Ο αντιευρωπαϊκός αέρας που κάποιοι φοβούνται...

Δεν είναι καινούργιος αυτός ο αέρας που πνέει πάνω από την Ευρώπη. Εξάλλου κάθε χώρα είχε τους δικούς της λόγους για να θεωρεί την παραμονή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καταστροφική για τη χώρα της. Στην Ελλάδα έχουν μαζευτεί πολύ λόγοι τα τελευταία τέσσερα χρόνια, μετατρέποντας έτσι την αντιευρωπαϊκή πνοή σε θύελλα.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ξεχώρισε ως ιδέα και δημιούργημα διότι ήταν η πρώτη ειρηνική προσπάθεια κατανόησης και επικοινωνίας των ευρωπαϊκών κρατών που είχαν πάντα ιμπεριαλιστικές τάσεις. Ήταν η πρώτη επίσημη ανακωχή των αιώνιων εχθρών της Γαλλίας και της Γερμανίας και μία άτυπη ένωση αυτών των κρατών. Μία ένωση που ακολούθησαν και τα κράτη-δορυφόροι τους πριν εισχωρήσουν στο κλαμπ κι άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα.
Την εποχή που η Ευρωπαϊκή Ένωση πραγματοποιούσε τα πρώτα της βήματα, στην ανατολική πλευρά ορθωνόταν ένα τείχος που χώριζε τον δυτικό κόσμο από τον υπαρκτό σοσιαλισμό. Για να μπορέσει ο δυτικός κόσμος να κερδίσει τις εντυπώσεις από τον αντίπαλο, δημιούργησε ένα κράτος πρόνοιας το οποίο στηρίχθηκε πάνω σε λαϊκούς αγώνες και κάλυπτε αρκετές ανάγκες των κοινωνικών στρωμάτων, κυρίως των κατώτερων.
Εκείνη τη περίοδο, η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν ένας παράδεισος για όλους τους ανθρώπους που είχαν "επιλέξει" ή τους έτυχε να ζήσουν στον δυτικό κόσμο. Μετά την πτώση όμως του Ανατολικού Μπλοκ, όλα άλλαξαν και στην Δύση. Δεν υπήρχε πλέον ανταγωνισμός με κανέναν ανατολικό αντίπαλο.
Η αλλαγή αυτή δεν ήταν εμφανής στην αρχή. Οι πολυεθνικές δεν είχαν εξαπλωθεί ακόμα ενώ η παγκοσμιοποίηση έδειχνε μόνο την καλή της πλευρά. Τότε ήταν ακόμα εφικτή η φορολόγηση ακόμα και στα υψηλά κοινωνικά στρώματα. Μία αντίστοιχη κίνηση σήμερα, που οι αγορές είναι πλέον ανοιχτές, θα οδηγούσε αρκετά κεφάλαια σε μαζική έξοδο προς άλλους φορολογικούς παραδείσους.
Στις μέρες μας η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι καθαρά μία σκληρή καπιταλιστική ένωση που επιδιώκει να γίνει ανταγωνιστική στην διεθνής αγορά. Για να τα καταφέρει όμως, πρέπει να διώξει κάποια βαρίδια. Ένα απ' αυτά και ίσως το βασικότερο είναι τα έξοδα που γίνονται για την κοινωνική πρόνοια. Η αλλαγή γίνεται όμως σταδιακά για να μην είναι φανερή.
Εδώ και μία δεκαετία ζούμε τη νομισματική ένωση αρκετών μελών της Ε.Ε. Στην αρχή νιώσαμε άρχοντες που είχαμε στη τσέπη μας ένα ισχυρό νόμισμα. Ακόμα θυμάμαι τις πρώτες μέρες του 2002 που όλοι κοιτούσαμε έκπληκτοι τα νέα νομίσματα. Σήμερα όμως διαπιστώνουμε πως οι χώρες που είναι εξαρτημένες πλέον στην Ένωση δε μπορούν να πάρουν πρωτοβουλίες για την δικιά τους οικονομία ενώ παράλληλα ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός οδηγεί στην εξόντωση κάθε μη κερδοσκοπικής δραστηριότητας τους, όπως είναι και η πρόνοια.
Κι όλη αυτή η αλλαγή πραγματοποιείται με ανούσιες αντιδράσεις μιας και η Αριστερά της Ευρώπης (όπως τη γνωρίζουμε) έχει πεθάνει  εδώ και καιρό. Όσοι την αντιπροσωπεύουν δεν μπορούν να δώσουν καμία απολύτως ρεαλιστική λύση διότι η Αριστερή ιδεολογία δε ταιριάζει στη σημερινή μορφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μοντέλο αυτό πλέον ανήκει σε προσωπικότητες όπως η Μέρκελ που απαιτούν ανταγωνιστικότητα και μόνο.
Ο Σαμαράς έχει σχεδόν ολοκληρώσει το έργο των καπιταλιστών. Ισοπέδωσε τη χώρα του και την έχει προσφέρει σε καλύτερη τιμή (σχεδόν εξευτελιστική) σε ιδιώτες. Ήδη έχουν ιδιωτικοποιηθεί αρκετές υπηρεσίες με τελευταίες την Δ.Ε.Η. και την Υγεία (ανεξαρτήτως του ότι ο Γεωργιάδης εξακολουθεί και λέει μαλακίες οι οποίες διαψεύδονται μελλοντικά με δικές του υπογραφές). Κι αφού ολοκληρώθηκε το ξεπούλημα της χώρας μου, έπαψε να είναι χρήσιμος για τους υπολοίπους Ευρωπαίους εταίρους. Το μόνο που του μένει είναι να διοργανώσει βουλευτικές εκλογές, κλείνοντας έτσι το καταστροφικό του έργο. Το ξέρει εξάλλου κι ο ίδιος. Το διαπιστώνουμε στα λεγόμενά του. Κάποτε ήταν απόλυτος πως η κυβέρνηση θα κλείσει την τετραετία, τώρα λέει ότι απλά προσπαθεί να φτάσει μέχρι το 2015. Όμως είναι φανερό πως το φθινόπωρο του 2014 θα προκηρυχθούν οι εκλογές.
Όμως μετά τις εκλογές θα ζήσουμε μία νέα ουτοπία. Μετά την επερχόμενη πτώση της ακροδεξιάς κυβέρνησης του Σαμαρά, οι μισθοί και οι συντάξεις θα παραμείνουν στα σημερινά άθλια επίπεδα, διότι μόνο έτσι θα βγάζει η χώρα μας πλεόνασμα, και πάνω σ' αυτό θα πατάνε οι μελλοντικές κυβερνήσεις για να προσφέρουν μικροαυξήσεις στους πολίτες (ψίχουλα δηλαδή). Η Υγεία και η Εκπαίδευση δε θα ξεκολλήσουν από τα σημερινά χαμηλά επίπεδα ενώ τα βασικά αγαθά (ηλεκτρισμός, νερό, συγκοινωνία) θα ακριβαίνουν συνέχεια διότι θα παραμένουν ιδιωτικά.
Με αυτή τη πορεία, η Ευρώπη ως ιδέα θα φαίνεται όλο και πιο αποτυχημένη στα μάτια μας ενώ παράλληλα θα θεωρούμε ορθή την αντιευρωπαϊκή στάση που κρατούν μέχρι σήμερα χώρες όπως η Σερβία και η Τουρκία. Η χώρα μου θα εξακολουθεί να ερημώνει μιας και αρκετοί νέοι θα φεύγουν για το εξωτερικό ενώ όσοι θα παραμένουμε εδώ θα εξακολουθούμε να ζούμε στη μιζέρια. Και ο αντιευρωπαϊκός αέρας θα θεριεύει...

Στο πέρασμα των βοδιών...

Ο τίτλος που επέλεξα για να παρουσιάσω την Οξφόρδη, μπορεί να ακούγεται ειρωνικός, μιας κι από τα πανεπιστήμιά της έχουν περάσει προσωπικότητες που έχουν σπείρει δυστυχία και πολέμους, όπως η Θάτσερ και ο Κλίντον, κι άλλοι πολιτικοί όπως ο Κάμερον. Εξάλλου η Οξφόρδη είναι μία παγκοσμίως γνωστή κι αναγνωρισμένη πόλη για τα πανεπιστήμιά της. Σίγουρα όλοι μας συσχετίζουμε το όνομά της με τις καλύτερες κι αυστηρότερες σπουδές αλλά και την σίγουρα πετυχημένη σταδιοδρομία που έχει ο καθένας, ο οποίος αποφοιτάει από κει. Λίγοι όμως γνωρίζουν την προέλευση του ονόματος αυτής της πόλης. 

Η Oxford είναι ένα όνομα που παράγεται από την ένωση δύο λέξεων, της ford και της oxen. Το ford σημαίνει το πέρασμα από την μία πλευρά του ποταμού στην άλλη ενώ το oxen σημαίνει βόδι. Οπότε το Oxford σημαίνει το πέρασμα των βοδιών.

Ποιον ποταμό όμως πρέπει να διασχίσουν τα βόδια. Από την πόλη (όπως το Γουίνσδορ και το Λονδίνο) περνάει ο ποταμός Τάμεσης. Η πόλη αναπτύσσεται κατά μήκος του ποταμού. Ευτυχώς είναι επίπεδη (έχει υψόμετρο 70 μέτρα μόνο) κάτι που προσφέρει στον επισκέπτη ξεκούραστους περιπάτους ανάμεσα στα πανεπιστήμιά της. Συγκροτήματα τεράστια, γοτθικού ρυθμού με πύργους, εκκλησίες, τραπεζαρίες κι άλλους χρηστικούς χώρους που θυμίζουν μεσαιωνικά μοναστήρια. 

Η πόλη δεν φημίζεται για τα μνημεία της. Ένα από τα λίγα που βλέπεις (το οποίο κι αυτό δεν είχε μεγάλο ενδιαφέρον για μένα) είναι ο μεσαιωνικός πύργος που δεσπόζει στο ξεκίνημα της αγοράς (00:10). Όμως εμένα περισσότερη προσοχή μου κέντρισε μία πορτούλα με βοτσαλωτό μονοπάτι που βρισκόταν κοντά σ' αυτόν και μου θύμιζε λίγο τις υπέροχες πόρτες με τις βοτσαλωτές αυλές του Κάμπου της Χίου (00:18). Όπως επίσης με γοήτευε το παιχνίδι των ακτίνων του ήλιου καθώς διέσχιζαν τις μεγάλες αίθουσες των πανεπιστημίων κι έφταναν ως τις εσωτερικές αυλές των κτιριακών συγκροτημάτων (00:24).

Ένα γωνιακό κτίριο στην κεντρική αγορά της πόλης (00:42) μου έφερε στο μυαλό το παλαιότερο σπίτι του Στρασβούργου, το οποίο λειτουργεί ακόμα και σήμερα απέναντι από τον Καθεδρικό της πόλης. Μέσα απ' αυτές τις βόλτες στις ευρωπαϊκές υπαίθρους, μπορεί να διαπιστώσει κανείς πως οι λαοί της Ευρώπη μοιράζονται αρκετά κοινά στοιχεία, τα οποία περισσότερο τους ενώνουν παρά τους χωρίζουν μεταξύ τους. 

Περάσαμε κι από το πανεπιστήμιο όπου είχαν γίνει τα γυρίσματα των ταινιών του Χάρι Πότερ (00:55-01:40). Οι Βρετανοί δεν αφήνουν τίποτα ανεκμετάλλευτο. Όποιος ήθελε να επισκεφθεί ένα πανεπιστήμιο όφειλε να πληρώσει είσοδο. Στο συγκεκριμένο πανεπιστήμιο η τιμή ήταν λίγο μεγαλύτερη. Εκτός από την ταινία, το κτίριο αυτό βοήθησε και στη συγγραφή ενός από τα πιο γνωστά βιβλία της ιστορίας, της "Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων". 

Η βόλτα συνεχίστηκε μέσα από εσωτερικές αυλές και στενά που συνέδεαν το ένα πανεπιστήμιο με το άλλο. Αυτά είχε να μας προσφέρει η συγκεκριμένη πόλη, αυτά είδαμε...

Αναχωρώντας από την Οξφόρδη, δημιουργήθηκε ένας προβληματισμός στο μυαλό μου, το όνομα της πόλης αναφέρεται σ' αυτούς που σπούδασαν εκεί ή σε μας που ως επισκέπτες περάσαμε από κει και δεν μας άγγιξε κάτι πνευματικό...

Διαδικτυακός μεσαίωνας...

Η απόφαση για την δεκάμηνη καταδίκη του Φίλιππου Λοΐζου είναι περίεργη. Θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω κι εξοργιστική διότι η δικαιοσύνη τιμωρεί έναν νεαρό που απλά διακωμώδησε την υστερία των πιστών για τις προφητείες ενός μοναχού, την ώρα που μέσα στο διαδίκτυο υπάρχουν ιστοσελίδες που βρίζουν με χυδαίο τρόπο τις θρησκείες Εκεί γιατί δεν υπάρχει αντίδραση των απανταχού πιστών; Τι είναι αυτό που τους εξόργισε από τη σελίδα του νεαρού, την οποία την έβρισκα άκρως διασκεδαστική κι έξυπνη.
Την αρχή στην όλη ιστορία, την έκανε ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής και νυν φυλακισμένος Χρήστος Παππάς στην Βουλή όταν έκανε ερώτηση για την συγκεκριμένη σελίδα. Αμέσως κινητοποιήθηκε η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και ο "ένοχος" συνελήφθη.
Τότε όλοι γελάσαμε με τις αστειότητες της Ελληνικής Αστυνομίας, η οποία άκουσε τα λόγια ενός νεοναζί και συνέλαβε έναν νεαρό την ώρα που άλλοι πραγματοποιούν χειρότερα και σοβαρότερα εγκλήματα και είναι ελεύθερη να ζουν και να ασκούν εξουσία.
Σήμερα όμως στεκόμαστε μουδιασμένοι και παρακολουθούμε τις ύπουλες κινήσεις του κράτους, το οποίο επιδιώκει να προκαλέσει ένα σάστισμα στους ανθρώπους που θέλουν να εκφραστούν και να ακουστούν μέσα από το διαδίκτυο διότι δε βρίσκουν καμία άλλη δίοδο.
Η αλήθεια είναι πως η απόφαση αυτή δεν θα τρομάξει τους ακραίους. Εκείνοι θα συνεχίσουν το έργο τους, ατιμώρητοι διότι συμφέρει στη κυβέρνηση, να διαιωνίζεται το μίσος και οι βίαιοι διαχωρισμοί μέσα στην κοινωνία. Τρομάζει όμως τους καθημερινούς ανθρώπους, τους ανώνυμους μπλόγκερς, τους οργισμένους διορατικούς νέους, τους μεσοαστούς που προτιμούν στην καθημερινότητά τους να κρατάνε το στόμα τους κλειστό διότι φοβούνται να μη χάσουν την δουλειά τους ή να μη βρουν κανένα μπελά κι επιλέγουν ανώνυμα να ανοίγονται μέσα από ένα ιστολόγιο, ή πάνω στον τοίχο ενός μέσου κοινωνικής δικτύωσης. Η καταδίκη του Φιλίππου Λοΐζου απευθύνεται σ' αυτούς.
Με το φόβο αυτό, θα καταφέρει η κυβέρνηση να φιμώσει μερικά στόματα. Όμως πρέπει να γνωρίζει πως όταν κι αυτή η δίοδος φράξει, η οργή θα αναζητήσει άλλη έξοδο. Κι αυτή τη φορά η έξοδος θα οδηγήσει στους δρόμους!

