Στην Ελλάς του 2014...

Ομολογώ πως χθες τραβήχτηκε στην Θεσσαλονίκη, η φωτογραφία της χρονιάς. Πιθανότατα να χαρακτηριστεί και ως η πιο αντιπροσωπευτική φωτογραφία της περιόδου που περνάμε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Νεαρή γυναίκα, τρομοκρατημένη σκύβει πάνω από το καροτσάκι για να προστατεύσει το παιδί της την ώρα που ορδές κοπρόσκυλων της κυβέρνησης μας οδεύουν για να επιτελέσουν το έργο τους, την τρομοκρατία του λαού. 

Μέρες τώρα μιλάμε για τη χθεσινή προβοκάτσια. Μέρες το φωνάζουμε πως η κυβέρνηση έχει πεθάνει από καιρό και πρέπει να εκδιωχθεί από το τιμόνι της χώρας μας. Την χαριστική βολή, τους την έριξαν πριν από λίγες μέρες οι σύμμαχοί τους, οι ευρωπαϊκές κατουρημένες ποδιές που φιλούσε όλα αυτά τα χρόνια ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο. Κι όμως αυτοί οι πολιτικοί συνεχίζουν να κυβερνούν, προκαλώντας μεγαλύτερο τρόμο στην ελληνική κοινωνία για να την κρατάει σκυφτή και γονατισμένη μέχρι να ολοκληρώσουν την καταστροφή τους. 

Η τρομοκρατία στον ελληνικό λαό δημιουργείται μέσα από απαγορεύσεις, από προβοκάτσιες κι από ξεφτιλισμένα ιδιωτικά κανάλια, τα οποία μάχονται μεταξύ τους για το πιο θα γίνει περισσότερο μισητό στον μέσο σκεπτόμενο Έλληνα. Τα πρωτεία πλέον τα έχει ο ΑΝΤ1 μιας και το Mega έχει ξοφλήσει με τα υπέρογκα χρέη που το βαραίνουν (ούτε η ακροδεξιά κυβέρνηση δε μπορεί να το προστατεύσει πια), σε αντίθεση με τον ΣΚΑΪ, ο οποίος τον τελευταίο καιρό προσπαθεί να κρατήσει μία πιο μετριοπαθής στάση, έχοντας αντιληφθεί την αλλαγή που έρχεται.

Όλοι περιμέναμε πως τα όργανα καταστολής, οι ρουφιάνοι ασφαλίτες και τα ούγκανα με την πολεμική στολή θα βάλουν τα δυνατά τους για να κάψουν την Αθήνα. Ευτυχώς ξύπνησε ο λαός και βρήκε έναν έξυπνο τρόπο αντιμετώπισης της απάνθρωπης αστυνομοκρατίας, την οποία ζούμε από τις φωτιές της Marfin μέχρι σήμερα. Όπλο του Έλληνα αγωνιζόμενου πολίτη είναι πλέον η κάμερα. Μέχρι σήμερα είχαμε τις προφορικές μαρτυρίες τις οποίες η αστυνομία με μεγάλη ευκολία και με τη βοήθεια των συστημικών μέσων ενημέρωσης, διέψευδε. Όμως ο ερασιτεχνικός φακός τους ξεγύμνωσε. Αλήτες μπάτσοι κουκουλοφόροι έκαναν βόλτες μέσα στον κόσμο. Οι ίδιοι έσπαγαν κι έκαιγαν την Σταδίου στο ύψος του Οφθαλμιατρείου υπό την προστασία των ματατζήδων την ώρα που η περιοχή ήταν άδεια από κόσμο. Οι ίδιοι ανεβοκατέβαιναν την Στουρνάρη κι έλεγχαν την Τοσίτσα, την ώρα που τα όργανα καταστολής πολιορκούσαν τον κόσμο στην πλατεία των Εξαρχείων. Οι ίδιοι έκαψαν αυτή τη φορά το περίπτερο στο οποίο είχαν κάνει πλιάτσικο με τα νερά πριν από λίγο καιρό. Ευτυχώς οι κάμερες κατέγραψαν τις χθεσινές τους αυθαιρεσίες. Χθες πέθανε και η τελευταία υπόνοια της υποτιθέμενης Ελληνικής Δημοκρατίας. Δεν έχουν πλέον άλλοθι για να καλύψουν τα καμώματά τους. 

Από την άλλη τα προπαγανδιστικά κανάλια πέφτουν από την μία γκάφα στην άλλη με αποκορύφωμα την είδηση από το Mega πως τη φωτιά στα Ζάρα της Θεσσαλονίκης, την έσβησαν υπάλληλοι του καταστήματος ενώ στον φακό φαίνεται ξεκάθαρα πως άνθρωποι από την πορεία βοήθησαν στη κατάσβεση της φωτιάς και στην γρήγορη απομάκρυνση των υπαλλήλων και των πελατών. Φακός του ίδιου καναλιού κατέγραψε έναν αλήτη μπάτσο να βάζει βόμβες μολότοφ σε σακίδιο συλληφθέντα. Έχουν πανικοβληθεί πλέον και τα παπαγαλάκια...

Τον πρώτο καιρό που ξεκίνησαν αυτά τα γεγονότα στους δρόμους της Αθήνας, ο Σαμαράς είχε πει πως θα τραβήξει τις κουκούλες αυτών των καθαρμάτων. Λόγια του αέρα διότι ξέρει πολύ καλά πως πίσω από αυτές τις κουκούλες κρύβεται ο ίδιος. 

Η κοινωνία μας κατρακυλάει όλο και περισσότερο διότι ο Σαμαράς είναι το παρακράτος που δολοφονεί νέους, που καίει ανθρώπους σε τράπεζες και καταστρέφει το ιστορικό τρίγωνο της πρωτεύουσας και τα κέντρα των άλλων πόλεων της Ελλάδος. 

Σήμερα οφείλουμε να μαζευτούμε πάλι στο Σύνταγμα για να τους δείξουμε πως δεν τρομοκρατηθήκαμε από τις χθεσινές τους προβοκάτσιες. Ούτε κατάφεραν να στρέψουν την προσοχή μας μακριά από την ψήφιση του προϋπολογισμού που θα πραγματοποιηθεί απόψε. Το απόγευμα πρέπει να μαζευτούμε στους δρόμους και να απαιτήσουμε απαντήσεις και την τιμωρία των προβοκατόρων. Η απάθεια μας τους δίνει δύναμη και χρόνο. Αν μελετήσουμε την νεώτερη Ιστορία μας θα διαπιστώσουμε πως η ατιμωρησία των δοσιλόγων, των γερμανοτσολιάδων και των χιτών, οδήγησε στην ύπαρξη απογόνων αυτών των υπανθρώπων. Ήταν οι βασανιστές της χούντας και οι σημερινοί ματατζήδες, οι ρουφιάνοι ασφαλίτες και η ομάδα ΔΙΑΣ. Τα όργανα καταστολής του φασίστα πρωθυπουργού μας.

Η πολιτική του Σαμαρά είναι αυτή που ανάγκασε αυτή τη νεαρή γυναίκα να σκύψει έντρομη πάνω από το καροτσάκι για να προστατεύσει το παιδί της. 

Απ' τον Σκόμπι στην Τρόικα

Ενώ η μάχη της Αθήνας μαίνονταν 70 χρόνια πριν, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ έγραφε σε ένα τηλεγράφημά του προς τον Άγγλο στρατηγό Σκόμπι: «Μη διστάζετε, πάντως, να ενεργείτε σαν να βρίσκεστε σε κατεχόμενη πόλη όπου έχει ξεσπάσει τοπική εξέγερση».
Σήμερα δεν υπάρχουν τηλεγραφήματα για αυτές τις δουλειές αλλά mail. Πρόσφατα η δημοσιότητα κατακλύστηκε από φήμες και αποκαλύψεις για τα μηνύματα των δανειστών, ενώ και ο Ευ. Βενιζέλος, αστειευόμενος μετά τη χθεσινή του συνάντηση με τον Α. Σαμαρά, δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι θα απαντήσει με SMS και όχι με mail στην τρόικα.
Πολλές φορές οι συγκρίσεις της σημερινής κατάστασης στην Ελλάδα με χώρες που τελούν υπό κατοχή ή δικτατορία συναντούν αντιδράσεις και κατηγορούνται ως υπερβολικές, δραματικές ή παραπλανητικές.
Ποια είναι, όμως, η γραμμή των διεθνών επικυρίαρχων απέναντι στην Ελλάδα και πώς αντιδρά η ντόπια ελίτ; Όσα συμβαίνουν θα μπορούσαν να περιγραφούν και με τρεις λέξεις που ηχούν παρόμοια: Δόλος, δούλεμα και δουλεία.
Είναι σίγουρο ότι δεν είναι οικονομική η αιτία των πρωτοφανών πιέσεων της τρόικας. Ο δόλος είναι δεδομένος και τα κίνητρα είναι πολιτικά και σχετίζονται με την ανάγκη να συνετιστεί για μια φορά ακόμα το πειραματόζωο. Αποδέκτες των μηνυμάτων δεν είναι μόνο η αντιπολίτευση και ο ελληνικός λαός αλλά και όλοι οι «άτακτοι»της Ευρώπης.
Την ίδια στιγμή, το δούλεμα στο εσωτερικό συνεχίζεται, αφού, κόντρα σε όσα πραγματικά συμβαίνουν, το παραμύθι για το τέλος της μνημονιακής εποχής επαναλαμβάνεται, έστω και με την παραδοχή ότι θα χρειαστεί μια “τεχνική παράταση”.
Η λέξη, όμως, που περιγράφει καλύτερα όσα συμβαίνουν δεν είναι άλλη από τη δουλεία. Γιατί μόνο με τυραννία και δουλεία μοιάζει η κατάσταση που επιφυλάσσουν για τη χώρα, ετοιμάζοντας νέα δεσμά για να παγιδεύσουν όχι μόνο, και όχι τόσο, τη σημερινή κυβέρνηση αλλά κάθε μελλοντική που θα είχε την ελάχιστη πρόθεση να συγκρουστεί με την κυριαρχία τους.
«Συμπεριφερθείτε σαν να βρίσκεστε σε αποικία, σε κατεχόμενη χώρα». Αυτή την εντολή μοιάζουν να έχουν δώσει στα κλιμάκια συμβούλων, τεχνοκρατών και διαπραγματευτών, οι Ευρωπαίοι προϊστάμενοι. Μόνο έτσι εξηγείται η στάση τους απέναντι στο ντόπιο προσωπικό που ακόμα κι αυτό εκφράζει πλέον απορίες και δυσαρέσκεια.
Εδώ όμως προκύπτει ένα ερώτημα για το τι στάση θα κρατήσει κανείς. Η μία επιλογή είναι να θεωρήσει ότι όσα συμβαίνουν με τους δανειστές δεν είναι και τόσο τραγικά αλλά τα δραματοποιεί η κυβέρνηση. Να μην αναγνωρίσει την τυραννία που διαιωνίζεται και να εξαντληθεί στην εσωτερική πόλωση απέναντι στους εγχώριους διαχειριστές.
Η δεύτερη επιλογή είναι να βάλει στο στόχαστρο ακριβώς την τροϊκανή τυραννία και να οικοδομήσει κάθε συμμαχία που χρειάζεται όχι για τα επόμενα κοινοβουλευτικά επεισόδια, αλλά για μια πραγματική αντιπαράθεση που μόνο ο ίδιος ο λαός μπορεί να τη δώσει, ώστε οι πόλεις του και η χώρα του να πάψουν να αντιμετωπίζονται σαν αποικίες υπό κατοχή.

Πηγή: http://www.e-dromos.gr/editorial240/

Τρέμω για τη χώρα μου

της Άννας Δαμιανίδη

Στις κλασικές τουριστικές περιηγήσεις, τουλάχιστον σε χώρες ευρωπαϊκές, περιλαμβάνεται συνήθως μια επίσκεψη σε κελιά, μπουντρούμια, αίθουσες βασανιστηρίων και άλλα παρεμφερή. Τα μέρη αυτά για κάποιο λόγο είναι πολύ δημοφιλή σε παιδιά και εφήβους, κι όποιος έχει κάνει τον τουρίστα μια φορά στη ζωή του σίγουρα θα έχει επισκεφτεί κάτι παρόμοιο. Στη Βενετία οπωσδήποτε περνάς τη Γέφυρα των Στεναγμών, και σε πολλές παλιές πόλεις διατηρούνται ακόμα σε πλατείες ή γωνίες κάτι σάπια ξύλα όπου έβαζαν τα χέρια και τα πόδια των καταδίκων και τους ακινητοποιούσαν για ώρες ή για μέρες. Η ανθρώπινη ευρηματικότητα για τιμωρίες, με δυο λόγια, επιδεικνύεται σαν κομμάτι της ιστορίας αυτής της Γηραιάς Ηπείρου που πάντα, ακαταμάχητα, προσελκύει νέους απ’ όλον τον κόσμο.
Στην Ελλάδα δεν ξέρω τέτοιο μέρος, και νομίζω λείπει πολύ. Με έναν τροχό μαρτυρίου στη μέση μιας πλατείας ίσως είναι κανείς εξοικειωμένος με το παρελθόν του τόπου του, τα στάδια που πέρασε η πολιτική εξουσία και η συνείδηση συμμετοχής σ’ αυτήν. Ισως, πάντα ίσως, αντιλαμβάνεται καλύτερα τους αιώνες που πέρασαν, τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στον πολίτη του 21ου αιώνα και του υπηκόου ενός καθεστώτος της εποχής που οι άνθρωποι βασανίζονταν δημόσια, εκτελούνταν και γενικά πάθαιναν διάφορα τρομερά προς τέρψη του κοινού και παραδειγματισμό. Μπορεί, αλλά πάλι δεν είναι σίγουρο, τέτοια εκθέματα που θυμίζουν τους αιώνες που πέρασαν, να συγκρατούν συζητήσεις που συνέχεια επανέρχονται γύρω από τις κατακτήσεις της δημοκρατίας, γύρω από την πρόοδο της εγκληματολογίας, γύρω από την εξέλιξη των νόμων.
Να μη χρειάζεται κάθε φορά που συζητάμε για την εφαρμογή των νόμων, και δη των προοδευτικών νόμων, στην αντιμετώπιση των εγκληματιών να ακούμε ξανά και ξανά τις ίδιες σοφίες για το πόσο σπουδαίοι θα ήμασταν αν είχαμε ακόμα θανατική ποινή, αν γίνονταν δημόσιοι ακρωτηριασμοί, και τι καλό πράγμα είναι η αυτοδικία. Να μη χρειαζόταν να υπερασπιζόμαστε διαρκώς τα αυτονόητα για την επιλογή της ελληνικής πολιτείας, που ακολουθεί τις δύσκολες, τις αργές και επίπονες επιλογές των αδερφών Ευρωπαίων, να μην τιμωρεί τους καταδίκους αλλά να σωφρονίζει. Αρέσει-δεν αρέσει, αυτό έχουμε αποφασίσει, αυτή τη δύσκολη πρόκληση έχουν ν’ αντιμετωπίζουν οι λειτουργοί, κι αν δεν τα καταφέρνουν καλά, δεν σημαίνει ότι πρέπει να το δεχτούμε και να υποχωρήσουμε από το διαρκές αίτημα για την εφαρμογή της.
Δεν μπορώ δηλαδή στη συζήτηση για τα δικαιώματα του κρατούμενου Ρωμανού να συζητάω για το αν έχει μετανιώσει αυτός, για το αν είναι καλές οι σπουδές στα ΤΕΙ ή τι είναι οι φυλακές τύπου Γ. Θέλω να ξέρω αν έχει μετανιώσει η ελληνική πολιτεία για τις βασικές της επιλογές περί σωφρονισμού, κι αν σκοπεύει να γυρίσει σιγά σιγά στον Μεσαίωνα, ικανοποιώντας τις πρωτόγονες αιμοβόρικες διαθέσεις που εκδηλώνονται ασυγκράτητα γύρω μας. Ανησυχώ πολύ για τον κρατούμενο, επειδή τρέμω για τη χώρα μου.

