Αποφάσισα να αγοράσω ποδήλατο… έκανα καλά;

Το τριήμερο του Πάσχα που ήμουν στην Χίο διαπίστωσα ότι ο αριθμός των ποδηλατών στο νησί αυξήθηκε. Και κάθε φορά που πάω βλέπω όλο και περισσότερους. Στο στέκι μου εκεί μίλησα και φίλους ποδηλάτες και μου λέγανε τα καλά της ποδηλασίας και το πόσο κάλο θα μου κάνει τόσο στην εγχείριση στο πόδι όσο και στην κάκωση στο γόνατό μου. Έτσι επέστρεψα στην Αθήνα και αποφάσισα να κάνω μια έρευνα αγοράς σε καταστήματα ποδηλάτων. Κάποια στιγμή άφησα το θέμα. Όμως βράδυ Σαββάτου καθώς καθόμουν στην στάση του τραμ στο Σύνταγμα μετά από την προβολή της εξαιρετικής νέας ταινίας του Κάουφμαν είδα καμιά εικοσαριά ποδηλάτες να περνάνε από την λεωφόρο Αμαλίας. Μία η ώρα τα μεσάνυχτα και ενώ εγώ ήμουν ψόφιος έτοιμος να κοιμηθώ εκεί όρθιος εκείνοι είχαν τόση ζωντάνια και ενεργητικότητα που με ξεσήκωσαν. Σαν να μου άπλωναν το χέρι και να μου έλεγαν έλα μαζί μας. Μα δεν έχω αγοράσει ακόμα ποδήλατο. Και τι κάνεις τόσο καιρό. Έτσι άρχισα και πάλι να ψάχνω για ποδήλατο. Επιτέλους βρήκα αυτό που θέλω και μου ταιριάζει. Το θέμα είναι αν αξίζει στην Αθήνα τελικά να οδηγάς ποδήλατο. Αν ο Αθηναίος έχει τον σεβασμό που έχουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι προς τους ποδηλάτες. Θα θελα να μάθαινα εντυπώσεις και απόψεις που έχουν οι Αθηναίοι ποδηλάτες και να με πείσουν όπως με πείσανε οι Χιώτες ώστε να βάλω το χέρι μου στην τσέπη και να αγοράσω ένα αξιόλογο ποδήλατο. Θα ανήκει όμως σε μια αξιόλογη πόλη;…

Εορτάζουμε και το γιορτάζουμε...

Μία ακόμα επέτειος

Η Ελλάδα είναι γεμάτη επετείους και γιορτές. Άλλες θρησκευτικές, άλλες εθνικές, άλλες πολιτικές, άλλες αθλητικές. Όμως έχει και την επέτειο της 21ης Απρίλη. Άλλη θέλουν να ξεχάσουν αυτήν την 7ετία και άλλη την λησμονούν. Είναι πολλοί γνωστοί μου που σύμφωνα με τις μέρες μας όταν ήταν ο Παπαδόπουλος στην εξουσία δεν ανέβηκε μια δραχμή πάνω το ψωμί. Συμφωνώ τους απαντάω όμως τότε ήταν λίγοι αξιωματικοί που έπαιρναν λεφτά από τους Αμερικάνους. Σήμερα είναι 300 βουλευτές και άλλοι τόσοι που θέλουν μεγαλύτερο χρηματικό ποσό για να θρέψουν τις μεγάλες τους κοιλιές (μικρός βλέποντας τον Πάγκαλο και τον Βενιζέλο αναρωτιόμουν γιατί να μην επιλέγουμε αδύνατους ανθρώπους και με την πάροδο της θητείας τους να βλέπουμε και την σωματική τους διάπλαση). Το θέμα ποιο είναι. Η επέτειος σαν γεγονός έχει σημασία διότι μας κάνει να αναπολούμε τα λάθη του παρελθόντος και να βελτιώνουμε την κοινωνία μας αλλά και να θαυμάζουμε τους προγόνους μας και αν όχι να τους ξεπεράσουμε τουλάχιστον να τους φτάσουμε. Όμως ο Ελληνάρας δεν είναι έτσι. Θα αναπαυθεί πάνω στα κατορθώματα των προγόνων του και με την φραπεδιά στο χέρι θα λέει εμείς κατασκευάσαμε Παρθενώνες, διδάξαμε την ιατρική, την αστροφυσική, τα μαθηματικά, φέραμε την Δημοκρατία κτλ. Ωραία ρε μάγκα και τώρα εσύ τι κάνεις. Από την άλλη η κάθε επέτειος στην Ελλάδα όχι μόνο καλό δε κάνει αλλά ξύνει τις πληγές μεταξύ δεξιάς και αριστεράς. Εγώ δεν είμαι ούτε του ενός άκρου ούτε του άλλου. Δε βλέπω με νοσταλγία ούτε με απάθεια την 21 Απριλίου αλλά ούτε κάνω το ίδιο με τις επετείους που έχει υιοθετήσει η αριστερά διότι αν διαβάσουμε ντοκουμέντα και κείμενα και δούμε ταινίες βασισμένα σε κομουνιστικές χώρες (Αγριόκυκνοι, Αβάσταχτη Ελαφρότητα του είναι, Πριν πέσει η Νύχτα κ.α.) θα διαπιστώσουμε ότι και η αριστερά όπου εφαρμόστηκε τα ίδια και χειρότερα λάθη έκανε. Δεν υπήρχε και κει ελευθερία της γνώμης, όσοι δεν ήταν προσηλωμένοι στο κόμμα τους υποβαθμίζανε κατηγορία ή τους καθάριζαν κτλ. Ξέρω πως με αυτά που λέω θα με πούνε ακροδεξιό (όπως ο φίλος μου ο σεισμογράφος) όμως αναφέρω πως και για τα δύο άκρα έχω την ίδια άποψη. Βασικά η άποψη μου είναι πως καμία ιδεολογία δεν εφαρμόζεται διότι όταν πάρει κανείς την εξουσία χάνεται η λογική και η ανθρωπιά. Το ότι δεν έχουμε βάλει μυαλό από τις επετείους οπότε για μένα είναι ανούσιες παρατηρούμε ούτε στην Ευρώπη αναβιώνει πάλι η ακροδεξιά και ο εθνικισμός (Σκόπια) ανατολικά καθώς και ο κομμουνισμός (Μολδαβία). Με την οικονομική κρίση και την ανεργία μαζί με τα ακραία πολιτικά ρεύματα μας βλέπω πολύ κοντά σε μία νέα σύρραξη. Τώρα το που θα γίνει και το πότε αυτό δε μπορούμε να το ξέρουμε. Όμως είμαστε όλοι έτοιμη να δοθεί η αφορμή (όπως η δολοφονία του Αυστροούγγρου πρίγκιπα στο Σαράγιεβο όπου έδωσε την αφορμή για τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο). Ίσως να πέσουν κάποιοι άλλοι δίδυμη πύργοι ίσως να σκοτώσουν κανένα άλλο πολιτικό πρόσωπο κατά την επίσκεψη του σε μια χώρα της Μέσης Ανατολής. Σημασία έχει να κάνουμε μια νέα αρχή. Να αφήσουμε στην άκρη κάθε επέτειο και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για το καλό του τόπου και της ζωής μας. Ας αναλογιστούμε τις ευθύνες μας μέχρι την επόμενη επέτειο και ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε…

Μια εναλλακτική προσ…ευχή

Εκεί ψηλά, ψηλά στον Γολγοθά,
υψώσαμε ένα τεράστιο πανό,
το υψώσαμε εκεί για να θυμίζει,
Χριστός ανέστη εκ νεκρών.

