Tα δεκεμβριανά στην πρώτη και τη δεύτερη ζωή τους

Από την εξέγερση του Δεκεμβρίου του 2008 κι έπειτα, τα Δεκεμβριανά του 1944 έχουν επανέλθει στη δημόσια σφαίρα ως διαφιλονικούμενος μνημονικός τόπος.
Με αφορμή την εβδομηκοστή επέτειο από τη «μάχη της Αθήνας», ο Αντώνης Λιάκος συζητά με τρεις ιστορικούς της νεότερης γενιάς που μελετούν την πολιτική και κοινωνική ιστορία 20ού αιώνα για τη θέση των Δεκεμβριανών του 1944 στη σύγχρονη νεοελληνική και ευρωπαϊκή ιστορία, για τη βαριά σκιά τους στη μεταπολεμική συλλογική μνήμη και για τον ρόλο των ιστορικών στη συγκυρία της κρίσης.

1. Αντώνης Λιάκος: Αποτελούν τα Δεκεμβριανά μια καμπή στην εξέλιξη της νεοελληνικής ιστορίας, και κυρίως του δράματος της δεκαετίας του ’40; Από ποια άποψη; Βέβαια δεν κάνουμε counterfactual ιστορία, αλλά επειδή η σύγχρονη ιστορική έρευνα αποδέχεται την έννοια της ενδεχομενικότητας (contingency) θα ήθελα να σας ρωτήσω: Θα μπορούσε να αποφευχθεί η σύγκρουση, και αν ναι, θα μπορούσε να είναι διαφορετική η πολιτική εξέλιξη στην Ελλάδα; Θα μπορούσε να αποφευχθεί ο εμφύλιος πόλεμος; Η μήπως τα Δεκεμβριανά ήταν η απόληξη μιας μακροχρόνιας επώασης αντιθέσεων στην ελληνική κοινωνία;
Κωστής Καρπόζηλος: Υπάρχει μια φωτογραφία του Ντμίτρι Κέσσελ από τα γεγονότα της 3ης Δεκεμβρίου του 1944 που νομίζω συμπυκνώνει την ενδεχομενικότητα της μεταπολεμικής μετάβασης, αλλά και τις συσσωρευμένες προσδοκίες για ένα μέλλον ριζικά διαφορετικό από αυτό που γνωρίσαμε στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου: μόλις έχουν πέσει οι πρώτοι πυροβολισμοί και δύο διαδηλωτές κρατώντας μια μεγάλη, χειροποίητη, αμερικανική σημαία αντιδρούν στη φρίκη της στιγμής φωνάζοντας «Ρούζβελτ! Ρούζβελτ!». Η εικόνα των Ελλήνων κομμουνιστών με την αμερικανική σημαία αντανακλά μια διαδεδομένη πεποίθηση: ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση θα συνεργάζονταν στη μεταπολεμική ανασυγκρότηση αναγνωρίζοντας την πρωτοκαθεδρία των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων στις τύχες της μεταπολεμικής Ευρώπης. Η προσδοκία αυτή, οι ρίζες της οποίας βρίσκονται στις θεωρίες της παγκόσμιας σύγκλισης καπιταλισμού και σοσιαλισμού, διαψεύστηκε μέσα σε λίγα χρόνια. Παρ’ όλα αυτά οι εναλλακτικές ενατενίσεις του μέλλοντος μας βοηθούν να καταλάβουμε το πώς σκέφτονταν οι άνθρωποι τη στιγμή της ίδιας της μετάβασης και εντέλει να αμφισβητήσουμε την αντίληψη που συνδέει γραμμικά, και νομοτελειακά, τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τον Ψυχρό Πόλεμο.
Στα συμφραζόμενα των ελληνικών εξελίξεων, ναι, θα μπορούσε να είναι διαφορετική η πορεία των πραγμάτων. Όσο πρέπει να μας απασχολήσει η αποτυχία των εναλλακτικών σεναρίων μεταπολεμικής μετάβασης, τόσο θα πρέπει να δούμε την απόκλιση των ελληνικών εξελίξεων από την κοινή ευρωπαϊκή εμπειρία ανάμεσα στο 1944 και το 1946. Απόκλιση που σχετίζεται όχι μόνο με τις επιλογές του Κ.Κ.Ε. τον Δεκέμβρη του 1944, αλλά ταυτόχρονα με τις φοβίες του ελληνικού αστισμού που –σε απόκλιση από το ευρωπαϊκό παράδειγμα– αρνήθηκε να αναγνωρίσει στην κομμουνιστική Αριστερά μια ισότιμη θέση στο πολιτικό πεδίο. Κατά συνέπεια, τα Δεκεμβριανά αναδεικνύουν μεν τα προβλήματα της μεταπολεμικής μετάβασης και τη δοκιμασία της αντιφασιστικής ενότητας, αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτουν το απρόβλεπτο της ιστορικής εξέλιξης. Κανένα δράμα, υπό την έννοια της σκηνοθεσίας, λοιπόν. Αντίθετα, ένας νέος πόλεμος μέσα στον πόλεμο –ας μην ξεχνάμε ότι ο πόλεμος δεν τελείωσε όταν απελευθερώθηκε η Ελλάδα– που λειτούργησε παραδειγματικά για να αποφευχθεί ένας ευρωπαϊκός εμφύλιος πόλεμος.
Δημήτρης Κουσουρής: Η «μάχη της Αθήνας» σηματοδοτεί την κορύφωση και εν πολλοίς το τέλος του επαναστατικού κινήματος που αναπτύχθηκε στην κατεχόμενη χώρα στα 1943-44. Το Ε.Α.Μ. αποτέλεσε μια πλατιά και πολύμορφη κοινωνικοπολιτική συμμαχία που συνδύαζε την κινητοποίηση του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος και των προοδευτικών μερίδων της αστικής τάξης στις πόλεις, με τη δημιουργία ενός μαζικού λαϊκού στρατού που συνέβαλλε αποφασιστικά στην αυτονόμηση και την αυτοδιοίκηση μεγάλων περιοχών της υπαίθρου. Τον Δεκέμβρη του 1944, αυτές οι δυνάμεις απείλησαν να γκρεμίσουν την κυριαρχία των πολιτικών, οικονομικών και κρατικών ελίτ του παλαιού καθεστώτος και τις παραδοσιακές διεθνείς συμμαχίες της χώρας. Και ηττήθηκαν. 
Αντίθετα με τις μετέπειτα ιδεολογικές κατασκευές που παρουσίασαν τη σύγκρουση του Δεκέμβρη ως εκτροχιασμό από μία πορεία ομαλότητας και ειρήνευσης, πρόκειται μάλλον –και από πολλές σκοπιές– για μια σύγκρουση προαναγγελθείσα και αναπόφευκτη. Ο Τσώρτσιλ και ο Παπανδρέου τη σχεδίαζαν από το καλοκαίρι. Μέσα στη χώρα, οι αντιεαμικές δυνάμεις την επιδίωκαν, οι δωσίλογοι για να αποφύγουν την τιμωρία, οι υπόλοιποι γιατί ήξεραν πως χωρίς βρετανική στήριξη δεν θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τον Ε.Λ.Α.Σ. Στο μεταξύ, μετά τη βίαιη καταστολή του δημοκρατικού κινήματος στον ελληνικό στρατό της Μέσης Ανατολής από τις βρετανικές δυνάμεις την άνοιξη του 1944, είχε γίνει φανερό σε όλους πως το ζήτημα της πολιτικής εξουσίας στην Ελλάδα ήταν μάλλον απίθανο να λυθεί με αμιγώς πολιτικά μέσα. Μολονότι η ηγεσία του Ε.Α.Μ. προέβλεπε την πιθανότητα επέμβασης ή πραξικοπήματος, προσπάθησε απλώς να αποφύγει μία κατά μέτωπο σύγκρουση με τις δυνάμεις του παλαιού καθεστώτος και δεν προετοιμάστηκε ποτέ γι’ αυτήν. 
Κωστής Κορνέτης: Παρότι δεν μπορούμε να ξέρουμε τι θα είχε συμβεί αν τα Δεκεμβριανά δεν είχαν λάβει χώρα, πιθανότατα μια αντίστοιχη σύγκρουση θα είχε πραγματοποιηθεί τη στιγμή που η εμφυλιοπολεμική δυναμική ήταν πλέον γεγονός. Επιπλέον θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να ανακοπεί η βρετανική εμπλοκή, η οποία ήρθε σε ένα απολύτως κρίσιμο σημείο να ανατρέψει τις ισορροπίες που είχαν δημιουργηθεί κατά τη διάρκεια της Κατοχής και να αμφισβητήσει βίαια τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Ε.Α.Μ. στη νέα τάξη πραγμάτων. Από αυτή την άποψη δεν θα μπορούσε να αποφευχθεί ο εμφύλιος, ο οποίος εγγράφεται σε μία σειρά εξελίξεων που είχαν εν μέρει δρομολογηθεί στο πλαίσιο ενός ιδεολογικοπολιτικού μπρα ντε φερ, αλλά και μιας αναδυόμενης κουλτούρας βίας που ήταν απότοκη της ίδιας της Κατοχής, όπως έχουν καταδείξει ιστορικοί, όπως ο Πολυμέρης Βόγλης. Παρ’ όλα αυτά δεν πιστεύω πως υπάρχει γραμμική συνέχεια ανάμεσα στον Δεκέμβρη και τη σύγκρουση του 1946-49, ακριβώς λόγω της έννοιας της ενδεχομενικότητας και της μη ύπαρξης αναμενόμενων εξελίξεων. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι θα είχε συμβεί αν μια σειρά από γεγονότα-κλειδί, όπως για παράδειγμα η «λευκή τρομοκρατία» ή η μοιραία αποχή του Κ.Κ.Ε. από τις εκλογές του ’46 (αμφότερα, αποτελέσματα της εμπρόθετης δράσης των δρώντων πολιτικών υποκειμένων και των ηγεσιών τους), δεν είχαν λάβει χώρα.

2. Αντώνης Λιάκος: Να δούμε τα Δεκεμβριανά ως μια σύγκρουση που προοιωνίζεται τον Ψυχρό Πόλεμο; Ή ως ένα σημαντικό επεισόδιο στην ιστορία ενός ευρωπαϊκού εμφυλίου πολέμου που άρχισε το 1917 με μεταβαλλόμενες φάσεις και συνεχίστηκε έως τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, φάση του οποίου ήταν; Ποια ήταν η διεθνής δυναμική της εξέγερσης της Αθήνας, και σε ποιον ευρύ ορίζοντα πρέπει να την εγγράψουμε;
Κωστής Καρπόζηλος: Συνήθως αναζητούμε τη διεθνή διάσταση της ελληνικής ιστορίας μέσα από σχήματα εξάρτησης, και στην περίπτωση των Δεκεμβριανών αυτή η συλλογιστική έχει περιορίσει τη συζήτηση στο θέμα της επέμβασης των «ξένων» δυνάμεων. Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση: η αντανάκλαση των Δεκεμβριανών στη διαμόρφωση επιλογών πέραν των ελληνικών ορίων. Η ήττα του Δεκέμβρη υπήρξε καθοριστική στη στάση των κομμουνιστικών κομμάτων έναντι του ερωτήματος της κατάληψης της εξουσίας στην κρίσιμη διετία της μεταπολεμικής μετάβασης (1944-46). Το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα αντιμετώπισε την ελληνική εμπειρία ως μια καταστροφική παρέκβαση από την αντίληψη του Λαϊκού Μετώπου που, σε εκείνες τις συνθήκες, φαινόταν να εγγυάται τη μεταπολεμική θέση των Κ.Κ. εντός δημοκρατικών-αντιφασιστικών κυβερνήσεων. Στο έδαφος αυτής της ανάλυσης, τα ισχυρά Κομμουνιστικά Κόμματα της Ευρώπης προσπάθησαν να κατευνάσουν, αντί να οξύνουν, τις πολιτικές και κοινωνικές αντιθέσεις που συνόδευαν τις μεταβατικές, μεταπολεμικές κοινωνίες. Κατά συνέπεια, θα έλεγα ότι ο ελληνικός Δεκέμβρης –και κατ’ επέκταση ο ελληνικός Εμφύλιος– αποτελούν το τελευταίο επεισόδιο του ευρωπαϊκού εμφυλίου πολέμου που ξεκίνησε το 1917, καθώς η ήττα του Κ.Κ.Ε. κλείνει τον κύκλο των αποτυχημένων επαναστάσεων του ευρωπαϊκού Μεσοπολέμου.
Δημήτρης Κουσουρής: Καταρχήν η υπόθεση πως ο «ευρωπαϊκός εμφύλιος πόλεμος» ξεκίνησε με την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, που πρότεινε ο Ερνστ Νόλτε, είναι μια προφανής ιδεολογική κατασκευή του «νέου αντικομμουνισμού» των δεκαετιών του 1980 και του 1990, που δεν στέκει απέναντι σε σοβαρή κριτική. Ο «ευρωπαϊκός εμφύλιος πόλεμος», ή ο Δεύτερος Τριακονταετής όπως τον αποκάλεσε ο Τσώρτσιλ και αρκετοί ιστορικοί μετά από αυτόν, ξεκίνησε με τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1914: στη δική μας γωνιά λίγο νωρίτερα, με τους Βαλκανικούς του 1912-13. Η ίδια η γεωγραφία της σύγκρουσης ανάμεσα στην αστική «Σκομπία» και τους προσφυγικούς συνοικισμούς περιγράφει ανάγλυφα το πώς τα επίδικα της σύγκρουσης αφορούσαν τις ταξικές και εθνοτικές αντιθέσεις που είχαν συσσωρευτεί στην ελληνική κοινωνία μετά από αυτή την τριακονταετία εμφυλίων και διακρατικών πολέμων.
Συνάμα τα Δεκεμβριανά υπήρξαν η πρώτη μείζων ρωγμή στην αντιφασιστική συμμαχία, και τούτο πριν ακόμα τελειώσει ο πόλεμος, ενόσω μαινόταν η μάχη των Αρδεννών στα δυτικά, στα ανατολικά ξετυλίγονταν η σοβιετική αντεπίθεση και στα νότια η συμμαχική εισβολή στην Ιταλία – από όπου ο Τσώρτσιλ απέσπασε δυνάμεις για να τις στείλει στην Αθήνα. Η ίδια η θέση της χώρας στο σύνορο ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή την καθιστά ένα προνομιακό σημείο παρατήρησης του πώς οι γεωπολιτικές αντιθέσεις αναδιατάχθηκαν και ανασημασιοδοτήθηκαν. Έτσι, π.χ., το ελληνικό μεταδεκεμβριανό καθεστώς ήταν το πρώτο του δυτικού στρατοπέδου που εγκαθίδρυσε τη θεωρία του «σλαβοκομμουνισμού» ως επίσημη κρατική ιδεολογία μετά τον πόλεμο. Αντίστοιχα, η έξωση του Ε.Α.Μ., της μεγαλύτερης συνιστώσας των κινημάτων αντίστασης από την κυβέρνηση –και σταδιακά από το πολιτικό σύστημα της χώρας– αποτελεί μία πρώτη, προδρομική έκφανση των λογής καθεστώτων εξαίρεσης που επιβλήθηκαν μεταπολεμικά ένθεν κακείθεν του «παραπετάσματος». 
Κωστής Κορνέτης: Σαφέστατα εξαρτάται από το είδος περιοδολόγησης που θέλουμε να κάνουμε και τη διήγηση που διαλέγουμε να πριμοδοτήσουμε, αλλά και από το κατά πόσο επιλέγουμε να διακρίνουμε ρήξεις ή συνέχειες στα ιστορικά δρώμενα. Αν δούμε τα γεγονότα σε ένα πλαίσιο μακράς διάρκειας μέσα στο πλαίσιο ενός ευρωπαϊκού εμφυλίου και μιας διαρκούς σύγκρουσης ανάμεσα στη φιλελεύθερη δημοκρατία, τον φασισμό και τον κομμουνισμό, τότε ο Δεκέμβρης του ’44 δεν αποτελεί παρά μια ακόμα στιγμή αυτής της διαμάχης. Αν όμως θεωρήσουμε τα Δεκεμβριανά ως κομμάτι μιας νέας εποχής που αναδύεται μέσα από τις δυναμικές του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου τότε είναι όχι απλώς προοιωνισμός του Ψυχρού Πολέμου, αλλά και το πρώτο πεδίο μάχης της νέας αναμέτρησης ανάμεσα στα αναδυόμενα στρατόπεδα ενός διπολικού κόσμου. Προσωπικά κλίνω προς τη δεύτερη ανάλυση, μιας και η σφοδρότητα της σύγκρουσης και οι νέες δυναμικές που παρατηρούμε μετά το 1944 βάζουν τέλος σε ολόκληρη την προηγούμενη εποχή και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της. Με την ουσιαστική ήττα του εαμικού κινήματος και της δυνατότητας ενός ριζικού μετασχηματισμού της ελληνικής κοινωνίας με βάση την Αντίσταση, έχουμε μια ευθυγράμμιση με τον νέο διεθνή συσχετισμό δυνάμεων και τους περιορισμούς που επέβαλαν οι σφαίρες επιρροής. Είναι, κατά κάποιον τρόπο, το τέλος της ουτοπίας.