Φωτογραφία: Η ταράτσα της οδού Μπουμπουλίνας
Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

«Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα»

Πριν από λίγη ώρα βγήκε απόφαση των αρχών πως θα απαγορευθεί για το επόμενο τριήμερο κάθε πορεία και κάθε συγκέντρωση στο κέντρο της πρωτεύουσας. Η απαγόρευση αυτή τυχαίνει να συμπέσει ημερολογιακά κοντά με μία άλλη απαγόρευση που δόθηκε πριν από 70 χρόνια, με εντολή των Βρετανών (ο Σαμαράς δεν είχε γεννηθεί ακόμη). Παρά την απαγόρευση, ο κόσμος συγκεντρώθηκε στην πλατεία Συντάγματος. Πολλοί αναφέρουν για 600.000 κόσμο (σε αντίθεση με σήμερα που οι λίγες χιλιάδες διαδηλωτών θεωρείται επιτυχία). Η ειρηνική συγκέντρωση δυστυχώς βάφτηκε στο αίμα με εντολή του Άγγελου Έβερτ (είπαμε ο Σαμαράς δεν είχε γεννηθεί ακόμα). Η υπάνθρωπη φύση των φασιστών φάνηκε όταν πυροβόλησαν ξανά το άμαχο πλήθος, την ώρα που ο κόσμος επέστρεφε για να μαζέψει τους νεκρούς και να περιθάλψει τους τραυματίες. Αντίστοιχα καθάρματα υπάρχουν και σήμερα τόσο στη πολιτική ζωή όσο και στην καθημερινότητά μας και φυσικά στα σώματα καταστολής, συγκεκριμένα στους διψασμένους ματατζήδες και στους μοτοσυκλετιστές της ΔΙΑΣ.
Το πλήθος όμως δεν έφυγε από το πεδίο βολής των προδοτών, πρώην συνεργατών των ναζί (και νυν των Βρετανών τότε). Επέστρεψαν στους νεκρούς, τους σήκωσαν κι άφησαν σε κάθε λίμνη αίματος από έναν πρόχειρο σταυρό. Κάποιες κοπέλες μάλιστα μάζεψαν το αίμα σε κεσεδάκια. Ο λόγος που το έκαναν έγινε κατανοητός μία μέρα μετά
Το ΕΑΜ συνέχισε την απεργία και την δεύτερη μέρα η οποία άγγιξε το 100% στις 4 Δεκεμβρίου. Κανένα εργοστάσιο δεν κινήθηκε, κανένα μαγαζί δεν άνοιξε. Ο λαός της Αθήνας και του Πειραιά, σε μια συγκλονιστική ατμόσφαιρα πένθους και μαχητικότητας, συνόδευσε τους ηρωικούς νεκρούς του της προηγούμενης μέρας στο Α’ νεκροταφείο.
Η νεκρώσιμη ακολουθία έγινε στη Μητρόπολη. Από κει η νεκρική πομπή κατευθύνθηκε στο Σύνταγμα. Τα φέρετρα παρατάχθηκαν σε μια γραμμή, εκεί όπου τα θύματα των πυροβολισμών της Κυριακής είχαν πέσει. Όλοι γονάτισαν σε σιωπηλή προσευχή. Μερικοί κρατούσαν πανό γραμμένα με το αίμα των θανάτων. Ένα που βρισκόταν στην κορυφή της πομπής, έγραφε: «όταν ο λαός είναι αντιμέτωπος με τον κίνδυνο της τυραννίας πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στις αλυσίδες και τα όπλα». Ήταν πιτσιλισμένο με αίμα.
Το αίμα των νεκρών της προηγούμενης μέρας...

Προτιμώ να σταματήσω την αφήγηση εδώ διότι η συνέχειά της αποδεικνύει για μία ακόμη φορά την σαπίλα που έχουν μέσα τους τα φασιστοειδή αυτού του τόπου. Όμως σκοπός μου δεν είναι να επιβεβαιώσω για μία ακόμη φορά την αλητεία αυτών των υπανθρώπων. Σκοπός μου είναι να δείξω το θάρρος και την δύναμη που κουβαλάει ο κόσμος μέσα του όταν είναι ενωμένος σαν μία γροθιά και δε φοβάται τον θάνατο. Δυστυχώς σήμερα αυτό το θάρρος έχει εκλείψει και αυτή η δύναμη έχει σβήσει...
Οφείλουμε όμως να γνωρίζουμε το παρελθόν. Μ' αυτήν την γνώση μπορούμε να διακρίνουμε τους σημερινούς προδότες, τους σημερινούς "Χίτες" και τους σημερινούς ταγματασφαλίτες. Αυτούς πρέπει να κυνηγήσουμε. Αυτούς πρέπει να νικήσουμε. Το χρωστάμε στους αδικοχαμένους συντρόφους όλων αυτών των χρόνων. 

Τα Δεκεμβριανά

του Ροβήρου Μανθούλη

Όταν έρχεται ο Δεκέμβρης αποφεύγω να περνάω από την Πλατεία Συντάγματος. Ήμουν μπροστά στο Ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας την 3η του Δεκέμβρη 1944 όταν έγινε η γιγαντιαία συγκέντρωση-διαμαρτυρία για την αγγλική επέμβαση στις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα. Οι Άγγλοι είχαν ζητήσει τον άνευ όρων αφοπλισμό του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Το ίδιο είχαν ζητήσει και οι Σοβιετικοί! Μέσω του Συνταγματάρχη Ποπόφ. Tον οποίο φρόντισαν οι Άγγλοι να έρθει στην Ελλάδα για να πείθει κάθε τόσο το ΕΑΜ να αποδέχεται τις υποδείξεις του Τσόρτσιλ. Πώς το ξέρουμε; Όταν το ΕΑΜ αρνήθηκε να μετάσχει στην κυβέρνηση "ἑθνικής ενότητας" του Γ. Παπανδρέου, φτάνει στο αεροδρόμιο της Νεράιδας, στο βουνό (με αγγλικό αεροπλάνο!) ο Γκριγκόρι Ποπόφ με 6 ακόμα σοβιετικούς αξιωματικούς (28/7/44). Την ίδια μέρα (!) διαβάζουμε στο τηλεγράφημα που ανακάλυψα δημοσιευμένο στους (καλά πληροφορημένους) ΤΙMES του Λονδίνου (28/7/44) και ενσωμάτωσα στην ταινία μου για τον Εμφύλιο: Οι Σοβιετικοί έστειλαν σήμερα αποστολή στο Βουνό για να πείσει τους αδιόρθωτους εξτρεμιστές να μπουν στην Κυβέρνηση της Μέσης Ανατολής.
Σε 3 μέρες το ΕΑΜ είχε μπει στην κυβέρνηση Παπανδρέου! (Επίσημη ανακοίνωση στις 17/8/44). Και φτάνουμε στην παραίτηση και στη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, στην οποία είχα πάρει μέρος. Πίσω μου, σ' ένα μπαλκόνι του ξενοδοχείου, είχαν ξεμυτίσει οι Σοβιετικοί αξιωματικοί με τον Ποπόφ. Ο οποίος Ποπόφ θα είναι παρών σε όλες τις πολιτικές διαπραγματεύσεις, αν κρίνουμε από τις φωτογραφίες. Τον είδα ακόμα και στις συναντήσεις του Τσόρτσιλ όταν ήρθε τα Χριστούγεννα και στις συνομιλίες για τη Συμφωνία της Βάρκιζας τον επόμενο Φλεβάρη. Εκείνη τη μέρα στο μπαλκόνι έμοιαζε ανήσυχος. Εμφύλιος ή αφοπλισμός του ΕΛΑΣ; Την απάντηση έδωσαν καμιά πενηνταριά πυροβολισμοί και οι νεκροί που ξαπλώθηκαν μπροστά μας. Τον Αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, που δεν πέτυχαν οι Γερμανοί, θα τον πετύχουν σε λίγο οι Άγγλοι! Με τους αγγλόφιλους πυροβολισμούς της Πλατείας Συντάγματος. Ήταν έμπνευση του επικεφαλής των άγγλων πρακτόρων στην Ελλάδα; Δηλαδή του Γουντχάους; Λέγεται ότι την πρώτη σφαίρα την έριξε άγγλος σκοπευτής από τη Διεύθυνση Αστυνομίας, που τότε ήταν γωνία Βασιλίσσης Σοφίας και Πανεπιστημίου. Οι Αστυνομικοί στη ταράτσα της (σημερινής) Βουλής φοβήθηκαν πως θα υποστούν επίθεση και άρχισαν να πυροβολούν κι΄αυτοί.
Μια άλλη εκδοχή αναφέρεται στο (έξοχο πράγματι) αγγλικό ντοκιμαντέρ του καναλιού Channel 4: Όταν οι αστυνομικοί πυροβόλησαν στο ψαχνό, έτρεξε ο Φρανκ Πέρσονικ, ο άγγλος εκπαιδευτής της Αστυνομίας Πόλεων, τους σήκωσε τα όπλα προς τον ουρανό λέγοντας ότι η εντολή ήταν να πυροβολήσουν προς τα πάνω για εκφοβισμό.
Θα έπρεπε να είχαμε ρωτήσει τους αστυνομικούς που πυροβόλησαν για να μάθουμε την αλήθεια!. Αντιγράφω από "Το Ημερολόγιό (μου) του Εμφυλίου Διχασμού" (σελ. 212-218, Έκδόσεις Καστανιώτη) τα βασικά γεγονότα εκείνων των ημερών.
7 Νοέμβρη: Τηλεγράφημα του Τσόρτσιλ στον Ήντεν (υπουργό εξωτερικών): "Περιμένω σύγκρουση με το ΕΑΜ και δεν πρέπει να την αποφύγουμε, αρκεί να διαλέξουμε καλά το έδαφος".
17 Νοέμβρη: Απόφαση του Π.Γ. του ΚΚΕ: "Η σύγκρουση με τους Άγγλους είναι αναπόφευκτη".
30 Νοέμβρη: Ο Ριζοσπάστης δημοσιεύει πρωτοσέλιδο άρθρο προς τιμήν του Τσόρτσιλ ο οποίος γιορτάζει την 70τή επέτειο των γενεθλίων του! (3 μέρες πριν από το αιματοκύλισμα της Πλατείας Συντάγματος...).
1 Δεκέμβρη: Ο Στρατηγός Σκόμπι ζητάει τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ. Οι υπουργοί του ΕΑΜ παραιτούνται. Κηρύσσεται γενική απεργία. Η Αθήνα θα μείνει χωρίς συγκοινωνίες, χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς τρόφιμα, χωρίς ραδιόφωνο και χωρίς εφημερίδες, επί ένα μήνα, μέχρι το τέλος των εχθροπραξιών.
3 Δεκέμβρη: Ειρηνική συγκέντρωση διαμαρτυρίας του ΕΑΜ. Πάνω από 600.000 διαδηλωτές. 30 περίπου νεκροί από τους πυροβολισμούς. Ο κόσμος ψάλλει το "πέσατε θύματα αδέλφια εσεἰς".
5 Δεκέμβρη: Η κηδεία των θυμάτων. Την ακολουθώ, με 300.000 Αθηναίους. Στη διαδρομή, Άγγλοι στρατιώτες, με το δάχτυλο στη σκανδάλη, μας απειλούν και μας βρίζουν. Ο Εφεδρικός ΕΛΑΣ αφοπλίζει μερικά αστυνομικά τμήματα.
10 Δεκέμβρη: Επίθεση των Άγγλων, της ελληνικής ταξιαρχίας της Μέσης Ανατολής και των κατοχικών Ταγμάτων Ασφαλείας (που άφησαν τις γερμανικές στολές και ντύθηκαν με αγγλικές).
Ο ΕΛΑΣ καταλαμβάνει τις Φυλακές Αβέρωφ, στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, απέναντι από το σπίτι μου. Την επομένη μας πολυβολεί η αγγλική αεροπορία. Χτυπήθηκε το κρεβάτι μου όταν εγώ ήμουν στην κουζίνα! Ένας άγγλος κατάσκοπος, ονόματι Βάος, είχε δώσει την λανθασμένη πληροφορία ότι οι Ελασίτες είχαν στρατοπεδεύσει όχι στις φυλακές αλλά στα γύρω σπίτια! Τον συνάντησα κατά σύμπτωση έξι μήνες μετά, δάσκαλο του Ζίου Ζίτσου, στον Πανελλήνιο Αθλητικό Σύλλογο και μου ζήτησε συγνώμη! Τι να του πεις... Όταν 45 παλληκάρια της Νέας Δημοκρατίας έκαναν πρόσφατα επερώτηση στη Βουλή κατηγορώντας με για ψευδή πληροφόρηση: "Ποτέ δεν βομβάρδισε η ΡΑΦ την Αθήνα"! Τι να τους πεις... Δεν είδαν τον Ήντεν στην ταράτσα της Βρετανικής Πρεσβείας να κοιτάζει με κιάλια τους βομβαρδισμούς;...
Πώς φτάσαμε στα Δεκεμβριανά; Προνοητικοί οι Εγγλέζοι, μόλις είδαν την ίδρυση του ΕΑΜ - το 1941- παέδωσαν στον Ζέρβα ένα τσουβάλι λίρες και τον έστειλαν στην Ήπειρο. Και τον εξόπλισαν με ρίψεις πολεμοφοδίων και άγγλων πρακτόρων. Ο τελευταίος ήταν ο Γουντχάουζ ή Κρις της ΜΙ6. Του οποίου βρήκα το ακόλουθο τηλεγράφημα, όταν έψαχνα τα αρχεία της Αγγλικής Αποστολής στο King's College: Παράκληση να πείτε στο BBC να μην αναφέρει πουθενά τον ΕΛΑΣ σαν αντιστασιακή οργάνωση, αλλά μόνο τον Ζέρβα και τον ΕΔΕΣ.
Ο ίδιος, στο αγγλικό ντοκιμαντέρ "Ο Κρυφός Πόλεμος" μας λέει: Δεν έχω καμιά αμφιβολία. Αν ο ΕΛΑΣ κατελάμβανε την Αθήνα θα ήταν πολύ δύσκολο στους Άγγλους να επιστρέψουν στην Ελλάδα χωρίς να έχουν να αντιμετωπίσουν σοβαρή αντίσταση.
Πολλές φωνές διαμαρτυρήθηκαν βέβαια στην βρετανική Βουλή για τον τρόπο με τον οποίο ο Τσόρτσιλ χειρίστηκε τα Δεκεμβριανά. Ο Τσόρτσιλ απάντησε: Η Ελλάδα κινδύνευε να γίνει κράτος τροτσκιστικό!
Δεν θυμάμαι να διαμαρτυρήθηκε κανείς όταν αποσύρθηκε η ταινία "Κρυφός Πόλεμος" (της βρετανικής τηλεόρασης Channel 4) και καταστράφηκαν οι κόπιες. Εκτός από μία.

Καλός κόκκινος μήνας...

Μπορεί για κάποιους το κόκκινο του Δεκεμβρίου να συμβολίζει τις χριστουγεννιάτικες μέρες που κάνουν την εμφάνισή τους από τέλη Νοέμβρη, όμως για μερικούς ο μήνας αυτός συμβολίζει μία σκοτεινή περίοδο της νεώτερης ελληνικής Ιστορίας. Πάνε 70 χρόνια που η Αθήνα έζησε τα γνωστά σε όλους μας "δεκεμβριανά".