Χρόνια Πολλά…

Αφού λύνουμε όλα τα θέματα…

Ας ασχοληθούμε με την ψυχολογική κατάσταση των ζωντανών που αποχωρίζονται την οικογένεια τους και έχουν ένα αβέβαιο μέλλον…

Ας κάνω μια εξαίρεση κυρία «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου»

Πολλοί με ρωτούν γιατί στο blog μου δεν κάνω κριτική στα τόσα βιβλία που διαβάζω, τις τόσες ταινίες που βλέπω και την μουσική που ακούω. Η απάντηση μου είναι πως δεν είναι δουλειά μου αυτή. Υπάρχουν άλλοι οι οποίοι πληρώνονται για να θάψουν μια παράσταση ή να την εξυψώσουν για πολλούς και ευνόητους λόγους. Πιθανότατα να μη το κάνω ώστε να μην παίρνω κανέναν στο λαιμό μου λέγοντάς του δες το είναι καλό και να απογοητεύεται ή μη το δεις ενώ γι’ αυτόν μπορεί να αξίζει.
Όμως αποφάσισα να κάνω την εξαίρεση. Και αυτό γιατί είδα μια εξαιρετική παράσταση, ή καλύτερα μια εξαιρετική ερμηνεία την Κυριακή το απόγευμα στο θέατρο Βασιλάκου όπου η ηθοποιός Νένα Μεντή ερμήνευε την ρεμπέτισσα Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Η ιδέα ότι θα δω μια παράσταση μονόλογο δε με ικανοποιούσε. Όμως μια το ρεμπέτικο περιεχόμενο της παράστασης, μια η σχέση της ιστορίας με την Σμύρνη καθώς και με την ιστορία της Ελλάδος που δε τη διδάσκουμε στα σχολεία με έκανε να πάω να την δω. Φτάνω έξω από το θέατρο. Δε περίμενα τόσο κόσμο να αράζει στο μπαρ που βρίσκεται στο χώρο υποδοχής. Αρκετός κόσμος αλλά όχι πολύς ώστε να γεμίσει το θέατρο. Έλα όμως που μόλις πήγα να βρω τη θέση μου βρήκα ένα θέατρο ασφυκτικά γεμάτο. Όλο και κάποιος θα χει αφήσει το κινητό του ανοιχτό και θα με ξενερώσει σκέφτηκα όπως και έγινε μόνο που δε ξενέρωσα διότι ήμουν ήδη απορροφημένος από τα λόγια της ηθοποιούς. Σβήνουν τα φώτα. Για να δούμε λέω. Βλέπω μια εκπληκτική έναρξη της παράστασης (δε θέλω να αποκαλύψω τίποτα) και ξαφνικά από το κοινό βλέπω την Νένα Μεντή να ανεβαίνει στη σκηνή. Ένα βλέμμα λες και αντί για μας βλέπει την παραλία της Σμύρνης ή τα παράλια της Μικρασίας και του Τσεσμέ καθώς φεύγει για να γλιτώσει τις σφαγές. Αρχίζει και μας περιγράφει τη ζωή της. Ενδιαφέρον μου φαίνεται στην αρχή. Η χροιά της φωνής της καθώς και η μουσική και ο φωτισμός που την συνόδευε με ταξίδευαν στα χρόνια που μας περιγράφει. Και ευτυχώς ο χαμηλός φωτισμός με κάνει να τα ονειρεύομαι με ανοιχτά τα μάτια. Ωραία παράσταση λέω όμως θα κάνει κοιλιά αν συνεχίσει έτσι. Κι όμως! Η Μεντή δε κάθεται σε μια θέση και μιλάει αλλά την βλέπεις μέσα από αυτά που σου περιγράφει με την ιστορία της να κάνει διάλογους με τους υπόλοιπους ήρωες της ζωής της. Ξαφνικά βλέπω την μητέρα της να κάθεται στο παγκάκι κάτω από το δέντρο καθώς η ηθοποιός της θυμίζει παλιές στιγμές, βλέπω τον σύζυγό της τον Γιώργο να νευριάζει που παίζει χαρτιά και τρώει τα χρήματα της εκεί, η εγγονή της η Ρέα γεμίζει τη σκηνή με ζωντάνια και παιδικές φωνές. Παράλληλα βλέπω διάφορες σκηνές και διαπιστώνω πως είναι η γάτες που κυκλοφορούν στο σπιτικό της μιας και της ταΐζει συνέχεια. Να και ο Τσιτσάνης που έχει το μάγκικο στυλάκι και την περιέργεια που μια γυναίκα του ζητάει να παίξει τραγούδια της καθώς και τον Χιώτη με την παραξενιά του πάνω σε θέματα καθαριότητας και υγιεινής. Εκεί που έλεγα στην αρχή ευτυχώς είναι ένας 90λεπτος μονόλογος τώρα παρακαλάω να μην τελειώσει η παράσταση. Ξαφνιάζομαι που τόσα ρεμπέτικα τραγούδια είναι δικά της. Δακρύζω καθώς νιώθω την απώλεια των αγαπημένων της προσώπων και πονάω όπως πονάει η ηρωίδα στη σκηνή. Γελάω με την πονηριά της και τα καμώματά της καθώς και με το ύποπτο βλέμμα που κάνει κάθε φορά που θυμάται καμιά βλακεία που χε κάνει. Λέει κάποιες πολύ έξυπνες φράσεις η οποίες μου χουν μείνει. Η παράσταση ολοκληρώνεται. Σηκωνόμαστε όρθιοι όλοι και την χειροκροτούμε. Την χειροκροτούμε διότι στο φινάλε η ηθοποιός βγάζει το προσωπείο της ηρωίδας και με ένα πονηρό χαμόγελο στην αρχή μας κλείνει το μάτι λέγοντας πως σας την έφερα, η Νένα Μεντή είμαι και όχι η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Και τότε εμείς χειροκροτάμε περισσότερο που μας ξεγέλασε τόσο έξυπνα και το χαμόγελο της μεταμορφώνεται από πονηρό σε τρυφερό και ειλικρινές δείχνοντας της αποδοχή του ενθουσιασμού μας για την ερμηνεία της και τότε συγκινείται. Αποχωρεί από τη σκηνή. Αποχωρώ και γω. Νιώθω λίγο πιο βαρύς. Βαρύς σε γνώση, σε ωριμότητα, διαπιστώνω ότι τέτοιες ιστορίες σου παρουσιάζουν τα λάθη των ανθρώπων οι οποίοι μέσα από την εξιστόρηση της ζωής τους προσπαθούν να μας προστατεύσουν. Η ζωή είναι καλή ποιος είπε το αντίθετο. Εμείς την καταστρέφουμε. Πόσο μονότονο είναι όταν πεθάνουμε. Ας ζήσουμε λοιπόν το σήμερα και για το αύριο κάτι θα βρούμε να κάνουμε. Τουλάχιστον ας είμαστε ευτυχισμένοι και ικανοποιημένοι γι’ αυτό που ζούμε. Γυρνάνε οι ιδέες τόσο γρήγορα γύρω από το κεφάλι μου όπως τα ηλεκτρόνια γύρω από τον πυρήνα ενός ατόμου. Αν συνεχίσετε να γυρνάτε έτσι θα ζαλιστώ και θα πέσω. Πρέπει να γυρίσω σπίτι…
Ξέρω πως η παράσταση μου πρόσφερε πολλά και με έχει κάνει να βλέπω κάποια πράγματα λίγο διαφορετικά. Αλλά ας ηρεμήσω λίγο και ας ανηφορήσω προς κέντρο.
« Στου γιαλού στου γιαλού τα βοτσαλάκια, κάθονται κάθονται δύο καβουράκια…»

Πες μου το κουδούνισμά σου να σου πω ποιος είσαι!