3. Αντώνης Λιάκος: Τα Δεκεμβριανά στοίχειωσαν τη μνήμη στην Ελλάδα. Από τη μια, μετά τη δεκεμβριανή νεολαιίστικη εξέγερση της Αθήνας επισείεται το φάντασμα των δεκεμβριανών που στοίχειωσε την κουλτούρα της μεταπολίτευσης ως υπεύθυνης όλων των δεινών της σύγχρονης Ελλάδας, και από την άλλη, τα συνθήματα «Ο Δεκέμβρης δεν τέλειωσε ποτέ» ή «Βάρκιζα τέλος», ξετυλίγουν αναδρομικά το νήμα της Ιστορίας. Ο Δεκέμβρης προφανώς ζει μια δεύτερη ζωή. Θα τον χαρακτηρίζαμε ως τραύμα, ως διαιρεμένη μνήμη; Και ιδιαίτερα στα κινήματα, αποτελεί ο Δεκέμβρης ένα είδος αδικαίωτης παρακαταθήκης;
Κωστής Κορνέτης: Ο Δεκέμβρης ανήκει στην κατηγορία των «κρίσιμων στιγμών» που ζούνε μια δεύτερη ζωή. Δεν είναι τυχαίο πως το ’44 –ή ο «δεύτερος γύρος», όπως αναφερόταν χαρακτηριστικά από τους εθνικόφρονες– θεωρούνταν για πολλές δεκαετίες φόβητρο, η επανάληψη του οποίου ανασυρόταν πάντα ως μπαμπούλας για την αστική νομιμότητα. Σε διαδοχικές στιγμές κινητοποιήσεων, συγκρούσεων και κινημάτων «από τα κάτω» –από τα συλλαλητήρια για το Κυπριακό τη δεκαετία του ’50 ώς τον «ανένδοτο αγώνα», τα Ιουλιανά αλλά πάνω απ’ όλα το Πολυτεχνείο τον Νοέμβριο του ’73– γίνονταν σταθερές αναφορές από κυβερνητικές πηγές στο φάντασμα του «Κόκκινου Δεκέμβρη». Ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον όμως έχει η χρήση του Δεκέμβρη από τα ίδια τα κινήματα για τα οποία αποτέλεσε σταθερό σημείο αναφοράς. Ειδικά τα γεγονότα του 2008 εμφανίζουν τον Δεκέμβρη ως μια ευκαιρία επαναγραψίματος και «διόρθωσης» της ιστορίας. Το σύνθημα «Βάρκιζα τέλος» και η ακύρωση της σπαραχτικής στιγμής παράδοσης των όπλων από τους αντάρτες σε ένα φαντασιακό και καθαρά συμβολικό επίπεδο αναδεικνύει ακριβώς αυτή την οπτική – όπου το κίνημα επεμβαίνει δραστικά στα ιστορικά γεγονότα και τα εμφανίζει όπως θα «έπρεπε» να είχαν συμβεί. Είναι ένα είδος οικειοποίησης και εκτροπής του παρελθόντος ως τετελεσμένης γραφής.
Δημήτρης Κουσουρής: Από την επαύριον κιόλας της σύγκρουσης, ο Δεκέμβρης αποτέλεσε για τον αστικό πολιτικό κόσμο την «αδιαφιλονίκητη ηθική δικαιολογία για το ξεχώρισμα από το Ε.Α.Μ.», για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Θεμιστοκλή Τσάτσου το 1945. Το σκιάχτρο του Δεκέμβρη τοποθετήθηκε στον πυρήνα του μεταπολεμικού καθεστώτος, και στις κρίσιμες στροφές ανασύρθηκε για να νομιμοποιήσει τις πιο αντιδραστικές μεθοδεύσεις και μεταλλάξεις της «ανάπηρης» ελληνικής δημοκρατίας. Οι τρέχουσες χρήσεις της μνήμης του Δεκέμβρη από τους απολογητές του καθεστώτος εγγράφονται στη συνέχεια των πιο αντιδραστικών, εμφυλιοπολεμικών τάσεων της ελληνικής Δεξιάς και σηματοδοτούν την επιστροφή τους στον επίσημο κυβερνητικό λόγο μετά από μία παρένθεση περίπου τριών δεκαετιών.
Ό,τι για τους νικητές έγινε λάβαρο, για τους ηττημένους υπήρξε για δεκαετίες ταμπού ή αντικείμενο μιας ατέλειωτης λαθολογίας, που τοποθετούσε εκ προοιμίου τα Δεκεμβριανά στην κατηγορία των ιστορικών ατυχημάτων. Αυτό συνεχίστηκε εν πολλοίς και στη μεταπολίτευση. Ο «κόκκινος Δεκέμβρης» διαφυλάχθηκε μεν στη μνήμη και τη μυθολογία της κομμουνιστικής Αριστεράς, ωστόσο η θέση του στη δημόσια σφαίρα παρέμεινε μάλλον περιθωριακή. Το «Βάρκιζα τέλος» του Δεκέμβρη του 2008 σηματοδοτεί την πρώτη μαζική εγκόλπωση της επαναστατικής παρακαταθήκης του Δεκέμβρη πέρα από τα όρια της παραδοσιακής Αριστεράς. Τούτο αποτελεί μία από τις πολλές εκφάνσεις του πώς και στις μέρες μας, όπως παρατηρούσε ο Μαρξ για την Ευρώπη του 1848, οι ζωντανοί επικαλούνται ξανά «με αγωνία τα πνεύματα του παρελθόντος στην υπηρεσία τους, δανείζονται τα ονόματά τους και τα πολεμικά τους συνθήματα»…
Κωστής Καρπόζηλος: Νομίζω ότι η ιστορική Αριστερά και οι ιστορικοί της αντιμετώπισαν τον Δεκέμβρη του ’44 και την ένοπλη σύγκρουση του 1946-49 ως παρέκκλιση από μια προδιαγεγραμμένη ιστορική εξέλιξη στην οποία το Ε.Α.Μ. θα είχε καθοριστικό ρόλο στη μεταπολεμική ανασυγκρότηση. Στο έδαφος αυτό ο Δεκέμβρης στην ιστορική συνείδηση της Αριστεράς μετατράπηκε σε ένα ακόμα επεισόδιο στο συναισθηματικό σχήμα της προδοσίας της ιστορίας και άρα σε τραύμα: δηλαδή τα πράγματα έπρεπε να είχαν εξελιχθεί αλλιώς, αλλά κάποιοι σκοτεινοί παράγοντες (συνήθως οι Εγγλέζοι) εκτροχίασαν την ομαλή εξέλιξη και «εμείς» πέσαμε θύματα της προβοκάτσιάς τους. Το πρόβλημα με αυτή τη θεώρηση έγκειται στο αυτονόητο: ο Δεκέμβρης του ’44 ήταν μια ένοπλη σύγκρουση ενόσω ο πόλεμος μαινόταν σε Ανατολή και Δύση, και η Αριστερά είχε πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτήν διεκδικώντας τον έλεγχο της μεταπολεμικής μετάβασης. Στο τέλος έχασε. Αλλά το γεγονός αυτό δεν αναιρεί ότι οι μαχητές του Ε.Λ.Α.Σ. πολεμούσαν για να νικήσουν και ότι στη διάρκεια της σύγκρουσης απελευθερώθηκαν ταξικές δυναμικές –συχνά πέραν του κομματικού ελέγχου– με εκδικητικά χαρακτηριστικά εναντίον δικαίων και αδίκων. Η κοινή ιστορική μνήμη της Αριστεράς απώθησε, υπό το βάρος των συνεπειών της ήττας, τις εικόνες αυτές που βρίσκονταν άλλωστε σε απόκλιση από τη μεταπολεμική της αντίληψη για την κοινοβουλευτική κατάληψη της εξουσίας και την αγωνιώδη –και απόλυτα δικαιολογημένη– προσπάθειά της να γίνει αποδεκτή από τον αστικό πολιτικό κόσμο.
Η σύγχρονη επαναανακάλυψη των Δεκεμβριανών από τα κοινωνικά κινήματα αποτυπώνει καταρχήν βιολογικές μεταβολές στο σύμπαν του κόσμου της Αριστεράς, αλλά και του αντιεξουσιαστικού χώρου που παραδόξως αναγνωρίζει αναδρομικά στην κομμουνιστική Αριστερά το πρότυπο της αποφασιστικής σύγκρουσης με το κράτος και τους μηχανισμούς του. Ταυτόχρονα όμως ενέχει έναν κίνδυνο: μια διαφορετικού τύπου μυθοποίηση των Δεκεμβριανών και την ανάγνωσή τους μέσα από τα σχήματα της σχολικής ιστορίας που απλώς αποκτούν πλέον ριζοσπαστικό πρόσημο: ήρωες, εκδικητές, δαίμονες και προδότες με υπερφυσικές διαστάσεις για να αναπληρώσουν τη σύγχρονη αμηχανία γύρω από το παραδοσιακό ερώτημα «Τι να κάνουμε;», δηλαδή πώς να συγκρουστούμε με τις σύγχρονες διαστάσεις του μετα-ουτοπικού/μετα-1989 κόσμου. Η αμηχανία αυτή υποβοηθά την επιστροφή στην ιστορία των επαναστατικών κινημάτων προς αναζήτηση έμπνευσης και διδαχών.

4. Αντώνης Λιάκος: Προφανώς στην κρίση και ο Δεκέμβρης θα αποτελέσει ένα είδος ιστορικής αναμέτρησης ανάμεσα στο «Το παρελθόν δεν είναι θαμμένο. Δεν είναι καν παρελθόν» και την ιστορικοποίηση του παρελθόντος που προϋποθέτει κατά κάποιον τρόπο την ταφή του. Πώς βλέπετε εδώ εσείς τη θέση του ιστορικού;
Κωστής Καρπόζηλος: «Κανένας Δεκέμβρης δεν τέλειωσε ποτέ» τραγουδάνε τα Μεθυσμένα Ξωτικά και στο βίντεο κλιπ του τραγουδιού «Οργή» (http://www.youtube.com/watch?v=KVXaJ30CXC0) εμφανίζονται οι αντάρτες του Ε.Λ.Α.Σ. να ξαναπιάνουν τα όπλα που είχαν καταθέσει μετά τη Βάρκιζα. Είναι εφικτό ένα ιστορικό rewind όπως στο εξαιρετικό αυτό τραγούδι; Δυστυχώς ή ευτυχώς όχι. Το να αντιμετωπίζουμε τον Δεκέμβρη ως «δίδαγμα» ή «παράδειγμα» για τις σύγχρονες προκλήσεις φανερώνει φοβάμαι το πόσο εγκλωβισμένοι βρισκόμαστε στα σχήματα της ιστορικής αναλογίας που εντέλει έχουν –ανεξαρτήτως παραλλαγής– μία και μόνο απόληξη: την παγκόσμια ήττα των χειραφετικών ιδεών του 20ού αιώνα και τη συντριβή της, όντως συγκινητικής, δυναμικής του ελληνικού Δεκέμβρη του ’44. Για εκείνους τους ιστορικούς που αναγνωρίζουν τα πολιτικά κίνητρα της ενασχόλησής τους με την ιστορία, προτεραιότητα δεν μπορεί να είναι η τροφοδοσία των μεταβαλλόμενων, κομματικών αφηγήσεων που αναζητούν στις ερμηνείες του Δεκέμβρη τις σύγχρονες τακτικές τους επιλογές. Ο ρόλος του ιστορικού είναι διαφορετικός: να αναδεικνύει τα νήματα που συνδέουν τις ιστορικές εμπειρίες με τη νοηματοδότηση του παρόντος και να επιμένει στο απρόβλεπτο της ιστορικής εξέλιξης ενάντια στα προκατασκευασμένα σχήματα και τις ευκολίες των μυθοποιητικών αφηγήσεων. Κατά συνέπεια ούτε νεκροζώντανος Δεκέμβρης στην υπηρεσία του παρόντος, ούτε μούμια στο μαυσωλείο της Επανάστασης, αλλά ένα καθοριστικό επεισόδιο στη διαμόρφωση του μεταπολεμικού κόσμου και στη διαμόρφωση της σύγχρονης ιστορικής συνείδησης. 
Κωστής Κορνέτης: Η κρίση έχει αναταράξει για τα καλά το αξιακό σύστημα της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας και τις σιγουριές της. Βλέπουμε διαδοχικές αξιακές αναπλαισιώσεις του παρόντος, με αποτέλεσμα ιστορικές στιγμές να βιώνουν «afterlives». Το είχαμε βιώσει έντονα στα γεγονότα του 2008 σε σχέση με τη Βάρκιζα. Το είδαμε να συμβαίνει στις πρόσφατες παρελάσεις με τις αναφορές στην Κατοχή, την πείνα και τον φασισμό, ως ιστορικές αναλογίες της σημερινής κατάστασης. Το είδαμε στις πλατείες το 2011 σε σχέση με τη χούντα και το αυταρχικό παρελθόν. Είναι σαφές πως αντί για τακτοποίηση και ταφή του παρελθόντος έχουμε το ακριβώς αντίθετο φαινόμενο. Όπως έχει γράψει ο γνωστός Γάλλος ιστορικός «το καθήκον της ενθύμησης καθιστά τον καθένα ιστορικό» – και αυτό ακριβώς γίνεται μέσα από τα κινήματα και τη δημόσια ιστορία. Στην παρούσα συγκυρία ο ιστορικός οφείλει να καταγράψει τις χρήσεις και τις επαναχρήσεις αυτού του παρελθόντος και την τεράστια ανάγκη για ταύτιση με σημαντικές ιστορικές στιγμές. Είναι σημαντικό πάραυτα να τονίζει τη σημειολογική και την πραγματική απόσταση ανάμεσα στο τότε και το τώρα. Η ιστορικοποίηση αυτής ακριβώς της απόστασης αποτελεί το διακύβευμα για την ιστορική έρευνα που ασχολείται με το ερευνητικό πεδίο της λεγόμενης ιστορίας του παρόντος χρόνου.
Δημήτρης Κουσουρής: Η επίμονη μνήμη του Δεκέμβρη αποτυπώνει μεν την αναβίωση μιας μνήμης επαναστατικής και διχαστικής που είχε παραμείνει απωθημένη για δεκαετίες· είναι όμως παράλληλα και σύμπτωμα μιας κοινωνίας κορεσμένης από ιστορία που αναζητάει απεγνωσμένα μνημονικούς τόπους και ιστορικές αναλογίες για να αντισταθμίσει την κινούμενη άμμο του παρόντος και την προϊούσα αποσύνθεση των παραδοσιακών πολιτικών ταυτοτήτων. Τούτο έχει συχνά ως αποτέλεσμα το παρελθόν να προβάλλεται μηχανιστικά στο παρόν και τελικά να λειτουργεί ως παραμορφωτικός καθρέφτης. Για να χρησιμοποιήσω ξανά ένα χωρίο από τη «18η Μπρυμαίρ», κινδυνεύουμε ένας ολόκληρος λαός να γυρίσει ξανά σε μια πεθαμένη εποχή, όπου «για να μην είναι δυνατή καμιά αυταπάτη για αλλαγή παρουσιάζονται ξανά τα παλιά δεδομένα, οι παλιές χρονολογίες, τα παλιά ονόματα, τα παλιά διατάγματα […] καθώς και οι παλιοί χαφιέδες που από πολύ καιρό φαίνονταν να έχουν χαθεί».1 Από αυτή τη σκοπιά, όσο και αν τούτο φαίνεται παράδοξο, δουλειά των ιστορικών σήμερα είναι να συμβάλουν στη χειραφέτηση του παρόντος από τα φαντάσματα του παρελθόντος, στην απελευθέρωση της ιστορικής φαντασίας των σύγχρονων κοινωνικών υποκειμένων από τα δεσμά της παράδοσης. Να εξασκήσουν την κοινωνία μας να διαβάζει το ιστορικό παρελθόν με βάση τα ερωτήματα του παρόντος και όχι αντίστροφα. Αποκαθιστώντας κάθε φορά την απόσταση ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν, αποκαθιστούμε τη δυνατότητα των ανθρώπων να κάνουν συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης πραγματικότητας, του τότε και του σήμερα, και να αποφεύγουν τις παγίδες που ελλοχεύουν στις χρήσεις της ιστορίας ως αποθέματος ιδεολογικών και πολιτικών ταυτοτήτων. Όλα αυτά αποτελούν επείγοντα καθήκοντα αν θέλουμε το παρελθόν να πάψει να αποτελεί την πιο βολική υπεκφυγή στα επιτακτικά ερωτήματα που μας θέτει η πραγματικότητα.

Πηγή: http://www.chronosmag.eu/index.php/e-s-p-e.html

Λίγο πριν την τελική στροφή...

Έπαιξε με την φωτιά και κάηκε. Είναι γεγονός πως δε του βγήκε του τρελαντώνη ούτε οι καταστροφές που προκάλεσαν οι "αστυνομικοί" του στις συγκεντρώσεις του προηγούμενου Σαββάτου (06.12.14), ούτε η απεργία πείνας του Ρωμανού. Και τώρα τρέχει και δε προλαβαίνει.