Αν κι έχουν περάσει εφτά δεκαετίες, η συγκεκριμένη περίοδος κρύβει αρκετές πτυχές, οι οποίες δε διδάσκονται στα ελληνικά σχολεία την ώρα που σε ψαγμένα βιβλιοπωλεία μπορεί ο καθένας βρει μία πλούσια βιβλιογραφία εκείνης της περιόδου. Δυστυχώς όμως η άγνοια απωθεί τους ανθρώπους να αναζητήσουν κάτω από τη σκόνη του χρόνου τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στο κέντρο της Αθήνας, στο Κουκάκι, στο Δουργούτι, στον Νέο Κόσμο και στον λόφο του Φιλοπάππου αλλά και σε άλλα σημεία της πρωτεύουσας, τον Δεκέμβριο του 1944. 

Μετά από εβδομήντα χρόνια οφείλουμε να γνωρίζουμε τα γεγονότα εκείνης της εποχής. Οφείλουμε να μάθουμε τους πρωταγωνιστές των γεγονότων και τον ρόλο τους στις εξελίξεις, διότι έχουν βαφτιστεί στα σχολικά βιβλία ως ήρωες και πατριώτες, ενώ στη πραγματικότητα ξεπούλησαν τη χώρα και τον λαό της στους Βρετανούς για να κερδίσουν την εξουσία, προσπαθώντας με ύπουλους τρόπους να σβήσουν το δίκαιο αίτημα της λαοκρατίας. 

Η προδοσία του Παπανδρέου και του Ράλλη, ξεχάστηκε με το τέλος του εμφυλίου πολέμου και στα περίεργα πολιτικά χρόνια που ακολούθησαν τις επόμενες δεκαετίες. Η στάση τους πέρασε στη λήθη των Νεοελλήνων με αποτέλεσμα σήμερα τον Γεώργιο Παπανδρέου να τον συνδυάζουμε μόνο με την ανύψωση της ελληνικής σημαίας στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης. 

Αυτό με φοβίζει πολύ διότι η περίοδος που μας χωρίζει με εκείνα τα χρόνια δεν είναι μεγάλη. Κάποιοι πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου είναι ακόμη ζωντανοί. Όμως η Ιστορία είναι παραποιημένη. Κι εκεί είναι που έρχονται στο μυαλό μου τα γελοία λόγια του μπουμπούκου, ο οποίος είχε πει κάποτε με περηφάνια πως στο μέλλον θα υπάρχει μία λεωφόρος στο όνομα του Στουρνάρα η οποία θα καταλήγει στην κεντρική πλατεία του Αντώνη Σαμαρά κι ο ίδιος ευελπιστεί να υπάρχει μία πάροδος στο όνομά του, ως σωτήρες αυτού του τόπου. Μπορεί τώρα να μας ακούγονται αστεία αλλά η ίδια η Ιστορία έτσι όπως αξιοποιείται, γίνεται γελοία. Δε θα είναι απίθανο λοιπόν στο μέλλον να υπάρχουν αυτοί οι δρόμοι διότι οι νέες γενιές δε θα γνωρίζουν την προδοσία και τη φασιστική φύση των σημερινών πολιτικών προσώπων, διότι το ίδιο το σύστημα θα τους έχει κατοχυρώσει ως ηρωικούς κυβερνήτες της χώρας σε μία δύσκολη περίοδο. 

Είναι χρέος μας λοιπόν να βυθιστούμε στην Ιστορία για να μάθουμε τα λάθη του παρελθόντος μας, τα οποία θα μας κάνουν πιο δυνατούς για τις δυσκολίες που θα βρούμε μπροστά μας τον επόμενο καιρό. 

Ας αφιερώσουμε λοιπόν αυτόν τον μήνα στα Δεκεμβριανά του 1944. 

Ας κάνουμε μία αρχή με χρώμα κόκκινο!

Ας κλείσουμε αυτή τη χρονιά με αισιοδοξία...

Η μιζέρια της ηττοπάθειας κυριαρχεί...

Η επιβεβαίωση ορισμένων απόψεων που έχω, το μόνο που κάνει είναι να ενισχύει τον εγωισμό μου. Μέσα μου ακούγεται δυνατά η φράση "καλά τα λεγα" αλλά από κει και πέρα τίποτα. Ένα κενό. Ο εγωισμός ξεφουσκώνει και το γυμνό μου "εγώ" περιφέρεται από το υπνοδωμάτιο στο σαλόνι κι από τον καναπέ στη τουαλέτα για να σκοτώσει τον πολύτιμό του χρόνο, βλέποντάς τον να περνάει χωρίς αξιοποίηση.
Είναι τότε που έρχονται εκείνες οι στιγμές που βαριέμαι να γράψω. Νιώθω ανούσια πλέον τη χρήση του πληκτρολογίου διότι δε φέρει κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Η πρόσκαιρη εγωιστική επιβεβαίωση δε βοηθάει πουθενά. Και η επόμενη μέρα θα με βρει πάλι στον καναπέ να βρίζω τους φασίστες και να καταριέμαι ένα σύστημα που έχει σκοτώσει τα όνειρά μου, την ώρα που άλλοι άνθρωποι με πιο ουσιώδεις κινήσεις περνάνε το μήνυμά τους σε χιλιάδες ανθρώπους οι οποίοι αναζητούν ένα μπροστάρη για να καλύψουν την ευθυνοφοβία τους. Η πολύ δημοκρατία που μας προσφέρεται στο διαδίκτυο μας έχει μετατρέψει σε επαναστάτες του καναπέ κι όχι σε αγωνιστές του δρόμου. Ξεσπάμε σε κοινωνικά φόρουμ κι έπειτα επαναπαυόμαστε για να χαζέψουμε λίγο στη τηλεόραση πριν κοιμηθούμε το βράδυ.
Αυτή τη κενότητα τη διαπίστωσα χθες το μεσημέρια καθώς διάβαζα τον εξαιρετικό (για μία ακόμη φορά) "Ιό" της Εφημερίδας τον Συντακτών (διαβάστε τον εδώ), ο οποίος αναφερόταν στην φασιστική δράση του Ανδρέα Λοβέρδου απέναντι στις οροθετικές τον Μάιο του 2012. Ποιος θυμάται στις μέρες μας τα συγκεκριμένα θύματα των ακροδεξιών πολιτικών, οι οποίοι εξακολουθούν να μας κυβερνούν μέχρι τώρα; Πόσοι έχουν ξεχάσει τα φοβισμένα βλέμματα αυτών των κοριτσιών, τα οποία έγιναν αποδιοπομπαίοι τράγοι της "προεκλογικής καμπάνιας" του ΠΑ.ΣΟ.Κ; Με την δικιά μας ευθύνη και με την απεριόριστη ανοχή μας τους αφήνουμε να κρατούν το πολιτικό τους πόστο. Το ότι ξεχνάμε όμως τα εγκλήματά τους μας αναγκάζει να νιώθουμε δικαίως το βάρος της συνενοχής. Η αδιαφορία των απάνθρωπων συμπεριφορών τους, τους δίνει το δικαίωμα να σφάξουν αλύπητα κι άλλο κόσμο. Και θα εξακολουθήσουν να το κάνουν. Το πιο εφιαλτικό όμως είναι πως οι συνέπειες των πράξεών τους θα στοιχειώνουν μία μερίδα της κοινωνίας για τα επόμενα χρόνια, υπενθυμίζοντάς μας μέχρι τότε την εφιαλτική περίοδο που βιώνουμε και την απαράδεκτη απραξία μας.
Κάτι αντίστοιχο με τα μελλούμενα συνέβη σήμερα. Πριν δυόμισι χρόνια έγινε το συγκεκριμένο τηλεοπτικό έγκλημα. Ηθικός αυτουργός ήταν ο δολοφόνος Ανδρέας Λοβέρδος. Σήμερα τον έχουμε υπουργό Παιδείας. Οφείλουμε να ξέρουμε σε ποιους αλήτες εμπιστευόμαστε το μέλλον μας. Οφείλουμε να γνωρίζουμε τη δράση τους για να έχουμε πιο καθαρή και πλήρης συνείδηση την επόμενη φορά που θα ψηφίσουμε. Οι σταυροί που θα καταλήξουν σε ένα από τα τρία φασιστικά κόμματα, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και Χρυσή Αυγή, θα προέρχονται από φασίστες, απάνθρωπους και ηλίθιους ψηφοφόρους. Αυτό είναι γεγονός κι αυτούς οφείλουμε να τους ξυπνήσουμε πριν γκρεμιστεί κι άλλο η χώρα μας σ' αυτήν την ατέλειωτη άβυσσο. Συναυτουργοί του εγκλήματος ήταν τα κανάλια που έδειχναν από το πρωί ως το βράδυ τις φωτογραφίες αυτών των κοριτσιών. Τα κανάλια αυτά εξακολουθούμε να τα παρακολουθούμε ως σήμερα...
Ας επανέλθουμε όμως στο θέμα μας. Τα εγκλήματά τους μπορεί να τα ξεχνάμε αλλά ο πόνος που προκάλεσαν αυτοί οι αλήτες, κυνηγάει σιωπηλά μέχρι σήμερα τα θύματά τους. Το μεσημέρι έμαθα από τα social media πως αυτοκτόνησε μία από τις οροθετικές γυναίκες που ξεφτίλισε τότε ο Λοβέρδος για να κερδίσει η ακροδεξιά συγκυβέρνησή του λίγες παραπάνω ψήφους. Πρέπει να φωνάζουμε συνέχεια το όνομα (κι) αυτού του αλήτη όσο ζούμε για να μη ξεχάσουμε τους νεκρούς που έχει αφήσει αυτά τα χρόνια πίσω του αυτός και οι υπόλοιποι ομοϊδεάτες του με την πολιτική τους.
Πρέπει πλέον να τους ξεμπροστιάζουμε. Να μην τους αφήνουμε άλλο να μπουρδολογούν στα τηλεοπτικά κανάλια και να τους στείλουμε σπίτι τους όλους αυτούς τους εγκληματίες. Οφείλουμε να ανήκουμε στην πλειοψηφία των κατοίκων του Ναυπλίου που συγκεντρώθηκαν σήμερα στη κεντρική πλατεία της πόλης για να γιουχάρουν τον ακροδεξιό πρωθυπουργό μας την ώρα που η πουλημένη δημοτική αρχή, ψηφισμένη από τους ίδιους τους κατοίκους της πόλης (να μη ξεχνάμε την ευθύνη της ψήφου) τιμούσε τον τρελαντώνη. Φυσικά τα προπαγανδιστικά κανάλια θα δείξουν μόνο την τελετή που στοίχισε 6.000 ευρώ παρά την οργή του λαού.
Οφείλουμε να τους διώξουμε κλοτσηδόν τώρα που οι ευρωπαίοι "σύμμαχοί" τους, τους γυρίζουν την πλάτη. Η συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ είναι η χειρότερη πολιτική περίοδος. Είναι ένα κεφάλαιο-ντροπή, της σύγχρονης ιστορίας μας και έχουμε την ιστορική ευθύνη να το κλείσουμε με εκκωφαντικό τρόπο, διότι η πράξη μας αυτή πρέπει να ακουστεί μέχρι τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο.
Η κυριαρχία της μίζερης ηττοπάθειας πρέπει να τερματιστεί μαζί με τους ακροδεξιούς...
Δε θέλω να περιφέρομαι άσκοπα στο σπίτι-κελί μου. Δε θέλω να γράφω άλλο άσκοπα.
Θέλω να δράσω. 

Ναυαγοί και ναυάγιο

Γράφει ο Καρτέσιος

Αλήθεια λένε. Δεν υπήρξε κανένα ναυάγιο στη διαπραγμάτευση του Παρισιού, διότι απλώς δεν υπήρξε καμία διαπραγμάτευση. Και δεν υπήρξε καμία διαπραγμάτευση από τη στιγμή που ο Χαρδούβελης ομολογεί ότι «ως χώρα έχουμε ολοκληρώσει το 99% των δεσμεύσεών μας, όμως εκείνοι θέλουν και το 1%». Όταν λοιπόν έχεις ολοκληρώσει το 99% των δεσμεύσεών σου στη Τρόικα, τί ακριβώς έχεις διαπραγματευτεί όλο αυτό το διάστημα που δήθεν διαπραγματεύεσαι; Ποια μνημόνια σκίζεις κάθε μέρα, όταν έχεις ολοκληρώσει το 99% των δεσμεύσεων αυτών των μνημονίων;...
Κι όταν μιλάμε για «δεσμεύσεις» δεν εννοούμε «στιγμιαίες» δεσμεύσεις, αλλά εφ όρου ζωής. Πρόκειται για δεσμεύσεις με όλη την έννοια της λέξης. Δεσμεύουν την κάθε μας μέρα και την κάθε μέρα της κάθε γενιάς που ακολουθεί. Ας δούμε ποιο είναι και αυτό το 1% που επιμένει να ζητά η Τρόικα. Είναι η υπογραφή ενός νέου Μνημονίου, το οποίο όμως –κι εδώ είναι το ενδιαφέρον – δεν αρνείται η σημερινή κυβέρνηση να υπογράψει, απλώς παρακαλά να της δοθεί πίστωση χρόνου ώστε να το υπογράψει μετά την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας.
Σε αυτή την παράταση χρόνου εστιάζεται όλο αυτό που έχουν βαφτίσει «διαπραγμάτευση». Διαπραγματεύονται τον χρόνο που θα είναι ακόμη στην εξουσία. Πρόκειται περί διαπραγμάτευσης καθαρά προσωπικών συμφερόντων του Σαμαρά, του Βενιζέλου και των βουλευτών τους. Αυτό ναι, το δέχομαι. Διαπραγματεύονται όσο μπορούν. Κατά πάσα πιθανότητα θα πάει καλά. Ούτως ή άλλως, ολόκληρο το Σύστημα χρειάζεται χρόνο για να κάψει αποδείξεις απ’ όλα τα σκάνδαλα που δημιούργησε κι απ’ όλες τις συμφορές που συνειδητά έχει προκαλέσει στον τόπο.
Μέχρι τότε το μόνο επιχείρημα της κυβέρνησης θα είναι ότι «φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ». Κι εδώ φαίνεται η τεράστια αχαριστία της κυβέρνησης. Αντί να εκφράσει τις μεγάλες της ευχαριστίες στον ΣΥΡΙΖΑ κάθεται και τον κατηγορεί. Κάθε άλλη κυβέρνηση χώρας σε κατάσταση αντίστοιχη με τη δική μας θα ήταν ευτυχής με έναν ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευσή της. Θα ήταν ευτυχής αν είχε μπασταρδέψει τη λειτουργία της Βουλής σε τόσο μεγάλο βαθμό κι όμως η αντιπολίτευση να τη νομιμοποιούσε με την παρουσία της. Θα ήταν ευτυχής αν είχε καταργήσει τις ψηφοφορίες και τις είχε αντικαταστήσει με παραγωγή νομοθετικών διαταγμάτων και όμως η αντιπολίτευση συνέχιζε να τους «ταράζει στη νομιμότητα».
Κάθε κυβέρνηση θα ήταν ευτυχής αν είχε μία αντιπολίτευση που δε μπορούσε να συσπειρώσει τους πολίτες. Κάθε κυβέρνηση θα ήταν ευτυχής αν είχε μία αντιπολίτευση που πρέσβευε το «διαμαρτύρεστε ησύχως». Η κυβέρνηση αυτή πέρασε ανενόχλητη όποιον νόμο θέλησε, έκανε όποια «μεταρρύθμιση» γούσταρε, παραβίασε το Σύνταγμα όσες φορές θέλησε. Κανέναν δε μπορεί να κατηγορήσει αυτή η κυβέρνηση ότι της στάθηκε εμπόδιο. Είχε απέναντί της μία αντιπολίτευση η οποία απλώς αιτούνταν εκλογών. Είχε απέναντί της συνδικαλιστές wannabe βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που απαξίωσαν κάθε έννοια εργατικού κινήματος. Είχε απέναντί της δημόσιους υπαλλήλους που ποτέ δεν απήργησαν για να μη χάσουν το ημερομίσθιο, αλλά κι επειδή έτσι τους έμαθαν. Είχε απέναντί της εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα που ποτέ δεν απήργησαν για να μη χάσουν τη δουλειά τους. Είχε απέναντί της άνεργους και απολυμένους που ποτέ δεν ξεσηκώθηκαν γιατί δεν είχαν κάτι να διεκδικήσουν. Είχε απέναντί της μία Δικαιοσύνη που αν εξαιρέσουμε ότι έβγαλε παράνομες τις μειώσεις μισθών σε δικαστές και ένστολους, νομιμοποίησε όλες τις άλλες μνημονιακές αποφάσεις της κυβέρνησης. ΠΟΙΟΣ ΕΝΟΧΛΗΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ; ΚΑΝΕΙΣ!
Κι όμως χρωστάει ακόμη 1% στην Τρόικα. Μόνη της το κατάφερε. Κι ας μιλάει για φόβο πολιτικής αστάθειας. Έτσι βαφτίζει τις δημοσκοπήσεις που φέρνουν πρώτο τον ΣΥΡΙΖΑ. Τις δημοσκοπήσεις! Ας τις καταργήσει, λοιπόν. Ας καταργήσει και την πρόθεση. Ας καταργήσει και τον ΣΥΡΙΖΑ. Ποιος θα αντιδράσει; ΚΑΝΕΙΣ! Μόνη της απέτυχε αυτή η κυβέρνηση στα πάντα εκτός από ένα. Στο να υπηρετεί τους δανειστές. Αλλά κι αυτό μάλλον είναι δικό μας κατόρθωμα. Της αντιπολίτευσης, των συνδικάτων, της Δικαιοσύνης και των πολιτών.
Άλλωστε επίσης ο ίδιος ο Χαρδούβελης το ομολόγησε: «Το ΔΝΤ είναι αδιάφορο για το πολιτικό κλίμα στην Ελλάδα. Οι δανειστές δεν κάνουν ούτε βήμα πίσω, αδιαφορώντας ποιος είναι στην εξουσία». Αδιαφορούν πλήρως για το ποιος θα είναι στην κυβέρνηση. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να παραμείνουν στην ίδια αφασία οι ψηφοφόροι. Αυτοί οι ναυαγοί χωρίς ναυάγιο. Μόνοι μας το καταφέραμε κι αυτό.