Έχω ένα πιστεύω. Ότι η μουσική που ακούει κάθε άνθρωπος αντιπροσωπεύει και τον χαρακτήρα του καθώς και τις γνώσεις που μπορεί να χει. Όσο πιο ψαγμένη τόσο πιο διαβασμένος ο άλλος για μένα. Το θέμα είναι ποια μουσική θεωρείς ψαγμένη διότι ο μεταλλάς θα θεωρήσει την δικιά του, όπως και ο γκοθάς, ο τζαζίστας, ο ρεμπέτης κ.τ.λ. επίσης υπάρχουν και οι εξαιρέσεις όπως ο φίλος μου ο Γιάννης ο οποίος όσο λαϊκός είναι στις μουσικές του προτιμήσεις τόσο ανοιχτόμυαλος, διαβασμένος και ετοιμόλογος είναι. Όμως πως μπορείς να εκφράσεις τα ακούσματά σου στη καθημερινή σου ζωή. Ένας τρόπος είναι η ένδυση. Ένας άλλος είναι οι κινήσεις μας. Ένας πολύ γνωστός όμως είναι το κουδούνισμα του κινητού μας τηλεφώνου. Πολλές φορές στο μετρό κοιτάω ανθρώπους που ασχολούνται με το κινητό τους και προσπαθώ να φανταστώ τι ήχο μπορούν να έχουν. Ή άλλες φορές που χτυπάει κανένα βαρύ λαϊκό η κάποια παροδική επιτυχία που την έχουμε ακούσει χιλιάδες φορές και ξανακούγοντας την ή αδιαφορούμε η μορφάζουμε ενώ άλλες φορές όταν ακούμε ένα κομμάτι ψαγμένο ή αγαπημένο προσπαθούμε διακριτικά να δούμε ποιανού χτυπάει. Ωστόσο πολλές φορές έχω αναρωτηθεί με τον κόσμο που επικοινωνώ μέσω των κειμένων μου τι μουσική ακούνε και τι κουδούνισμα έχουν στο κινητό τους. Εγώ μόλις αγόρασα καινούργιο κινητό έβαλα σαν ήχο κλήσεις ένα τραγούδι που σηματοδοτεί την είσοδο μου σε ένα νέο είδος μουσικής στα εφηβικά μου χρόνια όταν χανόμουνα σε μουσικά ταξίδια. Μιλάμε για το New Life των Στέρεο Νόβα. Και αυτό που μ’ αρέσει είναι ότι όποτε χτυπάει το κινητό μου σε χώρους με πολύ κόσμο νιώθω διάφορα βλέμματα προς το μέρος μου. Ίσως υπάρχουν πολλοί μουσικοί συνταξιδιώτες στην καθημερινή μας ζωή.

Το Γελαστό Παιδί…

Ακούγοντας σήμερα τον δήμαρχο Αθηνών κύριο Νικήτα Κακλαμάνη να επευφημεί ως σημερινός Καίσαρας τον εαυτό του και θεωρώντας τον κόσμο που ήθελε να διαδηλώσει έξω από το δημαρχείο Αθηνών ως παρακρατικούς και έτοιμος να δημιουργήσουν μια καινούργιο υπόθεση Λαμπράκη του αφιερώνω το παρακάτω τραγούδι. Ωστόσο τι σχέση έχουν οι «παρακρατικοί» του Κακλαμάνη με τους ακροδεξιούς της Θεσσαλονίκης στην υπόθεση Λαμπράκη καθώς και τον εαυτό του με τον άνθρωπο αυτό δε μπορώ να καταλάβω. Ας του αφιερώσουμε αυτό το τραγούδι και ας κοιμηθούμε όλοι απόψε πάλι με το σκεπτικό ότι όλα εκεί έξω από το παράθυρό μας είναι μια χαρά.

'Ήταν πρωί τ' Αυγούστου,

κοντά στη ροδαυγή

βγήκα να πάρω αγέρα στην ανθισμένη γη.

Βλέπω μια κόρη,

κλαίει, σπαρακτικά θρηνεί,

σπάσε καρδιά μου εχάθη το γελαστό παιδί.

Είχεν αντρειά και θάρρος κι αιώνια θα θρηνώ,

το πηδηχτό του βήμα το γέλιο το γλυκό.

Ανάθεμα την ώρα , κατάρα τη στιγμή

σκοτώσαν οι εχθροί μας το γελαστό παιδί.

Ω! να 'ταν σκοτωμένο στου αρχηγού το πλάι

και μόνο από βόλι Εγγλέζου να 'χε πάει

κι από απεργία πείνας μέσα στη φυλακή

θα 'ταν τιμή μου που 'χασα το γελαστό παιδί.

Βασιλικιά μου αγάπη, μ' αγάπη θα στο λέω

για τ' ότι έκανες αιώνια θα σε κλαίω

γιατί όλους τους εχθρούς μας θα ξέκανες εσύ.

Δόξα τιμή στο αξέχαστο γελαστό παιδί.

Βασιλικιά μου αγάπη, μ' αγάπη θα στο λέω

για τ' ότι έκανες αιώνια θα σε κλαίω

γιατί όλους τους εχθρούς μας θα ξέκανες εσύ.

Δόξα τιμή στο αξέχαστο γελαστό παιδί.

Γιατί όλους τους εχθρούς μας θα ξέκανες εσύ.

Δόξα τιμή στο αξέχαστο γελαστό παιδί .

Έκθεση Φωτογραφίας στο Ρόδι 11 Απριλίου 2009

Όταν χορεύουμε με το ζόρι…

Σήμερα όσοι πήγαμε στις δουλειές μας είχαμε ήδη ενημερωθεί για τον μεγάλο σεισμό στην Ιταλία. Όλους μας συγκλόνισε διότι ο καθένας μας έχει από μια τουλάχιστον συνάντηση με τον Εγκέλαδο. Η σχέση μου με τους σεισμούς είναι πολύ περίεργη. Η πρώτη μου γνωριμία μ’ αυτούς ήταν στη Χίο το 1993. Ξύπνησα από διαίσθηση ότι κάτι θα συμβεί και πράγματι μετά από λίγα λεπτά είχαμε μια πολύ ισχυρή δόνηση της τάξης των 6,5 Ρίχτερ. Τουλάχιστον δεν είχε διάρκεια όμως αυτό το βουητό που μου ερχόταν από τα βουνά καθώς και το θρόισμα του δέντρου στην αυλή με είχαν γοητεύσει. Μπορεί να σας φαίνεται παράλογο κι όμως πάντα θαύμαζα τους σεισμούς διότι ήταν απρόσμενοι και πάντα σε πιάνανε στον ύπνο, κυριολεκτικά πολλές φορές. Από τότε τον έζησα πολλές φορές στο νησί μου αλλά ποτέ τόσο ισχυρό όσο το 1993. Ακόμα θυμάμαι τα σχολικά βιβλία μου και τα παιχνίδια που μου ήρθαν στο κεφάλι καθώς και την ανατριχίλα που ένιωσα σε όλο μου το σώμα διότι ζούσα κάτι απρόσμενο που με ακινητοποιούσε μέχρι να σταματήσει. Έχω ζήσει πολλές δύσκολες καταστάσεις όπως σβήσιμο πυρκαγιών στα δάση της Χίου, αντίξοες θαλασσινές συνθήκες με σαπιοκάραβα μεταξύ Σάμου Χίου όμως πιστεύω πως όλα αυτά μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε με σεβασμό προς την δύναμη της φύσης όμως τον σεισμό ποτέ. Διότι πολύ απλά δεν είμαστε προετοιμασμένοι. Ωστόσο όσο τρελό κι αν ακούγεται αυτό πάντα αναζητούσα τον μεγάλο σεισμό που με είχε ανατριχιάσει τότε. Πολλοί φίλοι μου κυρίως Αθηναίοι μου λένε πως δεν έζησα τον σεισμό της Αθήνας γι’ αυτό τα λέω αυτά. Έχουν δίκιο το ξέρω αλλά είναι μια παραξενιά μου. Η αλήθεια είναι πως και ο σεισμός της Χίου ήταν ίδιας κλίμακας με αυτόν της Αθήνας με τη διαφορά πως εμείς δεν είχαμε νεκρούς και έτσι ξεχάστηκε γρήγορα. Πριν κάποια χρόνια ήμουν στο νησί μου μαζί με παρέα σε ένα σημείο του νησιού όπου έχουμε διαπιστώσει ότι όποτε αναλύουμε κάτι ή επικαλούμαστε κάποιο πρόσωπο ή κάποιο γεγονός πάντα κάτι συμβαίνει πάνω στα θέματα που αναπτύσσομε. Ένα βράδυ λοιπόν με μπύρες αναρωτιόμασταν ότι έχει πολύ καιρό να γίνει σεισμός στο νησί. Τότε ένας φίλος πετάχτηκε και είπε πως γενικά η Χίος έχει πολύ καιρό να γίνει πρώτο θέμα στις ειδήσεις. Την επομένη αναχωρούσαμε για Αθήνα μιας και άρχιζε το χειμερινό εξάμηνο στις σπουδές μας. Όταν φτάσαμε Αθήνα μάθαμε πως στο νησί έγινε ισχυρός σεισμός 6,3 Ρίχτερ. Γκαντεμιά λέω για μια μέρα δεν το έζησα. Όμως οι συμπτώσεις δεν έμειναν εκεί. Μέσα στη βδομάδα βρέθηκε το πρώτο σύμπτωμα της νόσου τον πουλερικών στη Χίο (συγκεκριμένα στις Οινούσσες) και γίναμε πρώτο θέμα όχι μόνο στα ελληνικά κανάλια αλλά και στα ευρωπαϊκά καθώς και στον CNN. Την επόμενη βδομάδα ξανάγινε στο νησί σεισμός 6 Ρίχτερ. Πάλι έβριζα την τύχη μου. Από τότε αποφασίσαμε να μη ξανακάνουμε καμία ανάλυση καταστροφολογίας στο μέρος αυτό όπου πηγαίνουμε ακόμα και σήμερα.
Το θέμα είναι πως και τώρα που κατοικώ στην Αθήνα βρίσκομαι πολύ κοντά στον βράχο της Ακρόπολης μ’ αποτέλεσμα να μην αισθάνομαι ποτέ καμία σεισμική δόνηση. Μάλλον αυτός το σεισμός του ’93 με έχει στοιχειώσει και δε θέλει να φύγει από το μυαλό μου ως ο μεγαλύτερος σεισμός που χω ζήσει…
Που θα πάει όμως…
Πάντως θέλω να εκφράσω την θλίψη μου για τον χαμό τόσων ανθρώπων στην Ιταλία καθώς και το δέος της δύναμης που χει η φύση. Ποτέ δε πρέπει να την υποτιμάμε και να την σεβόμαστε.