Ο πανικός είναι εμφανής όχι μόνο στις δηλώσεις των φασιστών αλλά και στα προπαγανδιστικά μέσα ενημέρωσης. 

Από σήμερα το πρωί όλα τα παπαγαλάκια ξεκίνησαν το έργο τους για να τρομοκρατήσουν τον λαό. Πρώτο απ' όλα το φιλονεοναζιστικό φύλλο του Πρώτου Θέματος το οποίο έχει σαν κεντρικό τίτλο τον εξής: "Ο τρόμος του Grexit αλλάζει το σκηνικό" συνεχίζοντας από κάτω να αναφέρει πως χτυπάει "Red Alert" διότι "Ξεμένει από λεφτά το Δημόσιο", ενώ πιο κάτω πανηγυρίζει με μία στατιστική η οποία δείχνει να κλείνει η ψαλίδα μεταξύ της Ν.Δ. και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Ίδια τακτική ακολουθεί και το χρεοκοπημένο Βήμα, το οποίο ακολουθεί την ίδια γραμμή μ' αυτή του φιλοναζιστή Θέμου Αναστασιάδη, "ο φόβος φέρνει ανατροπές για Πρόεδρο και Κάλπες". Αντιθέτως η Real News κρατάει μία πιο ύπουλη στάση, έχοντας ως πρώτο θέμα ένα "βαρυσήμαντο άρθρο" του πρωθυπουργού για συνείδηση και συναίνεση, δυο λέξεις ξεχασμένες από το λεξιλόγιό του τα τελευταία χρόνια. Αυτές τις τελευταίες μέρες της ακροδεξιάς κυβέρνησης, φαίνονται ξεκάθαρα ποια έντυπα έπαιρναν εντολή από το Μέγαρο Μαξίμου για τα πρωτοσέλιδά τους και την λοιπή τους αρθρογραφία. Όσο για την τηλεόραση, συμπαθάτε με αλλά δεν την έχω ανοίξει τις τελευταίες μέρες και δε γνωρίζω την τρομοκρατία που περνάει στον λαό.

Μιας όμως κι ανέφερα το λαό, και ενοχλημένος με την στάση των ακροδεξιών πολιτικών οι οποίοι επισημαίνουν πως ο κόσμος δε θέλει να πάμε σε εκλογές, θέλω να αναφερθώ σε απόψεις φίλων και γνωστών μου. Τον τελευταίο χρόνο δεν έχω πετύχει ούτε έναν να μου πει πως αντέχει την κατάσταση στην οποία ζούμε, πως δέχεται την συγκεκριμένη πολιτική σκηνή, πως συμφωνεί με τις αποφάσεις που παίρνονται, πως δε φοβάται τα νέα μέτρα που έρχονται και πως δεν θέλει εκλογές. Ούτε έναν. Ακόμα κι από τους πιο συντηρητικούς φίλους βλέπω μία αγανάκτηση για τους πολιτικούς που υποστηρίζουν αλλά κι ένα φόβο για επερχόμενες εκλογές για ευνόητους λόγους (συμφέροντα και τρομοκράτηση από τα Μ.Μ.Ε.)

Η αλήθεια είναι πως ο κόσμος έχει αγανακτήσει κι αναζητάει μία αλλαγή. Πάντα σε μία αλλαγή υπάρχει το ρίσκο. Πάντα σε κάθε αλλαγή υπάρχει ο φόβος προς το άγνωστο και την κατάληξη των νέων αποφάσεων. Όμως η αλλαγή έχει ένα χαρακτηριστικό το οποίο λείπει από τη σημερινή στασιμότητα που μας έχει προκαλέσει η πολιτική κατάσταση των τελευταίων χρόνων. Η αλλαγή φέρει και την ελπίδα για κάτι καλύτερο. 

Αυτήν την ελπίδα φοβούνται οι φασίστες και τρομοκρατούν τον κόσμο. Πρώτος και καλύτερος ο Μπουμπούκος ο οποίος ουρλιάζει συνέχεια για τα άδεια ΑΤΜ και για τους ηρωισμούς της κυβέρνησης Σαμαρά. Είναι τόσο θολωμένος με τον ανύπαρκτο θρίαμβο της κυβέρνησης που δε νιώθει τίποτα από το δημόσιο κράξιμο που δέχεται. Αντιθέτως απαντάει παιδαριωδώς με ατάκες όπως: "Ας γίνουμε Βενεζουέλα" ή "ας μετανάστευε ο γιος σας Βενεζουέλα"(αναφερόμενος σε έναν τηλεθεατή που τον έβριζε επειδή με την πολιτική τους ο γιος του έφυγε για Γερμανία). Φυσικά από τον Μπουμπούκο δε ξεφεύγει πια η λέξη Αργεντινή για πολλούς λόγους που δεν τον συμφέρουν καθόλου. Μαζί με τον Μπουμπούκο ακολουθούν και οι υπόλοιποι αλήτες αυτής της κυβέρνησης οι οποίοι είναι αναλώσιμοι. Αντιθέτως λαμόγια σαν τον Βενιζέλο, την Μπακογιάννη και τον Βορίδη, κρατάνε χαμηλό προφίλ, περιμένοντας τις εξελίξεις.

Και η εξέλιξη είναι μια. Με αρχή την 17η Δεκεμβρίου και με κλείσιμο την 29η του ίδιου μήνα, θα ολοκληρωθεί το τελευταίο χαρτί που τράβηξε από το μανίκι του ο ακροδεξιός πρωθυπουργός μας και θα οδηγηθούμε επιτέλους στις εκλογές τις οποίες απαιτεί η μεγαλύτερη μερίδα του λαού μας.

Γιούνκερ, σκάσε!

Ο επικεφαλής της Κομισιόν, γνωστός και μη εξαιρετέος Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, δήλωσε στην αυστριακή δημόσια τηλεόραση ότι «οι Έλληνες -οι οποίοι έχουν μια πολύ δύσκολη ζωή- ξέρουν πολύ καλά τι θα σήμαινε ένα λάθος εκλογικό αποτέλεσμα για την Ελλάδα και την Ευρωζώνη».
Όταν τον ρώτησαν αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «ακραία δύναμη», ο Γιούνκερ, απάντησε: «Θα ήθελα η Ελλάδα να κυβερνάται από ανθρώπους που έχουν το βλέμμα και την καρδιά τους στραμμένα στους πολλούς αδύναμους ανθρώπους και που μπορούν να κατανοήσουν τις ανάγκες των ευρωπαϊκών διαδικασιών. Κάθε κόμμα που κατέρχεται στις εκλογές πρέπει να μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτά τα πρότυπα και δεν θέλω να σχολιάσω τις πιθανότητες που έχει το ένα ή το άλλο κόμμα, ωστόσο θα το προτιμούσα εάν εμφανίζονταν οικεία πρόσωπα».
Κληθείς να σχολιάσει τη δήλωση ο πρώην ευρωβουλευτής της Ν.Δ., νυν εκπρόσωπος της Κομισιόν και δεξί χέρι του Γιούνκερ, κος Μαργαρίτης Σχοινάς δήλωσε: «Γνώριμα πρόσωπα, είναι γνώριμα πρόσωπα. Υπάρχουν πολλά περιθώρια ερμηνείας για το τι μπορεί να εννοεί»…
Αφού δεν κατάλαβε, λοιπόν, ο κ. Σχοινάς, ας τον βοηθήσουμε εμείς. Γνώριμα ή οικεία πρόσωπα του κ. Γιούνκερ είναι όλη η μαφία των επιχειρηματικών ομίλων που με τη δική του βοήθεια ξέπλενε χρήμα στο Λουξεμβούργο όταν εκείνος ήταν πρωθυπουργός. Μέσα από δαιδαλώδεις διαδικασίες, 340 πολυεθνικές εταιρίες απέφευγαν να φορολογηθούν σε αγαστή συνεργασία με τις αρχές του Λουξεμβούργου.
Η αποκάλυψη του σκανδάλου πριν ένα μήνα οδήγησε πολλούς να ζητούν την παραίτηση Γιούνκερ από την Κομισιόν, εκείνος όμως απάντησε περίπου ότι αυτά που έκανε ήταν νόμιμα άρα ηθικά. Κάτι θα καταλαβαίνει καλύτερα τώρα, λόγω και της θητείας του στη Ν.Δ., ο κύριος εκπρόσωπος.
Να θυμίσουμε ότι η οικονομία της Κύπρου δέχτηκε ένα σοκαριστικό χτύπημα από την Κομισιόν με το επιχείρημα ότι παρείχε άτυπες διευκολύνσεις σε μεγαλοκαταθέτες και ειδικά Ρώσους επενδυτές. Άλλο όμως η Κύπρος και άλλο το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου για τους αδέκαστους ευρωκράτες και τα οικεία τους πρόσωπα.
Ανάμεσα στα οικεία πρόσωπα του Γιούνκερ στην Ελλάδα, φυσικά, περιλαμβάνονται και μια σειρά νομικά πρόσωπα με δραστηριότητα στη χώρα, όπως η EFG Group του Ομίλου Λάτση, η Wind Hellas και μερικά ακόμα ευαγή ιδρύματα που περιλαμβάνονται, σύμφωνα με τα Lux Leaks, στα αρχεία ευεργετηθέντων από τον κύριο Γιούνκερ και την κυβέρνηση του Λουξεμβούργου.
Τέτοια σοβαρή κυβέρνηση θέλει και στην Ελλάδα ο Γιούνκερ, αυτές είναι οι ευρωπαϊκές διαδικασίες που θα πρέπει να μπορεί να κατανοήσει κάθε μελλοντική ελληνική κυβέρνηση. Και φυσικά, τα οικεία πρόσωπα που υποδεικνύει ο επικεφαλής της Κομισιόν δεν είναι άλλα από τον πρώην επίτροπο και νυν υποψήφιο πρόεδρο κ. Στ. Δήμα, τον Α. Σαμαρά, τον Ευ. Βενιζέλο και ολόκληρο το υποτακτικό πολιτικό προσωπικό.
Οι «πολλοί αδύναμοι άνθρωποι» που προκλητικά μάλιστα τους μνημονεύει ο λύκος του Λουξεμβούργου και της Κομισιόν, μια απάντηση μόνο μπορούν να του δώσουν με κάθε τρόπο: Γιούνκερ, σκάσε!

Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς

Άλλη μια «γενιά της ήττας»;

του Παντελή Μπουκάλα

Επί καλών και επί κακών, αρκετοί δίαυλοί μας συνηθίζουν να αναμεταδίδουν όσα δείχνουν για μας μεγάλοι ξένοι τηλεοπτικοί σταθμοί. Η σπουδή αυτή έχει φυσικά και την ενημερωτική της παράμετρο. Συνήθως όμως τη βαραίνει κάποια ξιπασιά, απότοκος της πατροπαράδοτης πεποίθησης ότι όλα τριγύρω αλλάζουνε, εμείς ωστόσο παραμένουμε κέντρο του κόσμου. Και τις τελευταίες ημέρες το ίδιο έπραξαν: Τι μετέδωσε το Ρόιτερς και τι το Γαλλικό Πρακτορείο για τη διαδήλωση στη μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου, τι έδειξε το ΒΒC και τι το CNN.
Και τα ξένα κανάλια έδειχναν βέβαια φωτιές και συμπλοκές. Και οι ξένοι ανταποκριτές έδεναν την εξιστόρησή τους με βάση τα κλισέ τους. Αφησαν πάντως στην ησυχία της την προσφιλή μας «κόλαση του Δάντη». Επιπλέον, ουδείς μίλησε για «βιβλικές καταστροφές», κρίνοντας ότι τέτοιες υπερβολές θα ακύρωναν τα λεγόμενά του. Τα περί μέτρου ωραία, ως γνωστόν, εμείς τα διδάξαμε, οι πρόγονοί μας δηλαδή. Εκτοτε ξενιτεύτηκαν και σπάνια επιστρέφουν στην κοιτίδα τους.
Δεν είναι αυτή όμως η βασική διαφορά. Το κυριότερο είναι ότι στα περισσότερα ημεδαπά ρεπορτάζ, καίτοι εκτενή, δεν περίσσευε χρόνος και πρωτίστως διάθεση για μια κάποια ανίχνευση ή απόπειρα ερμηνείας· η εικόνα μεταδιδόταν με πνεύμα τρομολαγνικό, το δε «σενάριο» ήταν γραμμένο με αστυνομική οπτική. Αντίθετα, στις ξένες ανταποκρίσεις, παρότι σύντομες, διακρινόταν η πρόθεση έστω να αναζητηθούν κάποιες αιτίες που να εξηγούν μερικές περιοχές της όλης εικόνας: τον όγκο και τον συνθηματολογημένο λόγο της σαββατιάτικης διαδήλωσης, την έκταση και την ποικιλομορφία του κινήματος συμπαράστασης στον Νίκο Ρωμανό, ακόμα και τη βιαιότητα ορισμένων διαδηλωτών.
Είπαν λοιπόν -οι ξένοι πάντα- ότι τον κορμό της διαδήλωσης τον αποτελούσε μια γενιά που «δεν έχει να χάσει τίποτα». Η γενιά του μνημονίου (από τα είκοσι έως τα τριάντα, μπορεί και παραπάνω), που ο ασφυκτικός ορίζοντάς της δεν περιέχει εργασιακές ελπίδες, παρά τα λεγόμενα περί ανάταξης, ανάκαμψης, ανάπτυξης, αναδημιουργίας και λοιπά ανάλαφρα και ανέμελα. Μια απογοητευμένη γενιά που παρατάει τις σπουδές στη μέση, βλέποντας ότι δεν έχουν αντίκρισμα σε μια αγορά που έχει να σου προσφέρει ελαστικότατη σχέση απασχόλησης, ανασφάλιστης και περίπου συμβολικά αμειβόμενης, ή συνεχίζει να προσθέτει διδακτορικά όχι τόσο από την όρεξη της γνώσης όσο με την αυταπάτη ότι έτσι θα ενισχύσει τις πιθανότητές της να βρει δουλειά. Μια γενιά εντέλει που «ονειρεύεται» το εξωτερικό, τη φυγή, την απόδραση. Κι ας γνωρίζει ότι τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, αφού το «όνειρό» της το μοιράζονται οι αναλόγως χτυπημένες γενιές της Ιταλίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Γαλλίας, της Κύπρου.
Τις εκτός συνόρων διαδηλώσεις (λ.χ. στη Σκάλα του Μιλάνου), τα κανάλια μας τις παρουσιάζουν με σαφώς πολιτικότερο πρίσμα. Ευεξήγητο. Και πάλι, τα βίντεο των ξένων εισάγονται.