Πηγή: http://kartesios.com/?cat=28

Έχουν δίκιο οι «επικίνδυνοι»

του Τάσου Παππά

«Η ριζοσπαστική αριστερά έχει δίκιο για το χρέος». Δεν το λένε ο Τσίπρας και ο Ιγκλέσιας του Podemos, το λέει ο βασικός αρθρογράφος των Financial TimesΒόλφανγκ Μίνχαου, που δεν είναι αριστερός ο άνθρωπος, νεοφιλελεύθερος είναι. Εγκαλεί την Κεντροδεξιά και την Κεντροαριστερά επειδή επιτρέπουν στην Ευρώπη να μπει σε οικονομικό χειμώνα παρόμοιο του πυρηνικού (!) και προειδοποιεί τις κατεστημένες δυνάμεις ότι αν δεν αλλάξουν θέση, θα αφήσουν ένα μεγάλο κενό που θα καλυφθεί από κόμματα σαν τον ΣΥΡΙΖΑ και το Podemos, τα οποία χαρακτηρίζει «κόμματα της σκληρής Αριστεράς». Μάλλον σε ώτα μη ακουόντων απευθύνεται.
Τα κεντροδεξιά κόμματα σ’ όλη την Ευρώπη συμπεριφέρονται σαν να μην έχουν συνειδητοποιήσει τον κίνδυνο που διατρέχουν. Ακολουθούν κατά γράμμα τις εντολές της Γερμανίας, η ηγεσία της οποίας (Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες)δεν συζητά ούτε το ενδεχόμενο διαγραφής μέρους του χρέους ούτε όμως και οποιαδήποτε πολιτική που θα αμφισβητούσε το διαβόητο Σύμφωνο Σταθερότητας.
Με ευαγγέλιο τη λιτότητα και με συνεχείς όρκους πίστης στην ελεύθερη αγορά αδιαφορούν για τις συνέπειες των επιλογών τους (φτώχεια, ανεργία, τεράστιες ανισότητες) και για την ενίσχυση των εθνικιστικών και ευρωσκεπτικιστικών ρευμάτων σχεδόν παντού στην Ευρώπη. Από κοντά και η πάλαι ποτέ προστάτιδα των φτωχών και των μεσαίων στρωμάτων σοσιαλδημοκρατία, η παράταξη δηλαδή που δημιούργησε το κοινωνικό κράτος και επέβαλε τη διάχυση των κοινωνικών δικαιωμάτων προς τα κάτω.
Κόμματα που κάποτε είχαν σταθερές σχέσεις με τα συνδικάτα και τους εργαζόμενους, που ήταν το αποκούμπι των απόκληρων και των αποσυνάγωγων, που αγωνίζονταν για να περιορίσουν την ισχύ των πλούσιων (δεν λέμε για τον σοσιαλισμό γιατί απ’ αυτόν έχουν πάρει διαζύγιο εδώ και δεκαετίες), έχουν μετατραπεί σε θλιβερούς κομπάρσους του έργου που έχει ανεβάσει ο νεοφιλελευθερισμός. Δεν είναι πια κόμματα που μάχονται ούτε καν για τον εξανθρωπισμό του καπιταλισμού (το είχαν πετύχει σε μεγάλο βαθμό στην περιοχή της Σκανδιναβίας τη χρυσή 35ετία), αλλά σχηματισμοί που πρακτορεύουν ανενδοίαστα, και, με το αζημίωτο φυσικά, τα συμφέροντα της πιο χυδαίας και άπληστης μερίδας του πολυεθνικού κεφαλαίου.
Το κακό στην όλη υπόθεση είναι ότι με τη μετάλλαξη της σοσιαλδημοκρατίας και την τάση της συντηρητικής παράταξης να υιοθετεί ακροδεξιές λογικές γιατί έτσι νομίζει (ανοήτως) ότι θα κόψει τη φόρα στα νόθα παιδιά της, έχουμε μετατόπιση του κέντρου βάρους προς τα δεξιά. Το καλό είναι ότι με την κατάρρευση των αυταπατών για τον ρόλο των συστημικών κομμάτων γίνεται αυτό που τρέμει ο Μίνχαου: απελευθερώνονται δυνάμεις και αναζητούν την ελπίδα στη ριζοσπαστική Αριστερά.

Πηγή: left.gr

Αμφιλεγόμενη κι επικίνδυνη οργή...

Η κινηματογραφική χρονιά βαίνει προς το τέλος της με μία ακόμη απογοήτευση, αμερικανικής προελεύσεως κι αυτή τη φορά. Χθες αποφάσισα να αφιερώσω για μία ακόμη φορά δύο πολύτιμες ώρες για να "απολαύσω" ένα ακόμη blockbuster. Η ταινία είναι απογοητευτική κι... επικίνδυνη.

Πριν φτάσω στο επικίνδυνο νόημα και τις ύπουλες παγίδες της, θα ήθελα να αναφερθώ στις ερμηνείες και το σενάριο. Για μία ακόμη φορά οι Αμερικανοί το ρίχνουν στο φθηνό μελοδραματισμό. Η προσπάθειά τους είναι υπεράνθρωπη, αυτό το αναγνωρίζω. Οι ίδιοι οι ήρωες όταν προσπαθούν να προσφέρουν λίγο δράμα, αρχίζουν τα κλάματα μήπως και τα δάκρυά τους γίνουν μεταδοτικά στη σκοτεινή αίθουσα. Μάταια όμως. Όσον αφορά όμως τις ερμηνείες, η ταινία είναι γεμάτη από ανούσιους διαλόγους και με επαναλήψεις φράσεων παρόμοιου ύφους με την φωσκολική "Λάμψη" και την "Καλημέρα ζωή". Τέλος μου έκανε άσχημη εντύπωση κάποιες λεπτομέρειες σημαντικές όπως είναι η εξωτερική εμφάνιση των ηρώων σχετικά με την πολεμική κατάσταση στην οποία ζουν, με πιο δυνατό παράδειγμα μία ανατίναξη δύο χειροβομβίδων σε εσωτερικό χώρο, οι οποίες δεν "αγγίζουν" καν τα πτώματα των ηρώων, την ώρα που οι Γερμανοί έσκαγαν σαν μπαλόνια σε κάθε αμερικανική σφαίρα. Όσον αφορά το σενάριο, πιστεύω πως η ταινία έχει ένα αρκετά τραγικό φινάλε, όσο ηρωικό κι αν φανεί στους περισσότερους. Η αλήθεια όμως είναι πως ο μέσος θεατής έχει μάθει να βλέπει ταινίες στυλ Ράμπο, οπότε δε θα του φανεί "παράξενο" το πλάνο με το οποίο κλείνει η ταινία. Επίσης είναι τελείως αβάσιμη και ανόητη μία αντιπολεμική κι ανθρώπινη (υποτίθεται) σκηνή στο τέλος (δεν αναφέρω παραπάνω λεπτομέρειες για να μη χαλάσω την αγωνία σε όσους αποφασίσουν να δουν το έργο).  

Αυτά με την τραγικότητα της ταινίας. Τώρα θα αναφερθώ στους λόγους τους οποίους την θεωρώ άκρως επικίνδυνη. Το βασικό νόημα της ταινίας είναι πως η πολυπόθητη ειρήνη θα ρθει μόνο όταν κάποιος καταφέρει να ξεπαστρέψει ολοκληρωτικά τον εχθρό του. Ο ορισμός της γενοκτονία δηλαδή. 

Η ταινία προσπαθεί να δικαιολογήσει με μεγάλο θράσος την ιμπεριαλιστική δράση των Ηνωμένων Πολιτειών. Το μήνυμα το περνάει ξεκάθαρα. Δεν αφήνει κανένα περιθώριο. Η ανθρωπιά είναι απούσα, ενώ στη ταινία εξυμνείται ο  "αμερικανικός" ηρωισμός σε αντίθεση με τους Γερμανούς που τους παρουσιάζει ως τέρατα. 

Από την άλλη η ταινία είχε σκοπό να περάσει την ωμότητα του πολέμου αλλά πολλές φορές η υπερβολή φέρνει άσχημα αποτελέσματα και ύπουλες παρερμηνείες. Και στη συγκεκριμένη ταινία η υπερβολή ξεπερνάει τα όρια κατά πολύ.

Το μόνο ενδιαφέρον της ταινίας είναι η πολτοποίηση ενός πτώματος από τα τανκς που μπαίνουν σε μία πόλη, διότι μου θύμισε ένα απόσπασμα από το σπουδαίο αντιπολεμικό βιβλίο του Μαλαπάρτε, "Το δέρμα" αλλά είμαι σίγουρος πως είναι μετρημένοι οι Αμερικανοί που έχουν διαβάσει αυτό το βιβλίο. 

Η ταινία είναι απαίσια. Σίγουρα δε θα βαρεθεί κανείς από τα εφέ, τις εκρήξεις και τους διαμελισμούς αλλά από κει και πέρα τίποτα. Ένα μηδέν.

Δε τη συνιστώ σε κανέναν. 

Μια ανατίναξη που ακούστηκε σ΄ όλο το κόσμο

Το κορυφαίο γεγονός της Ελληνικής Εθνικής Αντίστασης του Ελληνικού Λαού στην Νεότερη Ιστορία είναι η Ανατίναξη της Γέφυρας του Γοργοποτάμου, από τις ενωμένες αντιστασιακές οργανώσεις του Ε.Α.Μ και του Ε.Δ.Ε.Σ την νύχτα της 25ης Νοεμβρίου 1942.
Τον Σεπτέμβριο του 1942 Aγγλικό κλιμάκιο με αρχηγό το συνταγματάρχη Μαγερς αποβιβάζεται κρυφά στην Ελλάδα, έρχεται σε επαφή με τις διάφορες αντάρτικες ομάδες και κατορθώνει να συντονίσει τις ενέργειες τους. Αποτέλεσμα του συντονισμού αυτού ήταν η ανατίναξη της Γέφυρας του Γοργοποτάμου.
Στην ανατίναξη έλαβαν μέρος 120 άνδρες του Ε.Α.Μ. , 65 του Ε.Δ.Ε.Σ και 12 Αγγλοι κάτω από την προσωπική καθοδήγηση του Αρη Βελουχιώτη και του Ναπολέοντα Ζέρβα.
Η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου καθυστέρησε για αρκετές εβδομάδες τον ανεφοδιασμό των Γερμανών που μάχονταν στην Αφρική για ένα τουλάχιστον πολύτιμο μήνα, έδωσε το έναυσμα να φουντώσει το αντάρτικο στα βουνά της Ρούμελης, ανύψωσε το ηθικό των Ελλήνων και καταξίωσε τον ένοπλο αγώνα στην συνείδηση των συμμάχων.