Όλα τα μπουμπούκια της Ν.Δ. στην πίστα

του Ανανδρανιστάκης Γιώργος

Παρακαλείται η εκπρόσωπος τύπου της Ν.Δ. Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου- τα σέβη μας στον Μεγαλειότατο God Father σας- να ζητήσει από τον Πρόεδρο του κόμματος Αντώνη Σαμαρά να διαγράψει τον Αννίβα Παπακυριάκο, δήμαρχο Βέλου-Βόχας, υποστηριζόμενο από την ΝΔ, τον Βασίλη Νανόπουλο, υποψήφιο δήμαρχο Κορίνθου υποστηριζόμενο από την ΝΔ, τον Γιάννη Γκεζερλή, υποψήφιο δήμαρχο Κορίνθου, τον Γιώργο Γεωργούση, πρόεδρο της Ένωσης Γεωργικών Συνεταιρισμών Νεμέας, τον Γιάννη Βαφειάδη, υπεύθυνο Πολιτικού Σχεδιασμού και Εκπρόσωπο Τύπου της Ν. Δ. στο Νομό Κορινθίας και τον Σωκράτη Τόγια, υποψήφιο δήμαρχο Κορίνθου, επειδή κατέθεσαν άπαντες ως μάρτυρες υπεράσπισης του ναζιστή βουλευτή Κορινθίας Στάθη Μπούκουρα.
Να διαγράψει ο Σαμαράς τον βουλευτή Τρικάλων Μιχάλη Ταμήλο, που καταδικάστηκε την Παρασκευή σε ποινή φυλάκισης 10 μηνών για ατασθαλίες που είχαν γίνει όταν ήταν Δήμαρχος Τρικκαίων
Να διαγράψει τον Βουλευτή Ευρυτανίας Κώστα Κοντογιώργο, που διώκεται σε βαθμό κακουργήματος για ύποπτο δάνειο ύψους 4,7 εκατ. ευρώ, το οποίο είχε συναφθεί όταν ήταν Νομάρχης Ευρυτανίας. Ο κ. Κοντογιώργος είναι ελεύθερος με περιοριστικούς όρους, με εγγύηση 60.000 ευρώ και απαγόρευση εξόδου από τη χώρα. Α, να μην ξεχάσω, κυρία Μισέλ. Ο Κοντογιώργος ενέκρινε και την επιδότηση για τον ξενώνα του Λιάπη στο Μεγάλο Χωριό.
Να διαγράψει τον βουλευτή Κορινθίας Κώστα Κόλια, που ζήτησε να ακρωτηριάζονται τα ζώα στην Ελλάδα, να τους κόβουν την ουρά και τα αυτιά, με την δικαιολογία ότι «δεν πονάνε».
Να διαγράψει τον βουλευτή επικρατείας Χρύσανθο Λαζαρίδη και το μέλος της Κ.Ε. Φαήλο Κρανιδιώτη (σ.σ. αυτός είναι ζωόφιλος, φοράει στο πέτο του πουλάδα) επειδή συμμετέχουν στο άκρως εθνικιστικό «Δίκτυο 21», που έχει ως καταστατικό στόχο την όξυνση των σχέσεων Ελλάδας- Τουρκίας, με ό,τι συνεπάγεται αυτό για την ειρήνη στην περιοχή. Ο κ. Κρανιδιώτης να διαγραφεί δύο φορές, διότι καλλιεργεί συστηματικά το μίσος εναντίον των ξένων που διαμένουν στην Ελλάδα, ζητώντας μάλιστα τον εγκλεισμό τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Να διαγραφεί πάραυτα ο πολιτευτής Αθανάσιος Πλεύρης, επειδή πρότεινε σε δημόσια εκδήλωση και ενώπιον ακροατηρίου να δολοφονούνται οι μετανάστες που επιχειρούν να περάσουν τα σύνορα της Ελλάδας.
Να διαγραφεί ο υπουργός Υγείας Άδωνης Γεωργιάδης, διότι ως τηλεβιβλιοπώλης διέδιδε και εγκωμίαζε το ναζιστικό βιβλίο του Κώστα Πλεύρη «Οι Εβραίοι όλη η Αλήθεια», το οποίο παρουσιάζει του Εβραίους ως υπεύθυνους για όλα τα δεινά του πλανήτη και αμφισβητεί ευθέως το Ολοκαύτωμα. Ο κ. Γεωργιάδης πρέπει να διαγραφεί δύο φορές, διότι, καίτοι υπουργός, παραμένει τηλεβιβλιοπώλης.
Να διαγραφεί ο γ.γ. του Υπουργικού Συμβουλίου Τάκης Μπαλτάκος, διότι μέσω των ιστορικών μυθιστορημάτων του προωθεί το αποτρόπαιο έθιμο της Κρυπτείας, κατά το οποίο νεαροί Λακεδαιμόνιοι δολοφονούσαν στα κρυφά είλωτες, για να καταστείλουν τις εξεγέρσεις τους.
Να διαγραφεί ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπός σας Μάκης Βορίδης, διότι στα νιάτα του κυνηγούσε κόσμο με τσεκούρια και ήταν και ο εκπρόσωπος του Λεπέν επί της Γης
Να γράψετε, κυρία Μισέλ, τον Γιάννη Στουρνάρα μέλος της Ν.Δ. και μετά να τον διαγράψει ο Σαμαράς, γιατί βγήκε στους Financial Times και είπε ότι έβλαψε εσκεμμένα τη χώρα του, ότι αρνήθηκε να ζητήσει μείωση του χρέους, για να μην στεναχωρήσει τον Σόιμπλε. Και μετά να τον ξαναδιαγράψετε τον Στουρνάρα, γιατί κάνει πλάτες στη Διευθύνουσα Σύμβουλο του ΤΧΣ Αν. Σακελαρίου, που κατηγορείται για κακούργημα.
Τέλος, κυρία Μισέλ, να ζητήσετε από τον κ. Σαμαρά να διαγράψει τον εαυτό του, για το βαρύτατο αδίκημα της υπόθαλψης Βενιζέλου.

Πηγή: http://www.avgi.gr/article/1672167/ola-ta-mpoumpoukia-tis-n-d-stin-pista

Εκεί που οι ψηφοφόροι είναι λίγοι...

Το κράτος έχει χρέος να προσφέρει υπηρεσίες και διευκολύνσεις σε όλους τους κατοίκους του είτε αυτοί βρίσκονται στο κέντρο της πρωτεύουσας είτε στο πιο απομακρυσμένο νησί ή βουνό. Γι' αυτόν τον λόγο πληρώνονται οι φόροι και τα χαράτσια.
Όμως όπως έχω πει και σε παλιότερες αναρτήσεις, αυτά τα συστήματα λειτουργούν σωστά σε πολιτισμένες χώρες. Εδώ είναι Ελλάδα.
Για ποιο λόγο λοιπόν να συντηρούμε μία ακτογραμμή που εξυπηρετεί 3.500 κατοίκους; Για τον υπουργό ναυτιλίας, Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, είναι ένα ακριβό σπορ που δεν αξίζει για λίγες εκατοντάδες ψήφους.
Η στάση αυτή είναι περισσότερο προκλητική διότι στρέφεται ενάντια σε ένα νησί που είναι δίπλα στον ελλαδικό κορμό κι έτσι δεν κινδυνεύει από τους γείτονες. Όχι πως η μοίρα των νησιών του ανατολικού Αιγαίου είναι καλύτερη. Όμως καλό είναι να παρατηρούμε αυτά τα σημάδια και την απαξιωτική στάση της ακροδεξιάς κυβέρνησης προς τους Ακρίτες για να μη βρεθούμε προ εκπλήξεως σε μελλοντικές αποσχιστικές τάσεις.
Τα σύνορα δεν είναι μόνιμα, κύριοι πολιτικοί. Το χει δείξει η ιστορία. Αλλά η ημιμάθειά σας σε πολλούς τομείς έχει αποδειχθεί αρκετά επικίνδυνη και οι συνέπειες της πολιτικής σας θα φανούν στο άμεσο μέλλον. 

Το ήθος του παρακράτους

Για μία ακόμη φορά παραδέχομαι την εξαιρετική ματιά του σκιτσογράφου Βαγγέλη Παπαβασιλείου για την ελληνική επικαιρότητα. Το σημερινό του σκίτσο που βρήκα στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία ήταν αρκετά πετυχημένο, μιας και κατάφερε να παρουσιάσει με πολύ έξυπνο τρόπο το ήθος των ανθρώπων που πλούτιζαν με κομπίνες όλα αυτά τα χρόνια κάτω από την ανοχή του κράτους και του νεοελληνικού λαού και την συγκάλυψη τους από πολιτικά πρόσωπα. 

Αρκετός κόσμος αναρωτιέται μ' αυτή τη βροχή των αποκαλύψεων και την αύξηση των εμπλεκομένων προσώπων στα σκάνδαλα. Για μένα ήταν θέμα χρόνου. Το νεοελληνικό σύστημα είναι μικρό και τα λαμόγια που θέλουν να φάνε μέσα απ' αυτό, πολλά. Δε χωρούσαν άλλα ονόματα μέσα σ' αυτήν την σαπίλα. Ήταν και η οικονομική κρίση που τους εξέθεσε. Αρκετοί βγήκαν από το χορό. Κάποιοι πρόλαβαν κι αρπάξουν κάτι πριν διωχθούν. Κάποιοι άλλοι συνταξιοδοτήθηκαν ξαφνικά για να μην εκτεθούν. Όμως έμειναν αρκετοί εκεί μέσα διότι η απληστία τους παρέμεινε ανεξέλεγκτη. 

Ο χώρος του Κεφαλαίου είναι βρώμικος. Είναι γνωστό πως ο πιο ανήθικος επιβιώνει μέσα σ' αυτόν. Δεν είναι δύσκολο να εξηγήσει κανείς το σκεπτικό αυτό. Εξάλλου είναι θέμα φυσικού νόμου. Μόνο τα σκατά και οι φελλοί επιπλέουν στην επιφάνεια της θάλασσας. Όμως ο χώρος αυτός έχει και την μορφή του κουβαριού. Είναι πολύπλοκος και δαιδαλώδεις για να εμποδίζει τον οποιοδήποτε που θα προσπαθήσει να εισχωρεί μέσα σ' αυτόν αλλά και για όσους τα καταφέρουν, επιδιώκει να τους μπερδέψει για να χαθούν εύκολα και να βγουν από το χώρο αυτό. 

Όμως το σύστημα αυτό έχει και μία αχίλλειο πτέρνα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι η αρχή του νήματος. Όταν βρεθεί αυτή και τραβηχτεί, τότε το κουβάρι θα είναι καταδικασμένο να ξεδιπλωθεί. Με την εξέλιξη αυτή, βγαίνουν όλα τα σκάνδαλα στη φόρα μαζί με τα πρόσωπα που ανήκουν επάξια στην ιστορική φράση του "συνταξιούχου" Παγκάλου, το "Μαζί τα φάγαμε". 

Όσο πιο μεγάλο είναι το κουβάρι τόσο περισσότερα ονόματα θα βγουν στο φως της δημοσιότητας. Όχι πως δε γνωρίζαμε όλα αυτά τα χρόνια τους απατεώνες. Φυσικά και τους ξέραμε. Κι ακόμα μπορούμε να δούμε τα έντρομα βλέμματα όσων βρίσκονται ακόμα στο κουβάρι αυτό αλλά βρίσκονται στο σημείο που δεν έχει ξεδιπλωθεί ακόμα. 

Κι ενώ οι αποκαλύψεις συνεχίζονται με γοργούς ρυθμούς και οι καναλάρχες (λαμόγια που περιμένουν να ρθει η σειρά τους στο χορό των αποκαλύψεων) ξαφνιάζονται με τα ονόματα και πέφτουν από τα σύννεφα σε κάθε νέα αποκάλυψη μήπως και καλύψουν έτσι το φόβο που είναι πλέον εμφανής και στα δικά τους πρόσωπα (π.χ. παρακολουθείστε τα παπαγαλάκια του Mega). 

Όμως εγώ παρατηρώ κάτι ακόμα. Ένα στοιχείο επιπλέον που δε με ξαφνιάζει αλλά επιβεβαιώνει την άποψη που έχω γι΄αυτά τα καθάρματα, είναι το ήθος τους. Αυτοί οι αλήτες που έτυχε να είναι η αρχή του νήματος (βλέπε Κάντας κ.α.) δε διστάζουν να δώσουν αμέσως ονόματα και λίστες για να σώσουν το τομάρι τους. Είναι οι πραγματικοί εκφραστές της λαϊκής ρήσης που αναφέρεται σε ανθρώπους που είναι ικανοί να πουλήσουν ακόμα και την μάνα τους για να γλιτώσουν. Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι αδύναμοι της υπόθεσης που έτυχε να κρέμονται από το κουβάρι, και τραβώντας αυτούς οι δικαιοσύνη, ξεκίνησαν να εμφανίζονται κι άλλα ονόματα. 

Όμως η παρατηρητικότητά μου δεν εστιάζεται μόνο εκεί. Για δύο μέρες είχαμε τον καραγκιόζη Φιλιππίδη να βγαίνει στα κανάλια και να μιλάει από... Αμερική, προσπαθώντας να πείσει για την αθωότητά του. Μία αθωότητα που σκοτωνόταν από την πρώτη στιγμή που ξεκινούσε να μιλάει από την... Δύση. Αμέσως μου ήρθε στο μυαλό το παλιό ερυθρόλευκο σύνθημα που ζητούσε από τον τότε προπονητή του Παναθηναϊκού, Μακαριάν να πει στον τότε πρόεδρο της πράσινης ομάδος, για το πόσο μαλάκας είναι ("τι μαλάκα είναι"). 