Fact of Life - Black Box Recorder

Do do do, do do do

Do do do, do do do

A boy is just a eleven age

Begin to growing high at a fast rate that they have never done before

They develop curiosity and start to fantasise

About the things that have never thought of doing before

These dreams are no more harmful than

The usual thoughts the boys have of becoming football stars or millionaires

As long as they distinction fantasy and fiction remains

It's just a nature walk

It's just the facts of life

There's no master plan

Walk me home from school

I'll let you hold my hand

You're getting ideas

And when you sleep at night

They develop into sweet dreams

It's just the facts of life

A boy sits by the telephone,

wanting to call a girl

But not dare to because she may say no

At last someone took have the courage first

And discovered someone else has asked her first and she says yes

Now it's time to deal with the fear that have been rejected

Now it gets into life being without hurt

At this point this boy is listening to this song

And is probably saying it's easy and said and done and it's true

It's just the facts of life

There's no master plan

Walk me home from school

I'll let you hold my hand

You're getting ideas

And when you sleep at night

They develop into sweet dreams

It's just the facts of life

Do do do, do do do

Do do do, do do do

Small town detain defects from more urban situation

Seem ??? if these few places to go

And the lessons normally gather in a cafe or a arcade

If they have to almost anywhere will do

A family car, a decease ???

A rolling book or a shade

Experimentation, familiarisation

It's all a nature walk

It's just the facts of life

There's no master plan

Walk me home from school

I'll let you hold my hand

You're getting ideas

And when you sleep at night

They develop into sweet dreams

It's just the facts of life

It's just the facts of life (Sweet dreams)

There's no master plan (Ideas)

Walk me home from school (Sweet dreams)

I'll let you hold my hand

You're getting ideas (Sweet dreams)

And when you sleep at night (Ideas)

They develop into sweet dreams (Sweet dreams)

It's just the facts of lifeIt's just the facts of life (Sweet dreams)

There's no master plan (Ideas)

Walk me home from school (Sweet dreams)

I'll let you hold my hand

Γιατί ρε παιδιά;

Ποιος δεν τον άφησε ρε παιδιά να τελειώσει το γκράφιτι του. Κουκάκι 3 Απριλίου 2009.

Le Petit Prince

«Οι άνθρωποι δεν έχουν χρόνο να γνωρίσουν το οτιδήποτε. Αγοράζουν τα πράγματα έτοιμα από τα καταστήματα. Αλλά δεν υπάρχει κανένα κατάστημα στον κόσμο, από το οποίο να μπορούν να αγοράζουν φίλους, κι έτσι οι άνθρωποι δεν έχουν, πια, κανένα φίλο. Εάν θες ένα φίλο, εξημέρωσέ με».

Η παραδοσιακή σχέση Ελλήνων με τα αρχαία

Κυριακή 29 Μαρτίου 2009. Ζω μια κυριακάτικη συνήθεια μου διαφορετικά. Αντί να διαβάζω τις εφημερίδες μου στο μπαλκόνι του σπιτιού μου, βρίσκομαι σε μία όμορφη καφετέρια (Το Μπρίκι) κοντά στο φάρο του κάστρου της Καβάλας και έχω θέα από την Θάσο ως την Χαλκιδική. Αυτό το πα για να ζηλέψετε. Στο ένθετο περιοδικό Εικόνες του Έθνους είχε θέμα για την σχέση των Ελλήνων με τα μουσεία και την προσπάθεια του κράτους να ανανεώσει και να αναπαλαιώσει τα μουσεία του κράτους ώστε να τα κάνουν περισσότερο προσβάσιμα και ενδιαφέροντα για το κοινό. Η αλήθεια είναι πως ότι και να κάνει η πολιτεία ως Έλληνες θα απέχουμε από τα στοιχεία με τα οποία καυχιόμαστε πίνοντας τη φραπεδιά μας. Δε θα αναλύσω αυτό το θέμα αλλά θα μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία που μου είπε μια αρχαιολόγος με την οποία συνεργαζόμαστε αυτή τη περίοδο.
Ήταν σε μια ανασκαφή στην επαρχία και διαπιστώσανε πως ο χώρος για τον οποίον έπρεπε να επεκτείνουν την ανασκαφή τους έφτανε μέχρι τον κήπο ενός ηλικιωμένου ζευγαριού. Ως υπεύθυνη της ανασκαφής ενημέρωσε τόσο τις αρχές όσο και το ζευγάρι ότι πρέπει να μετακομίσουν για ένα χρονικό διάστημα ώστε να συνεχίσουν το έργο. Το ζευγάρι δέχτηκε οπότε αρχίσανε να αδειάζουν το σπίτι. Καθώς περνούσε η αρχαιολόγος έξω από τον κήπο τους για να τους πει καλημέρα είδε έναν ιωνικό κιονόκρανο μαζί με έναν δύο σπονδύλους (δημιουργώντας έτσι ένα μικρό τραπεζάκι) μέσα στα πράγματα τα οποία βγάζανε από το σπίτι. Χτύπησε την πόρτα και ρωτάει την γριούλα.
- Καλημέρα σας. Το ξέρετε πως το κιονόκρανο και οι σπόνδυλοι είναι αρχαίοι;
- Ναι κόρη μου, της είπε ευγενικά. Ήταν της μητέρας μου και καθάριζε εκεί τα ψάρια.
- Όχι είναι πιο παλιό της απάντησε ευγενικά η αρχαιολόγος.
- Εμ βέβαια είναι πολύ παλιό το πήρε από την μητέρα της…
Η αρχαιολόγος της εξήγησε πόσο σημαντικό είναι για το πολιτισμικό τομέα του κράτους ο «πάγκος» που καθάριζε η γριούλα τα ψάρια και της ζήτησε να τον πάρει με την προϋπόθεση ότι θα της το αντικαθιστούσε με κάτι πιο σύγχρονο.
Ίσως το νέα μάρμαρο που χρησιμοποιεί η γριούλα για να καθαρίζει τα ψάρια να γίνει αντικείμενο αναφοράς και μελέτης για τους αρχαιολόγους του 40ου αιώνα!
Ως τότε ας αναλογιστούμε το αθώο οικογενειακό παράπτωμα αυτών των ανθρώπων οι οποίοι σεβάστηκαν άθελα τους περισσότερο από μας τα αρχαία. Μπορεί να τα αξιοποιούσαν για καθημερινές δουλειές και ανάγκες αλλά τουλάχιστον δεν τα χλεύασαν ποτέ.