Πηγή: http://www.kathimerini.gr/795453/opinion/epikairothta/politikh/allh-mia-genia--ths-httas

Η αποστασία, προσωπείο της εκτροπής

της Πέπη Ρηγοπούλου

Ο Bυζαντινός αυτοκράτορας Ιουλιανός λεγόταν Παραβάτης. Στο μυαλό μου όμως παρουσιαζόταν πάντοτε ως αποστάτης. Και αυτό διότι είχε αποστατήσει από τη χριστιανική πίστη και ενέδωσε στη γοητεία των αρχαίων θεών, τους οποίους όμως δεν μπόρεσε να παλινορθώσει παρά για ένα μικρό διάστημα, μέχρι δηλαδή τον πρόωρο –και κάπως σκοτεινό– θάνατό του σε πόλεμο εναντίον των Περσών. Στο μεταξύ το μαντείο των Δελφών πρόλαβε να του στείλει έναν έξοχο έμμετρο χρησμό, που αποδείκνυε ότι η μεγάλη ελληνική ποίηση έμενε ζωντανή, αλλά δήλωνε ότι οι αγαπημένοι του θεοί είχαν πεθάνει. Ετσι ή αλλιώς, ο θάνατός του εμφανιζόταν στο βιβλίο της Ιστορίας σαν η δίκαιη τιμωρία της αποστασίας του.
Πριν ακόμα από την εποχή μας η αποστασία δεν πληρωνόταν πια με θάνατο. Ακόμα και οι διαβόητοι αποστάτες που έδωσαν κοινοβουλευτική κάλυψη στο βασιλικό λευκό πραξικόπημα του 1965, καταγγέλθηκαν άγρια από τον ελληνικό λαό, αλλά διέσωσαν τις περιουσίες και τις καριέρες τους. Τα δεινά της δικτατορίας έσβησαν σε μεγάλο βαθμό τη μνήμη της πράξης τους και κυρίως αφαίρεσαν δύο στοιχεία: Πρώτον, το ευρύτερο πλαίσιο στο οποίο συντελέστηκε η αποστασία, δηλαδή τη θέληση των επικυρίαρχων Ηνωμένων Πολιτειών να ελέγξουν πλήρως Ελλάδα και Κύπρο εν όψει της επερχόμενης αραβο-ισραηλινής σύγκρουσης. Και, δεύτερον, την πολιτική σήψη που γέννησε η εξαγορά συνειδήσεων και κοινοβουλευτικών ψήφων που υπέσκαψε κάθε έννοια νομιμότητας και άνοιξε τον δρόμο στη δικτατορία.
Ακούγοντας σήμερα από τα μνημονιακά κανάλια την κυβερνητική ρητορική παρακολουθούμε μια ακόμη μεταβολή σε αυτό που ο Θουκυδίδης αποκαλούσε «αξίωσιν των ονομάτων»- δηλαδή σημασία των λέξεων: Η μεταπήδηση βουλευτών στα μνημονιακά κόμματα και στο γκρουπ που επιχειρεί να εξασφαλίσει την εκλογή Προέδρου από την παρούσα Βουλή δεν αποκαλείται πια αποστασία. Εχει βαφτιστεί «ελεύθερη μετακίνηση βουλευτών που δεν μένουν εγκλωβισμένοι στα κομματικά μαντριά». Και για να υποστηριχτεί η άποψη αυτή υπενθυμίζεται η μετακίνηση στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο βουλευτών από τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ.
Αυτό που λησμονούν οι κυβερνητικοί ρήτορες και οι δημοσιογράφοι που τους πλαισιώνουν είναι και πάλι το πραγματικό πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο, στο οποίο αυτές οι «ελεύθερες μετακινήσεις» σημειώνονται. Το πρώτο στοιχείο είναι η κραυγαλέα ατμόσφαιρα εξαγοράς –όχι αναγκαστικά οικονομικής– μέσα στην οποία διαδραματίζονται. Ατμόσφαιρα που διαλύει ό,τι έχει απομείνει από εμπιστοσύνη στους θεσμούς που έχουν ήδη δραματικά φθαρεί από την υποβάθμιση του Κοινοβουλίου. Και που, αν η κοινωνία μας δεν αντιδράσει, απειλεί να διευκολύνει αύριο ακόμη πιο άγριες εκτροπές.
Η εκτροπή βρίσκεται ήδη εν εξελίξει. Εντοπίζεται στη συνεχιζόμενη προσπάθεια της παρούσας κυβέρνησης –προσπάθεια που δεν ανέστειλε η φυλάκιση των βουλευτών της ναζιστικής Χρυσής Αυγής– να διασωθεί εκμεταλλευόμενη πολιτικά τα ακροδεξιά ανακλαστικά των νοσταλγών ενός καθεστώτος με σιδηρά πυγμή. Η τεχνητή όξυνση της κατάστασης στα Πανεπιστήμια και γενικά στην εκπαίδευση και ευρύτερα η «στρατηγική της έντασης» που καλλιεργεί χαρακτηρίζουν την πολιτική αυτή που αναμένεται να πάρει αγριότερες διαστάσεις στην διάρκεια της προεκλογικής περιόδου που έχει πια επισήμως εξαγγελθεί.
Στο γενικό αυτό πλαίσιο υπάρχει και μια –«αμελητέα»– λεπτομέρεια. Πρόκειται για τη ζωή του Νίκου Ρωμανού. Σε πείσμα της κοινής λογικής και των δεδομένων, καλυπτόμενη πίσω από τον μανδύα της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης που η ίδια έχει καταρρακώσει- η κυβέρνηση τζογάρει με τη ζωή του. Οσο πιο πολύ σκύβει το κεφάλι προς τα έξω, όσο πιο πολύ γίνεται ενδοτική στους εκβιασμούς των επικυριάρχων, τόσο πιο πολύ σκληραίνει στο εσωτερικό για να επιβεβαιώσει τη βούληση και την ικανότητά της να κυβερνήσει με σιδηρά ράβδο. Με κίνδυνο για την ίδια να αποφασίσουν, αν δεν έχουν ήδη αποφασίσει, οι πάτρωνές της ότι δεν έχει πια τίποτε άλλο να τους προσφέρει. Αλλά και με δικό μας κίνδυνο να ανακαλύψουμε, αν δεν αντιδράσουμε, ότι έχουμε χάσει κάθε ελευθερία.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Ωριμότης μηδέν!

Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, πιστεύω πως ο Νίκος Ρωμανός την έφερε στους φασίστες τελικά. Για να ξεκαθαρίζω τη στάση μου από την αρχή, δε θεωρώ πως ο νεαρός είναι επαναστάτης κι αναρχικός αλλά υποστηρίζω το δικαίωμά του για εκπαίδευση.
Κατά τη γνώμη μου, η απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού βοηθούσε στην πολιτική του Τρελαντώνη. Ο Σαμαράς ξέροντας πως πλέον έχει ξοφλήσει και για τους Ευρωπαίους, αναζητούσε αγωνιωδώς μία κατάσταση χάους στην ελληνική κοινωνία για να καταφέρει μ' αυτόν τον τρόπο να ξεγλιστρήσει από την ελεύθερη πτώση του προς την λήθη μίας κοινωνίας που ξεχνάει γρήγορα κι εύκολα. Το έδειξε στη πορεία του Πολυτεχνείου, το επιβεβαίωσε το περασμένο Σάββατο όπου κάηκε η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη κι άλλες πόλεις της Ελλάδος από τα όργανα καταστολής και τους ρουφιανοασφαλίτες του. Το μόνο που του έμενε για να τριτώσει το κακό ήταν να καταλήξει ο Νίκος Ρωμανός, κάτι το οποίο θα οδηγούσε σε μακροχρόνιες εξεγέρσεις στους ελληνικούς δρόμους. Αυτή η κατάσταση πανικού που θα δημιουργούταν κατά τη διάρκεια των ασταθών πολιτικών ημερών, θα δινόταν ως ευκαιρία στα φασισταριά να επιβάλλουν την τάξη με οποιοδήποτε τρόπο...
Όμως ο νεαρός τελικά δεν τους έκανε τη χάρη. Οι ακροδεξιοί της κυβερνητικής ομάδας, θεωρώντας βέβαιο τον θάνατο του Ρωμανού, έβγαλαν για λίγες μέρες το προσωπείο του λαϊκού δεξιού, κι έδειξαν την πραγματική τους φύση, περιμένοντας την επόμενη μέρα της αναρχίας και τους χάους. Τι κρυβόταν πίσω απ' αυτές τις μάσκες; Μα φυσικά αυτό που τόσο καιρό γνωρίζουμε. Τομάρια που το μόνο που τους νοιάζει είναι η τσέπη τους και η πολιτική τους καρέκλα. Φασισταριά που δεν τους καίγεται καρφί για τις ζωές των συνανθρώπων τους. Εγωιστές που κατάφεραν με το πείσμα τους απέναντι στην απεργία πείνας του νεαρού να σκάσουν και γάιδαρο (στη συγκεκριμένη περίπτωση τους πασόκους οι οποίοι ξέσπασαν κι αυτοί εναντίον τους χθες στη Βουλή).
Όμως το θέμα στράβωσε. Μετά από τριάντα μέρες αντιλήφθηκαν πως με τη στάση τους θα παρέδιναν την εξουσία με ματωμένα χέρια κι αυτό είναι μία κηλίδα που δε θα σβηστεί ποτέ στην Ιστορία της χώρας μας.
Και τώρα τους έχει κυριεύσει πανικός. Πρώτος απ' όλους, βγήκε ο εμετικός Κρανιδιώτης στην απογευματινή εκπομπή του Μπογδάνου για να εκφράσει όλο του το μίσος απέναντι στον Ρωμανό. "Μα φυσικά δε νίκησε ο Ρωμανός" τόλμησε να πει. Δηλαδή πως θα νικούσε Κρανιδιώτη, με τον θάνατό του; Όχι βέβαια. Τώρα νίκησε και κατάφερε να σας ξεφτιλίσει.
Από την άλλη όμως βλέποντας την άθλια στάση του Κρανιδιώτη, η οποία σίγουρα είναι παρόμοια μ' αυτήν των άλλων φασιστόμουτρων (Σαμαράς, Γεωργιάδης, Βορίδης, Βούλτεψη κι άλλοι πολλοί) δε ξέρω κατά πόσο έχουν τσίπα αυτοί οι άνθρωποι. Τι να περιμένει κανείς από τον γόνο ενός Χίτη όπως είναι ο υπουργός Δικαιοσύνης. Το αλαζονικό του βλέμμα αυτών των ημερών θα ξεχαστεί δύσκολα.
Το μόνο σίγουρο είναι πως ο Σαμαράς, αποφάσισε να παίξει με τη φωτιά και κάηκε αμέσως. Οι επόμενες μέρες όπου θα ακολουθήσει η διαδικασία εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας, θα είναι καθαρά τυπική και προεόρτια πριν τις εθνικές εορτές.
Όσο για την ειρωνική στάση των ακροδεξιών σχετικά με την υπόθεση του Κουβέλη, ότι δηλαδή ξεπουλήθηκε για να κατέβει ως πρόεδρος της Δημοκρατίας με την ένα κυβέρνηση, έχω ένα να τους πω. Ο Κουβέλης είναι ο πιο κατάλληλος για τη θέση αυτή. Ήταν τόσο άχρηστος αυτά τα δύο χρόνια που δικαίως του ανήκει η θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας, η οποία αχρηστεύτηκε τελείως με την ηλίθια κι απαράδεκτη στάση του Παπούλια όλα αυτά τα χρόνια.
Κατά τη γνώμη μου κατάλληλος επίσης για την θέση αυτή είναι κι ο υπερβολικά άχρηστος όλων Γρηγόρης Ψαριανός, αλλά είναι ακόμα νέος για να γευτεί τον υπέρογκο προεδρικό μισθό...

Εισβολή της τουρκικής αστυνομίας σε Κατάληψη Γειτονιάς στο Καντίκιοϊ της Κωνσταντινούπολης

Με ένα χορό διαμαρτυρήθηκαν, μπροστά στους αστυνομικούς, οι κάτοικοι για την εκκένωση της κατάληψης
Η επιδρομή, σημειώνει η Χουριέτ, προκάλεσε την οργή των κατοίκων της περιοχής, που πραγματοποίησαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το κτίριο που πρωτοκαταλήφθηκε 18 μήνες νωρίτερα και μετατράπηκε σε κοινόχρηστο χώρο για τη γειτονιά.
«Πήραν τα τραπεζάκια του τσαγιού, διέλυσαν τη βιβλιοθήκη και ακούγαμε ήχους από ηλεκτρικά αλυσοπρίονα από την κοινοτική μας κουζίνα», ανέφερε ο λογαριασμός της κατάληψης στο Twitter. «Είχαμε φτιάξει [το σπίτι] χέρι-χέρι, ας διαμαρτυρηθούμε στεκόμενοι πλάι-πλάι».
Οι αρχές απαίτησαν το κτίριο, που ήταν αρχικά άδειο, να εκκενωθεί επειδή ανήκει στο υπουργείο. Η αστυνομία απέκλεισε το δρόμο όπου βρίσκεται η κατάληψη, με άνδρες των τουρκικών ΜΑΤ να εμποδίζουν τους κατοίκους από κάθε πρόσβαση προς το σπίτι.
Στο οδόφραγμα της αστυνομίας, οι κάτοικο φώναζαν «Το Σπίτι της Γειτονιάς απέναντι στα παλάτια» - εννοώντας την υπερπολυτελή προεδρική κατοικία του Ταγίπ Ερντογάν. Χτυπούσαν ακόμα κατσαρόλες και άλλα σκέυη ενώ άλλοι έπαιζαν μουσική.
Μετά την αποχώρηση της αστυνομίας, οι κάτοικοι βρήκαν το σπίτι άδειο από αντικείμενα και διάφορες αφίσες σκισμένες.
Η συλλογικότητα Caferağa Solidarity, που είχε προκύψει στις περσινές διαμαρτυρίες για το πάρκο Γκεζί, είχε ανακοινώσει τους φόβους της για πιθανή αστυνομική επιδρομή από τις 5 Δεκέμβρη: «Είχαμε μάθει πως θέλουν να έρθουν και να κλείσουν τις ανοιχτές μας πόρτες. Οι τύραννοι που ορκίστηκαν να πουλήσουν ό,τι ωραίο και ζωντανό, όπως και κάθε σταγόνα νερού, κάθε δέντρο και κάθε ίχνος σκιάς, θα προσπαθήσουν να μας πάρουν το σπίτι από τα χέρια μας. Αλλά δεν θα ξεχάσουμε τόσο εύκολα τα όνειρά μας και όσα δημιουργήσαμε μαζί», ανέφεραν χαρακτηριστικά.
Το Σπίτι στέγαζε συζητήσεις και εργαστήρια, και παρείχε χώρους στη γειτονιά για να μαγειρεύουν και να τρώνε συλλογικά. Στέγαζε ακόμη μια βιβλιοθήκη, ξυλουργείο, ένα σκοτεινό θάλαμο και ένα ανταλλακτικό παζάρι.
Πληροφορίες από Χουριέτ

Πηγή: left.gr

Κρύβονται...

του Καρτέσιου

Να είσαι παράνομος και να κρύβεσαι, λογικό. Να επιμένεις όμως ότι είσαι νόμιμα εκλεγμένος στην εξουσία και να κρύβεσαι είναι ολίγον παράλογο. Γι’ αυτό, δε μπορούμε να αντιμετωπίσουμε λογικά την κυβέρνηση. Πρέπει να βρεθεί άλλος τρόπος. Δε μπορείς να αντικρούσεις κάποιο από τα «επιχειρήματά» τους με τη λογική. Δε μπορείς να αντιληφθείς με τη λογική τις κινήσεις που κάνουν, τα όσα λένε.
Κρύβονται από τη λογική, από την πραγματικότητα, από τις εκλογές ... κι από τον λαό. Διαδίδουν ότι είναι νόμιμη κυβέρνηση, αλλά καταγγέλλουν τις εκλογές. Επιμένουν ότι το δικαίωμα να καταστρέφουν τη χώρα τούς το έδωσε ο λαός, όμως στον λαό δεν απευθύνονται. Ψιθυρίζουν ότι υπερασπίζονται τα συμφέροντα των πολιτών, όμως κρύβονται από τους πολίτες. Κυβερνούν κρυμμένοι ως παράνομοι. Και ως παράνομους ήρθε η ώρα να τους αντιμετωπίσουμε, τώρα που η λογική δε βρίσκει χώρο να σταθεί.
Πριν μόλις 5 ημέρες η Ντόρα Μπακογιάννη ρωτήθηκε «Αν θα περάσουν από τη Βουλή τα νέα μέτρα». Η κ. Μπακογιάννη απάντησε λέγοντας: «Από τη στιγμή που έχουμε φτάσει στο τέλος της διαδρομής, δεν μπορούμε να τα τινάξουμε στον αέρα. Και αν θέλετε, προτιμώ να πέσω ηρωικώς, από το να πέσω ξεφτυλισμένη». Πριν μόλις 7 ημέρες ο ευρωβουλευτής της ΝΔ Γιώργος Κύρτσος δήλωνε «Ας υπογράφαμε λιγότερα, αλλά αυτά που υπογράψαμε, πρέπει να τα εφαρμόζουμε».
Πού βρίσκεται, λοιπόν, η διαπραγμάτευση σε όλο αυτό; Τι μπορεί να διαπραγματευτεί ο πρόεδρος ενός κόμματος από τη στιγμή που το κόμμα του δηλώνει ότι δεν πρέπει να διαπραγματευτεί τίποτα κι ότι πρέπει να αποδεχτεί τα πάντα; Σε ποια λογική στηρίζεται η πολιτική μιας συγκυβέρνησης από τη στιγμή που ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ δηλώνει ότι το μεγάλο πρόβλημα στις διαπραγματεύσεις με την Τρόικα είναι το δημοσιονομικό κενό ενώ ο πρόεδρος του συγκυβερνώντος ΠΑΣΟΚ δηλώνει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ;
Πόσο λογικά να αντιμετωπίσεις το γεγονός ότι ενώ ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ δηλώνει ότι το πρόβλημα είναι το δημοσιονομικό κενό, έρχεται ο Άδωνις Γεωργιάδης να δηλώσει ότι «Για την αύξηση του ΦΠΑ στα ξενοδοχεία φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ που δεν συμφωνεί στην προεδρική εκλογή» και εντελώς συμπτωματικά ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ και ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι το ίδιο πρόσωπο;
Αυτόν τον διχασμό πώς μπορείς να τον αντιμετωπίσεις με τη λογική;
Ακόμη όμως κι αν προχωρήσεις σε όλες τις υποχωρήσεις λογικής του κόσμου και ασπαστείς τον συγκυβερνητικό παραλογισμό, πώς μπορείς να αποδεχτείς το επιχείρημα ότι «σε περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίσει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αμέσως οι δανειστές θα υποχωρήσουν, θα μειώσουν τις απαιτήσεις τους, δε θα επιμείνουν στην παράταση του μνημονίου και θα δεχτούν την ελληνική εκδοχή για το δημοσιονομικό κενό»; Διότι η περίληψη όλου του πολιτικού σκηνικού αυτή την περίοδο σε αυτή τη φράση χωράει. Αν συμφωνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εκλογή προέδρου Δημοκρατίας, βγαίνουμε από το Μνημόνιο και δε λαμβάνονται νέα μέτρα.
Μέσα σε αυτό το λαγούμι έχουν κρυφτεί οι συγκυβερνώντες. Μέσα σε αυτή την πρόταση κρύβονται από τη λογική, από την πραγματικότητα, από τις εκλογές κι από τον λαό. Δεν θέλουν να φύγουν. Θέλουν να παραμείνουν κρυπτόμενοι. Να δώσουν κι άλλα χρήματα στον Μπόμπολα, να παραγραφούν κι άλλα αδικήματα υπουργών, να σώσουν κι άλλους υποστηρικτές τους , να ταΐσουν κι άλλο τις τράπεζες, να εξευτελίσουν ακόμη περισσότερο τους εργαζόμενους, να αυξήσουν κι άλλο τους άνεργους ώστε να τους μετατρέψουν ευκολότερα σε σκλάβους.
Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει εκπροσώπηση του λαού στη Βουλή. Υπάρχει μόνο εκπροσώπηση συμφερόντων των δανειστών, των τραπεζιτών, της ολιγαρχίας. Επιμένω να πιστεύω ότι θα βρεθούν οι 180 που θα ψηφίσουν για τη συνέχιση εξυπηρέτησης αυτών των συμφερόντων. Και για όσο ακόμη η αξιωματική αντιπολίτευση θα επιμένει στην επιλογή της «να τους ταράξουμε στη νομιμότητα» ουσιαστικά θα συμμετέχει στο έγκλημα, θα στηρίζει τον παραλογισμό και θα συναινεί στη διατήρηση της παρανομίας. Το κάνει για τους δικούς της λόγους. Είναι επιλογή της, όμως ας σταματήσει να αποποιείται τις ευθύνες της για τη συνέχιση της καταστροφής. Η εξαθλίωσή μας δε θα συνεχίσει για πολύ να λειτουργεί ως αυξητική ορμόνη της δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις. Η συνέχιση της εξαθλίωσής μας θα είναι ήττα και του ΣΥΡΙΖΑ.