Αυτοί οι άνθρωποι ήταν πολιτικοί, κάποιοι παραλίγο πρωθυπουργοί, άλλοι διευθυντές τραπεζών κι αρκετοί πιόνια που πληρώνονταν με μερικά εκατομμύρια για να παίζουν το ρόλο του ρουφιάνου και του τσιρακιού. 

Η λίστα είναι ακόμα στην αρχή. Περιμένουμε ακόμα αρκετά ονόματα να ακολουθήσουν. Ήδη τα σύννεφα έχουν πνίξει τον Παπαντωνίου ενώ σειρά παίρνουν κι άλλοι. Είμαι βέβαιος πως με την πτώση του κυβερνητικού ακροδεξιού συνασπισμού της Νέας Δημοκρατίας με το ΠΑ.ΣΟ.Κ., θα πάρουν σειρά και ονόματα όπως του Βενιζέλου.

Αναμένουμε!

Η ξεχασμένη σφαγή των Παλαιστίνιων στη Σάμπρα και Σατίλα

Στις 15-17 Σεπτεμβρίου 1982, λιβανικές φασιστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις υπό το απαθές βλέμμα των ισραηλινών σφάγιασαν περισσότερους 1.700 παλαιστινίους κατοίκους των δύο αυτών προσφυγικών καταυλισμών στη Βηρυτό.
Η συντριπτική πλειοψηφία των δολοφονηθέντων ήταν γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι. Πρόκειται για μια σφαγή που Ισραηλινός συγγραφέας τότε την παρομοίασε με αυτή των Γιουγκοσλάβων από τους υποστηρικτές των Ναζί κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η μνήμη είναι μάλλον το μόνο πράγμα που ‘’δικαιώνει’’ αυτή την αποτρόπαιη πράξη για την οποία κανείς ποτέ δεν βρέθηκε ενώπιον της Δικαιοσύνης και δεν καταδικάστηκε. Σήμερα θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει κάποιος αυτές τις δύο παραγκουπόλεις ως μνημεία για τους εγκληματίες που απέφυγαν την τιμωρία.
Ο Χάλεντ Αμπου Νουρ ήταν ένας έφηβος που ήθελε να μπει στην πολιτοφυλακή όταν εγκατέλειψε το στρατόπεδο για τα βουνά, προτού οι Φαλαγγίτες σύμμαχοι του Ισραήλ εισβάλλουν στην Σάμπρα και τη Σατίλα. Του άφησε αυτό ένα συναίσθημα ενοχής που δεν έμεινε εκεί να πολεμήσει τους δολοφόνους και βιαστές.
«Αυτό που νιώθουμε όλοι σήμερα είναι η κατάθλιψη», αναφέρει ο ίδιος και συνεχίζει «Απαιτήσαμε δικαιοσύνη, διεθνείς δίκες, αλλά τίποτα δεν έγινε. Ούτε ένας δεν κατηγορήθηκε ως υπεύθυνος. Ούτε ένας δεν βρέθηκε ενώπιον της Δικαιοσύνης…. Εάν είχαν γίνει δίκες για αυτό που συνέβη εδώ 30 χρόνια πριν, οι δολοφονίες στη Γάζα δεν θα είχαν γίνει».
Είναι θλιβερό πως κανείς Άραβας ηγέτης, πρόεδρος ή πρωθυπουργός χώρας, από όλους αυτούς που συγκεντρώθηκαν στο Μανχάταν το 2001 για να θρηνήσουν τους νεκρούς των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν επισκέφτηκε ποτέ τους μαζικούς τάφους των νεκρών στην Σάμπρα και τη Σατίλα.
Είναι μάλλον ειρωνεία πως η μόνη χώρα που διεξήγαγε μια επίσημη-πλην ατελή- έρευνα για τη σφαγή στους δυο καταυλισμούς ήταν το Ισραήλ. Ο ισραηλινός στρατός έστειλε τους δολοφόνους στα στρατόπεδα οι οποίοι παρακολουθούσαν –χωρίς να κάνουν τίποτα- τη θηριωδία.
Σύμφωνα με αντιστράτηγο του Ισραήλ, ονόματι Άβι Γκραμπόβσκι η Επιτροπή Κάχαν κατέστησε προσωπικά υπεύθυνο τον Υπουργό Άμυνας Άριελ Σαρόν επειδή έστειλε τους αδίστακτους αντί-Παλαιστίνιους Φαλαγγίτες στα στρατόπεδα για να «καθαρίσουμε τους τρομοκράτες». Ο Σαρόν όμως ποτέ δεν λογοδότησε για την πράξη του.
Αυτοί που βρέθηκαν στα στρατόπεδα την τρίτη και τελευταία μέρα της σφαγής -18 Σεπτεμβρίου του 1982- θυμούνται τον γέρο με τις πυτζάμες να στέκεται με τη πλάτη του στο κεντρικό δρόμο και το μπαστούνι του δίπλα και τις δύο γυναίκες με ένα μωρό πυροβολημένους δίπλα σε ένα νεκρό άλογο. Πολλές γυναίκες βιάστηκαν πριν σκοτωθούν από τους εισβολείς, ενώ οι στρατοί από μύγες και η μυρωδιά της αποσύνθεσης είναι μερικά ακόμα από πράγματα που θυμάται κανείς από εκείνη τη μέρα.  Ο Άμπου Μάχερ, 65 ετών, θυμάται «Μία γειτόνισσα άρχισε να ουρλιάζει και βλέποντας έξω είδα να την πυροβολούν ενώ η κόρη της άρχισε να τρέχει ενώ οι δολοφόνοι την κυνηγούσαν φωνάζοντας ‘’Σκοτώστε τη, σκοτώστε τη, μη την αφήσετε να φύγει’’. Φώναξε σε μένα αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Tελικά ξέφυγε».

Πηγή: http://tvxs.gr/news/san-simera/i-ksexasmeni-sfagi-ton-palaistinion-sti-sampra-kai-satila

Υπάρχουν και άχρηστοι ηλίθιοι

Χτύπησε για τρίτη φορά σε διπλό ταμπλό ο έγκυρος δημοσιογράφος των «Νέων» Γ.Π., κατά κόσμον Γιάννης Πρετεντέρης. Σε χθεσινό του άρθρο εντοπίζει «πολλές συμπτώσεις» και καταφέρεται εναντίον της «Εφ.Συν.» για τη δημοσίευση μιας συνέντευξης του Δ. Κουφοντίνα και μιας επιστολής του Χ. Ξηρού, αλλά και της «Αυγής» για ανάλογες δημοσιεύσεις και, τέλος, κατά της Επιτροπής Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ για την υπεράσπιση του δικαιώματος του Σάββα Ξηρού να πάει στο νοσοκομείο, λόγω της κρίσιμης κατάστασης της υγείας του. Συνδυάζοντας τα παραπάνω με την απόδραση σε άδεια του Ξηρού και την εξαφάνιση των Μαζιώτη - Ρούπα μετά την αποφυλάκισή τους και τέλος το «πάρτι» των κρατουμένων στον Κορυδαλλό, φτάνει στο συμπέρασμα ότι όλα αυτά δεν είναι απλές συμπτώσεις και «ότι κάτι συμβαίνει στον χώρο της εγχώριας τρομοκρατίας» για το οποίο κάτι «δεν αρκούν μόνο οι αιματοβαμμένοι εγκληματίες αλλά χρειάζονται και πολλοί χρήσιμοι ηλίθιοι για να τους ανοίξουν το δρόμο».
Αφού λοιπόν αρέσουν στον Γ.Π. οι συμπτώσεις αλλά και οι χρήσιμοι ηλίθιοι, ας του θυμίσουμε μερικές «καραμπινάτες συμπτώσεις»:
- Ο ίδιος ο Γ.Π., στο βιβλίο του για τη 17Ν (εκδόθηκε αμέσως μετά τις συλλήψεις του 2002), γράφει ότι -άγνωστο με ποιο κριτήριο- επιλέχτηκε για ατομική και αναλυτική ενημέρωση στα της τρομοκρατίας από τον αρμόδιο υπουργό Μ. Χρυσοχοΐδη πριν σκάσει η βόμβα στα χέρια του Ξηρού.
- Σε εκπομπή του MEGA τον Νοέμβρη του 2002 επέμενε φορτικά στον ίδιο τον υπουργό που τον ενημέρωσε ότι η μισή κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ υπερασπίστηκε τον «Ξηρό του 1990», δηλαδή τον Μαζοκόπο. Φυσικά αυτό ήταν απολύτως ψευδές, μια και τόσο η Μελίνα όσο και οι υπόλοιποι είχαν υπερασπιστεί τους άλλους κατηγορούμενους που αθωώθηκαν πανηγυρικά και δεν είχαν παρά μόνο σχέση γνωριμίας με τον Μαζοκόπο.
- Στοχοποίησε έρευνα της VPRC την περίοδο της δίκης της 17Ν με ερωτήματα γύρω από την υπόθεση, λέγοντας ψευδώς ότι μόνο στην Ελλάδα γίνονται παρόμοιες έρευνες, ενώ ήταν γνωστό ότι σε όλες τις μεγάλες δίκες παντού διεξάγονται δημοσκοπήσεις γύρω από τις υποθέσεις.
Οι κυριότερες όμως συμπτώσεις περιστρέφονται γύρω από προσφιλή στον Γ.Π. πολιτικό χώρο. Δεν αναφερόμαστε στις συμπτώσεις που αφορούν την ανάδειξη από δικές του συνεντεύξεις των στελεχών του ΛΑΟΣ, μια και ήδη οι περισσότεροι έχουν καταφύγει στην αγκαλιά της Ν.Δ.
- Ομως ο Γ.Π. ήταν εκείνος που το 1995 σε εκπομπή του στον Antenna είχε καλεσμένο τον Κώστα Πλεύρη, τον Νίκο Μιχαλολιάκο και «τυχαία» στο ακροατήριο τον «Περίανδρο» Ανδρουτσόπουλο και τον Χρήστο Παππά σε ένα ρατσιστικό μισαλλόδοξο παραλήρημα, το οποίο υποχρέωσε σε αποχώρηση τον Θεόδωρο Πάγκαλο.
- Ο Γ.Π. ήταν εκείνος που πήρε μια μεγάλη συνέντευξη από τον διαβόητο αρνητή του Ολοκαυτώματος Ντ. Ιρβινγκ, ο οποίος μάλιστα είχε μιλήσει με τα καλύτερα λόγια για τον δημοσιογράφο.
- Ο Γ.Π. ήταν αυτός που είχε πάρει επίσης συνέντευξη από τον Λεπέν το 2002, αναγκάζοντας μάλιστα την αρθρογράφο των «Νέων» καθηγήτρια Αννα Φραγκουδάκη να γράψει στην εφημερίδα: «Η πιο ανυπόφορη συνέντευξη του Λεπέν ήταν στις 6 Ιουνίου. Προέβαλε την πιο ωραία ρετουσαρισμένη φωτογραφία του Λεπέν, χάρη στα χαμόγελα του κυρίου Πρετεντέρη. "Λένε ότι είστε φασίστας και ρατσιστής", του είπε χαριτωμένα ο Πρετεντέρης κι εκείνος απάντησε ότι όχι καλέ, αυτά τα λένε για να με συκοφαντήσουν. "Μάλιστα", είπε ο Πρετεντέρης και προχώρησε στην επόμενη ερώτηση. Προς ενημέρωσή του λοιπόν ο Λεπέν είναι εναντίον της ισότητας, υπέρ της Γαλλίας των αποικιών, υπέρ του απαρτχάιντ, εναντίον της Ε.Ε., υπέρ της αύξησης των εξοπλισμών, εναντίον των θεσμών του κοινοβουλίου [...]. Ο Λεπέν μιλάει ακριβώς όπως και ο Χίτλερ. Ούτε ξέρω ούτε μ' ενδιαφέρει αν ο κ. Πρετεντέρης είναι όσο αθώος και αφελής εμφανίστηκε στη συνέντευξη». Φυσικά τότε ο Γ.Π. ήταν ακόμα στο «Βήμα», μετά πήγε στα «Νέα»!
Και για να τελειώνουμε. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η εφημερίδα του κ. Γ.Π. είχε ζητήσει συνέντευξη από τον Δημήτρη Κουφοντίνα λίγες μέρες πριν από την «Εφ.Συν.». Τότε άραγε δεν ίσχυαν όσα γράφει σήμερα ο κ. Γ.Π.; Και ποιοι ήταν τότε οι ηλίθιοι, χρήσιμοι ή άχρηστοι;