Πως έγινε η επιχείρηση

Το δειλινό της 28ης Σεπτεμβρίου 1942 απογειώθηκαν απ' το Aγγλοκρατούμενο Κάιρο τρία αεροπλάνα. Επιβάτες τους δεν ήταν άλλοι παρά 12 Αγγλοι Σαμποτέρ. Στις αποσκευές τους είχαν 150 κιλά εκρηκτικά , ασυρμάτους εφόδια, και τα αλεξίπτωτά τους. Προορισμός τους κάπου στην ορεινή Στερεά Ελλάδα. Αρχηγός της «επιχείρησης Χάρλιγκ» ορίστηκε ο συνταγματάρχης Έντυ Μάγιερ και υπαρχηγός ο ταγματάρχης Κρις Γουντχάουζ. Ανάμεσά τους και ένας Έλληνας, ο Θέμης Μαρίνος. Αντικειμενικός σκοπός της επιχείρησης, η συνεργασία με Έλληνες αντάρτες για την ανατίναξη μιας εκ των σιδηροδρομικών γεφυρών Γοργοποτάμου, Ασωπού, Παπαδιάς , που βρίσκονται στην ορεινή περιοχή της Λαμίας. Πίστευαν έτσι ότι θα καθυστερήσουν τον ανεφοδιασμό των Γερμανικών στρατευμάτων του Ρόμελ που προήλαυνε στη Αφρική (Africa Korps).
Για τα σημεία πτώσης των αλεξιπτωτιστών - Σαμποτέρ είχαν γίνει προηγουμένως συνεννοήσεις μέσω ασυρμάτου με Έλληνα πράκτορα (Προμηθέας 2). Τα αεροπλάνα όμως το ίδιο βράδυ δεν μπόρεσαν να αναγνωρίσουν τα οπτικά σήματα (φωτιές ιδιαίτερου σχήματος) και επέστρεψαν στο Κάιρο. Στις 30 Σεπτεμβρίου επιχείρησαν πάλι και οι Σαμποτέρ των δυο αεροπλάνων πήδηξαν κοντά στο χωριό Καρούτες (πάνω απ' την Αμφισσα) της Γκιώνας. Το τρίτο αεροπλάνο γύρισε στο Κάιρο και επέστρεψε με τους αλεξιπτωτιστές στις 27 Οκτωβρίου.
Οι Σαμποτέρ μετά από περιπλανήσεις ήρθαν σε επαφή με τους αντάρτες των 2 κυριοτέρων αντιστασιακών οργανώσεων: του ΕΛΑΣ υπό τον Άρη Βελουχιώτη και του ΕΔΕΣ υπό τον Ναπολέοντα Ζέρβα. Κατέστρωσαν το σχέδιο ανατίναξης της γέφυρας στον Γοργοπόταμο και το βράδυ της 25ης προς 26η Νοέμβριου 1942 ξεκίνησε η επιχείρηση. Τη φρουρά της γέφυρας αποτελούσαν 100 περίπου Ιταλοί και 3-4 Γερμανοί με βαριά πολυβόλα και οπλοπολυβόλα. Οι αντάρτες ήταν περίπου 150 με αριθμητική υπεροχή των Eλασιτών .
Στις 11 το βράδυ όλα τα τμήματα βρίσκονταν στις θέσεις τους. Έκοψαν τα τηλεφωνικά σύρματα και δόθηκε με πυροβολισμό το σύνθημα έναρξης της μάχης. Παράλληλα ξεκίνησε και το έργο των Σαμποτέρ οι οποίοι υπονόμευσαν με εκρηκτικά τις γραμμές του τρένου και τους πυλώνες της γέφυρας. Γύρω στις 1.30 σημειώθηκε η πρώτη έκρηξη. Την ώρα εκείνη κατέφθανε μια αμαξοστοιχία με ενισχύσεις απ' τη Λαμία (Λιανοκλάδι).Το τρένο είχε μπει στη γέφυρα ,όταν έγινε η έκρηξη και συνετρίβει μαζί με ένα τμήμα της. Λίγο αργότερα σημειώθηκε και δεύτερη έκρηξη και έτσι ολοκληρώθηκε η καταστροφή με επιτυχία .
Οι αντάρτες με ελάχιστες απώλειες συμπτύχθηκαν ικανοποιημένοι στο χωριό Μαυρολιθάρι όπου γιόρτασαν την νίκη. Οι απώλειες των Ιταλών ήταν 7 νεκροί, 5 τραυματίες και 2 αιχμάλωτοι. Μετά από λίγες ημέρες ,σε αντίποινα οι Γερμανοί εκτέλεσαν 26 Έλληνες από τα γύρω χωριά .
Η σημασία της ανατίναξης της γέφυρας ήταν τεράστια . Κατ' αρχήν απέκοψε μια απ' τις αρτηρίες ανεφοδιασμού του Ρόμελ και διευκόλυνε τις επιχειρήσεις των συμμάχων στο μέτωπο της Αφρικής . Έπειτα έδωσε στους Γερμανούς να καταλάβουν ότι το αντάρτικο που είχαν υποτιμήσει, φούντωνε και για το λόγο αυτό καθήλωσαν στην Ελλάδα μεραρχίες οι οποίες θα τους χρησίμευαν σε αλλά κρίσιμα μέτωπα (π.χ. Αφρική, Ρωσία).
Η σημαντικότερη όμως συνέπεια έχει να κάνει με τον κλιμακούμενο αγώνα του ελληνικού λαού. Η ανατίναξη ενίσχυσε το ηθικό των Ελλήνων και τους δημιούργησε την αισιόδοξη βεβαιότητα ότι ενωμένοι θα μπορούσαν να πετύχουν πολλά στον αγώνα εναντίον των κατακτητών. Το ψυχρό μάτι του απαλλαγμένου από τις προκαταλήψεις μελετητή της ιστορίας δεν μπορεί παρά να καταλήξει στη ρήση ενός απ' τους πρωταγωνιστές του γεγονότος ,του Κρις Γουντχάουζ: (Ο Γοργοπόταμος) «Χωρίς Ζέρβα δεν γινόταν, χωρίς Αρη δεν πετύχαινε»

Πηγή: http://gorgopotamosvillage.gr/

Ράγιο Βαγιεκάνο: Ένα «γαλατικό χωριό» στο σύγχρονο ποδόσφαιρο

Η είδηση έκανε το γύρο αρκετών διεθνών ΜΜΕ, αποτυπώνοντας τη σκληρή πραγματικότητα στις χώρες του Νότου. Μια γυναίκα 85 ετών, που ζει εδώ και 50 χρόνια στο Βαγιέκας, ένα προάστιο της Μαδρίτης, αναγκάστηκε με πόνο ψυχής να αφήσει την κατοικία της. Της έγινε έξωση, επειδή είχε μπει εγγυήτρια σε δάνειο του γιου της. Μετά από μια ολόκληρη ζωή, βγήκε στο δρόμο, καθώς το σπίτι της πήγε στην τράπεζα. Η λύση δεν δόθηκε από τον Δήμο ή κάποια οργάνωση αλληλεγγύης. Ο σύλλογος της Ράγιο Βαγιεκάνο, που εκπροσωπεί τις αξίες της συνοικίας της Μαδρίτης, ανέλαβε δράση.
«Η ομάδα δίνει το παρών όλο και περισσότερο στη γειτονιά τος Βαγιέκας. Μπορείς να χάσεις την ιδιοκτησία σου τη Δευτέρα, αλλά επιστρέφεις, ξυπνάς και συνεχίζεις τη μάχη», τόνισε ο προπονητής της ομάδα, Πάκο Χέμεθ. Και ο ίδιος, άλλωστε, είναι μαθημένος στις μάχες. Η ομάδα του τα τελευταία χρόνια επιβιώνει με πενιχρά μέσα, κάνοντας ανά διαστήματα και εξαιρετικά παιχνίδια. Ο Χέμεθ έχει εμφυσήσει ένα μοναδικό μαχητικό πνεύμα στην ομάδα του, η οποία μπορεί να συντριβεί, αλλά θα κάνει ό,τι μπορεί για να μην αλλάξει το αγωνιστικό της στιλ. Πρόπερσι με τη λογική αυτή τερμάτισε στην όγδοη θέση, παρότι είχε το μικρότερο μπάτζετ της κατηγορίας. Πέρσι σώθηκε στο τέλος και φέτος συνεχίζει τη μάχη. Προτιμά να πέσει μαχόμενη, παρά να συμβιβαστεί.
Κάπως έτσι αντιλαμβάνονται την καθημερινότητα και οι κάτοικοι του Βαγιέκας. Μιας περιοχής, που όπως μπορείτε να δείτε στο video με το οδοιπορικό που ακολουθεί, είναι... μια κατηγορία μόνη της, παρότι ουσιαστικά αποτελεί μέρος της Μαδρίτης. Με βαθιές εργατικές ρίζες και ιστορικό... αντίστασης. Η Ράγιο παραμένει μία από τις λίγες ομάδες που διατηρεί τόσο μεγάλη τη σύνδεση με τα ιδανικά και τις αρχές της κοινότητας την οποία εκπροσωπεί. Οι κοινωνικές αξίες του ποδοσφαιρικού συλλόγου δημιουργούν την ταυτότητά του. Οι οπαδοί γνωρίζουν ότι αποτελούν τον φτωχό συγγενή του μαδριλένικου ποδοσφαίρου. Και είναι περήφανοι για αυτό! Περήφανοι που λειτουργούν έξω από το σύστημα. Η Ράγιο δεν ελπίζει και πολύ σε τίτλους και διακρίσεις. Γνωρίζει άλλωστε ότι δεν έχει τα μέσα για να «χτυπήσει» τις μεγάλες συμπολίτισσες, τη Ρεάλ και την Ατλέτικο. Είναι όμως «μικρή στο γήπεδο, μεγάλη στις αξίες», όπως παραδέχονται χωρίς ίχνος κόμπλεξ οι οπαδοί της, οι Bukaneros, που στα ισπανικά σημαίνει «πειρατές» και υπάρχουν οργανωμένα από το 1992.
Κόσμος και ομάδα κρατούν ψηλά τη σημαία της διαφορετικότητας και βρίσκονται πάντα στο πλευρό της κοινωνίας και των αδικημένων. Η στήριξη στην ογδοντάχρονη δεν είναι τυχαία.
Στην απεργία των ανθρακωρύχων πρόπερσι καλοκαίρι, γέμισαν με πανό γέφυρα σε κεντρικό δρόμο. Στις αυτοκτονίες στη χτυπημένη από την κρίση Ισπανία, απάντησαν με πανό που έγραφε «δεν είναι αυτοκτονίες, είναι δολοφονίες και ζητούσαν να σταματήσουν οι εξώσεις σε οικογένειες που χρωστούν. Όταν η κυβέρνηση Ραχόι ανακοίνωσε τα μέτρα λιτότητας, η Ράγιο Βαγιεκάνο αποτέλεσε τον μοναδικό σύλλογο στη χώρα που κατέβηκε σε απεργία. Το 2011, με τη στάση πληρωμών στο σύλλογο, κόσμος και ποδοσφαιριστές σχημάτισαν κοινό μέτωπο, ενώ σε ένδειξη αλληλεγγύης οι δεύτεροι συγκέντρωναν χρήματα για το απλήρωτο προσωπικό.
Στη μεγάλη απεργία της 14ης Νοεμβρίου του 2012, οι Bukaneros κάλεσαν με πανό όλο τον κόσμο να κατέβει στους δρόμους. Αποτέλεσμα ήταν η σύλληψη ενός μέλους τους, γεγονός που προκάλεσε πράξεις αλληλεγγύης και στην Ελλάδα, με οπαδούς του Ηρακλή να κάνουν συμβολική κατάληψη στο προξενείο της Ισπανίας στη Θεσσαλονίκη. Άμεση ήταν και η αντίδρασή τους μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, με πορείες, συνθήματα, πανό. Μέρος της ταυτότητάς τους άλλωστε αποτελεί η αντίθεση σε οποιαδήποτε φασίζουσα συμπεριφορά. Απίστευτα πρωτότυπες είναι και οι χορογραφίες τους. Πέρυσι είχαν κάνει την... κηδεία του σύγχρονου ποδοσφαίρου, ενώ φέτος έστησαν ολόκληρο σκηνικό πάνω στη γνωστή σειρά των Simpsons, για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στα παιχνίδια που γίνονται τις Δευτέρες. Γυναίκες-μέλη των Bukaneros σήκωσαν πανό κατά της απαγόρευσης των εκτρώσεων. Πάντα εναρμονισμένοι με την κοινωνία και τις αρχές τους.
Οι «φρανχιρόχος» συνεχίζουν να αποτελούν ένα γαλατικό χωριό σε περιβάλλον σύγχρονου ποδοσφαίρου. Και όσο επιβιώνουν, αποδεικνύουν στην πράξη ότι όταν υπάρχει η θέληση και η πίστη στις αξίες, στο επαγγελματικό παιχνίδι υπάρχει χώρος για διαφορετικότητα.

Πηγή: http://www.gazzetta.gr/

Ο νέος ρόλος της αστυνομίας έχει πλέον καθιερωθεί

Σήμερα ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας έζησε για μία ακόμη φορά τον επικίνδυνο και προβοκατόρικο ρόλο της αστυνομοκρατίας. Για μία ακόμη φορά θύματα έπεσαν οι ηρωικοί κάτοικοι της Ιερισσού οι οποίοι μάχονται για την υγεία τους και για το περιβάλλον. Είναι από τις λίγες κινητοποιήσεις παγκοσμίως στις οποίες δε μπορούν οι νεοφιλελεύθεροι να κατηγορήσουν ή να ειρωνευτούν (διότι είναι πολύ καλοί σ' αυτό). Στις Σκουριές μιλάμε για την υγεία των ανθρώπων και για το περιβάλλον. Τελεία και παύλα. 

Το ανησυχητικό της υπόθεσης όμως είναι πως έχουμε συνηθίσει τον νέο ρόλο της αστυνομίας στην Ελλάδα. Στην αρχή το αντιμετωπίσαμε με χιούμορ αλλά στη συνέχεια επικράτησε η καχυποψία και ο φόβος. Τώρα πια τους αντιμετωπίζουμε με περιφρόνηση διότι τα μαντρόσκυλα του ακροδεξιού καθεστώτος είναι για λύπηση μόνο. 

Οφείλουμε όμως να γνωρίζουμε τη λειτουργία του νέου παρακράτους, το οποίο ανήκει σε ένα ενεργό κομμάτι της αστυνομίας και παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στη καθημερινότητά μας. Οφείλουμε να θυμόμαστε τις πράξεις τους στο μέλλον διότι αν δούμε στην Ιστορία, είχαν επαναληφθεί στο παρελθόν και σίγουρα θα συμβούν ξανά και στο μέλλον. 

Η αλήθεια είναι πως η αστυνομία απέκτησε ένα νέο ρόλο. Το ενδιαφέρον για τη προστασία του πολίτη και για την κοινή τάξη έχει εξαφανιστεί. Οι μοτοσυκλετιστές της μονάδας ΔΙΑΣ πληρώνονται για να παρκάρουν τα μηχανάκια τους πάνω σε πεζόδρομους και να πίνουν καφέ όλη μέρα όταν δεν συλλαμβάνουν ανθρώπους σε πορείες ή δε σπάνε βιτρίνες σε επεισόδια που προκαλούν οι ίδιοι, κουνώντας τα γκλομπς σαν γιαταγάνια πάνω στις μοτοσυκλέτες. Μπορούμε να τους δούμε σε πολλά σημεία του κέντρου. Όπου έχει everest και πεζοδρόμιο. Εκεί στέκονται όλη μέρα, ενώ γύρω τους η ανομία κυριαρχεί. Ας πάρουμε για μία ακόμη φορά παράδειγμα το πεζόδρομο της Μακρυγιάννη. Αν και πεζόδρομος επισήμως, στη πραγματικότητα είναι δρόμος διπλής κυκλοφορίας ενώ οι διαβάσεις τυφλών είναι χώρος στάθμευσης δίτροχων. Εκεί είναι παρκαρισμένοι και οι ένστολοι πίνοντας καφέ. Κομμάτι της καθημερινής ανομίας μας είναι κι αυτοί. 

Αντιθέτως όμως η ομάδα ΔΙΑΣ και οι ματατζήδες κάνουν "καλά" τη δουλειά τους όταν είναι να διαλύσουν μία διαδήλωση, να δείρουν μαθητές και φοιτητές υπό τις ευλογίες πρυτάνεων και υπουργών παιδείας και να προκαλέσουν εντάσεις και επεισόδια με δικούς τους κουκουλοφόρους σε κάθε διαδήλωση που είναι ειρηνική. Αλλά αυτό που ξεπερνάει πλέον τα όρια είναι πως η ελληνική αστυνομία έχει αρχίσει το πλιάτσικο στους ίδιους τους πολίτες που οφείλει να προστατεύει.

Με τη σημερινή τους στάση στις Σκουριές, η αστυνομία επιβεβαίωσε για μία ακόμη φορά πως ο ρόλος της στην Ελλάδα είναι να προστατεύει το Κεφάλαιο και τις επιχειρήσεις ιδιωτών. Είναι ανήκουστο αυτό το γεγονός. Δύσκολα μπορούμε να συναντήσουμε σε κάποια άλλη περιοχή του κόσμου, όπου υποτίθεται πως υπάρχει δημοκρατία (αν θέλουμε να πάμε με τα νερά των ακροδεξιών κυβερνώντων που λένε πως έχουμε δημοκρατία), τόσο ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις να φυλάνε ένα εργοτάξιο που σκοτώνει το περιβάλλον και τους κατοίκους της περιοχής. Ή γενικά ένα εργοστάσιο ή μία ιδιωτική επιχείρηση.

Είναι ντροπή για τους ίδιους τους ένστολους που χτυπάνε ανθρώπους και πνίγουν με τα δακρυγόνα τους άλλους τόσους για να διαφυλάξουν "του αφέντη το ψωμί". 

Είναι ηλίθιοι αν δεν καταλαβαίνουν τα λογικά αιτήματα των ανθρώπων της περιοχής. 

Είναι υπάνθρωποι αν δεν σέβονται την υγεία των συνανθρώπων τους.

Η ελληνική αστυνομία είναι πλέον επικίνδυνη.