Αγγελιοφόρος…

Τι ευχάριστη είδηση να μου φέρνεις από τον έξω κόσμο περιστέρι μου; Η απλά στάθηκες λίγο στο μπαλκόνι μου να ξαποστάσεις και να συνεχίσεις το μακρύ σου ταξίδι. Θα μπορούσα να ρίξω μια κρυφή ματιά στα μηνύματα που κουβαλάς;…
Να νιώσω λίγο το ξάφνιασμα και την έκπληξη του λαβών. Να νιώσω την χαρά ή την λύπη του.
Θα σου έδινα λίγο φαγητό και νερό όμως φοβάμαι πως αν βγω στο μπαλκόνι θα πετάξεις μακριά. Οπότε ας κρυφτώ πίσω από τις κουρτίνες και να σε κοιτάω…
Καλό ταξίδι…

Προσωπικές ανησυχίες Νο1

«Πρέπει, οπωσδήποτε, ν' αλλάξω ζωή, αλλιώς είμαι χαμένος. Βέβαια έχω καιρό μπροστά μου, είμαι ακόμα νέος. Aν μπορούσα να ξεφύγω αυτή την άθλια καθημερινότητα, υποχρεώσεις και συνήθειες και συμβιβασμοί, αν σταθώ λιγότερο εύκολος στις διάφορες προφάσεις-μα ιδιαίτερα αν βάλω πια ένα τέλος σε τούτες τις αιώνιες αναβολές. Τότε, αλήθεια, ίσως φτιάξω κάτι, ίσως μάλιστα και κάτι το μεγάλο όπως ονειρευόμουν από παιδί...»Έτσι έγραφε κάποιος ένα βράδυ με χέρια που τρέμανε. Κι έκλαιγε. Ύστερα νύσταξε κι αποκοιμήθηκε. Το πρωί, μόλις θυμόταν κάτι αόριστα. Και σε μερικά χρόνια πέθανε.

Ποιά Περηφάνια;

Καλημέρα σας περήφανοι Έλληνες από όλο τον κόσμο. Από το σχολείο μας μαθαίνανε ή καλύτερα μας προπαγανδίζανε πως πρέπει να είμαστε υπερήφανοι για τους προγόνους μας και τις νίκες που είχαμε τόσο ενάντια του Τούρκικου ζυγού όσο και της Γερμανικής Κατοχής υποβαθμίζοντας παράλληλα σημαντικότερα γεγονότα όπως τον Εμφύλιο Πόλεμο (σε αντίθεση με άλλες χώρες όπως η Ισπανία που δεν έχει αντίστοιχα κόμπλεξ), την δικτατορία και τα παράλληλα γεγονότα της Μακρονήσου κτλ. Παιδάκι έως έφηβος είχα αυτή τη περηφάνια διότι πίστευα κάθε τι που επίσημα μου πρόσφερε να μάθω το κράτος και η πολιτεία. Όμως όταν έκατσα μόνος μου και το έψαξα κατάλαβα το πόσο βλάκες είμαστε. Το αστείο είναι πως ακόμα και τώρα που πλέον πολλά γεγονότα έχουν αποκαλυφθεί, τα σχολεία εξακολουθούν να σου προσφέρουν τα ίδια ψέματα.
Όλοι ξέρουμε πως η επανάσταση δεν ξεκίνησε 25 Μαρτίου ούτε έγινε στην Αγία Λαύρα. Απλά την έχουμε συσχετίσει με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Δύο γιορτές σε μία. Και τώρα που είπαμε για μια θρησκευτική γιορτή όλοι πλέον ξέρουμε ότι η εκκλησία ποτέ δεν στήριξε την Ελληνική Επανάσταση διότι ποτέ της δεν είχε χάσει την εξουσία κάτω από τον Τουρκικό ζυγό και πάντα είχε το φόβο της κάθε αλλαγής και επίσης ποτέ δεν υπήρξε Κρυφό Σχολείο (αυτό που βρίσκεται στο νησάκι του Αλί Πασά στα Ιωάννινα ήταν αποθηκευτικό χώρος που μετονομάστηκε κρυφό σχολειό για το καλό της εκκλησίας μας). Πήρε επίσημη στάση μετά την Ναυμαχία του Ναβαρίνου όπου και εκεί ήταν πλέον θέλημα τον Μεγάλο Ευρωπαϊκών Δυνάμεων όχι επειδή ήταν φιλέλληνες αλλά επειδή δεν ήθελαν άλλο στον Ευρωπαϊκό Χάρτη μια ισχυρή ισλαμική αυτοκρατορία και από την άλλη ήθελαν ένα δικό τους κρατίδιο στο κέντρο της Μεσογείου με το οποίο θα έλεγχαν το εμπόριο της ανατολικής περιοχής της θάλασσας. Έτσι εγένετο η Ελλάδα. Διότι πριν την ναυμαχία του Ναβαρίνου ως Έλληνες είχαμε παραδώσει τα όπλα. Και αυτά είναι μόνο λίγα στοιχεία που απομυθοποιούν την ελληνική επανάσταση.
Και φτάνουμε στο σήμερα. Που είναι ο περήφανος στρατός μας μετά τον ηρωικών μαχών στα βουνά της Αλβανίας κατά του Ιταλικού στρατού; Πουθενά. Από τότε ο στρατός μόνο μια χούντα έφερε. Και αν δεν έχεις περάσει από το στρατό ως φαντάρος ποτέ δε θα μάθεις τη σαπίλα και την μούχλα που υπάρχει εκεί μέσα. Στο λόχο μου στη Ταξιαρχία της Χίου θυμάμαι που μας φώναζε στην αναφορά και μας έλεγε πως είμαστε υποχρεωμένοι να υπηρετήσουμε την πατρίδα μας διότι το ότι πίνουμε φραπέ ήρεμοι στις καφετέριες (λες και αυτή είναι η ζωή μας) οφείλεται στους προγόνους μας και έτσι πρέπει να είμαστε υπάκουοι στους ανωτέρους μας. Εκείνη τη στιγμή μου ερχόταν να φωνάξουν «Εσένα ποιο είναι το χρέος σου; Να μπεις μετά στο πρώτο γραφείο να κάθεσαι άνετος στο γραφειάκι σου. Να τρέχεις τους φαντάρους να σου φτιάξουν καφέ ή να τρέχουν για γραφειοκρατικά θέματα και συ απλά να βάζεις υπογραφές πολλές φορές χωρίς να ξέρεις που; Αυτή είναι η μαγκιά σου; Η περηφάνια σου; Το χρέος σου;».
Ε όχι. Ίσως να μια από τους λίγους Έλληνες που δεν είμαι περήφανος για τέτοιες χουντικές, οπισθοδρομικές, και απολυταρχικές γιορτές. Οπότε σας αφήνω να χαρείτε είτε από κοντά είτε μέσο της τηλεόρασης (ο εκφωνητής νομίζω πως έχει μείνει στην εποχή της χούντας και το πληρώνουμε τώρα για να μας προπαγανδίζει) και εγώ με ήσυχο το κεφάλι μου θα κάτσω στο μπαλκονάκι μου με καφέ και μουσική να διαβάσω ένα εξαιρετικό βιβλίο που πήρα πρόσφατα να διαβάσω του Μίλαν Κούντερα «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι».
Υ.Γ. Καλό είναι να αφήσουμε το παρελθόν και ας κοιτάξουμε μπροστά. Διότι όσο κοιτάμε πίσω τόσο μένουμε στάσιμοι…

Μπράβο… Συγχαρητήρια!!!