Πηγή: http://www.efsyn.gr/?p=164732

Καταπατώντας χώρους πολιτισμού

Τα πρώτα μουσεία έκαναν την εμφάνισή τους στον δυτικό κόσμο. Μεγάλες συλλογές πλούσιων ανθρώπων που απευθυνόντουσαν μόνο σε ανθρώπους της υψηλής τότε κοινωνίας, άνοιξαν μετά από χρόνια και στον υπόλοιπο λαό. Ο σκοπός ήταν απλός και κατανοητός. Ο πολιτισμός ανήκει σε όλους. Όπως και η γνώση.
Στις μέρες μας τα μουσεία είναι οι "αποθήκες" της τέχνης και της ιστορίας. Πρώτος τους ρόλος είναι να φέρουν κοντά τους ανθρώπους με τον πολιτισμό του κάθε τόπου και σε δεύτερο ρόλο είναι χώρος μελέτης ιστορικών και λοιπών ειδικών για μελέτες που βοηθούν στη ανάπτυξη της γνώσης.
Σε κάποιες χώρες, όπως την Βρετανία, τα μουσεία είναι δωρεάν για το κοινό. Αυτό δίνει περισσότερη ελευθερία στη διοχέτευση της γνώσης προς τους ανθρώπους. Σε άλλες χώρες, (στις περισσότερες δηλαδή), δίνεται ένα αντίτιμο για να καλυφθούν οι ανάγκες και η λειτουργικότητα των χώρων.
Η Ελλάδα πήγε ένα βήμα πιο πέρα. Ο πρωθυπουργός έχει μετατρέψει το Μουσείο της Ακρόπολης σε προσωπικό του σαλόνι. Το ίδιο έκανε και ο προηγούμενος πρωθυπουργός, ο Παπανδρέου, ο οποίος συνόδευε όλες τις "σημαντικές" προσωπικότητες - δημιουργούς της οικονομικής κρίσης, στις αίθουσες του μουσείου. Μη ξεχνάμε πως το μουσείο το χουν χρησιμοποιήσει και "προσωπικότητες" της προπαγανδιστικής τηλεόρασης για να παρουσιάσουν ποιητικές συλλογές.
Η εκμετάλλευση του συγκεκριμένου μουσείου από τους τελευταίους πρωθυπουργούς και των παπαγάλων τους, αποδεικνύει μία αλήθεια. Από τη μία οι προσωπικότητες-παπαγάλοι του συστήματος θέλουν να κλέψουν λίγη από τη δόξα αυτού του χώρου (μεγάλη ασέβεια προς τον θησαυρό και την ιστορία αυτού του μουσείου) και από την άλλη το Νέο Μουσείο Ακρόπολης λειτουργεί ως κάψουλα που κρύβει όλα τα δεινά του ελληνικού λαού από τους υπολοίπους Ευρωπαίους εταίρους. Ένας χώρος μοντέρνος κι "ευρωπαϊκός", συγκρατεί έξω από τις τζαμαρίες του όλη τη σαπίλα που επικρατεί μέσα στο Λεκανοπέδιο αλλά και στον υπόλοιπο Ελλαδικό χώρο.
Αυτό δείχνει πως ο πρωθυπουργός μας δεν σέβεται τον θησαυρό που φυλάσσεται στο Μουσείο της Ακρόπολης (δε θέλω να υποτιμήσω τον θησαυρό των άλλων μουσείων αλλά αναφέρομαι συγκεκριμένα στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης διότι αυτό εκμεταλλεύονται όλοι). Μπορώ να σας το επιβεβαιώσω αυτό με το να σας βάλω να συγκρίνετε εικόνες του Σαμαρά και του Παπανδρέου (παλιότερα) μαζί με άλλα πολιτικά πρόσωπα να δίνουν χειραψίες και να φωτογραφίζονται στους χώρους του μουσείου με πίνακες του 19ου αιώνα που μας έχουν εξοργίσει επειδή παρουσιάζουν εκδηλώσεις που είχαν πραγματοποιηθεί στις αίθουσες με τα Μάρμαρα του Παρθενώνα στο Βρετανικό Μουσείο.
Οι κινήσεις αυτές δείχνουν έλλειψη παιδείας και γνώσης από ανθρώπους που κρατάνε τη τύχη της Ελλάδος στα χέρια τους. Η φωτογραφία του σκοπευτή με τον Παρθενώνα να καθρεφτίζεται στην γυάλινη πρόσοψη του μουσείου, δείχνει με μεγάλη επιτυχία την απουσία της ελευθερίας, της παιδείας, του σεβασμού και της δημοκρατίας σ' αυτόν τον τόπο.

Οι νέοι γυρίζουν πλάτη στην Ε.Ε.

Διαρκώς αυξανόμενη είναι η τάση απόρριψης της ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης μεταξύ των νέων, ιδιαίτερα του Νότου.
Οι δημοσκοπήσεις του ινστιτούτου Gallup από το 2008 και έπειτα επιβεβαιώνουν τη μείωση της υποστήριξης απέναντι στις Βρυξέλλες. Η υποστήριξη μειώνεται μεν στο σύνολο των πολιτών, αλλά η βουτιά στις νεότερες ηλικίες -που, όπως σημειώνει το ινστιτούτο, είναι παραδοσιακά οι πιο θετικά διακείμενες στην Ε.Ε.- δείχνει τις συνέπειες της κρίσης στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
Συγκεκριμένα, για τους νέους (ηλικίας μέχρι 30 ετών) στην Ελλάδα, το 2009 ένα 61% απαντούσε θετικά στο ερώτημα αν «υποστηρίζει ή όχι τις επιδόσεις της ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Το 2013, το ποσοστό βρίσκεται μόνο στο 19%.
Η κάμψη είναι εξίσου εντυπωσιακή για τους νέους της Ισπανίας (από το 73% το 2008 έπεσε στο 39% το 2013). Για την ίδια ηλικιακή ομάδα στην Κύπρο, το ποσοστό μειώνεται από 53% το 2010 στο 30% το 2013 ενώ στην Ιταλία από το 48% το 2008 στο 34% το 2013.
Η Πορτογαλία ξεκινά από 43% το 2008, αλλά η υποστήριξη παρουσιάζει αυξομειώσεις τα επόμενα τέσσερα χρόνια (με ζενίθ το 59% το 2011) για να βρεθεί στο 46% το 2013.
Στον συνολικό πληθυσμό, η πορεία είναι ανάλογη. Στο ίδιο ερώτημα, το 32% των Ελλήνων απαντούν θετικά το 2009, ποσοστό που μειώνεται στο 19% το 2013. Για την ίδια περίοδο, το ποσοστό των Κυπρίων πέφτει από το 39% στο 21%.
Οι Ισπανοί απαντούσαν θετικά κατά 59% το 2008, αλλά το ποσοστό βουτάει στο 27% το 2013. Οι Πορτογάλοι ξεκινούν από 34% και φτάνουν στο 31%. Εξαίρεση αποτελούν οι Ιταλοί, το 34% των οποίων υποστήριζε την ευρωπαϊκή ηγεσία το 2008, ποσοστό που φτάνει το 2013 στο 43%.

Πηγή: http://www.thepressproject.gr/article/54218/Oi-neoi-gurizoun-plati-stin-EE

Εδώ η Ελλάδα χάνεται και η Ευρώπη χτενίζεται...

Το να χάσει ένας υπουργός τη θέση του όταν o πρωθυπουργός ακυρώνει ένα μέτρο του, το οποίο ο πρώτος το υπερασπίζεται εκθέτοντας δημοσίως τον εαυτό του με τις δηλώσεις του, είναι το πιο φυσιολογικό επακόλουθο. Σ' αυτές τις περιπτώσεις ή παραιτείται ο υπουργός λόγω αξιοπρέπειας ή τον απομακρύνει ο πρωθυπουργός λόγω ανικανότητας.
Όμως αυτό ισχύει μόνο σε μία λογική κοινωνία κι όχι στο νεοελληνικό κράτος που ανεχόμαστε ακόμα. Ο Σαμαράς για να κερδίσει λίγες ακόμα βδομάδες κυβέρνησης, έχοντας την εντύπωση πως θα καταφέρει να διατηρήσει τη θέση του μέχρι το πέρας της ελληνικής προεδρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δε διστάζει να θυσιάσει δικούς του ανθρώπους, που τον έχουν υποστηρίξει όσο ποτέ σε όλη την πορεία της ακροδεξιάς πολιτικής του (ανεξαρτήτως του ότι τον χλεύαζε όσο ήταν βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ.). Αυτό δείχνει το πόσο ανήθικος είναι ως άνθρωπος. Από την άλλη όμως έχουμε κι έναν υπουργό, ο οποίος ζει στον δικό του κόσμου. Αυτό το χουμε διαπιστώσει στην μακροχρόνια πολιτική του πορεία αλλά ήρθε και η σημερινή μέρα για να το επιβεβαιώσουμε ξανά. Κι ενώ ο πρωθυπουργός τον έχει γειώσει με την ακύρωση του μέτρου, ο Γεωργιάδης συνεχίζει να υποστηρίζει πως ήταν ορθό, δείχνοντας εκτός του ότι έχει έναν υπέρμετρο εγωισμό και μία προκλητική στάση απειθαρχίας στην απόφαση του απολυταρχικού πρωθυπουργού του. Σίγουρα όμως του τράβηξαν το αυτί από τα γραφεία της Συγγρού και τον ανάγκασαν να ανακαλέσει σε μεσημεριανή του δήλωση. Για το τι στάση θα κρατήσει το απόγευμα δε μπορώ να σας εγγυηθώ.
Κι ενώ το μπάχαλο στην πολιτική και κοινωνική σκηνή της Ελλάδος συνεχίζεται, η ακροδεξιά κυβέρνηση φοράει τα γιορτινά της για να υποδεχτεί την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σίγουρα θα μου πείτε πως είμαι μίζερος που δε χαίρομαι ούτε απ' αυτό το γεγονός. Η αλήθεια είναι πως σε μένα αυτή η φιέστα μου θυμίζει παλιά καθεστώτα που φορούσαν τα γιορτινά τους για να αποδείξουν πως είναι δημοκρατικά, την ώρα που άνθρωποι αυτοπυρπολούνται μέσα στα σπίτια τους επειδή έχουν βαρεθεί να πέφτουν από τα μπαλκόνια. Η Ελλάδα επιδιώκει να δείξει το φιλελεύθερο πρόσωπό της την ώρα που απαγορεύει την οποιαδήποτε συγκέντρωση στους δρόμους της σήμερα ενώ ο Σαμαράς προσπαθεί να πείσει πως η Ελλάδα είναι ένα κράτος που ανήκει στον δυτικό κόσμο, σε ανθρώπους που έχουν προ καιρού μοιραστεί μεταξύ τους τα ακριβά φιλέτα αυτής της χώρας.
Κι εγώ ως απλός παρατηρητής έχω αρχίσει να μπαίνω σε ένα νέο δίλημμα. Θα κάτσω να περιμένω πότε θα πέσει αυτή η κυβέρνηση ή θα πάρω επιτέλους την πρωτοβουλία να κάνω τα πάντα για να την ρίξω μία ώρα νωρίτερα;

Ο κατά φαντασίαν θεραπευμένος

του Άρης Καλτιριμτζής

Αλλάζουν στάση τα διεθνή ΜΜΕ στη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ...
Για στασιμότητα στο πεδίο της δημοσιονομικής εξυγίανσης στην Ελλάδα κάνει λόγο το Spiegel με τίτλο «Ο κατά φαντασίαν θεραπευμένος» δίπλα σε φωτογραφία του Αντώνη Σαμαρά. Το γερμανικό περιοδικό αναφέρεται στη μετακίνηση του εντεταλμένου της γερμανικής κυβέρνησης για την ελληνογερμανική συνεργασία σε επίπεδο δήμων και κοινοτήτων, Χανς-Γιοάχιμ Φούχτελ, από το υπουργείο Εργασίας στο υπουργείο Αναπτυξιακής Βοήθειας και διερωτάται: «Η Ελλάδα, το πλήρες μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης, μία αναπτυσσόμενη χώρα; Μάλιστα ένα ‘αποτυχημένο κράτος’ (failed state) όπως το Αφγανιστάν και σύντομα ίσως και το Πακιστάν»; Το Spiegel σημειώνει ότι η μετακίνηση του Φούχτελ αποτελεί ενδεχομένως μία σύμπτωση στις ανακατατάξεις που επέφερε ο σχηματισμός της νέας κυβέρνησης «μεγάλου συνασπισμού». Ωστόσο, όπως επισημαίνει, αυτή η σύμπτωση «πέφτει στο μάτι» με αφορμή την ανάληψη της ευρωπαϊκής προεδρίας από την Ελλάδα την 1η Ιανουαρίου.
Το Spiegel υπογραμμίζει ότι παράγοντες των Βρυξελλών εκτιμούν ότι η Ελλάδα ενδέχεται να χρειαστεί από το 2015 ένα ακόμη πρόγραμμα βοήθειας 8 έως 10 δισ. ευρώ. «Ωστόσο, ο Αντώνης Σαμαράς υπόσχεται με αυτοπεποίθηση μία προεδρία ‘της ελπίδας’, μιλώντας φυσικά για τη χώρα του, η οποία φέρει μαζί της για το διάστημα της εξάμηνης προεδρίας έναν θετικό απολογισμό». Όπως σχολιάζει το γερμανικό περιοδικό, οι ‘θετικοί απολογισμοί’ από ελληνικής πλευράς «εξυπηρετούν τις περισσότερες φορές ως πάτημα για την επόμενη διεκδίκηση –αυτή τη φορά μίας δεύτερης απομείωσης χρέους». Οι αρθρογράφοι του Spiegel πιστώνουν στην Ελλάδα τη βελτίωση ορισμένων οικονομικών δεικτών, ωστόσο αποφαίνονται ότι «πίσω από αυτούς τους αριθμούς η Ελλάδα παραμένει αυτό που ήταν: μία χώρα χωρίς κράτος, τουλάχιστον χωρίς αποτελεσματικό κράτος». Όπως επισημαίνεται, όποιος έχει σαφή εικόνα της διοίκησης, της δικαιοσύνης και της πολιτικής στην Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει να αμφιβάλλει ότι η Ελλάδα θα εξυγιανθεί κάποτε».

Μία βόλτα στο βασιλικό χωριό

Με το φετινό μου ταξίδι στην Αγγλία, διέσχισα για πρώτη φορά τα θαλάσσια σύνορα της Γηραιάς Ηπείρου με την Γηραιά Αλβιώνα. Δεν το λέω ειρωνικά εις βάρος των Άγγλων. Εξάλλου οι ίδιοι με τη στάση τους και τη νοοτροπία τους, σνομπάρουν τους υπολοίπους Ευρωπαίους. Γι' αυτούς, οι λαοί που κατοικούν πέρα από το στενό της Μάγχης, ήταν και είναι αιώνιοι εχθροί. Κάποτε ήταν Ρωμαίοι για να ακολουθήσουν οι Γάλλοι και η σειρά συνεχίστηκε με τους βομβαρδισμούς των Γερμανών. Στις μέρες μας είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση ο νέος τους εχθρός. Οι ίδιοι νιώθουν ξένο σώμα στην κοινότητα. Έχουν κρατήσει το δικό τους νόμισμα το οποίο είναι πράγματι πιο ισχυρό και εξακολουθούν να οδηγούν ανάποδα στους δρόμους. 