Η ελληνική αστυνομία είναι άκρως φασιστική.

Η ελληνική αστυνομία οφείλει να διαλυθεί ή να διώξει κάθε νεοναζί που κρύβει στα σπλάχνα της πριν είναι αργά...

Απλά τα πράγματα

Γράφει ο Καρτέσιος

16 Νοεμβρίου 2011, Λουκάς Παπαδήμος: «Πρωταρχικός στόχος η παραμονή μας στο ευρώ». 18 Νοεμβρίου 2014, Γκίκας Χαρδούβελης: «Θα κρατήσουμε την Ελλάδα στο ευρώ».
Ύστερα από τόση εξαθλίωση, ύφεση, θανάτους, καταστροφές κοινωνικών δομών, το ζητούμενο παραμένει το ίδιο. Είμαστε εκεί που ξεκινήσαμε. Στη «σωτηρία της χώρας».
Το σκηνικό σήμερα είναι ακριβώς το ίδιο μ’ εκείνο προ 4ετίας. Η «αγωνία», η «δόση», οι «απαιτήσεις των δανειστών», «θα καταρρεύσουν οι τράπεζες», «η κυβέρνηση δίνει μάχη». Ούτε οι λέξεις δεν άλλαξαν....
Κι άλλωστε πόσες νέες λέξεις να βρεις για τον ίδιο φόβο, τον ίδιο εκβιασμό, την ίδια τρομοκρατία, το ίδιο έγκλημα;
Το σύνολο των «επιτυχιών» της κυβέρνησης Σαμαρά δημιούργησε μία τεράστια αποτυχία. Για εμάς. Για εκείνον προφανώς και θεωρείται επιτυχία η διαρκής εξυπηρέτηση των δανειστών. Οδηγούμαστε σε ένα «επικίνδυνο αδιέξοδο» και το «νέο μνημόνιο είναι η μόνη λύση για να παραμείνουμε στην ευρωζώνη, να πληρωθούν οι συντάξεις, να σταθούμε όρθιοι, να μην κλείσουν οι τράπεζες και χάσουν τα λεφτά τους οι μικροκαταθέτες». Αυτό θα είναι το επόμενο επεισόδιο. Ακριβώς το ίδιο με το προηγούμενο.
Οι μικροκαταθέτες! Αυτοί δηλαδή που έφαγαν τις καταθέσεις τους πληρώνοντας φόρους, χαράτσια και ιδιωτικά νοσοκομεία επειδή το ΠΕΔΥ του Αδώνεως μάς άφησε χρόνους αβάφτιστο και η αναμονή στα επείγοντα των δημόσιων νοσοκομείων ξεπέρασε τις 6 ώρες. Τόση είναι η αγωνία της κυβέρνησης για τους μικροκαταθέτες! Οι μεγαλοκαταθέτες δε, ανενόχλητοι συνεχίζουν να βγάζουν χρήμα στο εξωτερικό, η λίστα Λαγκάρντ αν βγει σε νέα έκδοση θα πρέπει να τυπωθεί σε μορφή εγκυκλοπαίδειας, οι λίστες Λιχτενστάιν, Καραϊβικής και λοιπές ξεχάστηκαν, περνάνε αυτοί καλά κι εμείς γαμιόμαστε.
Η κυβέρνηση για να γιορτάσει αυτή τη μεγάλη της νίκη απέναντι στα μνημόνια και την ύφεση απαιτεί συναίνεση από τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι καλόψυχη η κυβέρνηση και θέλει να βάλει στο κάδρο του success story της και τον Τσίπρα. Του ζητά να γιορτάσει κι αυτός την κυβερνητική επιτυχία συνυπογράφοντας τη νέα γραμμή πιστωτικής ευτυχίας που έρχεται.
Ο ΣΥΡΙΖΑ αρνείται λέγοντας πως δεν του ανήκει αυτή η τιμή. Η κυβέρνηση κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ ότι συνεχίζει την στείρα τακτική των μόνιμων «όχι». Ενώ ως γνωστόν η κυβέρνηση έδωσε πολλές φορές δείγματα ανωτερότητας αποδεχόμενη προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Τόσο μεγάλη ανωτερότητα έδειξε η γόνιμη κυβερνητική τακτική ώστε πολλές φορές έκανε τα πάντα για να μη φτάσουν καν προς συζήτηση στη Βουλή οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ.
Η κυβέρνηση τραβάει μεγάλο ζόρι πλέον. Την έπιασε ξανά η κωλοπιπίλα της εθνικής συνεννόησης διότι αν δεν συμφωνήσουμε όλοι μαζί να καταστραφούμε, τότε θα φταίμε εμείς που καταστραφήκαμε. Ποτέ δεν φταίει η κυβέρνηση. Αν η κυβέρνηση παραδεχτεί ότι έχει ευθύνες θα πρέπει να κάνει εκλογές. Να ζητήσει από το λαό να εγκρίνει τη συνέχιση της αποτυχίας της. Η κυβέρνηση λέει ότι αν πάμε σε εκλογές η χώρα θα μπει σε περιπέτειες. Και το λέει σαν η χώρα να μη ζει μία τεράστια και ανυπόφορη περιπέτεια πέντε ολόκληρα χρόνια με θλιβερές επιπτώσεις για μεγάλο μέρος της κοινωνίας.
Το κόμμα της κυβέρνησης δεν θέλει να πάει σε εκλογές επειδή φοβάται ότι αυτό θα ζήσει μια τεράστια περιπέτεια από την οποία θα χρειαστεί να περάσουν χρόνια για να συνέλθει ενώ θα χρειαστούν και δυο – τρεις αλλαγές προέδρων της ΝΔ για να το ξεπεράσει. Όσο για το κακάδι της συγκυβέρνησης, το ΠΑΣΟΚ, αυτό ξέρει ότι θα χρειαστεί τουλάχιστον έναν παπά για να ψάλει τη νεκρώσιμη ακολουθία του.
Ας αποφασίσει, λοιπόν, ο κ. Σαμαράς. Η κυβερνητική πολιτική του οδήγησε σε επιτυχία ή όχι; Οι δανειστές είναι σωτήρες ή εκβιαστές που «μας ζητάνε να κατεβάσουμε τα παντελόνια»; Κάθε μέρα «σκίζει μνημόνια» ή υπογράφει τα επόμενα; Θέλει να συναντηθεί με τον Τσίπρα για να ζητήσει στήριξη σε μία μάχη εναντίον των δανειστών ή να του ζητήσει να συναινέσει σε ισχυροποίηση της μνημονιακής πολιτικής;
Εμείς, οι πολίτες, γνωρίζουμε τις απαντήσεις. Ο κ. Σαμαράς είτε δεν τις γνωρίζει άρα έχει τεράστιο πρόβλημα αντίληψης είτε υποκρίνεται ότι δεν τις γνωρίζει οπότε έχει τεράστιο πρόβλημα εντιμότητας. Ιδιαίτερα έξυπνος δεν είναι, αλλά ούτε και χαζός. Οπότε η ποινή για εξαπάτηση και κατάχρηση λαού θα είναι τόσο μεγαλύτερη όσο περισσότερο διαρκεί η εξαπάτηση. Αργά ή γρήγορα εκλογές θα γίνουν. Όσο νωρίτερα, τόσο καλύτερα για τον κ. Σαμαρά σχετικά με την ποινή που θα του ρίξει ο λαός και η Ιστορία.

Πηγή: http://kartesios.com/?p=175800

Ξεκίνησε η ανασκαφή για τα λείψανα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

Φως σε μία από τις πιο σκοτεινές στιγμές της ιστορίας της Ισπανίας επιχειρεί να ρίξει η αρχαιολογική έρευνα που ξεκίνησε σε περιοχή κοντά στη Γρανάδα, με στόχο να εντοπιστεί ο τόπος εκτέλεσης και ταφής του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα από το καθεστώς Φράνκο, το 1936.
Η έρευνα αναμένεται να ολοκληρωθεί τις επόμενες δέκα ημέρες και διεξάγεται σε σημείο που υπέδειξε ο ιστορικός Μιγκέλ Καμπαλέρο Πέρεθ στο βιβλίο του «Οι τελευταίες 13 ώρες του Γκαρσία Λόρκα».
Πρόκειται για τοποθεσία κοντά σε πάρκο που φέρει το όνομα του ισπανού ποιητή και θεατρικού συγγραφέα και το οποίο τη δεκαετία του ’90 η δημοτική αρχή επιχείρησε να μετατρέψει σε γήπεδο ποδοσφαίρου.
Το έργο μπλόκαρε η αδελφή του συγγραφέα. «Το γεγονός ότι δρομολογήθηκε από σοσιαλιστές, κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα. Εκεί εκτελέστηκαν σύντροφοί σας. Είναι ντροπή» ανέφερε σε επιστολή της προς την περιφερειακή κυβέρνηση της Ανδαλουσίας η 87χρονη τότε Ιζαμπέλ Γκαρθία Λόρκα.
Όπως γράφει ο Guardian, εκτός από τα λείψανα του Λόρκα, οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι θα ανακαλύψουν μαζικούς τάφους χιλιάδων αμάχων που εκτελέστηκαν στη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου (1936-1939).
«Εκτιμάται πως στην περιοχή βρίσκονται θαμένοι περίπου 3.500 αγνοούμενοι. Δεν ψάχνουμε μόνο για ένα πρόσωπο, αλλά για όλους αυτούς» δήλωσε στη βρετανικη εφημερίδα αξιωματούχος της περιφερειακής κυβέρνησης της Ανδαλουσίας.
Η συγκεκριμένη ανασκαφή είναι μία από τις 40 αντίστοιχες έρευνες των τελευταίων ετών, που ξεκίνησαν με αφορμή την εκστρατεία οικογενειών των θυμάτων του καθεστώτος Φράνκο. Δεδομένου ότι ο Λόρκα είναι το πλέον γνωστό θύμα της δικτατορίας, οι προσδοκίες από την ανασκαφή κοντά στη Γρανάδα είναι υψηλές.
Όμως «το να βρούμε τα λείψανα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα είναι σαν να βρίσκουμε βελόνα στα άχυρα» λέει ο ίδιος αξιωματούχος και προσθέτει: «Επιτυχία θα είναι για εμάς να τους βρούμε όλους».
Σε περίπτωση που η ανασκαφή φέρει στο φως ανθρώπινα οστά τότε τον λόγο θα έχει η δικαιοσύνη που θα καθορίσει τα επόμενα βήματα για την ταυτοποίηση των νεκρών.

Πηγή: http://anaskafi.blogspot.gr/2014/11/blog-post_85.html

Ida

Είναι γνωστό πως το ασπρόμαυρο δεν ελκύει ιδιαίτερα τον κόσμο στο σινεμά καθώς το θεωρεί παλιομοδίτικο και ξεπερασμένο. Πόσο μάλλον όταν η ταινία έχει κάδρο 4:3. Υπάρχουν όμως κάποιοι δημιουργοί που αγνοούν τις αγκυλώσεις αυτές καθώς ενδιαφέρονται για ένα συγκεκριμένο κινηματογραφόφιλο κοινό. Ο Πάβελ Παβλικόφσκι, χωρίς να διεκδικεί κατακτήσεις στον εμπορικό κινηματογράφο, προσφέρει ένα κομψό αριστούργημα με εκπληκτικά κι άκρως ισορροπημένα πλάνα, κάποια σχεδόν στατικά που θα μπορούσαν άνετα να εκτεθούν στις αίθουσες μιας καλαίσθητης φωτογραφικής συλλογής.
Η Πολωνία μας έχει εντυπωσιάσει πολλές φορές τόσο στη μουσική όσο και στον κινηματογράφο. Διόλου τυχαίο καθώς οι Πολωνοί είναι ένας ιδιαίτερος κι άγνωστος για πολλούς λαός, με εκλεπτυσμένη παιδεία αλλά και με ένα σκοτεινό παρελθόν τόσο κατά τη περίοδο του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου όσο και μετά. 

Η ταινία τοποθετείται χρονικά κάπου στη μέση. Ο πόλεμος είχε τελειώσει, το μεγαλύτερο μέρος του εβραϊκού πληθυσμού έχει εξοντωθεί από τους ναζί αλλά κι από κάποιους κατοίκους αυτής της χώρας που συνεργάστηκαν με τους κατακτητές. Μετά το τέλος του πολέμου, έχοντας αφήσει μια κοινωνία σοκαρισμένη και μια χώρα ισοπεδωμένη, είναι αναμενόμενο να επέλθει η λήθη ως φάρμακο για να επουλωθούν οι ανοιχτές πληγές. Τα σκυθρωπά βλέμματα, η ένοχη σιωπή και τα αφιλόξενα μέρη κρύβουν σκοτεινά μυστικά που στοιχειώνουν ανθρώπους και τόπους.
Μέσα σ' αυτό το ομιχλώδες τοπίο, μας συστήνεται μια νεαρή μοναχή, η οποία λίγο πριν δώσει τους όρκους αγνότητας, μαθαίνει από την ηγουμένη πως έχει μια συγγενή που βρίσκεται ακόμα στη ζωή. Η νεαρή επιθυμεί να συναντήσει τη θεία της, φεύγοντας για πρώτη φορά από το μοναστήρι. Όμως η θεία της είναι μια τελείως διαφορετική προσωπικότητα. Κυνική και σκληρή, της αποκαλύπτει χωρίς περιστροφές την εβραϊκή της καταγωγή και το πραγματικό της όνομα. Μετά το πρώτο σοκ, της αποκαλύπτει την ιστορία των γονιών της, οι οποίοι αφού πρώτα εκδιώχθηκαν από το χωριό που έμεναν, στη συνέχεια προδόθηκαν από τους συγχωριανούς τους, οι οποίοι στην αρχή τους προστάτευαν. Σε αντίθεση με τους γονείς της, η θεία της γλίτωσε γιατί πρόλαβε να βγει στην αντίσταση ενώ η νεαρή πρωταγωνίστρια σώθηκε διότι οι γονείς της την είχαν αφήσει σε ένα καθολικό μοναστήρι να ανατραφεί. Οι δυο τους μαζί θα ξεκινήσουν ένα οδοιπορικό στην πολωνική ενδοχώρα, αναζητώντας τα λείψανα των ανθρώπων τους, προσπαθώντας μ' αυτόν τον τρόπο να κλείσουν τις δικές τους ανοιχτές πληγές.

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού αναπτύσσεται μία ιδιαίτερη χημεία ανάμεσα στη θεούσα ανιψιά και την άθεη θεία καθώς η μαχητικότητα του σκεπτικισμού συγκρούεται με το πείσμα της πίστης. Μέσα σ' αυτήν την εποικοδομητική κόντρα αναπτύσσεται παράλληλα κι ένας κρυφός θαυμασμός μεταξύ τους. Οι δυο τους θα 'ρθουν πιο κοντά, στο κοινό τους αγώνα για την ανάδειξη της αλήθειας, κάτι που θα τις οδηγήσει σε μία αντιπαλότητα απέναντι στην σιωπηλή ενοχή των κατοίκων της πόλης που ζούσαν πριν ξεσπάσει ο πόλεμος. Όταν όμως βρεθούν μπροστά στην πολυπόθητη αποκάλυψη, θα ακολουθήσει ένας βουβός θρήνος. Ύψιστη αξιοπρέπεια και υπέροχο ήθος από δύο προσωπικότητες τελείως διαφορετικές αλλά αρμονικά ισορροπημένες σε έναν κόσμο σκληρό και σκοτεινό όπως ήταν η Πολωνία εκείνη τη περίοδο.

