα δυνατά του και έπαιξε τόσο ωραία που την έκανε να πάει κοντά του για να απολαύσει περισσότερο τη μουσική του. Ο Γιάννης τότε της μίλησε και της είπε πόσο πόλύ την έχει ερωτευτεί και πως θέλει να την κάνει γυναίκα του. Για κακή τους τύχη ξύπνησαν και οι υπόλοιπες νεράιδες και τους έπιασαν. Όμως επειδή την αγαπούσαν την νεραϊδούλα δεν την τιμώρησαν παρά μόνο της είπαν πως αν επιλέξει τον βοσκό τότε πρέπει να κάνει μια υπέρτατη θυσία. Η νεράιδα ήξερε. Όχι όμως και ο βοσκός. Έκατσε λοιπόν και το σκέφτηκε και επέλεξε τον βοσκό. Το επόμενο βράδυ ξαναβρέθηκαν. Του είπε πως για να γίνει δικιά του πρέπει να τραγουδήσει η ίδια ένα υπέροχο τραγούδι και εκείνος να την ακούσει όμως μετά από αυτό εκείνη θα χάσει τη φωνή της και εκείνος την ακοή του. Όπως και έγινε. Ο Γιάννης επειδή είχε μεγάλο κεφάλι σε σχέση με το σώμα του τον είχαν βγάλει Κεφαλογίαννη και αυτό το παρατσούκλι έμεινε επίθετο στην οικογένεια του και μετέπειτα σε όλη την πορεία τον απογόνων του. Παράλληλα με το όνομα οι Κεφαλογιάννηδες έχουν προβλήματα ακοής και λένε πως οφείλεται σ' αυτόν τον θρύλο. Τις προάλλες ήμουν στον νησί μου και περνώντας από το χωριό πέτυχα τον παπα-Κεφαλογιάννη και πήρα το θάρρος να τον ρωτήσω. Δε του ανέφερα την ιστορία αυτή παρά μόνο την απορία αν οι Κεφαλογίαννηδες δεν ακούνε καλά. Ο παπάς με κοίταξε με απορία και με ρώτησε τι είπα... Με αυτή την ειλικρινή και αυθόρμητη απάντηση ένιωσα πως έβλεπα μπροστά μου την ένωση του θρύλου με την πραγματικότητα και το τώρα. Τον χαιρέτησα και έφυγα με ένα παράξενο χαμόγελο στα χείλη μου προς την παραλία.

Επεισόδια στη Χίο στις 26-07-09

Επεισόδια στο λιμάνι της Χίου έγιναν την Κυριακή 26 Ιουλίου 2009 από τις οργανώσεις του ΠΑ.Μ.Ε., του Κ.Κ.Ε. και του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. λόγω της μεταφοράς λαθρομεταναστών από την Χίο στην Θεσσαλονίκη. Η αλήθεια είναι πως τα κοντέινερ όπου φιλοξενούν τους λαθρομετανάστες είναι για 120 άτομα ενώ τώρα στοιβάζονται 190. Οι αρχές αναφέρουν ότι οι λαθρομετανάστες μετακινούνται σε αντίστοιχους χώρους στη Βόρεια Ελλάδα. Όμως μια αντίστοιχη μεταφορά που είχε γίνει πριν καιρό είχε ώς αποτέλεσμα κάποιοι από τους λαθρομετανάστες να βρεθούν Κωνσταντινούπολη λέγοντας πως τους πέρασαν με βάρκα στην Τούρκικη όχθη στον Έβρο και πυροβολώντας στον αέρα τους έδιωξαν. Οι οργανώσεις που βρέθηκαν στο λιμάνι ζητούσαν να εφαρμοστούν τα δικαιώματα των μεταναστών και να τους ενημερώσουν για το που τους μεταφέρουν...