Η επίσκεψή μου σ' αυτήν την χώρα δεν ήταν μόνο ένα ταξίδι αναψυχής και φυγής από τα προβλήματα της καθημερινότητάς μου αλλά ήταν και μία εμπειρία σε μία χώρα με έκανε να νιώσω πραγματικά ξένο σώμα, ανεξαρτήτως του ότι αρκετοί Άγγλοι μου φάνηκαν πολύ φιλόξενοι κι ανοιχτόκαρδοι άνθρωποι.
Πρώτη μου βόλτα μετά το αεροδρόμιο ήταν το χωριό Γουίνσδορ που βρίσκεται λίγο έξω από το Λονδίνο. Από το χωριό αυτό περνάει ο ποταμός Τάμεσης, ο ίδιος που διασχίζει και το Λονδίνο. Πάνω στο λόφο του χωριού δεσπόζει το πιο καλοδιατηρημένο κάστρο του κόσμου (02:02-03:20). Μέσα στα τείχη του στεγάζεται το αγαπημένο ανάκτορο της βασιλικής οικογένειας. Κάθε φορά που η Ελισάβετ βρίσκεται μέσα σ' αυτό υψώνεται η σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου (03:26). Την μέρα που ήμουν εκεί ήταν κι εκείνη. Δεν την είδα ούτε ένιωσα την αύρα της. Δε μ' ενόχλησε η ατυχία αυτή.
Αντιθέτως ένιωσα την παρουσία της με το εισιτήριο εισόδου στο παλάτι. Οι 17 αυτές λίρες αποδεικνύουν περίτρανα πως για τους Άγγλους όλα μετριούνται σε χρήμα. Το παλάτι είχε καταστραφεί ολοσχερώς από μία πυρκαγιά. Η Ελισάβετ ζήτησε να πάρει ένα χρηματικό ποσό από τα ταμεία του κράτους για να επιδιορθώσει τις ζημιές και να ανακαινίσει το κτίριο. Ο κόσμος αντέδρασε (περίεργο για Άγγλους) και τότε αποφασίστηκε να μπει ένα εισιτήριο στην είσοδο του παλατιού για να μπορέσει να καλυφθεί έτσι το κόστος των ζημιών. Βλέποντας όμως ότι υπήρχε κέρδος από την κίνηση αυτή, η οποία δε μειώθηκε, αποφασίστηκε να παραμείνει το εισιτήριο μέχρι σήμερα. Με λίγα λόγια πληρώσαμε τα σπασμένα της βασιλικής οικογένειας.
Παρ' όλα αυτά ζήσαμε λίγο το κλίμα που κρύβουν στο εσωτερικό τους τα παλάτια. Εξάλλου η ατμόσφαιρα του καλοδιατηρημένου κάστρου και του αγαπημένου παλατιού της βασιλικής οικογένειας, ήταν ο λόγος που μας ώθησε να το επισκεφθούμε διότι το χωριό δεν είχε κάτι άλλο να μας προσφέρει αντιθέτως του ότι η περηφάνια των κατοίκων του είναι τόσο μεγάλη που φτάνει σε σημείο να σε πείθουν πως είναι κι αυτοί, κάτοικοι του παλατιού.
Μπορεί το Γουίνσδορ αν είναι ένα αδιάφορο χωριό όμως αξίζει να θυσιάσουμε μία πρωινή βόλτα στα στενά του, διότι μέσα εκεί κρύβονται οι ομορφιές του, όπως ένα μπιστρό που έχει γείρει σε υπερβολικό βαθμό για να μετατραπεί σε τουριστική ατραξιόν (01:00-01:06) ή οι ανακλάσεις στις βιτρίνες των καταστημάτων καθώς τις διασχίζουμε (01:07-01:48). Και φυσικά ο καλοδιατηρημένος παραδοσιακός σταθμός του τραίνου (01:56-02:02).
Με λίγα λόγια, το Γουίνσδορ ήταν η πρώτη δόση γνωριμίας με μία χώρα που ακόμα προσπαθεί να διατηρήσει την αυτοκρατορική της αίγλη. 

Οσμή 1914 στην παγκόσμια οικονομία του 2014

Εκατό χρόνια μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, κάτι στην ατμόσφαιρα θυμίζει ανατριχιαστικά τις παραμονές της επικής καταστροφής του 1914 υποστηρίζει το editorial των Financial Times.
Τον Ιανουάριο του 1914, ελάχιστοι Ευρωπαίοι μπορούσαν να φανταστούν ότι, επτά μήνες αργότερα, οι πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες τους θα έριχναν τον πλανήτη σε έναν κατακλυσμιαίο πόλεμο. Η προσοχή των λαών στις περισσότερες πρωτεύουσες εκείνη την περίοδο, ήταν αλλού.
Η Βρετανία ασχολιόταν μανιωδώς με την κρίση της στεγαστικής νομοθεσίας της Ιρλανδίας και άλλα εθνικά προβλήματα. Ολο το Παρίσι δεν μιλούσε για τίποτα άλλο παρά την υπόθεση Caillaux, στην οποία η σύζυγος Γάλλου πολιτικού πυροβόλησε θανάσιμα τον διευθυντή της εφημερίδας Le Figaro, δικάστηκε για φόνο και αθωώθηκε.
Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Βλαντιμίρ Κοκοβτσόφ, η ρωσική πολιτική της Αγίας Πετρούπολης στις αρχές του 2014 εκτυλισσόταν γύρω από την προσωπικότητα του Γκριγκόρι Ρασπούτιν, του υπνωτιστικού υπέρτατου σύμβουλου του Τσάρου. Την ίδια ώρα, ένας άφραγκος 24χρονος Αυστριακός ζωγράφος περιφερόταν στο Μόναχο, προσπαθώντας πάση θυσία να αποφύγει την στρατιωτική θητεία στην γενέτειρά του. Το όνομά του ήταν Αδόλφος Χίτλερ.
Πριν περάσει ένας μήνας από την δολοφονία στις 28 Ιουνίου στο Σαράγεβο του πρίγκηπα Φερδινάνδου, διαδόχου του θρόνου των Αψβούργων, οι διαμάχες ξέσπασαν σε πολλαπλά μέτωπα. Όταν τελείωσαν οι συρράξεις τον Νοέμβριο του 1918, ο πόλεμος είχε προκαλέσει τον θάνατο δεκάδων εκατομμυρίων στρατιωτών και αμάχων.
Αν και δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος φόβου ότι ο πλανήτης το 2014 βρίσκεται στα πρόθυρα μιας ανάλογης επικής καταστροφής, υπάρχουν κάποιες ανησυχητικές ομοιότητες ανάμεσα στο τότε και το τώρα. Είναι απαραίτητο φέτος οι κυβερνήσεις και οι λαοί να τιμήσουν την μνήμη του ξεσπάσματος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου με αξιοπρεπείς τελετές και σεβασμό προς τους νεκρούς, αλλά παράλληλα και με νηφάλια συναίσθηση των μαθημάτων που γέννησε η καταστροφή του 1914-18.
Ένα μάθημα είναι ότι οι τυχαίες αιτίες σύρραξης δεν πρέπει να συγχέονται με τις πιο βαθιές εντάσεις στις διεθνείς σχέσεις ή στις εσωτερικές υποθέσεις κάθε έθνους, που οδηγούν σε πόλεμο. Πολλοί σπόροι του α΄παγκοσμίου πολέμου είχαν φυτευτεί πολύ πριν την δολοφονία στο Σεράγεβο. Είναι πασίγνωστο πόσο δύσκολο είναι να αποτραπούν τέτοιου είδους τρομοκρατικές ενέργειες, τόσο στην εποχή μας όσο και στις αρχές του 20ου αιώνα, αλλά οι παγκόσμιες στρατιωτικές, πολιτικές και οικονομικές εντάσεις, είναι ζητήματα τα οποία οι ηγέτες οφείλουν και πρέπει να αντιμετωπίσουν. Εχουν την ευθύνη να δράσουν εντός των αποδεκτών διεθνών κανόνων και να διασφαλίσουν ότι κρατούν τα ηνία του ανταγωνισμού ανάμεσα στα έθνη και τους ανθρώπους.
Ένα άλλο μάθημα είναι ότι οι τριβές των ανταγωνιστικών εθνικοτήτων, τροφοδοτούμενες από περηφάνια, φιλοδοξία, άγνοια και συντηρούμενες από προαιώνιες αντιπαλότητες, δεν στερούνται σήμερα ικανότητας να προκαλέσουν πόλεμο. Ένας τέτοιος κίνδυνος είναι ιδιαίτερα έντονος όταν το διεθνές σύστημα ανασυντάσσεται λόγω της ανόδου νέων μεγάλων δυνάμεων και της συγκριτικής πτώσης των παλαιότερων.
Εκατό χρόνια πριν, ήταν η Γερμανία που έψαχνε μια θέση στον ήλιο εις βάρος της βρετανικής αυτοκρατορίας. Σήμερα είναι, όλο και πιο πολύ, η Κίνα με τις ΗΠΑ. Οι πρόσφατες εντάσεις στην Θάλασσα της Νοτίου Κίνας μεταξύ του Πεκίνου και των γειτόνων που έχουν την αμερικανική στήριξη, θυμίζουν τις τεταμένες σχέσεις της Γερμανίας με την Βρετανία, την Γαλλία και την Ρωσία πριν το 1914.
Είναι αναπόφευκτο να εκδηλώνονται επιδείξεις ισχύος στις διεθνείς σχέσεις, αλλά είναι απαραίτητο επίσης να γίνονται αντιληπτά και τα κίνητρα και τα έννομα συμφέροντα της κάθε πλευράς. Από αυτή την άποψη, η μετρημένη πρόοδος για την εύρεση συμβιβαστικής λύσης στην διαμάχη για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, είναι υποσχόμενη.
Ένα τρίτο μάθημα είναι ότι είναι ανόητο να ξεκινάς έναν πόλεμο με την σκέψη ότι θα είναι σύντομος, φθηνός και με διαχειρίσιμες επιπτώσεις. Το 1914, ορισμένοι Ευρωπαίοι πολιτικοί και στρατηγοί, που τις προοπτικές τους σχηματοποιούσαν οι περιορισμένοι πόλεμοι με τους οποίους είχαν ενοποιηθεί η Γερμανία και η Ιταλία μισό αιώνα νωρίτερα, έτρεφαν αυτή την ψευδαίσθηση. Το ίδιο και η Ουάσιγκτον και το Λονδίνο, όταν εισέβαλαν στο Ιράκ το 2003. Πόσο πολύ έσφαλλαν οι πολεμικοί ηγέτες και στις δύο αυτές περιπτώσεις...
Ένα τελευταίο μάθημα είναι ότι, αν τελικά ξεσπάσει ο πόλεμος, είναι ζωτικής σημασίας να χτιστεί μια ασφαλής ειρήνευση, όταν τελειώσει. Οι συνθήκες ειρήνευσης 1919-23 των Παρισίων δεν το είχαν καταφέρει αυτό. Μέχρι το 1939, ο Αυστριακός σκιτσογράφος είχε φτάσει στο ζενίθ της ισχύος του στο Βερολίνο, και ο πλανήτης επρόκειτο να πληρώσει ένα τίμημα πιο βαρύ και από του 1914.

Πηγή: http://www.thepressproject.gr/article/53940/FT-Osmi-1914-stin-pagkosmia-oikonomia-tou-2014

Οι 10 σημαντικότερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις του 2013