Πηγή: http://kartesios.com/?cat=28

Στην Ελλάς του 2014...

Ομολογώ πως χθες τραβήχτηκε στην Θεσσαλονίκη, η φωτογραφία της χρονιάς. Πιθανότατα να χαρακτηριστεί και ως η πιο αντιπροσωπευτική φωτογραφία της περιόδου που περνάμε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Νεαρή γυναίκα, τρομοκρατημένη σκύβει πάνω από το καροτσάκι για να προστατεύσει το παιδί της την ώρα που ορδές κοπρόσκυλων της κυβέρνησης μας οδεύουν για να επιτελέσουν το έργο τους, την τρομοκρατία του λαού. 

Μέρες τώρα μιλάμε για τη χθεσινή προβοκάτσια. Μέρες το φωνάζουμε πως η κυβέρνηση έχει πεθάνει από καιρό και πρέπει να εκδιωχθεί από το τιμόνι της χώρας μας. Την χαριστική βολή, τους την έριξαν πριν από λίγες μέρες οι σύμμαχοί τους, οι ευρωπαϊκές κατουρημένες ποδιές που φιλούσε όλα αυτά τα χρόνια ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο. Κι όμως αυτοί οι πολιτικοί συνεχίζουν να κυβερνούν, προκαλώντας μεγαλύτερο τρόμο στην ελληνική κοινωνία για να την κρατάει σκυφτή και γονατισμένη μέχρι να ολοκληρώσουν την καταστροφή τους. 

Η τρομοκρατία στον ελληνικό λαό δημιουργείται μέσα από απαγορεύσεις, από προβοκάτσιες κι από ξεφτιλισμένα ιδιωτικά κανάλια, τα οποία μάχονται μεταξύ τους για το πιο θα γίνει περισσότερο μισητό στον μέσο σκεπτόμενο Έλληνα. Τα πρωτεία πλέον τα έχει ο ΑΝΤ1 μιας και το Mega έχει ξοφλήσει με τα υπέρογκα χρέη που το βαραίνουν (ούτε η ακροδεξιά κυβέρνηση δε μπορεί να το προστατεύσει πια), σε αντίθεση με τον ΣΚΑΪ, ο οποίος τον τελευταίο καιρό προσπαθεί να κρατήσει μία πιο μετριοπαθής στάση, έχοντας αντιληφθεί την αλλαγή που έρχεται.

Όλοι περιμέναμε πως τα όργανα καταστολής, οι ρουφιάνοι ασφαλίτες και τα ούγκανα με την πολεμική στολή θα βάλουν τα δυνατά τους για να κάψουν την Αθήνα. Ευτυχώς ξύπνησε ο λαός και βρήκε έναν έξυπνο τρόπο αντιμετώπισης της απάνθρωπης αστυνομοκρατίας, την οποία ζούμε από τις φωτιές της Marfin μέχρι σήμερα. Όπλο του Έλληνα αγωνιζόμενου πολίτη είναι πλέον η κάμερα. Μέχρι σήμερα είχαμε τις προφορικές μαρτυρίες τις οποίες η αστυνομία με μεγάλη ευκολία και με τη βοήθεια των συστημικών μέσων ενημέρωσης, διέψευδε. Όμως ο ερασιτεχνικός φακός τους ξεγύμνωσε. Αλήτες μπάτσοι κουκουλοφόροι έκαναν βόλτες μέσα στον κόσμο. Οι ίδιοι έσπαγαν κι έκαιγαν την Σταδίου στο ύψος του Οφθαλμιατρείου υπό την προστασία των ματατζήδων την ώρα που η περιοχή ήταν άδεια από κόσμο. Οι ίδιοι ανεβοκατέβαιναν την Στουρνάρη κι έλεγχαν την Τοσίτσα, την ώρα που τα όργανα καταστολής πολιορκούσαν τον κόσμο στην πλατεία των Εξαρχείων. Οι ίδιοι έκαψαν αυτή τη φορά το περίπτερο στο οποίο είχαν κάνει πλιάτσικο με τα νερά πριν από λίγο καιρό. Ευτυχώς οι κάμερες κατέγραψαν τις χθεσινές τους αυθαιρεσίες. Χθες πέθανε και η τελευταία υπόνοια της υποτιθέμενης Ελληνικής Δημοκρατίας. Δεν έχουν πλέον άλλοθι για να καλύψουν τα καμώματά τους. 

Από την άλλη τα προπαγανδιστικά κανάλια πέφτουν από την μία γκάφα στην άλλη με αποκορύφωμα την είδηση από το Mega πως τη φωτιά στα Ζάρα της Θεσσαλονίκης, την έσβησαν υπάλληλοι του καταστήματος ενώ στον φακό φαίνεται ξεκάθαρα πως άνθρωποι από την πορεία βοήθησαν στη κατάσβεση της φωτιάς και στην γρήγορη απομάκρυνση των υπαλλήλων και των πελατών. Φακός του ίδιου καναλιού κατέγραψε έναν αλήτη μπάτσο να βάζει βόμβες μολότοφ σε σακίδιο συλληφθέντα. Έχουν πανικοβληθεί πλέον και τα παπαγαλάκια...

Τον πρώτο καιρό που ξεκίνησαν αυτά τα γεγονότα στους δρόμους της Αθήνας, ο Σαμαράς είχε πει πως θα τραβήξει τις κουκούλες αυτών των καθαρμάτων. Λόγια του αέρα διότι ξέρει πολύ καλά πως πίσω από αυτές τις κουκούλες κρύβεται ο ίδιος. 

Η κοινωνία μας κατρακυλάει όλο και περισσότερο διότι ο Σαμαράς είναι το παρακράτος που δολοφονεί νέους, που καίει ανθρώπους σε τράπεζες και καταστρέφει το ιστορικό τρίγωνο της πρωτεύουσας και τα κέντρα των άλλων πόλεων της Ελλάδος. 

Σήμερα οφείλουμε να μαζευτούμε πάλι στο Σύνταγμα για να τους δείξουμε πως δεν τρομοκρατηθήκαμε από τις χθεσινές τους προβοκάτσιες. Ούτε κατάφεραν να στρέψουν την προσοχή μας μακριά από την ψήφιση του προϋπολογισμού που θα πραγματοποιηθεί απόψε. Το απόγευμα πρέπει να μαζευτούμε στους δρόμους και να απαιτήσουμε απαντήσεις και την τιμωρία των προβοκατόρων. Η απάθεια μας τους δίνει δύναμη και χρόνο. Αν μελετήσουμε την νεώτερη Ιστορία μας θα διαπιστώσουμε πως η ατιμωρησία των δοσιλόγων, των γερμανοτσολιάδων και των χιτών, οδήγησε στην ύπαρξη απογόνων αυτών των υπανθρώπων. Ήταν οι βασανιστές της χούντας και οι σημερινοί ματατζήδες, οι ρουφιάνοι ασφαλίτες και η ομάδα ΔΙΑΣ. Τα όργανα καταστολής του φασίστα πρωθυπουργού μας.

Η πολιτική του Σαμαρά είναι αυτή που ανάγκασε αυτή τη νεαρή γυναίκα να σκύψει έντρομη πάνω από το καροτσάκι για να προστατεύσει το παιδί της. 

Απ' τον Σκόμπι στην Τρόικα

Ενώ η μάχη της Αθήνας μαίνονταν 70 χρόνια πριν, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ έγραφε σε ένα τηλεγράφημά του προς τον Άγγλο στρατηγό Σκόμπι: «Μη διστάζετε, πάντως, να ενεργείτε σαν να βρίσκεστε σε κατεχόμενη πόλη όπου έχει ξεσπάσει τοπική εξέγερση».
Σήμερα δεν υπάρχουν τηλεγραφήματα για αυτές τις δουλειές αλλά mail. Πρόσφατα η δημοσιότητα κατακλύστηκε από φήμες και αποκαλύψεις για τα μηνύματα των δανειστών, ενώ και ο Ευ. Βενιζέλος, αστειευόμενος μετά τη χθεσινή του συνάντηση με τον Α. Σαμαρά, δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι θα απαντήσει με SMS και όχι με mail στην τρόικα.
Πολλές φορές οι συγκρίσεις της σημερινής κατάστασης στην Ελλάδα με χώρες που τελούν υπό κατοχή ή δικτατορία συναντούν αντιδράσεις και κατηγορούνται ως υπερβολικές, δραματικές ή παραπλανητικές.
Ποια είναι, όμως, η γραμμή των διεθνών επικυρίαρχων απέναντι στην Ελλάδα και πώς αντιδρά η ντόπια ελίτ; Όσα συμβαίνουν θα μπορούσαν να περιγραφούν και με τρεις λέξεις που ηχούν παρόμοια: Δόλος, δούλεμα και δουλεία.
Είναι σίγουρο ότι δεν είναι οικονομική η αιτία των πρωτοφανών πιέσεων της τρόικας. Ο δόλος είναι δεδομένος και τα κίνητρα είναι πολιτικά και σχετίζονται με την ανάγκη να συνετιστεί για μια φορά ακόμα το πειραματόζωο. Αποδέκτες των μηνυμάτων δεν είναι μόνο η αντιπολίτευση και ο ελληνικός λαός αλλά και όλοι οι «άτακτοι»της Ευρώπης.
Την ίδια στιγμή, το δούλεμα στο εσωτερικό συνεχίζεται, αφού, κόντρα σε όσα πραγματικά συμβαίνουν, το παραμύθι για το τέλος της μνημονιακής εποχής επαναλαμβάνεται, έστω και με την παραδοχή ότι θα χρειαστεί μια “τεχνική παράταση”.
Η λέξη, όμως, που περιγράφει καλύτερα όσα συμβαίνουν δεν είναι άλλη από τη δουλεία. Γιατί μόνο με τυραννία και δουλεία μοιάζει η κατάσταση που επιφυλάσσουν για τη χώρα, ετοιμάζοντας νέα δεσμά για να παγιδεύσουν όχι μόνο, και όχι τόσο, τη σημερινή κυβέρνηση αλλά κάθε μελλοντική που θα είχε την ελάχιστη πρόθεση να συγκρουστεί με την κυριαρχία τους.
«Συμπεριφερθείτε σαν να βρίσκεστε σε αποικία, σε κατεχόμενη χώρα». Αυτή την εντολή μοιάζουν να έχουν δώσει στα κλιμάκια συμβούλων, τεχνοκρατών και διαπραγματευτών, οι Ευρωπαίοι προϊστάμενοι. Μόνο έτσι εξηγείται η στάση τους απέναντι στο ντόπιο προσωπικό που ακόμα κι αυτό εκφράζει πλέον απορίες και δυσαρέσκεια.
Εδώ όμως προκύπτει ένα ερώτημα για το τι στάση θα κρατήσει κανείς. Η μία επιλογή είναι να θεωρήσει ότι όσα συμβαίνουν με τους δανειστές δεν είναι και τόσο τραγικά αλλά τα δραματοποιεί η κυβέρνηση. Να μην αναγνωρίσει την τυραννία που διαιωνίζεται και να εξαντληθεί στην εσωτερική πόλωση απέναντι στους εγχώριους διαχειριστές.
Η δεύτερη επιλογή είναι να βάλει στο στόχαστρο ακριβώς την τροϊκανή τυραννία και να οικοδομήσει κάθε συμμαχία που χρειάζεται όχι για τα επόμενα κοινοβουλευτικά επεισόδια, αλλά για μια πραγματική αντιπαράθεση που μόνο ο ίδιος ο λαός μπορεί να τη δώσει, ώστε οι πόλεις του και η χώρα του να πάψουν να αντιμετωπίζονται σαν αποικίες υπό κατοχή.

Πηγή: http://www.e-dromos.gr/editorial240/

Τρέμω για τη χώρα μου

της Άννας Δαμιανίδη

Στις κλασικές τουριστικές περιηγήσεις, τουλάχιστον σε χώρες ευρωπαϊκές, περιλαμβάνεται συνήθως μια επίσκεψη σε κελιά, μπουντρούμια, αίθουσες βασανιστηρίων και άλλα παρεμφερή. Τα μέρη αυτά για κάποιο λόγο είναι πολύ δημοφιλή σε παιδιά και εφήβους, κι όποιος έχει κάνει τον τουρίστα μια φορά στη ζωή του σίγουρα θα έχει επισκεφτεί κάτι παρόμοιο. Στη Βενετία οπωσδήποτε περνάς τη Γέφυρα των Στεναγμών, και σε πολλές παλιές πόλεις διατηρούνται ακόμα σε πλατείες ή γωνίες κάτι σάπια ξύλα όπου έβαζαν τα χέρια και τα πόδια των καταδίκων και τους ακινητοποιούσαν για ώρες ή για μέρες. Η ανθρώπινη ευρηματικότητα για τιμωρίες, με δυο λόγια, επιδεικνύεται σαν κομμάτι της ιστορίας αυτής της Γηραιάς Ηπείρου που πάντα, ακαταμάχητα, προσελκύει νέους απ’ όλον τον κόσμο.
Στην Ελλάδα δεν ξέρω τέτοιο μέρος, και νομίζω λείπει πολύ. Με έναν τροχό μαρτυρίου στη μέση μιας πλατείας ίσως είναι κανείς εξοικειωμένος με το παρελθόν του τόπου του, τα στάδια που πέρασε η πολιτική εξουσία και η συνείδηση συμμετοχής σ’ αυτήν. Ισως, πάντα ίσως, αντιλαμβάνεται καλύτερα τους αιώνες που πέρασαν, τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στον πολίτη του 21ου αιώνα και του υπηκόου ενός καθεστώτος της εποχής που οι άνθρωποι βασανίζονταν δημόσια, εκτελούνταν και γενικά πάθαιναν διάφορα τρομερά προς τέρψη του κοινού και παραδειγματισμό. Μπορεί, αλλά πάλι δεν είναι σίγουρο, τέτοια εκθέματα που θυμίζουν τους αιώνες που πέρασαν, να συγκρατούν συζητήσεις που συνέχεια επανέρχονται γύρω από τις κατακτήσεις της δημοκρατίας, γύρω από την πρόοδο της εγκληματολογίας, γύρω από την εξέλιξη των νόμων.
Να μη χρειάζεται κάθε φορά που συζητάμε για την εφαρμογή των νόμων, και δη των προοδευτικών νόμων, στην αντιμετώπιση των εγκληματιών να ακούμε ξανά και ξανά τις ίδιες σοφίες για το πόσο σπουδαίοι θα ήμασταν αν είχαμε ακόμα θανατική ποινή, αν γίνονταν δημόσιοι ακρωτηριασμοί, και τι καλό πράγμα είναι η αυτοδικία. Να μη χρειαζόταν να υπερασπιζόμαστε διαρκώς τα αυτονόητα για την επιλογή της ελληνικής πολιτείας, που ακολουθεί τις δύσκολες, τις αργές και επίπονες επιλογές των αδερφών Ευρωπαίων, να μην τιμωρεί τους καταδίκους αλλά να σωφρονίζει. Αρέσει-δεν αρέσει, αυτό έχουμε αποφασίσει, αυτή τη δύσκολη πρόκληση έχουν ν’ αντιμετωπίζουν οι λειτουργοί, κι αν δεν τα καταφέρνουν καλά, δεν σημαίνει ότι πρέπει να το δεχτούμε και να υποχωρήσουμε από το διαρκές αίτημα για την εφαρμογή της.
Δεν μπορώ δηλαδή στη συζήτηση για τα δικαιώματα του κρατούμενου Ρωμανού να συζητάω για το αν έχει μετανιώσει αυτός, για το αν είναι καλές οι σπουδές στα ΤΕΙ ή τι είναι οι φυλακές τύπου Γ. Θέλω να ξέρω αν έχει μετανιώσει η ελληνική πολιτεία για τις βασικές της επιλογές περί σωφρονισμού, κι αν σκοπεύει να γυρίσει σιγά σιγά στον Μεσαίωνα, ικανοποιώντας τις πρωτόγονες αιμοβόρικες διαθέσεις που εκδηλώνονται ασυγκράτητα γύρω μας. Ανησυχώ πολύ για τον κρατούμενο, επειδή τρέμω για τη χώρα μου.