Η γωνιακή πολυκατοικία της Δημητρακοπούλου 68 (Κουκάκι)

Σήμερα πέρασα από την παλιά μου γειτονιά το Κουκάκι. Εκεί πέρασα τα καλύτερα φοιτητικά μου χρόνια. Η συγκεκριμένη πολυκατοικία ήταν η αρχή και το τέλος ενός πολύ σημαντικού κύκλου στη ζωή μου. Ο κύκλος αυτός έκλεισε με την μετακόμιση και του τελευταίου μέλους μιας μικρής κοινότητας που είχε δημιουργηθεί εκεί μέσα. Εγώ νοίκιασα το γωνιακό διαμέρισμα στο δεύτερο όροφο. Στον τρίτο από πάνω μου έμενε η Βιργινία η οποία έφυγε νωρίς διότι είχε πάρει το πτυχίο της και επέστρεψε Χανιά. Στον πρώτο όροφο έμενε η φίλη μου και συμφοιτήτρια μου Στέλλα. Με τα παιδιά δεθήκαμε αμέσως και οι στιγμές που έζησα εκεί έμεινα αξέχαστες. Δε θα ξεχάσω το άγχος μου με την Βιργινία όταν δίναμε μαζί γαλλικά για Α5 και Α6, όταν ανέβαινα σπίτι της για να ακούσουμε Depeche Mode και να φύγουμε μετά καπάκι στο Club 22 που είχε αφιέρωμα σ' αυτούς, με την Στέλλα που είχαμε ανταλλάξει με τον καιρό κλειδιά μ' αποτέλεσμα να είμαστε ιδιοκτήτες δύο σπιτιών, ανέβαινε πάνω να μου πάρει τη ζάχαρή μου, κατέβαινα να της πάρω CD, ανέβαινε να πάρει κανένα βιβλίο μου και γω να παίξω με τον Πλούτωνα (το γατί). Δε θα ξεχάσω μια φορά που με τρόμαξε λέγοντάς μου να κατέβω επειγόντως κάτω. Τρομαγμένος άνοιξα την πόρτα πιστεύοντας πως έγινε κάτι τρομερό για να διαπιστώσω πως έφτιαξε το πρώτος της ρακόμελο και ήθελε να το πιούμε όλο μαζί. Το σπίτι μου τώρα. Το σπίτι μου είχε γίνει στέκι της σχολής μου, μαζευόμασταν όλοι για να διαβάσουμε για τις εξετάσεις, για να δούμε dvd, να δούμε την εθνική Ελλάδος και τον Ολυμπιακό, να τα πιούμε και να κάνουμε παρτάκια και πολλές φορές χωρίς να ρωτάνε εμένα. Χαλάλι τους. Είναι στιγμές που δε πρόκειται να ξαναζήσω. Η αλήθεια είναι πως αισθάνομαι τυχερός που τις έζησα. Ένα από τα σημεία του σπιτιού που λάτρευα ήταν το μπαλκόνι διότι κοιτούσε σε κεντρικό δρόμο με πολύ κίνηση και παρατηρούσα τους περαστικούς. Τότε μου είχε κολλήσει και είχα κρεμάσει μια σημαία του Ολυμπιακού από το μπαλκόνι η οποία φαινόταν απο πολύ μακριά. Αυτό που μου άρεσε ήταν πως την ιδέα αυτή την συνέχισαν και άλλοι γείτονες και είχε γεμίσει εκείνο το τμήμα του δρόμου με σημαίες. Μετά από δύο χρόνια μετακόμισα. Όμως στην πολυκατοικία συνέχιζα και πήγαινα αφού έμενε ακόμα η Στέλλα οπότε δεν είχε κοπή η σχέση μου με το κτίριο αυτό. Όμως όλα τα ωραία τελειώνουν. Δεν είναι λίγες μέρες που η Στέλλα μετακόμισε και έτσι η πολυκατοικία έχασε την κοινότητα αυτή. Μια κοινότητα τόσο ζωντανή και σημαντική για μας αλλά πολύ μικρή σε σχέση με το Κουκάκι και πολύ ασήμαντη σε σχέση με όλη την Αθήνα. Όμως αυτή η κοινότητα με άλλαξε, με εμπλούτισε με εμπειρίες όμορφες στιγμές, μουσικές λογοτεχνικές και κινηματογραφικές γνώσεις και με ωραίες βραδινές συζητήσεις με τουσ φίλους μου και συμφοιτητές μου. Τώρα όποτε περνάω έξω από αυτή τη πολυκατοικία θυμάμαι τις όμορφες αυτές στιγμές και τις και αναπολώ τα φοιτητικά μου χρόνια. Τελικά αυτά είναι η καλύτερη περίοδος μας.