Το Heritage Daily δημοσιεύει ειδήσεις για την πολιτιστική κληρονομιά από όλο τον κόσμο και τις χρονικές περιόδους. Μεταξύ αυτών (στο νούμερο 10) και η ελληνική ανασκαφή στη θέση Κουτρουλού Μαγούλα, που ερευνάται από την Αρχαιολογική Υπηρεσία σε συνεργασία με τη Βρετανική Σχολή Αθηνών και το Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον.
Ας τις δούμε αναλυτικότερα:
1. Στο νούμερο ένα, το περιοδικό καταχωρεί την ανακάλυψη των λειψάνων του Βασιλιά Ριχάρδου Γ΄ από το Πανεπιστήμιο του Λέστερ. Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση των Βρετανών ερευνητών, τον περασμένο Φεβρουάριο, τα λείψανα που ανακαλύφθηκαν το 2012 στο κέντρο του Λέστερ, κάτω από την εκκλησία Grey Friars, ανήκαν πράγματι στον τελευταίο βασιλιά των Πλανταγενετών, ο οποίος πέθανε στη μάχη του Μπόσγουορθ το 1485 σε ηλικία 32 ετών. Για την ταυτοποίηση των οστών χρησιμοποιήθηκε γενετικό υλικό των απογόνων του βασιλιά που βρίσκονται ακόμα στη ζωή.
2. Ένα ρωμαϊκό γλυπτό εξαιρετικής διατήρησης, που απεικονίζει αετό να κρατά στο ράμφος του φίδι, εντοπίστηκε την περασμένη χρονιά στο Σίτι του Λονδίνου. Η αρχαιολογική ομάδα του Μουσείου Αρχαιολογίας του Λονδίνου αρχικά δίστασε να ανακοινώσει την ανακάλυψη και τη ρωμαϊκή προέλευση του γλυπτού, λόγω της απίστευτα καλής του διατήρησης. Χρονολογείται μεταξύ 1ου και 2ου αι. μ. Χ. και σύμφωνα με τους ειδικούς «αποτελεί ένα από τα καλύτερα σωζόμενα γλυπτά της ρωμαϊκής Βρετανίας».
3. Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν το 2013 ένα από τα μεγαλύτερα και αρχαιότερα κελάρια στον κόσμο. Ο αποθηκευτικός χώρος που ανασκάφτηκε στα ερείπια παλατιού της χαναανιτικής πόλης Τελ Κάμπρι, βόρεια του Ισραήλ, χρονολογείται στο 1700 π. Χ. και περιελάμβανε 2.000 λίτρα δυνατού γλυκού κρασιού. Το κρασί ήταν αρωματισμένο με μέντα, μέλι, κανέλα, άρκευθο και ρητίνες, μια συνταγή παρόμοια με τους φαρμακευτικούς οίνους που χρησιμοποιούνταν στην αρχαία Αίγυπτο επί δύο χιλιάδες χρόνια.
4. Η ανακάλυψη ενός μεσολιθικού μνημείου στο Νόρτον του Χερτφορντσάιντ έχει ιστορία που ξεκινά από το 1936, όταν ένας πρωτοπόρος της αγγλικής αεροφωτογραφίας το εντόπισε από ψηλά. Έκτοτε έγιναν πολλές έρευνες για το τεράστιο «διπλό δαχτυλίδι» στο έδαφος, αλλά μόλις το 2013 οι ειδικοί μπόρεσαν να κατανοήσουν τη σημασία της θέσης, που δίνει άγνωστα μέχρι σήμερα στοιχεία για την προϊστορία της περιοχής.
5. Ρωμαϊκή είναι η προέλευση του ανακτόρου, που ανασκάφτηκε στο όρος Σιών της Ιερουσαλήμ από το Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας των ΗΠΑ. Η ιδιαιτερότητα του ευρήματος οφείλεται στην καλή διατήρηση των υπολειμμάτων του πολυτελούς κτιρίου του 1ου αι. μ. Χ., που εντοπίστηκε σε περιοχή η οποία είχε εγκαταλειφθεί κατά περιόδους. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η οικία πιθανότατα ανήκε σε μέλος της ιουδαϊκής άρχουσας ιερατικής κάστας, ενώ περαιτέρω στοιχεία ίσως δώσουν πολύτιμες πληροφορίες για τους άρχοντες της Ιερουσαλήμ την εποχή του Χριστού.
6. Τον τάφο ενός γιατρού που έζησε στην Αίγυπτο πριν από 4.000 χρόνια, έφεραν στο φως Τσέχοι αρχαιολόγοι. Η ανακάλυψη έγινε στο Αμπουσίρ, μια εκτεταμένη νεκρόπολη του Αρχαίου Βασιλείου κοντά στη σύγχρονη πόλη του Καΐρου, που εξυπηρετούσε την ελίτ της αρχαίας πρωτεύουσας Μέμφιδας. «Η ανακάλυψη είναι σημαντική γιατί πρόκειται για τον τάφο ενός από τους μεγαλύτερους γιατρούς της εποχής των Πυραμίδων, ο οποίος είχε πολύ στενούς δεσμούς με τον φαραώ», είχε δηλώσει τον περασμένο Οκτώβριο ο υπουργός Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου, Ιμπραήμ Αλί.
7. Τα υπολείμματα δύο μεγάλων νεκρικών αιθουσών, που κατασκευάστηκαν μεταξύ 4000 και 3600 π. Χ., για να καούν και να θαφτούν η κάθε μία μέσα σε προϊστορικούς τύμβους, βρέθηκε πέρσι στη Βρετανία από αρχαιολόγους του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ και του Συμβουλίου του Herefordshire. Τα κτίρια, μήκους γύρω στα 70 μ., είχαν διαδρόμους και χωρίσματα, έμοιαζαν δηλαδή με οικίες, επιβεβαιώνοντας τους αρχαιολόγους που υποστήριζαν ότι στη νεολιθική Ευρώπη τα «σπίτια των νεκρών» αναπαριστούσαν τα «σπίτια των ζωντανών». Επίσης, μεταγενέστερες ταφές στην περιοχή των τύμβων αποδεικνύουν ότι η τοποθεσία παρέμεινε ιερή και μετά από 1.000 χρόνια.
8. Στο νούμερο οκτώ βρίσκεται η δεύτερη μεγαλύτερη μεσαιωνική ανακάλυψη στη Βρετανία -μετά τα λείψανα του βασιλιά Ριχάρδου Γ΄. Νεκροταφείο με μαζικές ταφές από τα θύματα του Μαύρου Θανάτου, της επιδημίας πανώλης που έπληξε το Λονδίνο τον 14ο αιώνα, ανακαλύφθηκε στο κέντρο της πόλης κατά τη διάρκεια εργασιών της νέας προαστιακής σιδηροδρομικής γραμμής Crossrail. Δεκατρείς σκελετοί τοποθετημένοι σε δυο προσεκτικά οριοθετημένες σειρές στην άκρη της πλατείας Τσαρτερχάουζ στο Φάρινγκτον, ηλικίας ως και 660 ετών, θεωρείται ότι ανήκουν στα θύματα της πανώλης του 1328. Τα ιστορικά αρχεία αναφέρονται σε ένα νεκροταφείο που ανοίχτηκε τη χρονιά αυτή στο Φάρινγκτον -το οποίο μέχρι σήμερα δεν είχε εντοπιστεί-, ενώ σύμφωνα με τα πενιχρά στοιχεία της εποχής, ως και 50.000 άνθρωποι πρέπει να θάφτηκαν εκεί σε λιγότερο από τρία χρόνια. Οι ειδικοί που θα εξετάσουν τα οστά ελπίζουν να εντοπίσουν το DNA των βακτηρίων της πανώλης, συνεισφέροντας έτσι στη συζήτηση για το τι προκάλεσε τον Μαύρο Θάνατο.
9. Ένα υπέροχο πολύχρωμο μωσαϊκό ηλικίας 1.500 ετών βρέθηκε στο κιμπούτς Μπετ Κάμα στο Ισραήλ. Το καλοδιατηρημένο μωσαϊκό, που χρονολογείται μεταξύ 4ου και 6ου αι. μ. Χ., είναι διακοσμημένο με γεωμετρικά σχέδια, ενώ στις γωνίες του έχουν σχεδιαστεί αμφορείς, παγώνια, καθώς και περιστέρια που τσιμπολογούν σταφύλια. Αν και δεν πρόκειται για σπάνια μοτίβα, αυτό που εντυπωσιάζει είναι ο μεγάλος αριθμός των σχεδίων που έχουν συμπεριληφθεί σε ένα δάπεδο. Το μωσαϊκό ανήκει σε ένα πολύ μεγάλο κτίριο, πιθανότατα δημόσιου χαρακτήρα.
10. Τα 300 και πλέον προϊστορικά πήλινα ειδώλια που βρέθηκαν στη νεολιθική θέση Κουτρουλού Μαγούλα Φθιώτιδας -από τους μεγαλύτερους αριθμούς της περιόδου στη νοτιοανατολική Ευρώπη βρίσκονται στη δέκατη θέση στον κατάλογο του περιοδικού με τα σημαντικότερα αρχαιολογικά ευρήματα του 2013. «Ειδώλια βρίσκονται και σε άλλες νεολιθικές θέσεις στην Ανατολία και στα Βαλκάνια, όμως τόσο ο αριθμός όσο και η ποικιλία των τύπων κάνουν την Κουτρουλού Μαγούλα να ξεχωρίζει. Πιστεύω ότι τα συγκεκριμένα ειδώλια, λόγω αριθμού και ποικιλίας, αλλά και επειδή προέρχονται από στρωματογραφική και συστηματική ανασκαφή και όχι από επιφανειακές συλλογές, μπορούν να ανοίξουν νέους δρόμους στην ερμηνεία των αντικειμένων αυτών» είχε δηλώσει τον περασμένο Φεβρουάριο στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Γιάννης Χαμηλάκης, καθηγητής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον και συνδιευθυντής του ερευνητικού προγράμματος αρχαιολογίας και αρχαιολογικής εθνογραφίας στην Κουτρουλού Μαγούλα Φθιώτιδας.

Πηγή: http://left.gr/news/oi-10-simantikoteres-arhaiologikes-anakalypseis-toy-2013

Καλή Χρονιά!

Ήδη έχουν περάσει οι δυο πρώτες μέρες αυτής της χρονιάς. Μίας νέας χρονιάς που  εκπέμπει ένα ιδιαίτερο τόνο αισιοδοξίας, πολύ πριν μπει στην καθημερινότητά μας, εκπέμπει ένα ιδιαίτερο τόνο αισιοδοξίας.

Είμαι σίγουρος πως οι υπόλοιπες 363 μέρες αυτής της χρονιάς θα είναι αρκετά δυναμικές διότι ο κόμπος έχει φτάσει πια στο χτένι. Όλα τα αρνητικά συναισθήματα που έχουν κυριεύσει τον κόσμο όπως η αγωνία για τα χαράτσια, η μελαγχολία της εργασιακής ανασφάλειας, η μοναξιά της κοινωνικής εγκατάλειψης και η εκκωφαντική σιωπή μπροστά στην οικονομική δολοφονία ενός λαού από την ακροδεξιά κυβέρνηση του Σαμαρά, θα μετατραπούν σύντομα σε οργή και κοινωνική έκρηξη που θα φέρει επιτέλους την αλλαγή που όλοι περιμένουμε. 

Το 2014 για μένα έχει την αύρα της αποφασιστικότητας και της τόλμης ενός λαού που τα βρήκε δύσκολα και γονάτισε τόσα χρόνια. Όμως όλες αυτές οι δυσκολίες βοήθησαν στο να ξυπνήσουν αρκετοί συμπολίτες μου και να στραφούν στην αυτογνωσία και στην αλληλεγγύη. Αυτά τα δύο στοιχεία θα βοηθήσουν στην τελική αφύπνιση της υπόλοιπης κοινωνίας μας. Σ' αυτούς τους ανθρώπους στηρίζω τις ελπίδες μου για την αλλαγή που έρχεται και είναι πλέον κοντά!

Για όλους εμάς λοιπόν που πασχίζουμε για ένα καλύτερο μέλλον αλλά και για όλους τους υπόλοιπους συνανθρώπους μου που πασχίζουν μέσα σ' αυτό το απάνθρωπο σύστημα, εύχομαι καλή χρονιά με υγεία! 

Καλή δύναμη σε όλους μας!   

Καλό υπόλοιπο του 2013...

Το 2013 ήταν μία χρονιά γεμάτη. Το διαπιστώνουμε τώρα που διανύουμε τις τελευταίες του μέρες. Ρίχνοντας μία ματιά πίσω μας θα δούμε πως ζήσαμε αρκετές στιγμές κάποιες από τις οποίες θα καταλάβουμε με την πάροδο του χρόνου θα χαρακτηριστούν ως ιστορικές. 

Τον Γενάρη ζήσαμε το κλείσιμο αρκετών καταληψιών. Στέκια που ήταν προπύργια αθηναϊκών γειτονιών ενάντια της επιρροή της Χρυσής Αυγής σε περιοχές που ζούσαν μετανάστες παράνομοι και μη. Τα είδαμε να πέφτουν μετά τις επιθέσεις των δυνάμεων των ΜΑΤ κάτι που βοήθησε την Χρυσή Αυγή να ρίξει σε όλο τον αθηναϊκό χάρτη τη σκιά του νεοναζισμού. Εκείνον τον καιρό παρατηρούσαμε παράλληλα την ύπουλη προώθηση ορισμένων εντύπων υπέρ των νεοναζιστών (π.χ. Lifo). 

Το Φλεβάρη νιώσαμε περήφανοι για τον αγώνα ενός μέρους του ελληνικού λαού που καταπολεμούσε τα συμφέροντα εταιριών που επεδίωκαν την εξόρυξη χρυσού η οποία θα προκαλούσε οικολογικές καταστροφές στον τόπο τους (Σκουριές) την ώρα που χλευάζαμε κάποια κωλόπαιδα με καλάσνικοφ, τα οποία έκλεβαν μία τράπεζα στο όνομα της αναρχίας (μπορείτε να διαβάσετε εδώ). Ευτυχώς ξεχάστηκαν σύντομα από τους δήθεν επαναστάτες τους ελληνικού αριστερού χώρου. Λάθος πρότυπα. Λάθος παραδείγματα του αγώνα για το δίκαιο.

Τον Μάρτιο είχαμε τον θάνατο του Ούγκο Τσάβες, μίας προσωπικότητας αμφιλεγόμενης. Ο διάδοχός του πάντως έχει αποδειχτεί ολίγον τρελός μιας κι αυτός μιλάει με τον θεό όπως κάνει και ο δικός μας, ο Σαμαράς. Παρ' όλα αυτά η μάχη στη Χαλκιδική συνεχίζεται. Η ακροδεξιά κυβέρνηση έστειλε ματατζήδες και την αντιτρομοκρατική για να φοβίσουν τους ντόπιους. Τα βρήκαν όμως σκούρα (δείτε εδώ). Το κράτος κινήθηκε αλλιώς προσπαθώντας έτσι να κερδίσει τις εντυπώσεις μοιράζοντας ένα προπαγανδιστικό φυλλάδιο στις κυριακάτικες εφημερίδες. Η κίνηση αυτή θεωρήθηκε από μένα ως η Ξεφτίλα της Κυριακής. 

Τον Απρίλιο αποχαιρετήσαμε την Θάτσερ. Γι αρκετούς ο θάνατός της ήταν ένα χαρμόσυνο γεγονός. Για μένα, ο θάνατος αυτός αποδείκνυε πως κάποιοι άνθρωποι έσπειραν τόσο κακό που δε μπορούσε να τερματιστεί ούτε με την απώλειά τους. Ο Απρίλης θα μου μείνει προσωπικά χαραγμένος διότι έλαβα μέρος στο διαδικτυακό debate του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στο free thinking zone. 

Ο μήνας Μάιος ήταν ερυθρόλευκος αφού ο Ολυμπιακός μας, κατάφερε να κατακτήσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το ευρωπαϊκό. Παρ' όλα αυτά οι θάνατοι έρχονταν ο ένας μετά τον άλλον. Αυτή τη φορά αποχαιρετήσαμε τον Ρέι Μάτζαρεκ των Doors. 

Ο Ιούνιος ήταν ένας μήνας με δυναμισμό μιας και η νεολαία της Τουρκίας βγήκε στους δρόμους. Όμως και στην Ελλάδα ξαγρυπνήσαμε με την φασιστική απόφαση του Σαμαρά να ρίξει μαύρο στην ΕΡΤ. Γίναμε ο περίγελος του δυτικού κόσμου. Όμως δεν ίδρωσε κανενός το αυτί. Για μένα η κίνηση αυτή του πρωθυπουργού θα μείνει στη συνείδησή μου ως ένα αποτυχημένο πραξικόπημα. Όλα αυτά συνέβαιναν στην Ελλάδα την στιγμή που στην Τουρκία ο παλμός της εξέγερσης, παρέμενε δυναμικός.

Τον Ιούλιο χλευάσαμε για μία ακόμη φορά την τραγική στάση των δήθεν εξεγερμένων της Ελλάδας, με τις πορείες αλληλεγγύης προς τον απεργό πείνας Σακκά. Για να μη παρεξηγούμαι, θεωρώ δίκαια τα αιτήματα του νεαρού. Παρ' όλα αυτά καταδικάζω την απαράδεχτη στάση όλων των άμυαλων μπαχαλάκιδων αυτού του τόπου που η ευθυνοφοβία τους μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο ανθρώπους που έχουν υπάρξει πραγματικά θύματα του συστήματος. Η Χρυσή Αυγή αρχίζει να δείχνει τα δόντια της πάλι κάτι που εξοργίζει ακόμα και τον Roger Waters ο οποίος τους χλευάζει σε μία ακόμη επίσκεψή του στην Αθήνα. Κι όλα αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που ο πρωθυπουργός μας μιλάει βρώμικα. 

Τον Αύγουστο υπήρχε μία ηρεμία. Σημάδια ότι το φθινόπωρο θα χουμε τρομερές ανατροπές. Άρθρα υπονομεύουν τη δημοκρατία της Ελλάδος κάτω από το ζυγό των μνημονίων την ώρα που το σύστημα της Ελλάδος δείχνει την απανθρωπιά του στο πρόσωπο ενός ελεγκτή εισιτηρίων ο οποίος οδήγησε έναν νεαρό στο θάνατο επειδή δεν είχε λεφτά να αγοράσει το εισιτήριό του. Στην γειτονιά της Μεσογείου, οι σφαγές συνεχίζονται σε Αίγυπτο και Συρία. 