Φωτογραφία: Η ταράτσα της οδού Μπουμπουλίνας
Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

«Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα»

Πριν από λίγη ώρα βγήκε απόφαση των αρχών πως θα απαγορευθεί για το επόμενο τριήμερο κάθε πορεία και κάθε συγκέντρωση στο κέντρο της πρωτεύουσας. Η απαγόρευση αυτή τυχαίνει να συμπέσει ημερολογιακά κοντά με μία άλλη απαγόρευση που δόθηκε πριν από 70 χρόνια, με εντολή των Βρετανών (ο Σαμαράς δεν είχε γεννηθεί ακόμη). Παρά την απαγόρευση, ο κόσμος συγκεντρώθηκε στην πλατεία Συντάγματος. Πολλοί αναφέρουν για 600.000 κόσμο (σε αντίθεση με σήμερα που οι λίγες χιλιάδες διαδηλωτών θεωρείται επιτυχία). Η ειρηνική συγκέντρωση δυστυχώς βάφτηκε στο αίμα με εντολή του Άγγελου Έβερτ (είπαμε ο Σαμαράς δεν είχε γεννηθεί ακόμα). Η υπάνθρωπη φύση των φασιστών φάνηκε όταν πυροβόλησαν ξανά το άμαχο πλήθος, την ώρα που ο κόσμος επέστρεφε για να μαζέψει τους νεκρούς και να περιθάλψει τους τραυματίες. Αντίστοιχα καθάρματα υπάρχουν και σήμερα τόσο στη πολιτική ζωή όσο και στην καθημερινότητά μας και φυσικά στα σώματα καταστολής, συγκεκριμένα στους διψασμένους ματατζήδες και στους μοτοσυκλετιστές της ΔΙΑΣ.
Το πλήθος όμως δεν έφυγε από το πεδίο βολής των προδοτών, πρώην συνεργατών των ναζί (και νυν των Βρετανών τότε). Επέστρεψαν στους νεκρούς, τους σήκωσαν κι άφησαν σε κάθε λίμνη αίματος από έναν πρόχειρο σταυρό. Κάποιες κοπέλες μάλιστα μάζεψαν το αίμα σε κεσεδάκια. Ο λόγος που το έκαναν έγινε κατανοητός μία μέρα μετά
Το ΕΑΜ συνέχισε την απεργία και την δεύτερη μέρα η οποία άγγιξε το 100% στις 4 Δεκεμβρίου. Κανένα εργοστάσιο δεν κινήθηκε, κανένα μαγαζί δεν άνοιξε. Ο λαός της Αθήνας και του Πειραιά, σε μια συγκλονιστική ατμόσφαιρα πένθους και μαχητικότητας, συνόδευσε τους ηρωικούς νεκρούς του της προηγούμενης μέρας στο Α’ νεκροταφείο.
Η νεκρώσιμη ακολουθία έγινε στη Μητρόπολη. Από κει η νεκρική πομπή κατευθύνθηκε στο Σύνταγμα. Τα φέρετρα παρατάχθηκαν σε μια γραμμή, εκεί όπου τα θύματα των πυροβολισμών της Κυριακής είχαν πέσει. Όλοι γονάτισαν σε σιωπηλή προσευχή. Μερικοί κρατούσαν πανό γραμμένα με το αίμα των θανάτων. Ένα που βρισκόταν στην κορυφή της πομπής, έγραφε: «όταν ο λαός είναι αντιμέτωπος με τον κίνδυνο της τυραννίας πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στις αλυσίδες και τα όπλα». Ήταν πιτσιλισμένο με αίμα.
Το αίμα των νεκρών της προηγούμενης μέρας...

Προτιμώ να σταματήσω την αφήγηση εδώ διότι η συνέχειά της αποδεικνύει για μία ακόμη φορά την σαπίλα που έχουν μέσα τους τα φασιστοειδή αυτού του τόπου. Όμως σκοπός μου δεν είναι να επιβεβαιώσω για μία ακόμη φορά την αλητεία αυτών των υπανθρώπων. Σκοπός μου είναι να δείξω το θάρρος και την δύναμη που κουβαλάει ο κόσμος μέσα του όταν είναι ενωμένος σαν μία γροθιά και δε φοβάται τον θάνατο. Δυστυχώς σήμερα αυτό το θάρρος έχει εκλείψει και αυτή η δύναμη έχει σβήσει...
Οφείλουμε όμως να γνωρίζουμε το παρελθόν. Μ' αυτήν την γνώση μπορούμε να διακρίνουμε τους σημερινούς προδότες, τους σημερινούς "Χίτες" και τους σημερινούς ταγματασφαλίτες. Αυτούς πρέπει να κυνηγήσουμε. Αυτούς πρέπει να νικήσουμε. Το χρωστάμε στους αδικοχαμένους συντρόφους όλων αυτών των χρόνων. 

Τα Δεκεμβριανά

του Ροβήρου Μανθούλη

Όταν έρχεται ο Δεκέμβρης αποφεύγω να περνάω από την Πλατεία Συντάγματος. Ήμουν μπροστά στο Ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας την 3η του Δεκέμβρη 1944 όταν έγινε η γιγαντιαία συγκέντρωση-διαμαρτυρία για την αγγλική επέμβαση στις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα. Οι Άγγλοι είχαν ζητήσει τον άνευ όρων αφοπλισμό του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Το ίδιο είχαν ζητήσει και οι Σοβιετικοί! Μέσω του Συνταγματάρχη Ποπόφ. Tον οποίο φρόντισαν οι Άγγλοι να έρθει στην Ελλάδα για να πείθει κάθε τόσο το ΕΑΜ να αποδέχεται τις υποδείξεις του Τσόρτσιλ. Πώς το ξέρουμε; Όταν το ΕΑΜ αρνήθηκε να μετάσχει στην κυβέρνηση "ἑθνικής ενότητας" του Γ. Παπανδρέου, φτάνει στο αεροδρόμιο της Νεράιδας, στο βουνό (με αγγλικό αεροπλάνο!) ο Γκριγκόρι Ποπόφ με 6 ακόμα σοβιετικούς αξιωματικούς (28/7/44). Την ίδια μέρα (!) διαβάζουμε στο τηλεγράφημα που ανακάλυψα δημοσιευμένο στους (καλά πληροφορημένους) ΤΙMES του Λονδίνου (28/7/44) και ενσωμάτωσα στην ταινία μου για τον Εμφύλιο: Οι Σοβιετικοί έστειλαν σήμερα αποστολή στο Βουνό για να πείσει τους αδιόρθωτους εξτρεμιστές να μπουν στην Κυβέρνηση της Μέσης Ανατολής.
Σε 3 μέρες το ΕΑΜ είχε μπει στην κυβέρνηση Παπανδρέου! (Επίσημη ανακοίνωση στις 17/8/44). Και φτάνουμε στην παραίτηση και στη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, στην οποία είχα πάρει μέρος. Πίσω μου, σ' ένα μπαλκόνι του ξενοδοχείου, είχαν ξεμυτίσει οι Σοβιετικοί αξιωματικοί με τον Ποπόφ. Ο οποίος Ποπόφ θα είναι παρών σε όλες τις πολιτικές διαπραγματεύσεις, αν κρίνουμε από τις φωτογραφίες. Τον είδα ακόμα και στις συναντήσεις του Τσόρτσιλ όταν ήρθε τα Χριστούγεννα και στις συνομιλίες για τη Συμφωνία της Βάρκιζας τον επόμενο Φλεβάρη. Εκείνη τη μέρα στο μπαλκόνι έμοιαζε ανήσυχος. Εμφύλιος ή αφοπλισμός του ΕΛΑΣ; Την απάντηση έδωσαν καμιά πενηνταριά πυροβολισμοί και οι νεκροί που ξαπλώθηκαν μπροστά μας. Τον Αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, που δεν πέτυχαν οι Γερμανοί, θα τον πετύχουν σε λίγο οι Άγγλοι! Με τους αγγλόφιλους πυροβολισμούς της Πλατείας Συντάγματος. Ήταν έμπνευση του επικεφαλής των άγγλων πρακτόρων στην Ελλάδα; Δηλαδή του Γουντχάους; Λέγεται ότι την πρώτη σφαίρα την έριξε άγγλος σκοπευτής από τη Διεύθυνση Αστυνομίας, που τότε ήταν γωνία Βασιλίσσης Σοφίας και Πανεπιστημίου. Οι Αστυνομικοί στη ταράτσα της (σημερινής) Βουλής φοβήθηκαν πως θα υποστούν επίθεση και άρχισαν να πυροβολούν κι΄αυτοί.
Μια άλλη εκδοχή αναφέρεται στο (έξοχο πράγματι) αγγλικό ντοκιμαντέρ του καναλιού Channel 4: Όταν οι αστυνομικοί πυροβόλησαν στο ψαχνό, έτρεξε ο Φρανκ Πέρσονικ, ο άγγλος εκπαιδευτής της Αστυνομίας Πόλεων, τους σήκωσε τα όπλα προς τον ουρανό λέγοντας ότι η εντολή ήταν να πυροβολήσουν προς τα πάνω για εκφοβισμό.
Θα έπρεπε να είχαμε ρωτήσει τους αστυνομικούς που πυροβόλησαν για να μάθουμε την αλήθεια!. Αντιγράφω από "Το Ημερολόγιό (μου) του Εμφυλίου Διχασμού" (σελ. 212-218, Έκδόσεις Καστανιώτη) τα βασικά γεγονότα εκείνων των ημερών.
7 Νοέμβρη: Τηλεγράφημα του Τσόρτσιλ στον Ήντεν (υπουργό εξωτερικών): "Περιμένω σύγκρουση με το ΕΑΜ και δεν πρέπει να την αποφύγουμε, αρκεί να διαλέξουμε καλά το έδαφος".
17 Νοέμβρη: Απόφαση του Π.Γ. του ΚΚΕ: "Η σύγκρουση με τους Άγγλους είναι αναπόφευκτη".
30 Νοέμβρη: Ο Ριζοσπάστης δημοσιεύει πρωτοσέλιδο άρθρο προς τιμήν του Τσόρτσιλ ο οποίος γιορτάζει την 70τή επέτειο των γενεθλίων του! (3 μέρες πριν από το αιματοκύλισμα της Πλατείας Συντάγματος...).
1 Δεκέμβρη: Ο Στρατηγός Σκόμπι ζητάει τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ. Οι υπουργοί του ΕΑΜ παραιτούνται. Κηρύσσεται γενική απεργία. Η Αθήνα θα μείνει χωρίς συγκοινωνίες, χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς τρόφιμα, χωρίς ραδιόφωνο και χωρίς εφημερίδες, επί ένα μήνα, μέχρι το τέλος των εχθροπραξιών.
3 Δεκέμβρη: Ειρηνική συγκέντρωση διαμαρτυρίας του ΕΑΜ. Πάνω από 600.000 διαδηλωτές. 30 περίπου νεκροί από τους πυροβολισμούς. Ο κόσμος ψάλλει το "πέσατε θύματα αδέλφια εσεἰς".
5 Δεκέμβρη: Η κηδεία των θυμάτων. Την ακολουθώ, με 300.000 Αθηναίους. Στη διαδρομή, Άγγλοι στρατιώτες, με το δάχτυλο στη σκανδάλη, μας απειλούν και μας βρίζουν. Ο Εφεδρικός ΕΛΑΣ αφοπλίζει μερικά αστυνομικά τμήματα.
10 Δεκέμβρη: Επίθεση των Άγγλων, της ελληνικής ταξιαρχίας της Μέσης Ανατολής και των κατοχικών Ταγμάτων Ασφαλείας (που άφησαν τις γερμανικές στολές και ντύθηκαν με αγγλικές).
Ο ΕΛΑΣ καταλαμβάνει τις Φυλακές Αβέρωφ, στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, απέναντι από το σπίτι μου. Την επομένη μας πολυβολεί η αγγλική αεροπορία. Χτυπήθηκε το κρεβάτι μου όταν εγώ ήμουν στην κουζίνα! Ένας άγγλος κατάσκοπος, ονόματι Βάος, είχε δώσει την λανθασμένη πληροφορία ότι οι Ελασίτες είχαν στρατοπεδεύσει όχι στις φυλακές αλλά στα γύρω σπίτια! Τον συνάντησα κατά σύμπτωση έξι μήνες μετά, δάσκαλο του Ζίου Ζίτσου, στον Πανελλήνιο Αθλητικό Σύλλογο και μου ζήτησε συγνώμη! Τι να του πεις... Όταν 45 παλληκάρια της Νέας Δημοκρατίας έκαναν πρόσφατα επερώτηση στη Βουλή κατηγορώντας με για ψευδή πληροφόρηση: "Ποτέ δεν βομβάρδισε η ΡΑΦ την Αθήνα"! Τι να τους πεις... Δεν είδαν τον Ήντεν στην ταράτσα της Βρετανικής Πρεσβείας να κοιτάζει με κιάλια τους βομβαρδισμούς;...
Πώς φτάσαμε στα Δεκεμβριανά; Προνοητικοί οι Εγγλέζοι, μόλις είδαν την ίδρυση του ΕΑΜ - το 1941- παέδωσαν στον Ζέρβα ένα τσουβάλι λίρες και τον έστειλαν στην Ήπειρο. Και τον εξόπλισαν με ρίψεις πολεμοφοδίων και άγγλων πρακτόρων. Ο τελευταίος ήταν ο Γουντχάουζ ή Κρις της ΜΙ6. Του οποίου βρήκα το ακόλουθο τηλεγράφημα, όταν έψαχνα τα αρχεία της Αγγλικής Αποστολής στο King's College: Παράκληση να πείτε στο BBC να μην αναφέρει πουθενά τον ΕΛΑΣ σαν αντιστασιακή οργάνωση, αλλά μόνο τον Ζέρβα και τον ΕΔΕΣ.
Ο ίδιος, στο αγγλικό ντοκιμαντέρ "Ο Κρυφός Πόλεμος" μας λέει: Δεν έχω καμιά αμφιβολία. Αν ο ΕΛΑΣ κατελάμβανε την Αθήνα θα ήταν πολύ δύσκολο στους Άγγλους να επιστρέψουν στην Ελλάδα χωρίς να έχουν να αντιμετωπίσουν σοβαρή αντίσταση.
Πολλές φωνές διαμαρτυρήθηκαν βέβαια στην βρετανική Βουλή για τον τρόπο με τον οποίο ο Τσόρτσιλ χειρίστηκε τα Δεκεμβριανά. Ο Τσόρτσιλ απάντησε: Η Ελλάδα κινδύνευε να γίνει κράτος τροτσκιστικό!
Δεν θυμάμαι να διαμαρτυρήθηκε κανείς όταν αποσύρθηκε η ταινία "Κρυφός Πόλεμος" (της βρετανικής τηλεόρασης Channel 4) και καταστράφηκαν οι κόπιες. Εκτός από μία.

Καλός κόκκινος μήνας...

Μπορεί για κάποιους το κόκκινο του Δεκεμβρίου να συμβολίζει τις χριστουγεννιάτικες μέρες που κάνουν την εμφάνισή τους από τέλη Νοέμβρη, όμως για μερικούς ο μήνας αυτός συμβολίζει μία σκοτεινή περίοδο της νεώτερης ελληνικής Ιστορίας. Πάνε 70 χρόνια που η Αθήνα έζησε τα γνωστά σε όλους μας "δεκεμβριανά".

Αν κι έχουν περάσει εφτά δεκαετίες, η συγκεκριμένη περίοδος κρύβει αρκετές πτυχές, οι οποίες δε διδάσκονται στα ελληνικά σχολεία την ώρα που σε ψαγμένα βιβλιοπωλεία μπορεί ο καθένας βρει μία πλούσια βιβλιογραφία εκείνης της περιόδου. Δυστυχώς όμως η άγνοια απωθεί τους ανθρώπους να αναζητήσουν κάτω από τη σκόνη του χρόνου τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στο κέντρο της Αθήνας, στο Κουκάκι, στο Δουργούτι, στον Νέο Κόσμο και στον λόφο του Φιλοπάππου αλλά και σε άλλα σημεία της πρωτεύουσας, τον Δεκέμβριο του 1944. 