Η φωτογραφίες με την σειρά δείχνουν: Παρτάκι στης Στέλλας το σπίτι, διάβασμα στης Στέλλας το σπίτι πάλι, διάβασμα στο σπίτι μου μαζί με τον Κώστα και εγώ με την Μαίρη μπροστά απο το θρυλικό βιτρό του σπιτιού μου με την Παναγία (το οποίο με τρόμαζε τόσο που το κάλυψα με μια αφίσα με αποτέλεσμα ο Δημήτρης να μου την μπαίνει συνέχεια). Παλιές καλές στιγμές...

Ολυμπιακός - Γκρονινγκεν 2-0

Ο Ντιόγο έκανε πάλι τα μαγικά του. Εξαφανίστηκε από το γήπεδο...

Take Fave - Dave Brubeck

Σήμερα θα ταξιδ;eψουμε στο 1966 για να ακούσουμε ένα καταπληκτικό κομμάτι της τζαζ μουσικής. Μιλάμε για το Take Five του Dave Brubeck το οποίο γνώρισε πολλές διασκευές ακόμα και από το συνεργάτη του συνθέτη Paul Desmond με ανατολίτικους πειραματισμούς.
Αυτό το κομμάτι είναι για μένα η κορύφωση της τζαζ μουσικής διότι να συνδυάζει όλα. Από πειραματισμούς μέχρι αναρχία. Όμως το αποτέλεσμα που βγάζει είναι κάτι παραπάνω από αριστουργηματικό. Από τη στιγμή που πρωτοακούστηκε θεωρήθηκε κλασσικό. Πολλές φορές με ρωτάνε τι είναι αυτό που σ' αρέσει στη τζαζ μουσική και ακούς συνέχεια. Εκείνη τη στιγμή βάζω αυτό το κομμάτι στο μυαλό μου και βάση της μελωδίας του αρχίζω και εξηγώ. Η τζαζ μουσική είναι από μόνη της ένα είδος μουσικής για να μην αρέσει σε όλους. Κυνηγάει τα πιο ευαίσθητα αυτιά, ίσως τα αυτιά που μπορούν να αποδεχτούν ένα συνονθύλευμα μουσικών μελωδιών από διαφορετικά μουσικά όργανα και με μια σωστή αποκωδικοποίηση μέσα στο μυαλό να βγάζουν ένα αποτέλεσμα διαφορετικό για κάθε ακροατή. Γι' αυτό αν είσαι λάτρης της τζαζ μουσικής είσαι φανατικός μ' αυτήν και αν δε μπορείς να την καταλάβεις την μισής. Και μ' αρέσει που όλοι οι ακροατές παίρνουν μία από τις δύο φανατικές στάσεις απέναντι της, ή την αγαπούν ή την μισούν. Ευτυχώς ποτέ δε τους φαίνεται αδιάφορη και αυτό της δίνει μια αξία. Τι γίνεται όμως όταν συνδυάζουμε ένα πολύ καλό τζάζ κομμάτι με ένα πετυχημένο και έξυπνο video art ; Για μένα δημιουργείται ένα θαύμα. Κάτι τέτοιο ρίσκαρε να κάνει και η γνωστή εταιρία κινουμένων σχεδίων PIXAR και τα κατάφερε περίφημα. Απολαύστε το βίντεο αυτό...

Ονειροπόλος;...