Ο Σεπτέμβρης ήταν ο μήνας της Χρυσής Αυγής. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα συγκλόνισε όλον τον κόσμο. Ήταν η αφορμή για να καταλάβει η Ευρώπη πως τα μέτρα λιτότητας βοηθούν στη ενδυνάμωση του φασισμού. Συγνώμη Ευρώπη αλλά ο φασισμός είναι πλέον εδώ. Ήρθε ο καιρός λοιπόν να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας και να βγάλουμε από τα παιχνίδια εξουσίας τους γέρους. Αυτοί οι γέροι μας καταστρέφουν και πρέπει επιτέλους η νέα γενιά να το καταλάβει και να τους διώξει. Το μόνο σίγουρο αυτού του μήνα είναι ότι οι προσπάθειες της κυβέρνησης να αποδυναμώσει την Χρυσή Αυγή ήταν κινήσεις εντυπωσιασμού και μόνο.

Τον Οκτώβριο μέσα από την εκδήλωση "Το Μικρό Παρίσι της Αθήνας" ανακαλύψαμε τις κρυμμένες ομορφιές αυτής της πόλης την ώρα που η κοινωνική και πολιτική κατάσταση της χώρας προκαλεί τις πρώτες ρωγμές του κυβερνητικού συνασπισμού). 

Τον Νοέμβριο ξεκινάνε μικρές εξεγέρσεις στις ευρωπαϊκές πόλεις με πρώτη να σέρνει το χορό την Ρώμη. Αντιθέτως στην Ελλάδα ξεκινάνε να ξεδιπλώνονται οι επικίνδυνες προσωπικότητες ανθρώπων που είχαν κι έχουν ακόμα την εξουσία στα χέρια τους. Πρώτος που αποκαλύφθηκε είναι ο Πάγκαλος ο οποίος μετά τις μαλακίες που πέταξε όσον αφορά τις υποκλοπές, εξαφανίστηκε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Την συνέχεια την έκανε ο Σαμαράς στην εκπομπή του παπαγάλου του Πρετεντέρη, όπου φάνηκε ξεκάθαρα πως ο πρωθυπουργός μας είναι τρελός. Τον ίδιο μήνα η κυβέρνηση συνέχισε την ακροδεξιά πολιτικής της, δίνοντας εντολή στα ΜΑΤ να μπουκάρουν στην ΕΡΤ. Η "Ψυχή Βαθιά" που ακούστηκε από τον εκφωνητή τα ξημερώματα εκείνης της μέρας θα μείνει στην ιστορία. Όπως επίσης είναι ιστορική η πρώτη μετάδοση ειδήσεων στο δρόμο. Τον ίδιο μήνα οι Χιώτες ξεκινάνε μποϊκοτάζ στην Ολυμπιακή εξαιτίας των υψηλών τιμών στα εισιτήρια και αναζητούν αεροπορικές εταιρίες από την Τουρκία. Λίγες μέρες μετά η Ολυμπιακή ανακοινώνει μείωση των τιμών. Στην επέτειο του Πολυτεχνείου βρήκαμε πολλούς λόγους για να αποδείξουμε πως ο αγώνας της Αριστεράς είναι γυμνός διότι έχει γεμίσει από ένα σωρό μαλάκες που επιδιώκουν να κερδίσουν λίγες στιγμές δόξας. Για μία ακόμη φορά ως Νεοέλληνες αποδεικνύουμε την αδυναμία μας να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας και την ελευθερία μας την στιγμή που στην Βουλγαρία οι νεολαίοι ζουν μία "Ηθική Επανάσταση". Πως μπορούμε όμως να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον όταν στην Ελλάδα επιβιώνουν τα καλομαθημένα παιδιά των πολιτικών και των πλουσίων; Πάντως αυτόν τον μήνα είχαμε έναν λόγο για να χαμογελάσουμε. Αναφέρομαι στην βράβευση του καθηγητή Μανώλη Κορρέ. 

Κι ερχόμαστε στον τελευταίο μήνα. Τον πλοίο Πηνελόπη μένει δεμένο κι εκτεθειμένο στη κακοκαιρία με τους ναυτικούς απλήρωτους για πολλούς μήνες να ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες μέσα στο πλοίο χωρίς ρεύμα και πετρέλαιο. Θρηνούμε για την απώλεια μίας ακόμη προσωπικότητας. Ο Νέλσον Μαντέλα φεύγει από τη ζωή στα 95 του χρόνια. Στην Ελλάδα ευτυχώς έχουμε ακόμα εν ζωή τον σπουδαίο Μίκη Θεοδωράκη ο οποίος τιμάται (καθυστερημένα) από την Ακαδημία Αθηνών και βγάζει τον πιο συγκινητικό λόγο των τελευταίων ετών. Στα μέσα του Δεκέμβρη πέφτουν και τα πρώτα κρύα βρίσκοντας αρκετά σπίτια χωρίς ρεύμα. Όταν ο Μανιάτης είπε πως θα επαναφέρει το ρεύμα σε οικογένειες που έχουν οικονομικά προβλήματα, οι δημοσιογράφοι του Mega έπεσαν να τον φάνε. Από κείνη τη βραδιά η Όλγα Τρέμη και η Μαρία Σπυράκη αντιπροσωπεύουν τους δημοσιογράφους της ντροπής αυτού του ακροδεξιού πολιτικού συστήματος. Λίγες μέρες αργότερα ο Χιώτης συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης στέλνει μία εξοργιστική επιστολή προς τον ΤΑΙΠΕΔ που είναι έτοιμος να πουλήσει το λιμάνι και τις μαρίνες της Χίου στους Τούρκους. Ήρθε ο καιρός να καταλάβουμε ποιοι είναι οι προδότες της σύγχρονης Ελλάδος. Η μήνας κλείνει με μία βροχή σκανδάλων που οργιάζουν στην αυλή της Νέας Δημοκρατίας. Η αρχή έγινε με τον Μηταράκη και συνεχίστηκε με τον Λιάπη κλείνοντας προσωρινά την πόρτα ο δεξιός Τομπούλογλου. Σίγουρα από την νέα χρονιά θα χουμε κι άλλα ονόματα μιας κι ο Κάντας αποφάσισε να ανοίξει το στοματάκι του. Παρ' όλα αυτά η ακροδεξιά κυβέρνηση του Σαμαρά συνεχίζει το έργο του ξεπουλήματος της Ελλάδος μιας κι πέρασαν τα νέα μέτρα όσον αφορά τους πλειστηριασμούς χάνοντας έναν ακόμα βουλευτή. Ο Σαμαράς πρέπει να αρχίσει να μετράει αντίστροφα διότι η πτώση του είναι κοντά. Και καλό είναι να συντομεύσει με την αποχώρησή του διότι η ελληνική κοινωνία έχει αποφασίσει να αυτοκτονήσει με τη χρήση της αιθαλομίχλης. 

Η χρονιά κλείνει δυναμικά χάρης την Τουρκία. Μακάρι να μπει το ίδιο δυναμικά η νέα. 

Μέχρι τότε σας εύχομαι καλό υπόλοιπο...

KAZANIYORUZ !!!

Αποφάσισα να κλείσω τη φετινή χρονιά με την παραπάνω συγκλονιστική φωτογραφία από την Τουρκία και με την λέξη Kayaniyoruz που σημαίνει "Νικάμε", θέλοντας έτσι να δείξω την εκτίμηση και την συμπάθειά μου για τους συνομήλικους πολίτες της γειτονικής μας χώρας που παλεύουν για να αλλάξει το κατεστημένο του τόπου τους.  

Το καλοκαίρι είχα δεχτεί άσχημη κριτική όταν είχα δείξει την εκτίμησή μου προς τον λαό που είχε κατέβει στους δρόμους της Πόλης αλλά και των υπολοίπων πόλεων της Τουρκίας. Κάποιοι με παρουσίασαν ακόμα κι ως υποστηρικτή των φανατισμένων ισλαμιστών. Το ευχαριστήθηκα όταν η ίδια η εξέλιξη των γεγονότων τους αποστόμωσε.
Δύο μήνες μετά το ξεσηκωμό στη πλατεία Ταξίμ, επισκέφθηκα την Σμύρνη. Η βόλτα μου στην πιο ευρωπαϊκή πόλη της Τουρκίας μου φανέρωσε την πραγματική κατάσταση της χώρας. Την Τουρκία την επισκέπτομαι συνέχεια από το καλοκαίρι του 2005. Έζησα την εξαθλίωσης της όταν ήταν στο ΔΝΤ.  Παρακολούθησα την ανάπτυξή της όταν ο Ερντογάν την έβγαλε από τον οικονομικό μηχανισμό κι έκοψε καινούργια λίρα (εξαφανίζοντας τα πολλά μηδενικά των παλιών χαρτονομισμάτων της χώρας). Αυτή τη φορά παρατήρησα την νέα αλλαγή που ζητάει ο λαός της γειτονικής μας χώρας. Τα αιτήματα του καθενός ήταν φανερά. Νεαρές ντυμένες με πιο απελευθερωμένο ύφος και ομοφυλόφιλοι πιασμένοι χέρι χέρι, έδιναν έναν αέρα ανανέωσης σε ένα κράτος που προσπαθεί πάλι να γίνει συντηρητικό.
Το πρώτο ξέσπασμα έγινε το καλοκαίρι. Η οργή του κόσμου ξεχείλισε στους δρόμους. Η αντίδραση ήταν ξαφνική κι έπιασε την τουρκική αστυνομία και τον τουρκικό στρατό στον ύπνο. Όμως ο Ερντογάν αποδείχτηκε ισχυρός. Μπορεί ο ξεσηκωμός στους δρόμους να καταπνίγηκε από τις υδροφόρες που είχαν καυστικό υγρό κι από την σκληρή βία των αστυνομικών και των παρακρατικών ρουφιάνων της κυβέρνησης, όμως η οργή του κόσμου εξακολουθούσε να είναι έκδηλη μέσα από την καθημερινότητά τους. Το παρατηρούσες στους τοίχους που ήταν γεμάτοι με γκράφιτι κατά της κυβέρνησης, το έβλεπες στο ντύσιμό τους και στην συμπεριφορά τους.
Οι νέοι που βγήκαν εκείνες τις μέρες στους δρόμους, διεκδικούσαν τα δικαιώματα που τους είχαν προσφερθεί πριν από δύο σχεδόν δεκαετίες για να φανεί η Τουρκία στις Βρυξέλλες πως είναι ένα δυτικό κι όχι ένα ανατολικό κράτος. Βλέποντας όμως τις πόρτες της Ε.Ε. ερμητικά κλειστές, ο Ερντογάν αποφάσισε να κάνει μία στροφή προς την Ανατολή. Δε μπορείς όμως να στρέψεις κι έναν ολόκληρο λαό στις συντηρητικές παραδοσιακές συνήθειες όταν έχει μάθει πλέον τον δυτικό τρόπο ζωής. Κανόνες όπως η απαγόρευση του φιλιού σε δημόσιο χώρο, της κατανάλωσης αλκοόλ, της συγκατοίκησης αγοριών και κοριτσιών στους ίδιους φοιτητικούς κοιτώνες και άλλα πολλά, μόνο αστείοι μπορούν να ακουστούν στα αυτιά μας. Όμως στη γειτονική χώρα εφαρμόζονται κι ο κόσμος δε θέλει ούτε να τους δεχτεί, ούτε να τους υπακούσει.
Τα σκάνδαλα που έχουν προκύψει τις τελευταίες μέρες στην Τουρκία ήταν η αφορμή να ξαναβγεί ο κόσμος στους δρόμους. Ο αγώνας γι' αυτούς δεν τελείωσε. Οι Τούρκοι απέδειξαν πως έχουν κότσια διότι ενώ μέτρησαν νεκρούς το καλοκαίρι και είχαν τραυματίες από τις πλαστικές σφαίρες και το καυστικό υγρό της αστυνομίας, την ώρα που έχουν ένα σωρό ρουφιάνους μέσα στη κοινωνία τους και ζουν σε ένα μη δημοκρατικό καθεστώς, τους βλέπεις να αγωνίζονται.
Δεν είδαμε εκατομμύρια ούτε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στο δρόμο. Ήταν όσοι έπρεπε για να γεμίσουν τη Ταξίμ, τη προκυμαία της Σμύρνης και τις πλατείες της Άγκυρας. Εξάλλου η ιστορία μας έχει μάθει πως την διαφορά την κάνουν πάντα οι λίγοι, άλλες φορές σε καλές περιπτώσεις (Γαλλικός Μάης, Φίλοι του Δάσους κ.α.) κι άλλες φορές με ολέθριες συνέπειες (πραξικοπήματα, χούντες, κ.α.). Είναι στο χέρι μας να πάρουμε τον σωστό δρόμο έχοντας στο μυαλό μας τα σωστά πρότυπα και τις λύσεις που έχουν βάση το δίκαιο για τον συνάνθρωπό μας και για μας τους ίδιους.
Το 2013 φεύγει αφήνοντας κόσμο στους δρόμους είτε επειδή αγωνίζονται είτε επειδή τους έχει πάρει το κράτος και η τράπεζα το σπίτι. Ευελπιστώ πως όλος αυτός ο κόσμος θα συσπειρωθεί για να μπει δυναμικά στο 2014 ώστε να φέρει την αλλαγή που όλοι θέλουμε.