Μετά από εβδομήντα χρόνια οφείλουμε να γνωρίζουμε τα γεγονότα εκείνης της εποχής. Οφείλουμε να μάθουμε τους πρωταγωνιστές των γεγονότων και τον ρόλο τους στις εξελίξεις, διότι έχουν βαφτιστεί στα σχολικά βιβλία ως ήρωες και πατριώτες, ενώ στη πραγματικότητα ξεπούλησαν τη χώρα και τον λαό της στους Βρετανούς για να κερδίσουν την εξουσία, προσπαθώντας με ύπουλους τρόπους να σβήσουν το δίκαιο αίτημα της λαοκρατίας. 

Η προδοσία του Παπανδρέου και του Ράλλη, ξεχάστηκε με το τέλος του εμφυλίου πολέμου και στα περίεργα πολιτικά χρόνια που ακολούθησαν τις επόμενες δεκαετίες. Η στάση τους πέρασε στη λήθη των Νεοελλήνων με αποτέλεσμα σήμερα τον Γεώργιο Παπανδρέου να τον συνδυάζουμε μόνο με την ανύψωση της ελληνικής σημαίας στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης. 

Αυτό με φοβίζει πολύ διότι η περίοδος που μας χωρίζει με εκείνα τα χρόνια δεν είναι μεγάλη. Κάποιοι πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου είναι ακόμη ζωντανοί. Όμως η Ιστορία είναι παραποιημένη. Κι εκεί είναι που έρχονται στο μυαλό μου τα γελοία λόγια του μπουμπούκου, ο οποίος είχε πει κάποτε με περηφάνια πως στο μέλλον θα υπάρχει μία λεωφόρος στο όνομα του Στουρνάρα η οποία θα καταλήγει στην κεντρική πλατεία του Αντώνη Σαμαρά κι ο ίδιος ευελπιστεί να υπάρχει μία πάροδος στο όνομά του, ως σωτήρες αυτού του τόπου. Μπορεί τώρα να μας ακούγονται αστεία αλλά η ίδια η Ιστορία έτσι όπως αξιοποιείται, γίνεται γελοία. Δε θα είναι απίθανο λοιπόν στο μέλλον να υπάρχουν αυτοί οι δρόμοι διότι οι νέες γενιές δε θα γνωρίζουν την προδοσία και τη φασιστική φύση των σημερινών πολιτικών προσώπων, διότι το ίδιο το σύστημα θα τους έχει κατοχυρώσει ως ηρωικούς κυβερνήτες της χώρας σε μία δύσκολη περίοδο. 

Είναι χρέος μας λοιπόν να βυθιστούμε στην Ιστορία για να μάθουμε τα λάθη του παρελθόντος μας, τα οποία θα μας κάνουν πιο δυνατούς για τις δυσκολίες που θα βρούμε μπροστά μας τον επόμενο καιρό. 

Ας αφιερώσουμε λοιπόν αυτόν τον μήνα στα Δεκεμβριανά του 1944. 

Ας κάνουμε μία αρχή με χρώμα κόκκινο!

Ας κλείσουμε αυτή τη χρονιά με αισιοδοξία...

Η μιζέρια της ηττοπάθειας κυριαρχεί...

Η επιβεβαίωση ορισμένων απόψεων που έχω, το μόνο που κάνει είναι να ενισχύει τον εγωισμό μου. Μέσα μου ακούγεται δυνατά η φράση "καλά τα λεγα" αλλά από κει και πέρα τίποτα. Ένα κενό. Ο εγωισμός ξεφουσκώνει και το γυμνό μου "εγώ" περιφέρεται από το υπνοδωμάτιο στο σαλόνι κι από τον καναπέ στη τουαλέτα για να σκοτώσει τον πολύτιμό του χρόνο, βλέποντάς τον να περνάει χωρίς αξιοποίηση.
Είναι τότε που έρχονται εκείνες οι στιγμές που βαριέμαι να γράψω. Νιώθω ανούσια πλέον τη χρήση του πληκτρολογίου διότι δε φέρει κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Η πρόσκαιρη εγωιστική επιβεβαίωση δε βοηθάει πουθενά. Και η επόμενη μέρα θα με βρει πάλι στον καναπέ να βρίζω τους φασίστες και να καταριέμαι ένα σύστημα που έχει σκοτώσει τα όνειρά μου, την ώρα που άλλοι άνθρωποι με πιο ουσιώδεις κινήσεις περνάνε το μήνυμά τους σε χιλιάδες ανθρώπους οι οποίοι αναζητούν ένα μπροστάρη για να καλύψουν την ευθυνοφοβία τους. Η πολύ δημοκρατία που μας προσφέρεται στο διαδίκτυο μας έχει μετατρέψει σε επαναστάτες του καναπέ κι όχι σε αγωνιστές του δρόμου. Ξεσπάμε σε κοινωνικά φόρουμ κι έπειτα επαναπαυόμαστε για να χαζέψουμε λίγο στη τηλεόραση πριν κοιμηθούμε το βράδυ.
Αυτή τη κενότητα τη διαπίστωσα χθες το μεσημέρια καθώς διάβαζα τον εξαιρετικό (για μία ακόμη φορά) "Ιό" της Εφημερίδας τον Συντακτών (διαβάστε τον εδώ), ο οποίος αναφερόταν στην φασιστική δράση του Ανδρέα Λοβέρδου απέναντι στις οροθετικές τον Μάιο του 2012. Ποιος θυμάται στις μέρες μας τα συγκεκριμένα θύματα των ακροδεξιών πολιτικών, οι οποίοι εξακολουθούν να μας κυβερνούν μέχρι τώρα; Πόσοι έχουν ξεχάσει τα φοβισμένα βλέμματα αυτών των κοριτσιών, τα οποία έγιναν αποδιοπομπαίοι τράγοι της "προεκλογικής καμπάνιας" του ΠΑ.ΣΟ.Κ; Με την δικιά μας ευθύνη και με την απεριόριστη ανοχή μας τους αφήνουμε να κρατούν το πολιτικό τους πόστο. Το ότι ξεχνάμε όμως τα εγκλήματά τους μας αναγκάζει να νιώθουμε δικαίως το βάρος της συνενοχής. Η αδιαφορία των απάνθρωπων συμπεριφορών τους, τους δίνει το δικαίωμα να σφάξουν αλύπητα κι άλλο κόσμο. Και θα εξακολουθήσουν να το κάνουν. Το πιο εφιαλτικό όμως είναι πως οι συνέπειες των πράξεών τους θα στοιχειώνουν μία μερίδα της κοινωνίας για τα επόμενα χρόνια, υπενθυμίζοντάς μας μέχρι τότε την εφιαλτική περίοδο που βιώνουμε και την απαράδεκτη απραξία μας.
Κάτι αντίστοιχο με τα μελλούμενα συνέβη σήμερα. Πριν δυόμισι χρόνια έγινε το συγκεκριμένο τηλεοπτικό έγκλημα. Ηθικός αυτουργός ήταν ο δολοφόνος Ανδρέας Λοβέρδος. Σήμερα τον έχουμε υπουργό Παιδείας. Οφείλουμε να ξέρουμε σε ποιους αλήτες εμπιστευόμαστε το μέλλον μας. Οφείλουμε να γνωρίζουμε τη δράση τους για να έχουμε πιο καθαρή και πλήρης συνείδηση την επόμενη φορά που θα ψηφίσουμε. Οι σταυροί που θα καταλήξουν σε ένα από τα τρία φασιστικά κόμματα, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και Χρυσή Αυγή, θα προέρχονται από φασίστες, απάνθρωπους και ηλίθιους ψηφοφόρους. Αυτό είναι γεγονός κι αυτούς οφείλουμε να τους ξυπνήσουμε πριν γκρεμιστεί κι άλλο η χώρα μας σ' αυτήν την ατέλειωτη άβυσσο. Συναυτουργοί του εγκλήματος ήταν τα κανάλια που έδειχναν από το πρωί ως το βράδυ τις φωτογραφίες αυτών των κοριτσιών. Τα κανάλια αυτά εξακολουθούμε να τα παρακολουθούμε ως σήμερα...
Ας επανέλθουμε όμως στο θέμα μας. Τα εγκλήματά τους μπορεί να τα ξεχνάμε αλλά ο πόνος που προκάλεσαν αυτοί οι αλήτες, κυνηγάει σιωπηλά μέχρι σήμερα τα θύματά τους. Το μεσημέρι έμαθα από τα social media πως αυτοκτόνησε μία από τις οροθετικές γυναίκες που ξεφτίλισε τότε ο Λοβέρδος για να κερδίσει η ακροδεξιά συγκυβέρνησή του λίγες παραπάνω ψήφους. Πρέπει να φωνάζουμε συνέχεια το όνομα (κι) αυτού του αλήτη όσο ζούμε για να μη ξεχάσουμε τους νεκρούς που έχει αφήσει αυτά τα χρόνια πίσω του αυτός και οι υπόλοιποι ομοϊδεάτες του με την πολιτική τους.
Πρέπει πλέον να τους ξεμπροστιάζουμε. Να μην τους αφήνουμε άλλο να μπουρδολογούν στα τηλεοπτικά κανάλια και να τους στείλουμε σπίτι τους όλους αυτούς τους εγκληματίες. Οφείλουμε να ανήκουμε στην πλειοψηφία των κατοίκων του Ναυπλίου που συγκεντρώθηκαν σήμερα στη κεντρική πλατεία της πόλης για να γιουχάρουν τον ακροδεξιό πρωθυπουργό μας την ώρα που η πουλημένη δημοτική αρχή, ψηφισμένη από τους ίδιους τους κατοίκους της πόλης (να μη ξεχνάμε την ευθύνη της ψήφου) τιμούσε τον τρελαντώνη. Φυσικά τα προπαγανδιστικά κανάλια θα δείξουν μόνο την τελετή που στοίχισε 6.000 ευρώ παρά την οργή του λαού.
Οφείλουμε να τους διώξουμε κλοτσηδόν τώρα που οι ευρωπαίοι "σύμμαχοί" τους, τους γυρίζουν την πλάτη. Η συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ είναι η χειρότερη πολιτική περίοδος. Είναι ένα κεφάλαιο-ντροπή, της σύγχρονης ιστορίας μας και έχουμε την ιστορική ευθύνη να το κλείσουμε με εκκωφαντικό τρόπο, διότι η πράξη μας αυτή πρέπει να ακουστεί μέχρι τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο.
Η κυριαρχία της μίζερης ηττοπάθειας πρέπει να τερματιστεί μαζί με τους ακροδεξιούς...
Δε θέλω να περιφέρομαι άσκοπα στο σπίτι-κελί μου. Δε θέλω να γράφω άλλο άσκοπα.
Θέλω να δράσω. 

Ναυαγοί και ναυάγιο

Γράφει ο Καρτέσιος

Αλήθεια λένε. Δεν υπήρξε κανένα ναυάγιο στη διαπραγμάτευση του Παρισιού, διότι απλώς δεν υπήρξε καμία διαπραγμάτευση. Και δεν υπήρξε καμία διαπραγμάτευση από τη στιγμή που ο Χαρδούβελης ομολογεί ότι «ως χώρα έχουμε ολοκληρώσει το 99% των δεσμεύσεών μας, όμως εκείνοι θέλουν και το 1%». Όταν λοιπόν έχεις ολοκληρώσει το 99% των δεσμεύσεών σου στη Τρόικα, τί ακριβώς έχεις διαπραγματευτεί όλο αυτό το διάστημα που δήθεν διαπραγματεύεσαι; Ποια μνημόνια σκίζεις κάθε μέρα, όταν έχεις ολοκληρώσει το 99% των δεσμεύσεων αυτών των μνημονίων;...
Κι όταν μιλάμε για «δεσμεύσεις» δεν εννοούμε «στιγμιαίες» δεσμεύσεις, αλλά εφ όρου ζωής. Πρόκειται για δεσμεύσεις με όλη την έννοια της λέξης. Δεσμεύουν την κάθε μας μέρα και την κάθε μέρα της κάθε γενιάς που ακολουθεί. Ας δούμε ποιο είναι και αυτό το 1% που επιμένει να ζητά η Τρόικα. Είναι η υπογραφή ενός νέου Μνημονίου, το οποίο όμως –κι εδώ είναι το ενδιαφέρον – δεν αρνείται η σημερινή κυβέρνηση να υπογράψει, απλώς παρακαλά να της δοθεί πίστωση χρόνου ώστε να το υπογράψει μετά την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας.
Σε αυτή την παράταση χρόνου εστιάζεται όλο αυτό που έχουν βαφτίσει «διαπραγμάτευση». Διαπραγματεύονται τον χρόνο που θα είναι ακόμη στην εξουσία. Πρόκειται περί διαπραγμάτευσης καθαρά προσωπικών συμφερόντων του Σαμαρά, του Βενιζέλου και των βουλευτών τους. Αυτό ναι, το δέχομαι. Διαπραγματεύονται όσο μπορούν. Κατά πάσα πιθανότητα θα πάει καλά. Ούτως ή άλλως, ολόκληρο το Σύστημα χρειάζεται χρόνο για να κάψει αποδείξεις απ’ όλα τα σκάνδαλα που δημιούργησε κι απ’ όλες τις συμφορές που συνειδητά έχει προκαλέσει στον τόπο.
Μέχρι τότε το μόνο επιχείρημα της κυβέρνησης θα είναι ότι «φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ». Κι εδώ φαίνεται η τεράστια αχαριστία της κυβέρνησης. Αντί να εκφράσει τις μεγάλες της ευχαριστίες στον ΣΥΡΙΖΑ κάθεται και τον κατηγορεί. Κάθε άλλη κυβέρνηση χώρας σε κατάσταση αντίστοιχη με τη δική μας θα ήταν ευτυχής με έναν ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευσή της. Θα ήταν ευτυχής αν είχε μπασταρδέψει τη λειτουργία της Βουλής σε τόσο μεγάλο βαθμό κι όμως η αντιπολίτευση να τη νομιμοποιούσε με την παρουσία της. Θα ήταν ευτυχής αν είχε καταργήσει τις ψηφοφορίες και τις είχε αντικαταστήσει με παραγωγή νομοθετικών διαταγμάτων και όμως η αντιπολίτευση συνέχιζε να τους «ταράζει στη νομιμότητα».
Κάθε κυβέρνηση θα ήταν ευτυχής αν είχε μία αντιπολίτευση που δε μπορούσε να συσπειρώσει τους πολίτες. Κάθε κυβέρνηση θα ήταν ευτυχής αν είχε μία αντιπολίτευση που πρέσβευε το «διαμαρτύρεστε ησύχως». Η κυβέρνηση αυτή πέρασε ανενόχλητη όποιον νόμο θέλησε, έκανε όποια «μεταρρύθμιση» γούσταρε, παραβίασε το Σύνταγμα όσες φορές θέλησε. Κανέναν δε μπορεί να κατηγορήσει αυτή η κυβέρνηση ότι της στάθηκε εμπόδιο. Είχε απέναντί της μία αντιπολίτευση η οποία απλώς αιτούνταν εκλογών. Είχε απέναντί της συνδικαλιστές wannabe βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που απαξίωσαν κάθε έννοια εργατικού κινήματος. Είχε απέναντί της δημόσιους υπαλλήλους που ποτέ δεν απήργησαν για να μη χάσουν το ημερομίσθιο, αλλά κι επειδή έτσι τους έμαθαν. Είχε απέναντί της εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα που ποτέ δεν απήργησαν για να μη χάσουν τη δουλειά τους. Είχε απέναντί της άνεργους και απολυμένους που ποτέ δεν ξεσηκώθηκαν γιατί δεν είχαν κάτι να διεκδικήσουν. Είχε απέναντί της μία Δικαιοσύνη που αν εξαιρέσουμε ότι έβγαλε παράνομες τις μειώσεις μισθών σε δικαστές και ένστολους, νομιμοποίησε όλες τις άλλες μνημονιακές αποφάσεις της κυβέρνησης. ΠΟΙΟΣ ΕΝΟΧΛΗΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ; ΚΑΝΕΙΣ!
Κι όμως χρωστάει ακόμη 1% στην Τρόικα. Μόνη της το κατάφερε. Κι ας μιλάει για φόβο πολιτικής αστάθειας. Έτσι βαφτίζει τις δημοσκοπήσεις που φέρνουν πρώτο τον ΣΥΡΙΖΑ. Τις δημοσκοπήσεις! Ας τις καταργήσει, λοιπόν. Ας καταργήσει και την πρόθεση. Ας καταργήσει και τον ΣΥΡΙΖΑ. Ποιος θα αντιδράσει; ΚΑΝΕΙΣ! Μόνη της απέτυχε αυτή η κυβέρνηση στα πάντα εκτός από ένα. Στο να υπηρετεί τους δανειστές. Αλλά κι αυτό μάλλον είναι δικό μας κατόρθωμα. Της αντιπολίτευσης, των συνδικάτων, της Δικαιοσύνης και των πολιτών.
Άλλωστε επίσης ο ίδιος ο Χαρδούβελης το ομολόγησε: «Το ΔΝΤ είναι αδιάφορο για το πολιτικό κλίμα στην Ελλάδα. Οι δανειστές δεν κάνουν ούτε βήμα πίσω, αδιαφορώντας ποιος είναι στην εξουσία». Αδιαφορούν πλήρως για το ποιος θα είναι στην κυβέρνηση. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να παραμείνουν στην ίδια αφασία οι ψηφοφόροι. Αυτοί οι ναυαγοί χωρίς ναυάγιο. Μόνοι μας το καταφέραμε κι αυτό.