Πάνε 23 χρόνια που βργήκε αυτή η φωτογραφία. Θα πρέπει να ήμουν 2 με 3 χρονών. Πιθανότατα να ήταν χειμώνας διότι φοράω ένα μάλλινο μπλουζάκι. Το θέμα δεν είναι το πότε βγήκε η φωτογραφία αλλά το τι κοιτούσα τότε, τι σκεφτόμουν. Μήπως έβλεπα το μέλλον μου σαν μια ταινία; Σε λίγα χρόνια θα αρχίσω σχέδιο και κολυμβητήριο. Ένα χρόνο μετά θα κάνω δειλά δειλά τα βήματά μου προς την κοινωνία αφού θα αρχίσω το σχολείο, το γυμνάσιο και το λύκειο. Θα αποκτήσω φίλους, παρέες, παιδικούς και εφηβικούς έρωτες. Χάρης στη ζωγραφική και στο σχέδιο θα περάσω σε μια σχολή που θα την λατρέψω και θα μου δώσει την ευκαιρία να λάβω μέρος σε ένα ιστορικό γεγονός που έγινε αυτές τις μέρες στη χώρα μας. Παράλληλα όσο σπουδάζω και θα δουλεύω θα ζήσω πολλούς έρωτες και πάθη. Ίσως γνωρίσω την μεγαλύτερη αγάπη της ζωής μου η οποία όμως θα με προδώσει μέσα από λάθη και ανοησίες. Αυτό θα με κάνει να αναγεννηθώ μέσα από την στάχτη πιο δυνατός και να ατενίζω το μέλλον όπως το κοιτάω τώρα μπροστά στο φακό ενός άγνωστου σε μένα φωτογράφου που για χάρη των δικών μου στήθηκα να φωτογραφηθώ ώστε να με κορνιζάρουν και να με κρεμάσουν με περηφάνια πάνω στο τοίχο του δωματίου μου. Ίσως να μην σκεφτόμουν όλα αυτά και απλά να είχα αυτό το αθώο και αγνό βλέμμα. Να κοιτούσα κάπου αδιάφορα με τη σκέψη πότε θα ξαναφάω ή τι ώρα θα κοιμηθώ. Πάντως πιστέυω πως θα νιωθα πολύ περήφανος γνωρίζοντας πως σε 25 χρόνια θα χω τη φωτογραφία αυτή μπροστά μου έχοντας εμπλουτίσει το μυαλό μου γνώσεις, εμπειρίες, συναισθήματα, εικόνες, μυρωδιές, μουσική, έρωτες και θα νιώθω πλήρης και ώριμος άντρας που πλέον κοιτάω το μέλλον με άλλο βλέμμα. Ίσως το ίδιο με αυτό που έχω στη φωτογραφία εδώ...

Είμαι γάιδαρος... παρκάρω όπου θέλω - Ραφήνα

Απαράδεκτος...

Η πιο αληθινή στιγμή στην αποψινή βραδιά

Θα θεωρήσω ψεύτη όποιον δε λύγισε σ' αυτή τη στιγμή της τελετής μνήμης του Michael Jackson. Ο αγαπημένος του αδελφός Jermaine Jackson του αφιερώνει μπροστά στο φέρετρο το αγαπημένο του τραγούδι. Γιατί ίσως στις δύσκολές στιγμές πρέπει να χαμογελάμε...

Α ρε πατέρα... Εις ανώτερα...

Εκτός από πετυχημένος καπετάνιος πλέον είναι και πετυχημένος ερασιτέχνης ηθοποιός. Συγχαρητήρια πατέρα...

Μέχρι που μπορείς να φτάσεις για ένα όνειρο...