Πάει μια βδομάδα που χω να γράψω. Είχα φύγει ταξιδάκι στη Χίο. Όσο ήμουν στο πλοίο και έβλεπα ειδήσεις είδα τα βίντεο που βλέπαμε όλοι την Παρασκευή το βράδυ με τους κουκουλοφόρους να τα σπάνε στο Κολωνάκι. Τι να πω; Τα παλικαράκια ξυπνήσανε δώδεκα το μεσημέρι και είπαν τα βγουν να τα σπάσουν. Το χουν παρακάνει. Για μένα είναι αλήτες. Πείτε με ακροδεξιό πείτε με συντηρητικό όμως όταν βλέπω κάποιους ανεγκέφαλους που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους για να δουν πως βγαίνουν τα λεφτά να καταστρέφουν την περιουσία του κόσμου γίνομαι έξω φρενών. Τι κερδίσανε; Ποια η ιδεολογία τους; Ποίος ο σκοπός τους; Και γιατί δώδεκα το μεσημέρι; Αν είναι μάγκες να βγουν εφτά το πρωί. Την ώρα δηλαδή που πηγαίνει ο κόσμος στη δουλειά του για να προσφέρει κάτι στον εαυτό του και μετά στη κοινωνία. Δε μπορώ να καταλάβω ποια ιδεολογία σου λέει να πας να σπάσεις ένα κατάστημα ή να καταστρέψεις ένα αμάξι. Και δε μιλάμε για ακριβά αμάξια κάτι που δείχνει πως ο ιδιοκτήτης τους έχει τα λεφτά να τα επισκευάσει. Μιλάμε για αμάξια ενός μέσου οικονομικά πολίτη. Έστω ενός νέου που του το αγόρασε ο πατέρας του. Ρωτάς όμως αν αυτό το παιδί η γονιός του έχουν την οικονομική άνεση να το επισκευάσουν. Ή πόσο μέσα θα μπουν οικονομικά και προσωπικά για να αντιμετωπίσουν και να επιδιορθώσουν τις ζημιές; Πιστεύω πως και ο ελληνικός κόσμος που από την φύση του είναι επαναστατικός έχει σιχαθεί αυτούς τους αλήτες. Τουλάχιστον εγώ χωρίς να κρύβομαι από μια κουκούλα τους κατακρίνω, τους καταδικάζω και τους υποτιμάω. Και μπορώ να αναφέρω και το όνομά μου εδώ μέσα αν μου το ζητήσει κάποιος από τους αναγνώστες που είναι εναντίον μου. Αυτοί οι αλήτες και τα κακομαθημένα παιδάκια καλό είναι να πάρουν παράδειγμα τους πραγματικούς ιδεολόγους που έκαναν το πάρκινγκ της Ναβαρίνου πάρκο με δέντρα πάρτι κτλ. Αυτούς τους ανθρώπους τους εκτιμάω, τους στέκομαι και η αλήθεια είναι πως όποτε περνάω από κει χαίρομαι και χαμογελάω με τη ζωντάνια τους, την μαγκιά τους, την ευαισθησία τους και την οικολογική στάση τους. Αυτοί οι άνθρωποι χωρίς να θέλουν να προβάλλουν τον εαυτό τους πρόσφεραν κάτι πολύ όμορφο στους κατοίκους της περιοχής αυτής. Σε εκείνους αξίζουν συγχαρητήρια. Κι όμως τους παίρνει η μπάλα με την ανωριμότητα των κακομαθημένων που με τις πράξεις τους πλέον η αστυνομία έχει μεγαλύτερη εξουσία και μπορεί να σε συλλάβει επειδή δε γουστάρει την φάτσα σου. Σε αυτούς θα τους πω ένα μεγαλοπρεπέστατο και ειρωνικό μπράβο καραγκιόζηδες. Και επειδή ξέρω τι κόσμος υπάρχει σε αυτόν τον χώρο τους προτείνω να αφήσουν την φροντίδα των γονιών τους και να πιάσουν μια δουλειά. Επαναστάτης γίνεσαι όταν προσφέρεις και όχι όταν καταστρέφεις. Αν δε μάθουν με τι κόπο βγαίνουν τα λεφτά κυρίως στις μέρες μας θα συνεχίσουν να τα σπάνε μ’ αποτέλεσμα να μετράμε τις ζημιές μας και να βλέπουμε να παραβιάζονται τα δικαιώματα μας άδικα. Και να είμαστε θεατές δύο άκρων, των άμυαλων και ανώριμων νεαρών που δε σέβονται τίποτα και των άμυαλων και ανώριμων αστυνομικών που βαράνε και συλλαμβάνουν άδικα. Και μεις στο κέντρο να τρώμε χαστούκια χωρίς να μπορούμε να αντιδράσουμε. Αλλά και να θέλουμε να αντιδράσουμε να μη ξέρουμε τον τρόπο. Και πάλι συγχαρητήρια στα παιδιά των Εξαρχείων που έδωσαν λίγο πράσινο στη γκρίζα Αθήνα και «συγχαρητήρια» στους ανεγκέφαλους που φέρνουν μια νέα χούντα στο κατώφλι μας.

Ας ξυπνάμε σιγά σιγά διότι πολύ θύματα είμαστε…

Είμαστε η μοναδική χώρα στoν πολιτισμένο ημισφαίριο, όπου γλείφουμε με εξευτελιστική δουλοπρέπεια τον ταξιτζή για να κάνει το αυτονόητο. Το αυτονόητο είναι να σταματήσεις το άδειο Ταξί να ανοίξεις την πόρτα να καθίσεις αναπαυτικά στο κάθισμα και να πεις στον ταξιτζή: Παγκράτι π.χ. και ο ταξιτζής να σου πει μάλιστα και να ξεκινήσει...................Δυστυχώς όλοι σας ξέρετε ότι δεν γίνεται έτσι....... Αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις ....έτσιΟ ταξιτζής έρχεται άδειος........ Ελαττώνει ταχύτητα με ανοιγμένο παράθυρο.....Εσείς σκύβετε με εμφανές δουλοπρεπές ύφος και μια χροιά παράκλησης ψελλίζοντας διστακτικά : Παγκράτι........ Ο ταξιτζής γκαζώνει και σεις στην χειρότερη περίπτωση του ρίχνεται μία μούντζα καθώς απομακρύνεται ψάχνοντας για τον επόμενο πελάτη, που θα έχει την τύχη να έχει προορισμό σύμφωνα με τις προτιμήσεις τουΤαξιτζή.......
Υπάρχει Βέβαια και ποιο αποτελεσματικός τρόπος............Σταματήσατε ένα ταξί στον δρόμο και ο οδηγός του αρνήθηκε να σας επιβιβάσει όταν άκουσε τον προορισμό σας;
Κρατήστε τον αριθμό κυκλοφορίας του, καλέστε στον τετραψήφιο αριθμό 1019 και προχωρήστε στην καταγγελία σας, επωνύμως, κατά προτίμηση. Χθες, ο υπουργός Μεταφορών -Επικοινωνιών κ. Κ. Χατζηδάκης εγκαινίασε την υπηρεσία «Τηλεφωνικό Κέντρο Παραπόνων για Ταξί» η οποία λειτουργεί πιλοτικά από σήμερα και για τρεις μήνες. Στη συνέχεια θα επεκταθεί η θεματολογία και ο προσφερόμενες μέσω της γραμμής, υπηρεσίες.
Τους τρεις μήνες της πιλοτικής λειτουργίας του το κέντρο θα εξυπηρετεί το κοινό από 8.00 π.μ - 10.00 μ.μ. τις εργάσιμες ημέρες και από 8.30 π.μ - 8.00 μ.μ. κάθε Σάββατο, ενώ η χρέωση αντιστοιχεί σε απλή τηλεφωνική κλήση. Το 1019 θα είναι στη διάθεση των κατοίκων Αθηνών, Πειραιώς, Δυτ. και Αν. Αττικής, Θεσσαλονίκης, Αχαΐας, Ηρακλείου και Ρόδου, ενώ σχεδιάζεται η επέκτασή της υπηρεσίας σταδιακά σε όλη την Ελλάδα. Η λειτουργία της γραμμής περιλαμβάνει:
· Ενημέρωση για πιάτσες,
· τιμολόγια,
· ειδικές χρεώσεις, αλλά και τις υποχρεώσεις των αυτοκινητιστών.
· Καταγγελίες σχετικά με προβλήματα λειτουργίας ή παράνομες χρεώσεις.
Η επιβολή κυρώσεων αφορά μόνο στις επώνυμες καταγγελίες και μετά τηδιασταύρωση των στοιχείων του καταγγέλλοντας.Οι καταγγελίες θα αποστέλλονται ηλεκτρονικά δύο φορές τη μέρα στις υπηρεσίες των Νομαρχιών.Για ζητήματα όπως ληστείες και κλοπές οι αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου και των Νομαρχιών θα ενημερώνονται άμεσα.Οι πολίτες θα ενημερώνονται τηλεφωνικά για την έκβαση των καταγγελιών τους.Το κόστος του πιλοτικού προγράμματος ανέρχεται σε 44.000 ευρώ, ενώ πληροφορίες θα παρέχονται και στα αγγλικά.Παράλληλα, ο κ. Χατζηδάκης ανακοίνωσε την εγκατάσταση συστήματος τηλεματικής στα ταξί. Η συγκεκριμένη υπηρεσία θα παρέχει τη δυνατότητα, προς το τέλος του 2009, κλήσης ταξί και ειδοποίηση του επιβάτη μέσω sms ή e-mail, πληρωμή μέσω πιστωτικών καρτών, εντοπισμό θέσης του οχήματος μέσω ηλεκτρονικών χαρτών, εύρεση απολεσθέντων.