Πηγή: http://kartesios.com/?cat=28

Έχουν δίκιο οι «επικίνδυνοι»

του Τάσου Παππά

«Η ριζοσπαστική αριστερά έχει δίκιο για το χρέος». Δεν το λένε ο Τσίπρας και ο Ιγκλέσιας του Podemos, το λέει ο βασικός αρθρογράφος των Financial TimesΒόλφανγκ Μίνχαου, που δεν είναι αριστερός ο άνθρωπος, νεοφιλελεύθερος είναι. Εγκαλεί την Κεντροδεξιά και την Κεντροαριστερά επειδή επιτρέπουν στην Ευρώπη να μπει σε οικονομικό χειμώνα παρόμοιο του πυρηνικού (!) και προειδοποιεί τις κατεστημένες δυνάμεις ότι αν δεν αλλάξουν θέση, θα αφήσουν ένα μεγάλο κενό που θα καλυφθεί από κόμματα σαν τον ΣΥΡΙΖΑ και το Podemos, τα οποία χαρακτηρίζει «κόμματα της σκληρής Αριστεράς». Μάλλον σε ώτα μη ακουόντων απευθύνεται.
Τα κεντροδεξιά κόμματα σ’ όλη την Ευρώπη συμπεριφέρονται σαν να μην έχουν συνειδητοποιήσει τον κίνδυνο που διατρέχουν. Ακολουθούν κατά γράμμα τις εντολές της Γερμανίας, η ηγεσία της οποίας (Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες)δεν συζητά ούτε το ενδεχόμενο διαγραφής μέρους του χρέους ούτε όμως και οποιαδήποτε πολιτική που θα αμφισβητούσε το διαβόητο Σύμφωνο Σταθερότητας.
Με ευαγγέλιο τη λιτότητα και με συνεχείς όρκους πίστης στην ελεύθερη αγορά αδιαφορούν για τις συνέπειες των επιλογών τους (φτώχεια, ανεργία, τεράστιες ανισότητες) και για την ενίσχυση των εθνικιστικών και ευρωσκεπτικιστικών ρευμάτων σχεδόν παντού στην Ευρώπη. Από κοντά και η πάλαι ποτέ προστάτιδα των φτωχών και των μεσαίων στρωμάτων σοσιαλδημοκρατία, η παράταξη δηλαδή που δημιούργησε το κοινωνικό κράτος και επέβαλε τη διάχυση των κοινωνικών δικαιωμάτων προς τα κάτω.
Κόμματα που κάποτε είχαν σταθερές σχέσεις με τα συνδικάτα και τους εργαζόμενους, που ήταν το αποκούμπι των απόκληρων και των αποσυνάγωγων, που αγωνίζονταν για να περιορίσουν την ισχύ των πλούσιων (δεν λέμε για τον σοσιαλισμό γιατί απ’ αυτόν έχουν πάρει διαζύγιο εδώ και δεκαετίες), έχουν μετατραπεί σε θλιβερούς κομπάρσους του έργου που έχει ανεβάσει ο νεοφιλελευθερισμός. Δεν είναι πια κόμματα που μάχονται ούτε καν για τον εξανθρωπισμό του καπιταλισμού (το είχαν πετύχει σε μεγάλο βαθμό στην περιοχή της Σκανδιναβίας τη χρυσή 35ετία), αλλά σχηματισμοί που πρακτορεύουν ανενδοίαστα, και, με το αζημίωτο φυσικά, τα συμφέροντα της πιο χυδαίας και άπληστης μερίδας του πολυεθνικού κεφαλαίου.
Το κακό στην όλη υπόθεση είναι ότι με τη μετάλλαξη της σοσιαλδημοκρατίας και την τάση της συντηρητικής παράταξης να υιοθετεί ακροδεξιές λογικές γιατί έτσι νομίζει (ανοήτως) ότι θα κόψει τη φόρα στα νόθα παιδιά της, έχουμε μετατόπιση του κέντρου βάρους προς τα δεξιά. Το καλό είναι ότι με την κατάρρευση των αυταπατών για τον ρόλο των συστημικών κομμάτων γίνεται αυτό που τρέμει ο Μίνχαου: απελευθερώνονται δυνάμεις και αναζητούν την ελπίδα στη ριζοσπαστική Αριστερά.

Πηγή: left.gr

Αμφιλεγόμενη κι επικίνδυνη οργή...

Η κινηματογραφική χρονιά βαίνει προς το τέλος της με μία ακόμη απογοήτευση, αμερικανικής προελεύσεως κι αυτή τη φορά. Χθες αποφάσισα να αφιερώσω για μία ακόμη φορά δύο πολύτιμες ώρες για να "απολαύσω" ένα ακόμη blockbuster. Η ταινία είναι απογοητευτική κι... επικίνδυνη.

Πριν φτάσω στο επικίνδυνο νόημα και τις ύπουλες παγίδες της, θα ήθελα να αναφερθώ στις ερμηνείες και το σενάριο. Για μία ακόμη φορά οι Αμερικανοί το ρίχνουν στο φθηνό μελοδραματισμό. Η προσπάθειά τους είναι υπεράνθρωπη, αυτό το αναγνωρίζω. Οι ίδιοι οι ήρωες όταν προσπαθούν να προσφέρουν λίγο δράμα, αρχίζουν τα κλάματα μήπως και τα δάκρυά τους γίνουν μεταδοτικά στη σκοτεινή αίθουσα. Μάταια όμως. Όσον αφορά όμως τις ερμηνείες, η ταινία είναι γεμάτη από ανούσιους διαλόγους και με επαναλήψεις φράσεων παρόμοιου ύφους με την φωσκολική "Λάμψη" και την "Καλημέρα ζωή". Τέλος μου έκανε άσχημη εντύπωση κάποιες λεπτομέρειες σημαντικές όπως είναι η εξωτερική εμφάνιση των ηρώων σχετικά με την πολεμική κατάσταση στην οποία ζουν, με πιο δυνατό παράδειγμα μία ανατίναξη δύο χειροβομβίδων σε εσωτερικό χώρο, οι οποίες δεν "αγγίζουν" καν τα πτώματα των ηρώων, την ώρα που οι Γερμανοί έσκαγαν σαν μπαλόνια σε κάθε αμερικανική σφαίρα. Όσον αφορά το σενάριο, πιστεύω πως η ταινία έχει ένα αρκετά τραγικό φινάλε, όσο ηρωικό κι αν φανεί στους περισσότερους. Η αλήθεια όμως είναι πως ο μέσος θεατής έχει μάθει να βλέπει ταινίες στυλ Ράμπο, οπότε δε θα του φανεί "παράξενο" το πλάνο με το οποίο κλείνει η ταινία. Επίσης είναι τελείως αβάσιμη και ανόητη μία αντιπολεμική κι ανθρώπινη (υποτίθεται) σκηνή στο τέλος (δεν αναφέρω παραπάνω λεπτομέρειες για να μη χαλάσω την αγωνία σε όσους αποφασίσουν να δουν το έργο).  

Αυτά με την τραγικότητα της ταινίας. Τώρα θα αναφερθώ στους λόγους τους οποίους την θεωρώ άκρως επικίνδυνη. Το βασικό νόημα της ταινίας είναι πως η πολυπόθητη ειρήνη θα ρθει μόνο όταν κάποιος καταφέρει να ξεπαστρέψει ολοκληρωτικά τον εχθρό του. Ο ορισμός της γενοκτονία δηλαδή. 

Η ταινία προσπαθεί να δικαιολογήσει με μεγάλο θράσος την ιμπεριαλιστική δράση των Ηνωμένων Πολιτειών. Το μήνυμα το περνάει ξεκάθαρα. Δεν αφήνει κανένα περιθώριο. Η ανθρωπιά είναι απούσα, ενώ στη ταινία εξυμνείται ο  "αμερικανικός" ηρωισμός σε αντίθεση με τους Γερμανούς που τους παρουσιάζει ως τέρατα. 

Από την άλλη η ταινία είχε σκοπό να περάσει την ωμότητα του πολέμου αλλά πολλές φορές η υπερβολή φέρνει άσχημα αποτελέσματα και ύπουλες παρερμηνείες. Και στη συγκεκριμένη ταινία η υπερβολή ξεπερνάει τα όρια κατά πολύ.

Το μόνο ενδιαφέρον της ταινίας είναι η πολτοποίηση ενός πτώματος από τα τανκς που μπαίνουν σε μία πόλη, διότι μου θύμισε ένα απόσπασμα από το σπουδαίο αντιπολεμικό βιβλίο του Μαλαπάρτε, "Το δέρμα" αλλά είμαι σίγουρος πως είναι μετρημένοι οι Αμερικανοί που έχουν διαβάσει αυτό το βιβλίο. 

Η ταινία είναι απαίσια. Σίγουρα δε θα βαρεθεί κανείς από τα εφέ, τις εκρήξεις και τους διαμελισμούς αλλά από κει και πέρα τίποτα. Ένα μηδέν.

Δε τη συνιστώ σε κανέναν. 

Μια ανατίναξη που ακούστηκε σ΄ όλο το κόσμο

Το κορυφαίο γεγονός της Ελληνικής Εθνικής Αντίστασης του Ελληνικού Λαού στην Νεότερη Ιστορία είναι η Ανατίναξη της Γέφυρας του Γοργοποτάμου, από τις ενωμένες αντιστασιακές οργανώσεις του Ε.Α.Μ και του Ε.Δ.Ε.Σ την νύχτα της 25ης Νοεμβρίου 1942.
Τον Σεπτέμβριο του 1942 Aγγλικό κλιμάκιο με αρχηγό το συνταγματάρχη Μαγερς αποβιβάζεται κρυφά στην Ελλάδα, έρχεται σε επαφή με τις διάφορες αντάρτικες ομάδες και κατορθώνει να συντονίσει τις ενέργειες τους. Αποτέλεσμα του συντονισμού αυτού ήταν η ανατίναξη της Γέφυρας του Γοργοποτάμου.
Στην ανατίναξη έλαβαν μέρος 120 άνδρες του Ε.Α.Μ. , 65 του Ε.Δ.Ε.Σ και 12 Αγγλοι κάτω από την προσωπική καθοδήγηση του Αρη Βελουχιώτη και του Ναπολέοντα Ζέρβα.
Η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου καθυστέρησε για αρκετές εβδομάδες τον ανεφοδιασμό των Γερμανών που μάχονταν στην Αφρική για ένα τουλάχιστον πολύτιμο μήνα, έδωσε το έναυσμα να φουντώσει το αντάρτικο στα βουνά της Ρούμελης, ανύψωσε το ηθικό των Ελλήνων και καταξίωσε τον ένοπλο αγώνα στην συνείδηση των συμμάχων.

Πως έγινε η επιχείρηση

Το δειλινό της 28ης Σεπτεμβρίου 1942 απογειώθηκαν απ' το Aγγλοκρατούμενο Κάιρο τρία αεροπλάνα. Επιβάτες τους δεν ήταν άλλοι παρά 12 Αγγλοι Σαμποτέρ. Στις αποσκευές τους είχαν 150 κιλά εκρηκτικά , ασυρμάτους εφόδια, και τα αλεξίπτωτά τους. Προορισμός τους κάπου στην ορεινή Στερεά Ελλάδα. Αρχηγός της «επιχείρησης Χάρλιγκ» ορίστηκε ο συνταγματάρχης Έντυ Μάγιερ και υπαρχηγός ο ταγματάρχης Κρις Γουντχάουζ. Ανάμεσά τους και ένας Έλληνας, ο Θέμης Μαρίνος. Αντικειμενικός σκοπός της επιχείρησης, η συνεργασία με Έλληνες αντάρτες για την ανατίναξη μιας εκ των σιδηροδρομικών γεφυρών Γοργοποτάμου, Ασωπού, Παπαδιάς , που βρίσκονται στην ορεινή περιοχή της Λαμίας. Πίστευαν έτσι ότι θα καθυστερήσουν τον ανεφοδιασμό των Γερμανικών στρατευμάτων του Ρόμελ που προήλαυνε στη Αφρική (Africa Korps).
Για τα σημεία πτώσης των αλεξιπτωτιστών - Σαμποτέρ είχαν γίνει προηγουμένως συνεννοήσεις μέσω ασυρμάτου με Έλληνα πράκτορα (Προμηθέας 2). Τα αεροπλάνα όμως το ίδιο βράδυ δεν μπόρεσαν να αναγνωρίσουν τα οπτικά σήματα (φωτιές ιδιαίτερου σχήματος) και επέστρεψαν στο Κάιρο. Στις 30 Σεπτεμβρίου επιχείρησαν πάλι και οι Σαμποτέρ των δυο αεροπλάνων πήδηξαν κοντά στο χωριό Καρούτες (πάνω απ' την Αμφισσα) της Γκιώνας. Το τρίτο αεροπλάνο γύρισε στο Κάιρο και επέστρεψε με τους αλεξιπτωτιστές στις 27 Οκτωβρίου.
Οι Σαμποτέρ μετά από περιπλανήσεις ήρθαν σε επαφή με τους αντάρτες των 2 κυριοτέρων αντιστασιακών οργανώσεων: του ΕΛΑΣ υπό τον Άρη Βελουχιώτη και του ΕΔΕΣ υπό τον Ναπολέοντα Ζέρβα. Κατέστρωσαν το σχέδιο ανατίναξης της γέφυρας στον Γοργοπόταμο και το βράδυ της 25ης προς 26η Νοέμβριου 1942 ξεκίνησε η επιχείρηση. Τη φρουρά της γέφυρας αποτελούσαν 100 περίπου Ιταλοί και 3-4 Γερμανοί με βαριά πολυβόλα και οπλοπολυβόλα. Οι αντάρτες ήταν περίπου 150 με αριθμητική υπεροχή των Eλασιτών .
Στις 11 το βράδυ όλα τα τμήματα βρίσκονταν στις θέσεις τους. Έκοψαν τα τηλεφωνικά σύρματα και δόθηκε με πυροβολισμό το σύνθημα έναρξης της μάχης. Παράλληλα ξεκίνησε και το έργο των Σαμποτέρ οι οποίοι υπονόμευσαν με εκρηκτικά τις γραμμές του τρένου και τους πυλώνες της γέφυρας. Γύρω στις 1.30 σημειώθηκε η πρώτη έκρηξη. Την ώρα εκείνη κατέφθανε μια αμαξοστοιχία με ενισχύσεις απ' τη Λαμία (Λιανοκλάδι).Το τρένο είχε μπει στη γέφυρα ,όταν έγινε η έκρηξη και συνετρίβει μαζί με ένα τμήμα της. Λίγο αργότερα σημειώθηκε και δεύτερη έκρηξη και έτσι ολοκληρώθηκε η καταστροφή με επιτυχία .
Οι αντάρτες με ελάχιστες απώλειες συμπτύχθηκαν ικανοποιημένοι στο χωριό Μαυρολιθάρι όπου γιόρτασαν την νίκη. Οι απώλειες των Ιταλών ήταν 7 νεκροί, 5 τραυματίες και 2 αιχμάλωτοι. Μετά από λίγες ημέρες ,σε αντίποινα οι Γερμανοί εκτέλεσαν 26 Έλληνες από τα γύρω χωριά .
Η σημασία της ανατίναξης της γέφυρας ήταν τεράστια . Κατ' αρχήν απέκοψε μια απ' τις αρτηρίες ανεφοδιασμού του Ρόμελ και διευκόλυνε τις επιχειρήσεις των συμμάχων στο μέτωπο της Αφρικής . Έπειτα έδωσε στους Γερμανούς να καταλάβουν ότι το αντάρτικο που είχαν υποτιμήσει, φούντωνε και για το λόγο αυτό καθήλωσαν στην Ελλάδα μεραρχίες οι οποίες θα τους χρησίμευαν σε αλλά κρίσιμα μέτωπα (π.χ. Αφρική, Ρωσία).
Η σημαντικότερη όμως συνέπεια έχει να κάνει με τον κλιμακούμενο αγώνα του ελληνικού λαού. Η ανατίναξη ενίσχυσε το ηθικό των Ελλήνων και τους δημιούργησε την αισιόδοξη βεβαιότητα ότι ενωμένοι θα μπορούσαν να πετύχουν πολλά στον αγώνα εναντίον των κατακτητών. Το ψυχρό μάτι του απαλλαγμένου από τις προκαταλήψεις μελετητή της ιστορίας δεν μπορεί παρά να καταλήξει στη ρήση ενός απ' τους πρωταγωνιστές του γεγονότος ,του Κρις Γουντχάουζ: (Ο Γοργοπόταμος) «Χωρίς Ζέρβα δεν γινόταν, χωρίς Αρη δεν πετύχαινε»

Πηγή: http://gorgopotamosvillage.gr/