Η εξαιρετική σκηνοθεσία κι η αριστοτεχνική ασπρόμαυρη φωτογραφία, μας προσφέρουν μια πειστική απεικόνιση της Πολωνίας του 1960. Επίσης οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι εξαιρετικές. Φυσικά τις εντυπώσεις κλέβει η Agata Trzebuchowska στον ρόλο της Ida με τη σπάνια ομορφιά της και το αψεγάδιαστο πρόσωπό της να έρχονται σε αντίθεση με το αποφασιστικό και ψυχρό της βλέμμα. Όμως εγώ λάτρεψα περισσότερο τον ρόλο της Agata Kulesza ως μιας ψυχρής και σκληρής δικαστίνας. Ένας πληγωμένος αλλά αρκετά αυστηρός χαρακτήρας που κουβαλάει ένα βαρύ μυστικό έχοντας ως απώτερο σκοπό να εκδικείται όλους όσους έσπειραν τον θάνατο στη χώρα της μέχρι να κλείσει η ανοιχτή της πληγή. Η αποκάλυψη κι η τελική της "απόδραση" οδηγούν σε μία αυθαίρετη αγιοποίηση του χαρακτήρα της, σε αντίθεση με την Ida που αποκτά μια ανθρώπινη υπόσταση παρασυρόμενη από την γοητεία της ηδονής.
Έπειτα η εντυπωσιακή γκρίζα ατμόσφαιρα που αποτυπώνεται με τη μαυρόασπρη φωτογραφία του Lukasz Zal, μας προσφέρει προσεγμένα κάδρα υψηλής αισθητικής και έξοχης αρχιτεκτονικής δομής. Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση κι απ' όσο θυμάμαι δεν το 'χω παρατηρήσει σε άλλες ταινίες, είναι η τοποθέτηση των προσώπων χαμηλά στο κάδρο δίνοντας χώρο σε διάφορα άλλα στοιχεία να πλημμυρίσουν το χώρο, κάνοντάς με να απολαύσω το δημιούργημα του Πάβελ Παβλικόφσκι ως μια κινούμενη φωτογραφική έκθεση παρά ως ταινία. Κι αυτό για μένα είναι ένα δύσκολο στοίχημα που κατάφεραν να κερδίσουν τόσο ο σκηνοθέτης όσο κι ο φωτογράφος της ταινίας.

Η ταινία είναι ένα μικρό οδοιπορικό στην προσωπική και συνάμα στη συλλογική μνήμη, ειδικά όταν η μνήμη ενός ανήκει σε ένα κομμάτι της ιστορίας μιας πόλης, μιας χώρας ακόμη και μιας ηπείρου. Πληγές, απογοητεύσεις και προσωπικά δράματα δοσμένα με υπαρξιακή χροιά. Λιτή αφήγηση ντυμένη με γκρίζες αποχρώσεις που προσφέρουν μια διαχρονικότητα στη θεματολογία της ταινίας. Εντυπωσιακά πειστική η κομψότητα της δεκαετίας του '60 συνοδευόμενη με την αντίστοιχη μουσική, ειδικά όταν παίζουν κομμάτια του πολυαγαπημένου άγιου της τζαζ John Coltraine.
Στην ταινία βρήκα αρκετά κοινά σημεία της πολωνικής με την ελληνική κοινωνία απέναντι στο εβραϊκό ζήτημα. Πολωνοί είχαν καταλάβει σπίτια Εβραίων, επιμένοντας πως πάντα ανήκαν σ' αυτούς. Το λεηλατημένο εβραϊκό κοιμητήριο μου θύμισε περιπτώσεις όπως στη Θεσσαλονίκη που το αντίστοιχο κοιμητήριο μετατράπηκε σε θεολογική σχολή ενώ στην Χίο χτίστηκε πάνω του ένα θεόρατο ξενοδοχείο. Αυτή η βίαιη αποκοπή με τον παρελθόν κι η εγκληματική παραποίηση της ιστορίας, οδηγεί στην επικίνδυνη επανεμφάνιση του ευρωπαϊκού σκοταδισμού.
Με τους τίτλους τέλους κυριαρχεί η σιωπή δίνοντας το περιθώριο στους θεατές να προβληματιστούν με τη διαχρονικότητα του θέματος. Τα υπέροχα πλάνα, ο δυναμισμός της τζαζ και το διαπεραστικό βλέμμα των δυο πρωταγωνιστριών αρκούν για τον ατέρμονο διάλογο που οφείλουμε να πιάσουμε με το παρελθόν πριν είναι πολύ αργά...


Βαθμολογία: 9/10

Όπως άλλοτε...

Η συγκεκριμένη φωτογραφία δεν τραβήχτηκε πριν από 41 χρόνια, αλλά πριν από λίγες ώρες, επεξεργασμένη από έναν διαδικτυακό "φίλο". Από το πρωί άκουγα για 7.000 αστυνομικούς στην πρωτεύουσα. Στην αρχή πίστευα πως τόσο μεγάλο αριθμό έχω συναντήσει ξανά στο παρελθόν. Όμως η πραγματικότητα με διέψευσε. Σε κάθε στενό του κέντρου συναντιόμουν με κάποιον ένστολο ή με κάποιον ύπουλο ρουφιάνο ασφαλίτη. 

Όμως το σοκ το έζησα στη στροφή της Σταδίου προς το Σύνταγμα. Οι κλούβες παραταγμένες σε μία περίεργη καμπύλη, η οποία μας έσπρωχναν προς τα πάνω. Όμως έναν πανικό μου τον προκάλεσε η τριπλή ζώνη ματατζήδων οι οποίοι προστάτευαν... τα ξενοδοχεία (φωτογραφία ανάρτησης). Με ψηλά το κεφάλι τους προσπεράσαμε... 

Παρ' όλη την αστυνομοκρατία και τον φόβο για τυχόν προβοκάτσια, ο κόσμος κατέβηκε στους δρόμους να τιμήσει το Πολυτεχνείο. Από απόψε όμως τα συστημικά κανάλια κι από αύριο οι φιλοκυβερνητικές εφημερίδες θα μιλάνε για μία ακόμη μέρα επεισοδίων και ζημιών στο κέντρο της Αθήνας. Για τον περισσότερο κόσμο που προτιμάει την άνεση του καναπέ, θα περαστεί με μεγάλη επιτυχία η προπαγάνδα και για μία ακόμη φορά θα ακουστεί το ερώτημα, "μα γιατί θέλουν οι νεολαίοι να τα σπάνε κάθε 17 Νοέμβρη". 

Την ίδια στιγμή όσοι κατεβήκαμε απόψε στους δρόμους θα νιώθουμε τη μοναξιά της αλήθειας. Η πορεία ήταν τεράστια. Είχα χρόνια να δω τόσο κόσμο συγκεντρωμένο. Η πορεία ήταν άκρως ειρηνική. Ο κόσμος δε προκάλεσε ούτε μία φορά. Αντιθέτως το σημερινό καθεστώς, έδειξε πως εκτός από ηλίθιο κι επικίνδυνο, είναι και πολύ εγωιστικό. Τα όργανα καταστολής ένιωσαν ηττημένα μετρώντας τα χιλιάδες κεφάλια που γέμισαν τους δρόμους. Δυστυχώς, γι' αυτούς, οι τρομοκρατία τους τις προηγούμενες μέρες, δεν έπιασε. Αντιθέτως πείσμωσε τον κόσμο και τον κατέβασε στους δρόμους. Αυτό ενόχλησε τους ματατζήδες οι οποίοι σαν κοπρόσκυλα όρμησαν στο πλήθος, και συγκεκριμένα στο γνωστό μαύρο μπλοκ (για να μπορούν να χουν άλλοθι) κι έσπασαν την πορεία στη μέση. 

Ήταν ανατριχιαστικό να περνάς την αμερικανική πρεσβεία και να ακούς στο βάθος να σκάνε οι χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και τα δακρυγόνα. Κι ενώ κατηφορίζαμε μέσω Μιχαλακοπούλου προς το κέντρο, διαπιστώσαμε πως κανένας δεν έφυγε από τη θέση του. Οι υπόλοιπες παρατάξεις συνέχιζαν ακάθεκτες τη πορεία τους. Κι αυτό με γέμισε περηφάνια που ανήκω σε ένα κομμάτι της κοινωνίας το οποίο πεισμώνει όλο και πιο πολύ κάθε φορά που το καθεστώς τρομοκρατεί τον ελληνικό λαό. 

Τα αιτήματα που ακούγονταν 41 χρόνια δεν έχουν εκπληρωθεί ακόμα. Το "Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία" όχι μόνο δεν έχουν εκπληρωθεί αλλά πλέον τα χάνουμε μέσα από τα χέρια μας με τα αντιδημοκρατικά κι απάνθρωπα μέτρα που παίρνει αυτή η κυβέρνηση κάθε μέρα. Το άσχημο είναι πως δεν ξέρουμε πως θα τα διεκδικήσουμε. Οι πορείες και οι απεργίες δε βοηθάνε. Οφείλουμε να εμπνευστούμε από τις παλαιότερες γενιές για να βρούμε τον τρόπο με τον οποίο θα αγωνιστούμε σήμερα...

Ο καιρός περνάει. Δεν πρέπει να ζήσουμε μία ακόμη χαμένη άνοιξη...

Το κομμένο χέρι του φιλήσυχου

του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Τους συμβολισμούς δεν τους σκέφτηκαν; Δεν σκέφτηκαν τι σημαίνει να κλείνεις τα πανεπιστήμια τρεις μέρες πριν από την επέτειο του Πολυτεχνείου, να βάζεις μπροστά στις πύλες σιδερόφρακτους ένστολους, να χτυπάς αλύπητα νέους ανθρώπους; Δεν σκέφτηκαν πόσο βαρύ είναι να χύνεται αίμα φοιτητών σαράντα ένα χρόνια μετά το αιματοκύλισμα των χουνταίων;
Τους σκέφτηκαν τους συμβολισμούς, γι' αυτό έκαναν ό, τι έκαναν. Το έκαναν για να δείξουν στο πόπολο ότι είναι έτοιμοι για όλα, το έκαναν για να σπείρουν τρόμο, το έκαναν για να βγουν τα φασιστοειδή τους και να αποκαλέσουν τους φοιτητές εκκολαπτόμενους τρομοκράτες. «Εμείς είμαστε με τους μέσα κι εσείς με τους έξω» είπε ο ανεκδιήγητος Μαρκόπουλος και νομίζω ότι η απάντηση που του αξίζει είναι τούτη: Δεν ξέρω με ποιους είστε σήμερα, τη 17η Νοεμβρίου του 1973, πάντως, κάποιοι εκ των βουλευτών της Ν.Δ. θα ήταν απαξάπαντος με τους έξω.
Η ειρωνεία της Ιστορίας. Έδερναν φοιτητές έξω από τη Νομική και το Πολυτεχνείο, για να υπερασπιστούν, δήθεν, τη νομιμότητα και την ίδια στιγμή έπαιρναν πίσω τον νόμο που οι ίδιοι ψήφισαν επειδή τους το ζήτησε η τρόικα. Χθες είδαμε με τα μάτια μας την τελετουργία του δημόσιου εξευτελισμού των βουλευτών της πλειοψηφίας, που σήκωναν ένας-ένας το χεράκι τους και ψήφιζαν κατά του εαυτού τους, άβουλες και κακομοίρικες μαριονέτες, δεμένες στις αόρατες κλωστές της Μέρκελ.
Καλά να πάθουν, τους αξίζει ο δημόσιος εξευτελισμός, είναι η ελάχιστη τιμωρία για το κακό που έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν στη χώρα και τον λαό της. Αξίζει ακόμη περισσότερο ο εξευτελισμός στους βουλευτές που διαμαρτύρονται, που φωνασκούν, που κορυβαντιούν και στο τέλος το σηκώνουν κι εκείνοι το χεράκι, σαν καλά και πειθήνια μερκελάκια.
Όσο εξευτελίζονται, τόσο θα δέρνουν, όσο θα σκύβουν το κεφάλι στους δανειστές τόσο θα γκαρίζουν για τρομοκράτες που απειλούν τη ζωή και την περιουσία του φιλήσυχου πολίτη. Αυτό είναι, άλλωστε, το έσχατο αποκούμπι τους, ο φόβος και ο τρόμος του φιλήσυχου, που μέσα από διάφορες χημικές διεργασίες μπορεί να μετατραπεί σε ψήφο στη συγκυβέρνηση ή έστω σε επιλογές τύπου Σταύρου Θεοδωράκη, που είναι και Νουνού και λάιτ: Όλη η γεύση του Μνημονίου με ελάχιστες θερμίδες και ακόμη λιγότερες ενοχές.
Βλέπει ο φιλήσυχος το αίμα στα σκαλιά της Νομικής και κουλουριάζεται ενστικτωδώς στον καναπέ του. Ακούει κάθε πρωί τον Τράγκα, το τροχιοδεικτικό βλήμα του καθεστώτος, να προφητεύει τον διαμελισμό της Ελλάδας και βάζει το κεφάλι βαθιά στο μαξιλάρι. Τρέμει ο φιλήσυχος τον διαμελισμό της χώρας και δεν αντιλαμβάνεται τον διαμελισμό το δικό του. Κάθε πρωί έχει λιγότερο ένα δάκτυλο, ένα πόδι, ένα πλευρό, ένα μάτι, ένα συκώτι, στο τέλος θα μείνει μόνο το χέρι, να τρέξει πάνω στα δάχτυλά του μέχρι την κάλπη και να ψηφίσει Σαμαρά και Βενιζέλο. Και μετά το χέρι θα κοπεί και δεν θα απομείνει τίποτα.