Απορία Νο 2

Πως γίνεται οι Έλληνες να κατεβαίνουν σε πορείες και να διαδηλώνουν κατά του Αμερικανικού Ιμπεριαλισμού και ψηφίζουν ως μεγαλύτερο και σπουδαιότερο Έλληνα τον Μέγα Αλέξανδρο;

Η εαρινή σύναξης των αγροφυλάκων

Πέρασαν κιόλας 10 χρόνια από την μέρα που μας είχαν μαζέψει όλους στο γυμνάσιο και μας είπαν πως θα μας πάνε σινεμά να δούμε μια ελληνική ανεξάρτητη παραγωγή που γυρίστηκε στη Χίο και πρέπει να είμαστε περήφανοι για την ύπαρξη ενός τόσο καταξιωμένου σκηνοθέτη που προβάλλει το νησί μας και έχει φέρει πολλά βραβεία (φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Βερολίνου και Μόντρεαλ). Εγώ παιδάκι τότε το οποίο συγκινούμουν με πιο ελαφριές ταινίες στυλ Forrest Cump χάρηκα που θα πάω να δούμε την ταινία για τους εξής λόγους: ότι δε θα κάναμε μάθημα, ότι θα έβρισκα την ευκαιρία να κάτσω δίπλα σε μια συμμαθήτρια μου που ήμουν ερωτευμένος τότε και που θα έβλεπα πολλούς γνωστούς στο έργο αυτό καθώς και τον ρόλο που παραλίγο θα έπαιρνε η αδελφή μου αλλά τελικά τον κέρδισε η Μάλαντη η οποία είχε μια αξιόλογη ερμηνεία. Καθώς πηγαίναμε σινεμά είχα ρωτήσει την καθηγήτρια πόσες ώρες διαρκεί η ταινία. Τρεις μου απάντησε. Αμάν πώς θα την παλέψω. Καταφέρνω και κάθομαι δίπλα στη συμμαθήτρια μου και ένιωθα πολύ τυχερός. Τα φώτα έσβησαν οπότε το βρήκα ως ευκαιρία να γύρω πάνω της. Η ταινία ξεκινά. Αμέσως ξέχασα την παρουσία της κοπέλας δίπλα μου και αφοσιώθηκα στο έργο. Πώς γίνεται ηθοποιοί ερασιτέχνες να σε κάνουν να πιστεύεις πως είναι πραγματικοί επαγγελματίες; Που είναι όλα αυτά τα μέρη της Χίου που δείχνει η ταινία, μήπως πρέπει επιτέλους να ανακαλύψω τον τόπο που γεννήθηκα; Πόσο υπέροχα δένει η μουσική με τα τοπία και τα γεγονότα; Πόσο δύσκολη και συνάμα γοητευτική είναι η ζωή στην επαρχεία. Ξαφνικά βλέπω έναν οικογενειακό μας φίλο ως κομπάρσο να παίζει τάβλι στην κεντρική πλατεία των Ολύμπων καθώς μπροστά του ο Αγροφύλακας του Φθινοπώρου βρίζει και καταριέται που δε μπορεί να πιάσει το κοριτσάκι. Παράλληλα ακούω γύρω μου ψιθύρους «ααα αυτόν τον ξέρω», «νάτος ο Τασούλης», «το εξοχικό μας στα Μεστά» κτλ. Έτσι ο κόσμος γινόταν ένα με την ταινία. Με έκανε να πιστεύω πως δεν βλέπανε μια ταινία αλλά την καθημερινότητα τους ανεξάρτητα αν η ταινία μιλούσε για μια ιστορία την περίοδο της χούντας. Στη συνέχεια με εξέπληξαν οι ρόλοι. Η Μάλαντη (το κοριτσάκι του έργου) παραμένει μυστήρια, ένα αερικό που κυκλοφορεί ελεύθερο στη χιώτικη φύση ανάμεσα στις παπαρούνες, τους σκίνους, τις ελιές και τις συκιές και κανένας δε μπορεί να την πιάσει ή να την προλάβει παρά μόνο ο έρωτας. Στη συνέχεια έχουμε τον πρώτο αγροφύλακα του καλοκαιριού. Ο μόνος επαγγελματίας ηθοποιός της ταινίας και μη Χιώτης ο οποίος λόγω καλοκαιριού νιώθει εξάψεις με αποτέλεσμα να βλέπει την ηρωίδα ως θηλυκό και ερωτικό αντικείμενο με αποτέλεσμα να μετατρέπεται σε ηδονοβλεψίας και έτσι να πέφτει στη παγίδα της κατάστασης αυτής και να σκοτώνεται. Ο αγροφύλακας του φθινοπώρου είναι ο πιο αυστηρός, ο πιο αυταρχικός, προσπαθεί να βάλει τάξη σε μια κοινωνία παραδοσιακή και παράλληλα αναρχική μ΄ αποτέλεσμα ενώ είναι σωστός στη δουλειά του να καταστρέφεται μέσα από το έργο του και να παραιτείται. Ο συγκεκριμένος έβλεπε το κορίτσι ως θήραμα και επίτευγμα της δουλειάς του εάν το έπιανε. Ο αγροφύλακας του χειμώνα είναι μια μορφή κλειστή και παράλληλα αγαθή. Ο χειμώνας είναι μια περίοδος οικονομίας οπότε ο ήρωας κλείνεται σε κρυφές λέσχες όπου παίζουνε χαρτιά και έτσι επικεντρώνεται στο να κερδίσει χρήματα και όχι να επιβάλλει τάξη και να πιάσει το κορίτσι με αποτέλεσμα να καταστρέφεται τόσο οικονομικά όσο επαγγελματικά. Κι όμως είναι ο μόνος που βλέπει την ηρωίδα ως ένα κοριτσάκι αθώο, ανήλικο και αγνό οπότε δε του πάει η καρδιά να το κυνηγήσει. Τέλος έρχεται η άνοιξη και μαζί με την άνοιξη έρχεται και ο έρωτας. Ο τελευταίος αγροφύλακας είναι ο πιο νέος, ο πιο ατίθασος και ο πιο αναρχικός από όλους. Είναι πιο κοντά ηλικιακά από τους άλλους με το κορίτσι οπότε το κυνηγάει όχι για να το συλλάβει αλλά γιατί το έχει ερωτευτεί. Η μικρή όμως φοβισμένη ήδη από τους άλλους δε μπορεί να κατανοήσει την στάση του και την θεωρεί ως παγίδα για να την πιάσει. Έτσι του κάνει τη ζωή δύσκολη. Εκείνος επιμένει και η στάση του αυτή είναι να χάσει τη δουλειά του. Όμως εκείνος έχει κερδίσει κάτι άλλο που έχει μεγαλύτερη αξία….
Η ταινία με μάγεψε. Δε ξέρω για τους υπόλοιπους συμμαθητές μου αλλά εγώ βγήκα από το σινεμά και είχα ακόμα τη μυρωδιά των αγρών, του βρεγμένου χώματος, του χιονιού, του ιδρώτα, των κοτετσιών και γενικά των οσμών που εκπέμπουν τα χωριά και αυτή την αίσθηση δεν ήθελα να την χάσω.
«Γιώργο θα πάμε για καφέ θα έρθεις;» μου είπε η συμμαθήτρια που καθόταν δίπλα μου.
«Προτιμώ να περπατήσω λίγο» απάντησα βλέποντας παράλληλα μια έκφραση απογοήτευσης στο πρόσωπο της. Δε πειράζει θα βγω άλλη φορά μαζί της. Αυτή τη στιγμή ήταν να κρατήσω τα συναισθήματα που είχα μέσα μου από την ταινία. Έτρεξα σπίτι και πήρα το ποδήλατο και βγήκα λίγο έξω από την πόλη. Προσπάθησα να νιώσω την ελευθερία που ένιωθε η μικρή στη ταινία. Μάταια. Τέτοια ελευθερία λίγοι την νιώθουν. Κάθε τόπος εκφράζει διαφορετικά συναισθήματα. Δε νομίζω πως θα ένιωθα το ίδιο αν έμενα στα Μεστά, στο Πυργί, στους Ολύμπους ή στην Βέσσα (χωριά της Χίου) με το αν έμενα στα Ζαγωροχώρια, στους Τοξότες ή σε χωριά της Μυτιλήνης και της Σάμου.
Την ταινία δεν την ξαναείδα. Δε θέλω να αλλοιωθούν τα συναισθήματα που ένιωσα την πρώτη φορά που την είδα. Και δε γίνεται όλη η μαγεία της ταινίας να χωρέσει μέσα σε ένα DVD όμως τώρα που ξαναπαίζεται στο σινεμά θα θελα πολύ να πάω να την ξαναδώ εκεί. Ίσως μου ξανάρθουν οι μυρωδιές αυτές οι οποίες λείπουν στο αστικό κλίμα της Αθήνας. Ίσως μου ξυπνήσει παιδικές αναμνήσεις.