Πρώτα απ' όλα τι είναι το όνειρο, γιατί έχουμε ανάγκη να ονειρευόμαστε, τι μας κάνει να θέτουμε συνέχεια στόχους και τι μας δίνει δύναμη για να τους πραγματοποιήσουμε. Είναι ερωτήματα που πολλές φορές κάθομαι και θέτω στον εαυτό μου όταν βρίσκομαι σε ένα αδιέξοδο. Πολλές φορές κάνουμε όνειρα αλλά εμφανίζεται ένας τρίτος παράγοντας και τα καταστρέφει ή τα αφήνει στη μέση. Εκεί πρέπει να βρούμε την δύναμη μας και μέσα από την στάχτη να αναγεννηθούμε και να κυνηγήσουμε τον ίδιο στόχο ή αν δούμε πως η επίτευξη του είναι αδύνατη να θέσουμε έναν νέο... Τα όνειρα μας βοηθάνε να ζούμε. Μας δίνουν ένα νόημα ζωής. Θα κοιμηθώ απόψε για να ονειρευτώ και θα ξυπνήσω το πρωί για να πραγματοποιήσω το όνειρο μου. Έτσι αποκτούμε μια πορεία μέσα στη ζωή με επιτεύξεις και όνειρα. Οπότε διαπιστώνουμε με τον καιρό πως ο χρόνος μας δεν πήγε χαμένος. Πολλές φορές αναλογίζομαι τι έχω πετύχει στη ζωή μου. Με πιάνει ένας πανικός αλλά κοιτώντας πίσω διαπιστώνω πως για την ηλικία μου και τα περιθώρια που είχα έχω πετύχει πολλά πράγματα. Αν τα βάλω κάτω και σας ρωτήσω να μου πείτε πόσο χρονών με κάνετε με τα όσα έχω ζήσει και πραγματοποιήσει θα με υπολογίσετε μερικά χρόνια παραπάνω. Δεν κορδώνομαι, απλά προσπαθώ να δω κατά πόσο έχω πετύχει κάποιους στόχους και ίσως αυτό μου δώσει δύναμη για να κυνηγήσω και άλλους...Άρα την δύναμη την παίρνουμε μέσα από επιτεύξεις στόχων. Γιατί όμως κάνουμε όνειρα; Δεν είμαστε ικανοποιημένοι με αυτό που έχουμε; Πιστεύω πως από την φύση μας είμαστε εγωιστές. Καταφέρνουμε κάτι και παράλληλα κυνηγάμε κάτι καλύτερο. Είναι επίπεδα. Στηρίζεσαι δυνατά σε ένα για να πάς σε ένα μεγαλύτερο και καλύτερο σκαλοπάτι σκαλοπάτι. Το ίδιο ισχύει και στον έρωτα; Διότι και στον έρωτα όνειρα κάνεις. Να ισχύει και κει. Είναι μέρχι να βρεις το καλύτερο. Και αν βρεις το καλύτερο και δε τα καταφέρεις τι κάνεις; Αν βρεθείς σε μια κορυφή πάνω από τα σύννεφα θα διαπιστώσεις πως υπάρχουν και άλλες, όχι πολλές και συνήθως καθόλου κοντινές. Αν εκείνη η κορυφή που είσαι δεν είναι φιλόξενη θα πρέπει να κατέβεις πάλι χαμηλά για να πάς στην άλλη αλλά θα θες πολύ δρόμο μέχρι εκεί και υπομονή. Απλά δε πρέπει να απογοητευόμαστε για τίποτα. Όλα βρίσκουν τον δρόμο τους αρκεί να κάνουμε όνειρα. Διότι το όνειρο είναι ένας στόχος. Ίσως έχουν την ίδια σημασία. Απλά σε ένα επίσημο έγγραφο μιας εταιρίας πχ δε μπορούν να πουν όνειρο μας είναι... αλλά στόχος μας είναι. Όμως για εμάς τους απλούς πολίτες αυτής της κοινωνίας που ζούμε, η λέξη που μας αντιστοιχεί είναι το όνειρο, το ονειρεύομαι και κάθε λέξη που χει αυτό για ρίζα. Μακάρι όλοι να πραγματοποιούσαμε τα ονειρά μας και το μακάρι δε το λέω επειδή δε μπορούν να πραγματοποιηθούν αλλά γιατί δε προσπαθούν να τα πραγματοποιήσουν. Διότι πολλοί ονειρεύονται και μένουν ώς εκεί στο όνειρο. Μερικοί το κυνηγάνε και λίγοι φτάνουν στη ολοκλήρωση τους. Και για να φτάσουν εκεί χρειάζονται πίστη. Όχι θρησκευτική πίστη, μη τρελαθούμε. Πίστη στον εαυτό τους διότι η προσωπικότητα μας και ο εαυτός μας είναι η μόνη πίστη. Και αφού σας ζάλισα με τις πρωινές μου κυριακάτικες φιλοσοφίες σας προσφέρω ένα βιντεάκι που μέσα σε λίγα λεπτά παρουσιάζει τα όσα σας ανέφερα από πάνω. Το θέμα είναι πόσα θες να θυσιάσεις για να φτάσεις στον σκοπό σου...

Το Φάντασμα του Michael Jackson;;;;

Το βίντεο αυτό προβλήθηκε σε απευθείας σύνδεση στην εκπομπή του Larry King καθώς ο δημοσιογράφος παρουσίαζε την κατοικία του Michael Jackson. Τι είναι όμως αυτό που φαίνεται στο βάθος του διαδρόμου;;; Η φήμες οργιάζουν καθώς πολλοί λένε πως είναι το φάντασμα του τραγουδιστή το οποίο περιφέρεται μέσα στο σπίτι...

Απορία Νο 3

Η απορία μου είναι η εξής... Περνάμε τελικά οικονομική κρίση ή ο ιδιοκτήτης αυτού του ξενοδοχείου είναι στον κόσμο του. Και το θέμα είναι πως οι περιοχές που έχω δει αυτή τη διαφημιστική ταμπέλα είναι το Μενίδι και ο Πειραιάς...