Πηγή: Αυγή

Νυν και ΑΕΙ

του Χριστόφορου Κάσδαγλη

Δεν είμαι από εκείνους που καμαρώνουν για την πορεία του φοιτητικού κινήματος τα τελευταία (πολλά) χρόνια. Δεν πιστεύω στις μειοψηφικές κινητοποιήσεις, ούτε στην άσκηση βίας μέσα στα πανεπιστήμια, ούτε στη συνδιαλλαγή των φοιτητικών παρατάξεων με τους καθηγητές, ούτε στους αιώνιους φοιτητές, ούτε στην απόρριψη της σύνδεσης των ΑΕΙ και των ΤΕΙ με την παραγωγή και την αγορά.
Αυτό όμως δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι μπορώ να αποδεχτώ την αστυνομική λογική, τον τσαμπουκά και τον αυταρχισμό του κ. Φορτσάκη και των ομοίων του. Δεν μπορώ να δεχτώ την απαξίωση της δημόσιας παιδείας, το μποτιλιάρισμα των φοιτητών στις αίθουσες, την απογύμνωση των πανεπιστημίων από το διοικητικό προσωπικό, τους σεκιουριτάδες, τους πολυθεσίτες εκπροσώπους της εξουσίας, την αναδιοργάνωση της παιδείας με όρους φάμπρικας. Δεν μπορώ να δεχτώ την ανεξέλεγκτη βία των ΜΑΤ, την αλητεία να αποκαλείται νόμος και τάξις, τις ασκήσεις αστυνομικής γυμναστικής που οργανώνονται για λόγους σωφρονισμού της κοινής γνώμης, με προεκλογικό ορίζοντα. Και φυσικά δεν μπορώ να ανεχθώ την αποσιώπηση όλων αυτών από τα ΜΜΕ, την επιλεκτική προβολή του λόγου της εξουσίας, την προβολή των φοιτητών και της νεολαίας ως προβληματικών και αποσυνάγωγων. γι' αυτό και είμαι μαζί τους.
Δεν είμαι από εκείνους που θεωρούν εύλογη την εθιμικώ δικαίω κατάληψη του πανεπιστημίου λόγω της επετείου του Πολυτεχνείου. Δεν πιστεύω ότι καλό πανεπιστήμιο είναι το πανεπιστήμιο που καίγεται, καλό πανεπιστήμιο θεωρώ το ανοιχτό πανεπιστήμιο, το πανεπιστήμιο όπου ο διάλογος, η έρευνα και η αναζήτηση της γνώσης ανθίζουν ανεμπόδιστα, όπου η δημοκρατία και η συλλογικότητα εφαρμόζονται στην πράξη.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορώ να διανοηθώ ένα πανεπιστήμιο όπου θα κυριαρχούν ο φόβος, η καταστολή και η στυγνή πειθαρχία, η ηθικολογία και ο ρεβανσισμός.
Δεν είμαι απ’ αυτούς που πιστεύουν ότι η παιδεία είναι υπόθεση κυρίως υλικών πόρων, πιστεύω ότι είναι πρωτίστως θέμα έμπνευσης και δημιουργικότητας, υπόθεση κινητοποίησης όλων των διαθέσιμων πόρων, των ηθικών πρώτα πρώτα, ώστε το πανεπιστήμιο να λάμψει, να ανοιχτεί στην κοινωνία και στην αγορά και να γίνει ο μοχλός μιας μεγάλης πολιτιστικής επανάστασης που θα αντιστρέψει αξίες και προτεραιότητες, που θα βάλει τον άνθρωπο και τη γνώση πάνω από τα κέρδη, τους αριθμούς και τις ψυχρές επιστημονικές τεχνικές. Μονάχα μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία, νομίζω, θα υπερβούμε και την κρίση που μας ταλανίζει. Όλα τα άλλα αποτελούν λογιστικές ρυθμίσεις υπέρ των δανειστών του κράτους.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορώ να συναινέσω σε προκρούστιες μνημονιακές πολιτικές για την παιδεία, στην εξαθλίωση διδασκόντων και φοιτητών, στη λογιστική προσέγγιση της επιστήμης και της έρευνας, σε ανάλγητες ταξικές επιλογές, στην αποθέωση μιας ψευτοτεχνοκρατικής λογικής που θέλει να κόψει και να ράψει το πανεπιστήμιο στα μέτρα μιας στενής τεχνικής εξειδίκευσης.
Δεν είμαι απ’ αυτούς που δεν τους πειράζει το πανεπιστήμιο να είναι βρώμικο, άγονο και κλεισμένο αυτιστικά στη λογική των φοιτητικών παρατάξεων, της πελατειακής αποκέντρωσης και της επιστημονικής ευκολίας.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το πανεπιστήμιο μπορεί ν’ αλλάξει με όρους Σχολής Ευελπίδων, ότι μπορεί να καταλύεται η αυτονομία του κατά το δοκούν, ότι μπορεί να υφίσταται αμαχητί της αλλεπάλληλες δήθεν μεταρρυθμίσεις που απεργάζονται οι κυβερνώντες, άλλοτε γιατί προσπαθούν να μεταφυτεύσουν με άκριτο τρόπο ξένα πρότυπα, άλλοτε γιατί απλώς θέλουν να επιβάλουν οικονομίες και άλλοτε γιατί επιδιώκουν να ξηλώσουν τα δημόσια πανεπιστήμια, να τα απαξιώσουν στα μάτια φοιτητών και γονέων και να εφαρμόσουν τα αγοραία σχέδιά τους.
Δεν είμαι απ’ αυτούς που θεοποιούν τις εθνικές επετείους, ακόμα και αυτήν του Πολυτεχνείου. Παρακολουθώ χρόνια τώρα την τυποποίηση των αγωνιστικών εκδηλώσεων και ακούω με επιφύλαξη τα συνθήματα των ημερών, αναγνωρίζοντας σ’ αυτά στοιχεία ενός μνημόσυνου μάλλον, παρά μιας επίκαιρης αγωνιστικής συνέχειας. Μιας μίμησης περισσότερο παρά μιας επανεφεύρεσης του μαχητικού πνεύματος, όπως συνέβη το ’72-’73. Ενός κινήματος που δεν το λες εύκολα κίνημα, γιατί βρίσκεται σε παρατεταμένη κρίση και έχει χάσει μεγάλο μέρος από την καθολικότητα και τον ενωτικό χαρακτήρα που πρέπει να χαρακτηρίζει ένα μαζικό κίνημα.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα συμπαραταχθώ ποτέ με τους αιώνιους απόντες, με τους ρεβανσιστές που ουδέποτε χώνεψαν το Πολυτεχνείο και το νόημά του, που σ’ αυτό έβλεπαν μονάχα την αναταραχή και όχι το μεγαλείο, την πρόσκαιρη καταστολή του και όχι τον καταλυτικό του ρόλο στην πτώση της χούντας. Σε όλους εκείνους που σαράντα ένα χρόνια τώρα προσπαθούν να ροκανίσουν μία προς μία τις κατακτήσεις του Πολυτεχνείου και να ακυρώσουν τα ανεκπλήρωτα όνειρα.
Δεν είμαι απ’ αυτούς που χαϊδεύουν τα αφτιά της νεολαίας αποθεώνοντας την αθωότητά της, ούτε απ’ αυτούς που κλαυθμυρίζουν νύχτα-μέρα για το κακό που τη βρήκε, και αυτομαστιγώνονται επειδή τους παραδίδουμε τη χώρα σε χειρότερη μοίρα από ό,τι την παραλάβαμε. Όχι γιατί δεν συμμερίζομαι -εν μέρει τουλάχιστον- τις διαπιστώσεις, αλλά γιατί είμαι πεπεισμένος ότι αυτή η δημόσια ρητορική αδρανοποιεί εντέλει τη νεολαία, κινδυνεύει να την οδηγήσει σε παθητικότητα ή και σε παραίτηση – στο βαθμό βέβαια που η νεολαία παίρνει υπόψη της όσα λένε οι μεγάλοι ή παρακολουθεί την ατζέντα της τηλεόρασης, πράγμα που ευτυχώς δεν συμβαίνει.
Βλέπω όμως αυτά τα παιδιά που βγήκαν από ένα υποβαθμισμένο σχολείο για να περάσουν σε ένα υποβαθμισμένο πανεπιστήμιο, που τρώνε στη μάπα ό,τι μεταρρύθμιση κατέβει στο κεφάλι των εκάστοτε υπουργών Παιδείας, που για να δημιουργήσουν και για να απογειωθούν -επιστημονικά και προσωπικά- χρειάζονται ένα οργανωμένο πλαίσιο, όραμα, έμπνευση και προσανατολισμό, αλλά τέτοιο σχέδιο δεν υπάρχει, κι όταν υπάρχει στερείται αξιοπιστίας και νομιμοποίησης. Που βιώνουν στο πετσί τους την κατάθλιψη των μεγάλων -μαζί με τη δική τους εφηβική κατάθλιψη-, αλλά που δυσκολεύονται ακόμα και να τους αμφισβητήσουν πλέον, γιατί η εφηβική αμφισβήτηση χάνει μεγάλο μέρος από το νόημά της όταν στρέφεται εναντίον καθημαγμένων γονέων. Βλέπω παιδιά που αναζητούν ίσως νέες μορφές αγώνα και κίνητρο για να μορφωθούν και να δημιουργήσουν, αλλά δεν τα έχουν βρει ακόμα. Να τα αναζητήσουμε μαζί - χωρίς πατερναλισμούς.
Ξέρω βέβαια την ένσταση: Συζητήσιμα όλ’ αυτά, αλλά γιατί τα λες τώρα, την ώρα που χτυπάνε τα κλομπ πάνω στις ασπίδες ή σε κεφάλια, γιατί ασκείς αυτή την κριτική κάτω από τον ήχο των χειροβομβίδων κρότου λάμψης, μέσα στη θολούρα και την ασφυξία των χημικών.
Τα λέω ακριβώς τώρα, γιατί ποτέ δεν είναι άκαιρη αυτή η κριτική, γιατί έχουμε ήδη καθυστερήσει να αναμετρηθούμε με τα αγωνιστικά στερεότυπά μας και με τα φαντάσματα ενός κινήματος που έχασε προ πολλού την ακτινοβολία του και έγινε υπόθεση περισσότερο μειοψηφιών, παρά των ίδιων των φοιτητών. Τα λέω όλ' αυτά τώρα γιατί έχουμε καθυστερήσει να ανοίξουμε μια σοβαρή κουβέντα σχετικά με το είδος των πανεπιστημίων που θέλουμε - μιλάμε περισσότερο γύρω από το τι δεν θέλουμε. Τα λέω όλ’ αυτά τώρα, γιατί το επίκαιρο νόημα του Πολυτεχνείου είναι, κατά την άποψή μου, να ξεφύγουμε από τις ευκολίες της μεταπολίτευσης και να ξαναδούμε από την αρχή τους σκοπούς, τις προτεραιότητες και τις μεθόδους.
Κι ακόμα, τα λέω όλ’ αυτά τώρα γιατί πιστεύω στη νεολαία και στη δυναμική της, άρα πιστεύω και στην ανάγκη να μιλάει κανείς μαζί της με ευθύτητα, ίσος προς ίσον. Ούτε να την κανακεύει, και ούτε, πολύ περισσότερο, να τη νανουρίζει.

Πηγή: http://www.thepressproject.gr/article/69165/Nun-kai-AEI

Έλλειμμα δημοκρατίας και ισχυρή πόλωση

Χθες το διαδίκτυο έγινε για μία ακόμη φορά πεδίο πόλωσης και μάχης, με τη μία μεριά να υποστηρίζει τον αγώνα των φοιτητών και την άλλη, τη νεοφιλελεύθερη, να μιλάει με έναν αρκετά ειρωνικό τόνο κατά των νεαρών που επιδιώκουν να κάνουν καταλήψεις αποφεύγοντας όμως να καταδικάσουν την ωμή βία της αστυνομίας.
Μου φαίνεται αρκετά τραγική η συμπεριφορά των νεοφιλελεύθερων, οι οποίοι όλα αυτά τα χρόνια έχουν μάθει να κρίνουν αμέσως την αξιωματική αντιπολίτευση σε κάθε τρομοκρατική ενέργεια, απαιτώντας από τον ΣΥΡΙΖΑ να καταδικάσει κάθε μορφή βίας τη στιγμή που οι ίδιοι δε βγάζουν τσιμουδιά  στις άνανδρες επιθέσεις των οργάνων καταστολής ενάντια των συμπολιτών τους. Μάλιστα χθες η επίθεση των ματατζήδων ήταν τόσο εξοργιστική κι αδικαιολόγητη αλλά κανένας τους δε μίλησε για μία ακόμη φορά.
Η συμπεριφορά των νεοφιλελεύθερων μου θυμίζει τις ανεύθυνες στάσεις υποταγμένων πολιτών και μελών της κοινωνίας που είχαν άμεση σχέση με τους Γερμανούς αλλά και τους χουντικούς μετέπειτα. Το κράξιμο αυτών των ανθρώπων απέναντι στους φοιτητές σήμερα μοιάζει απίστευτα με τη στάση που είχε κρατήσει ένα κομμάτι της κοινωνίας μας απέναντι στους φοιτητές του Πολυτεχνείου το 1973, στους αντάρτες κατά τη διάρκεια της Κατοχής και σε αριστερούς πολίτες κατά τη διάρκεια του εμφυλίου και της βρώμικης πολιτικής περιόδου πριν από τη δικτατορία.
Επειδή δεν μου αρέσει να γενικολογώ, μπορώ να σας θέσω μερικά παραδείγματα. Τα γεγονότα της Νομικής και μετέπειτα της κατάληψης του Πολυτεχνείου είναι παρόμοια με τις σημερινές καταλήψεις. Φυσικά στις μέρες μας λείπει η πυγμή κι ο δυναμισμός αλλά σαν πράξη είναι ακριβώς το ίδιο. Είμαι σίγουρος πως οι νεοφιλελεύθεροι που κράζουν σήμερα τις καταλήψεις θα έκραζαν με το ίδιο πάθος τους φοιτητές του Πολυτεχνείου. Σήμερα όμως δεν έχουν καν τα κότσια να μιλήσουν αρνητικά γι' αυτό το ιστορικό γεγονός το οποίο μετέπειτα το εκμεταλλεύτηκε ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Λίγες μέρες μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, ο δημοσιογράφος-παπαγαλάκι της χούντας, Νίκος Μαστοράκης, κάλεσε στην εκπομπή του μερικούς από τους φοιτητές που βρίσκονταν μέσα στο κτίριο. Η συνέντευξη μετατράπηκε σε τηλεοπτική ανάκριση ενώ μετά το πέρας της εκπομπής, οι φοιτητές που πήραν μέρος σ' αυτήν ξυλοκοπήθηκαν από το παρακράτος (δείτε το βίντεο εδώ). Η συμπεριφορά του Μαστοράκη μου θυμίζει έντονα αντίστοιχες συμπεριφορές του Πρετεντέρη, με πιο πρόσφατη τη τελευταία του εκπομπή. Ο Μαστοράκης μετά τη χούντα έφυγε για Αμερική. Ο Πρετεντέρης που θα πάει;...
Τη περίοδο της Κατοχής υπήρχαν εφημερίδες φιλικές προς τους Γερμανούς. Αρκετές απ' αυτές παρουσιάζονται ονομαστικά στο τελευταίο εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Άρη Χατζηστεφάνου, Φασισμός Α.Ε. Εγώ θα προσθέσω σαν παράδειγμα την χιώτικη εφημερίδα "Πρόοδος" η οποία όσο το νησί βρισκόταν στην κατοχή των Γερμανών, δημοσίευε διαγγέλματα από το Βερολίνο κι αποκαλούσε Φύρερ τον Αδόλφο Χίτλερ ενώ παράλληλα κατηγορούσε τους κομμουνιστές και τους εαμίτες του νησιού. Φυσικά μετά την φυγή των Γερμανών, η ίδια εφημερίδα γιόρταζε για την έλευση των απελευθερωτών (των Άγγλων) και κατηγορούσε τους Γερμανούς για τις θηριωδίες τους. Μάλιστα για να ξεβρωμίσει το παρελθόν της, ασχολήθηκε αρκετά με τις δίκες των δοσίλογων και των μαυραγοριτών του νησιού. Έτσι και σήμερα αρκετές εφημερίδες όπως η Καθημερινή, κατηγορούν και προσβάλλουν τους μαθητές, τους φοιτητές κι όλους όσους διεκδικούν τα δίκαια αιτήματα τους έχοντας ως πισινή τις φιλανθρωπίες που έχει κάνει κατά καιρούς όπως το "Όλοι μαζί μπορούμε".
Όσο για την μαύρη περίοδο του Εμφυλίου, σε όλους μας είναι γνωστές οι διώξεις που υπέστησαν οι αριστεροί πολίτες και οι οικογένειές τους.
Ωστόσο οι νεοφιλελεύθεροι σήμερα αναγνωρίζουν το σπουδαίο έργο του ΕΑΜ, την προδοσία της Βάρκιζας, τις άδικες διώξεις των αριστερών, τον φοιτητικό αγώνα στην περίοδο της χούντας και φυσικά το Πολυτεχνείο. Αρνούνται όμως να δεχτούν τον αγώνα των σημερινών φοιτητών και της νέας γενιάς. Όχι μόνο τον καταδικάζουν αλλά τον ειρωνεύονται κιόλας.
Είμαι όμως σίγουρος πως οι ίδιοι σε μερικές δεκαετίες θα αναγνωρίζουν σιωπηλά τον αγώνα των λαϊκών στρωμάτων και θα λένε την ίδια φράση που έχουν πει κατά καιρούς γονείς της δικιάς μου γενιάς: "Στη χούντα δε σε πείραζαν αν εσύ δεν ενοχλούσες...".
Σ' αυτούς τους νεοφιλελεύθερους θέλω να απαντήσω με τον ίδιο τρόπο που απαντάω στους δεξιούς (και κρυφοακροδεξιούς) γονείς της δικιάς μου γενιάς: "Του φευγάτου η μάνα ποτέ δεν έκλαψε..."