Εξάλλου ο ίδιος ο Δήμος Αβδελιώδης (για τον οποίο νιώθω τυχερός που παρακολούθησα τις παραστάσεις που ανέβαζε το καλοκαίρι του 2004 στα χωριά της Χίου βασισμένες στα βιβλία Νοσταλγός και Έρως-Έρως του Παπαδιαμάντη) είχε πει πως η ταινία του βασίστηκε στις παιδικές και εφηβικές του αναμνήσεις στο νησί της μαστίχας. Την Χίο…

Μοναχικό χιούμορ

Αποφασίζει ένας τύπος να μονάσει και μετά από πολύ ψάξιμο βρίσκει και αυτός μια μονή να αποσυρθεί. Εγκαταλείπει τον κόσμο και τελικά μια μέρα μπαίνει μέσα στην μονή. Βρίσκει πολλούς ακόμα μοναχούς που όλοι τον έβλεπαν και του κουνούσαν το κεφάλι χαμογελώντας.

- "Γεια σας", "Καλημέρα", έλεγε αυτός και πάλι οι μοναχοί του κουνούσαν το κεφάλι συγκαταβατικά, χωρίς να μιλάνε.

Με τα πολλά βρίσκει τον υπεύθυνο της μονής ο οποίος τον καλωσόρισε θερμά. Με την κουβέντα λοιπόν ο τύπος δεν κρατήθηκε και ρώτησε τον ηγούμενο γιατί κανείς δεν του μιλάει και ο ηγούμενος απάντησε:

- "Α, ναι. Λοιπόν τέκνον μου, στην μονή μας πιστεύουμε ότι η πραγματική γαλήνη έρχεται με την απόλυτη σιωπή. Να ξέρεις λοιπόν ότι εδώ πέρα αφού αποφάσισες να μονάσεις σου επιτρέπονται μόνο 3 λέξεις κάθε 5 χρόνια. Είσαι έτοιμος να δεχθείς αυτήν την δοκιμασία;"

Τι να κάνει και ο τύπος δέχτηκε και έτσι ξεκίνησε να μην μιλάει καθόλου. Πέντε χρόνια αργότερα πλησιάζει τον ηγούμενο και του λέει:

- "Κρεβάτι... Πολύ σκληρό..."

- "Ααααα..." λέει ο ηγούμενος, ""ο δρόμος για την σωτηρία σου είναι δύσκολος και επίπονος. Αλλά συνέχισε τέκνο μου. Τα πας πολύ καλά..."

Τι να κάνει και ο τύπος συνέχισε... Πέντε χρόνια αργότερα πλησιάζει πάλι τον μοναχό και του λέει:

- "Φαγητό... Πολύ χάλια..."

Ξανά τα ίδια ο ηγούμενος...

- "O δρόμος για την σωτηρία σου είναι δύσκολος και επίπονος. Αλλά συνέχισε τέκνο μου. Τα πας πολύ καλά..."

Πέντε χρόνια αργότερα ο τύπος ξαναπλησιάζει τον ηγούμενο και του λέει αγανακτισμένος:

- "Την κάνω... Γεια..."

Οπότε ο ηγούμενος απαντάει...

- "Το περίμενα. Όλο παράπονα ήσουν..."

7 Χρόνια Φαγούρα...

Απόδραση...

Απόδραση… Πόσο ανάγκη την έχουμε. Μετά από έναν δύσκολο και συνάμα γρήγορο Φλεβάρη όπου βρήκε πολύ κόσμο κλεισμένο σπίτι του ήρθε η στιγμή να αποδράσουμε. Το 3ημερο της Καθαρά Δευτέρας. Όλοι πάνε στην επαρχία, στα χωριά τους, στα νησιά τους. Το θέμα δεν είναι ο προορισμός αλλά η αποκέντρωση και η φυγή μας από την καθημερινότητα, την ρουτίνα και την μιζέρια. Τι πιο όμορφο να σαι στο λεωφορείο, να κοιτάς έξω από το παράθυρο πράσινο και χιόνι και όλες αυτές οι εικόνες να συνοδεύονται με μουσικούλα (από Mogwai, Thievery Corporation, Avorane,Yann Tiersen) και έτσι παράλληλα εκτός από σωματική να έχεις και μια ψυχική απόδραση. Πόσο μπορεί να σε γεμίσει αυτή η στιγμή σε σχέση με την ζωή στην πόλη… Για να σκεφτώ. Μήπως η χαλάρωση στο μπαλκόνι με βιβλίο ή εφημερίδα, καφέ και μουσικούλα ή ένας απογευματινός περίπατος στην Ακρόπολη και στην Πλάκα. Και ποιος από μας το κάνει αυτό; Μάλλον η ζωή σε μια μεγαλούπολη πόσον μάλλον την Αθήνα δε μας αφήνει κανένα περιθώριο να χουμε υγιής ζωής. Μήπως αυτές οι αποδράσεις να γίνουν μόνιμες εγκαταστάσεις στην επαρχία. Είχα διαβάσει για ένα ζευγάρι που Καθαρά Δευτέρα είχαν πάει Χίο και λάτρεψαν τόσο πολύ τη ζωή εκεί που άφησαν μια πετυχημένη καριέρα και επιχείρηση στην Αθήνα για να ζήσουν εκεί. Αν τέτοιοι άνθρωποι έκαναν ένα τόσο θαρραλέο βήμα γιατί να μη το ρισκάρουμε και εμείς. Για μένα πάντως επόμενος μόνιμος σταθμός θα είναι η Θεσσαλονίκη, η Ξάνθη, η Χίος… Ας δώσουμε λοιπόν μια δεύτερη ευκαιρία στον εαυτό μας να αποδράσουμε για μια νέα αρχή, μια νέα ζωή… για νέα όνειρα…

Κορυδαλλός Airlines