Η ομίχλη της αντίδρασης

Πέρσι το ζήσαμε πρώτη φορά. Φέτος μας έχει προβληματίσει κι έχουμε αρχίσει να το αναλύουμε περισσότερο. Ειδικοί βγαίνουν στα παράθυρα των ειδήσεων και κρούουν το κώδωνα του κινδύνου για τα επικίνδυνα σωματίδια που αιωρούνται στην ατμόσφαιρα και μαζί μ' αυτούς βγήκαν και οι πολιτικάντηδες για να πουν πως δεν θα κάνουν τη χάρη σε κανέναν που θέλει να θερμάνει την πισίνα του.
Όμως κανείς δεν έχει αναρωτηθεί για τους κατοίκους του λεκανοπεδίου. Πως αισθανόμαστε άραγε όταν κυκλοφορούμε σε μία πόλη πνιγμένη στην ομίχλη με έντονη την οσμή του (καθετί) καμένου. Τι σκεφτόμαστε όταν περπατάμε στους δρόμους χαμένοι καθώς περιορίζεται η ορατότητά μας στα δέκα με είκοσι μέτρα. Η Αθήνα για μας έχει μετατραπεί σε ένα στοιχειωμένο Λονδίνο άλλων εποχών.
Πέρσι εμφανίστηκε η αιθαλομίχλη κι απλά συζητήθηκε. Φέτος όμως βλέπουμε όλους να αντιδρούν με την παρουσία της. Και η αντίδραση αυτή δεν ακούγεται από τον κόσμο που την εισπνέει αλλά από τα λαμόγια της Βουλής. Μήπως η οργή του κόσμου την έχει σπρώξει προς τα βόρεια κι έχει πνίξει τους πολιτικούς που ζουν μες τη χλιδή. Μήπως η καθημερινή μιζέρια των Ελλήνων έχει μπουκάρει ανεξέλεγκτα στα σπίτια των πολιτικών οι οποίοι ζουν αποκομμένοι από τα κοινωνικά προβλήματα που οι ίδιοι έχουν προκαλέσει;
Οι πρώτες συμβουλές που ακούστηκαν ήταν κωμικοτραγικές. Μας προειδοποιούσαν πως είναι βλαβερό να κάνουμε υπαίθρια γυμναστική κυρίως τα βράδια διότι έτσι επιβαρύνεται περισσότερο ο οργανισμός μας. Κάποιοι μάλιστα προβληματιζόντουσαν διότι έπρεπε να κόψουν το τένις.
Πριν από έναν μήνα άκουσα ένα διάλογο μεταξύ δεξιών. Έδειχναν προβληματισμένοι για το φαινόμενο της αιθαλομίχλης. Η κουβέντα ήταν γρήγορη και απλή. "Βλέπεις τι γίνεται με την αιθαλομίχλη;" "Μα αφού ο καθένας καίει ότι βρει...". Εκεί κόπηκε και η συζήτηση. Δεν αναρωτήθηκαν παραπάνω στο γιατί οι άνθρωποι καίνε ότι βρουν. Μήπως επειδή δεν έχουν λεφτά για να πληρώσουν την Δ.Ε.Η.; Μήπως επειδή ο Στουρνάρας δεν μειώνει το Φ.Π.Α. του πετρελαίου για να μη θερμάνουν οι πλούσιοι τις πισίνες τους; Μήπως ότι η κυβέρνηση Σαμαρά τα χει κάνει όλα σκατά;
Όμως εμένα μου κάνει εντύπωση η επιμονή του κόσμου. Τη στιγμή που το ζει καθημερινά και το ακούει και στην τηλεόραση πως η αιθαλομίχλη κάνει κακό στην υγεία μας, εξακολουθεί και χρησιμοποιεί τα τζάκια καίγοντας ότι βρει.
Οι λόγοι που επιμένει σ' αυτή τη λύση είναι πολλοί. Ο βασικότερος λόγος είναι ο οικονομικός. Η φτώχεια οδηγεί στην παρακμή κάτι που υποβαθμίζει κατά πολύ την ποιότητα της καθημερινότητάς μας.
Εγώ όμως το βλέπω και λίγο συμβολικά. Σ' αυτό βοήθησε και μία συνήθεια που έκανα μικρός μιας και μου άρεσε να παρακολουθώ ντοκιμαντέρ που αφορούσαν το ζωικό βασίλειο. Από τότε είχα συγκρατήσει μία αντίδραση των ζώων, που προκαλούταν όταν τα αιχμαλώτιζαν για να τα προορίσουν σε ζωολογικούς κήπους. Πολλά απ' αυτά έπεφταν σε κατάθλιψη κι αρρώσταιναν. Ακόμα θυμάμαι στην ταινία "Free Willy" το λοξό πτερύγιο της όρκας που οφειλόταν στη σκλαβία που ένιωθε μέσα στη δεξαμενή.
Όπως στα ζώα, έτσι και στη δικιά μας περίπτωση, ο ελληνικός λαός δεν αντέχει πλέον την οικονομική σκλαβία της κυβέρνησης του Σαμαρά. Πολλοί είναι αυτοί πια που δε τα βγάζουν πέρα. Αρκετοί αυτοκτονούν. Ο αριθμός των αυτόχειρων έχει σταματήσει να μετριέται διότι έχει φτάσει σε μεγάλα ύψη για μία χώρα σαν την Ελλάδα. Όσοι βρίσκονται όμως ακόμα στη ζωή, μαραζώνουν μέρα με την μέρα. Η κοινωνία έχει αρχίσει να αργοπεθαίνει συνολικά. Όλα αυτά τα χρόνια προσπάθησε. Το πάλεψε, αντέδρασε κι έφαγε δακρυγόνα και γκλοπς. Η αστυνομία έσπασε κεφάλια και χέρια. Στη συνέχεια ήρθε και το οικονομικό γονάτισμα που επέφερε η κυβέρνηση του Σαμαρά. Ακολούθησαν οι ακροδεξιές παρεμβάσεις στο κλείσιμο της ΕΡΤ και στους πλειστηριασμούς ακινήτων.
Από τη μια είναι σίγουρο πως ζούμε τις τελευταίες μέρες μίας κυβέρνησης που θα μισηθεί όσο καμία άλλη στα επόμενα χρόνια που οι συνέπειες της πολιτικής της θα γίνουν ακόμα πιο φανερές αλλά κι από την άλλη ο κόσμος δεν αντέχει άλλο. Έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά και περιμένει καρτερικά το θάνατο που θα μας λυτρώσει από τα προβλήματα. Και μ' αυτήν την συναισθηματική φόρτιση θα αποχαιρετήσει το 2013 ανεξαρτήτως του ότι τα ιδιωτικά κανάλια προπαγάνδας προσπαθούν να περάσουν μία ψεύτικη εορταστική νότα.
Για μένα, η αιθαλομίχλη που έχει πλακώσει τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδος συμβολίζει τον θάνατο που πλανάται πάνω από τα σπίτια όλων μας. Κάνεις μας δε μπορεί να ξεφύγει από τον αέρα που εισπνέουμε καθημερινά.

Κοινωνικές εκρήξεις απειλούν 65 χώρες το 2014

Σοβαρό κίνδυνο κοινωνικών αναταραχών αντιμετωπίζουν 65 από τις 150 χώρες, σύμφωνα με ανάλυση των πολιτικών και θεσμικών αδυναμιών τους. Μεταξύ αυτών, 12 χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, 7 χώρες των Βαλκανίων και 8 πρώην κομμουνιστικές χώρες. Μεταξύ αυτών και η Ελλάδα.
Αυξανόμενος εμφανίζεται ο κίνδυνος κοινωνικών αναταραχών παγκοσμίως, έπειτα και από το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, με τη λιτότητα παρούσα στην ατζέντα πολλών κρατών και για το 2014.
Από τα κινήματα εναντίον της λιτότητας στις μεσοαστικές εξεγέρσεις, τόσο σε πλούσιες, όσο και φτωχές χώρες, οι αιτίες των κοινωνικών συγκρούσεων ποικίλουν: η οικονομική δυσπραγία (Ελλάδα, Ισπανία κ.α.), εξεγέρσεις ενάντια σε δικτατορικά καθεστώτα (κυρίως στη Μέση Ανατολή), φιλοδοξίες των μεσαίων στρωμάτων σε ραγδαία αναπτυσσόμενες οικονομίες (Τουρκία, Βραζιλία).
Όπως επισημαίνεται στο Economist, το μειωμένο εισόδημα και η υψηλή ανεργία δεν οδηγούν πάντα σε κοινωνικές αναταραχές. Μόνο στις περιπτώσεις, στις οποίες η οικονομική δυσπραγία συνοδεύεται και από άλλους παράγοντες αδυναμίας και ευπάθειας, υπάρχει πραγματικός κίνδυνος κοινωνικής έκρηξης.
Τέτοιοι παράγοντες είναι η μεγάλη εισοδηματική ανισότητα, η πολιτική αστάθεια (αδύναμες κυβερνήσεις), η ελλειματική κοινωνική πρόνοια, οι εθνικές εντάσεις και το ιστορικό κοινωνικών συγκρούσεων.
Ιδιαίτερα σημαντικός και «εκρηκτικός» παράγοντας: η δημοκρατία σε κρίση, ή αλλιώς η έλλειψη εμπιστοσύνης σε κυβερνήσεις και θεσμούς.

Τι έχουμε να περιμένουμε το 2014;

Μπορεί η ύφεση να υποχωρεί σε αρκετές χώρες (σε πολλές άλλες, φυσικά, παραμένει), ωστόσο ιστορικά αποδεικνύεται πως οι κοινωνικές αναταραχές έπονται της οικονομικής καταστροφής.
Τα αποτελέσματα της ανάλυσης του Economist Intelligence Unit (EIU) είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα: 
To 43% των χωρών (65) αντιμετωπίζουν υψηλό ή πολύ υψηλό κίνδυνο κοινωνικής έκρηξης, 54 χώρες μέτριο κίνδυνο, και οι υπόλοιπες 31 μικρό ή πολύ μικρό κίνδυνο.
Πριν από πέντε χρόνια, οι χώρες που αντιμετώπιζαν υψηλό κίνδυνο κοινωνικών αναταραχών έφταναν τις 46.
Πολύ υψηλό κίνδυνο αντιμετωπίζουν οι εξής χώρες: Αργεντινή, Μπαχρέιν, Μπαγκλαντές, Βολιβία, Βοσνία, Αίγυπτος, Ελλάδα, Γουινέα, Ιράκ, Λίβανος, Λιβύη, Νιγηρία, Σουδάν, Σουαζιλάνδη, Συρία, Ουζμπεκιστάν, Βενεζουέλα, Υεμένη και Ζιμπάμπουε
Υψηλό κίνδυνο: Αλβανία, Αλγερία, Λευκορωσία, Βραζιλία, Βουλγαρία, Μπουρκίνα Φάσο, Μπουρούντι, Καμπότζη, Καμερούν, Τσαντ, Κίνα, Κροατία, Κύπρος, Αιθιοπία, Γουατεμάλα, Γουιάνα, Αϊτή, Ονδούρα, Ιράν, Ιορδανία, Καζακστάν, Κιργιστάν, Λάος, Σκόπια, Μαδαγασκάρη, Μεξικό, Μολδαβία, Μαρόκο, Μιανμάρ, Νικαράγουα, Πακιστάν, Παναμάς, Παπούα Νέα Γουινέα, Περού, Φιλιππίνες, Πορτογαλία, Ρουμανία, Νότια Αφρική, Ισπανία, Σρι Λάνκα, Τατζικιστάν, Τόγκο, Τυνησία, Τουρκμενιστάν, Τουρκία και Ουκρανία

Πηγή:http://www.thepressproject.gr/

Χρόνια πολλά κι επαναστατικά!

Αντίστροφη μέτρηση για την κυβέρνηση

Αυτό που αρχικά ήταν η αίσθηση μια περιρρέουσας κοινωνικής ατμόσφαιρας, άρχισε να παίρνει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Από τη μια μεριά, η εικόνα της κυβέρνησης στη Βουλή κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας για το φόρο ακινήτων και τους πλειστηριασμούς· από την άλλη, τα αποτελέσματα όλων των τελευταίων δημοσκοπήσεων. Από δύο διαφορετικές πλευρές επιβεβαιώνεται η αίσθηση ότι έχει αρχίσει το τέλος της κυβέρνησης Σαμαρά και ότι το «εάν» μιας αριστερής κυβέρνησης μετατρέπεται σε «πότε».
Αν και οι περισσότεροι επικεντρώθηκαν στην αρνητική ψήφο του Βύρωνα Πολύδωρα και τη διαγραφή του από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, είχε ίσως περισσότερο ενδιαφέρον η στάση των νομιμόφρονων βουλευτών της κυβερνητικής παράταξης. Όχι ότι δεν έχει σημασία η απώλεια ενός ακόμα στηρίγματος για την κυβέρνηση, της οποίας η κοινοβουλευτική υποστήριξη περιορίζεται πλέον στους 152. Αλλά είναι ακόμα πιο σημαντικό το ότι σχεδόν το σύνολο των βουλευτών της συμπολίτευσης ένιωσαν την ανάγκη να εκφράσουν (μικρές ή μεγάλες) διαφωνίες με την ακολουθούμενη πολιτική, καθώς και να εκτοξεύσουν πυρά εναντίον του Γιάννη Στουρνάρα.
Η γενικευμένη δυσαρέσκεια των βουλευτών δείχνει με ενάργεια ότι δεν έχουμε να κάνουμε με «αντάρτικο Πολύδωρα» (όπως θα λεγόταν κατά το πρότυπο του παρελθόντος), αλλά με άλλης ποιότητας φαινόμενο. Πρόκειται για την έκφραση στο κοινοβουλευτικό πεδίο της αγανάκτησης των ψηφοφόρων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που όχι μόνο δεν βλέπουν καμία «ελάφρυνση» του Μνημονίου, αλλά αντιλαμβάνονται ότι ακόμα και τα σπίτια τους απειλούνται πλέον, χωρίς μάλιστα να είναι ορατή η οποιαδήποτε προοπτική ανάκαμψης. Αν στις δύο προηγούμενες φάσεις του Μνημονίου (επί κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου), θρυμματίστηκαν οι σχέσεις εκπροσώπησης του πάλαι ποτέ δικομματισμού με την πλειονότητα των αδύναμων οικονομικά στρωμάτων, τώρα φαίνεται να συμβαίνει το ίδιο με τους πιο καλά «βολεμένους». Η κυβέρνησης κινδυνεύει να χάσει τη «δεδηλωμένη» γιατί περιθωριοποιείται ραγδαία μέσα στην κοινωνία, χάνοντας τη στήριξη παραδοσιακών κοινωνικών συμμάχων της.
Την τάση απίσχνανσις της κυβέρνησης πιστοποιούν επίσης όλες οι δημοσκοπήσεις. Για τις δημοσκοπήσεις ισχύουν βέβαια οι γνωστές αιτιάσεις, που αφορούν τόσο τη διαπλοκή εταιριών με κέντρα εξουσίας, όσο και το ότι πολύ μεγάλο μέρος των ερωτώμενων δεν απαντάει. Ωστόσο, όταν όλες οι εταιρίες (οι οποίες δεν μπορούν να κατηγορηθούν ως φίλα προσκείμενες στην Αριστερά…) δίνουν την πρωτοκαθεδρία στον ΣΥΡΙΖΑ, τότε μπορούμε να μιλάμε για αποτύπωση μιας πραγματικής κοινωνικής τάσης. Αξιοσημείωτη επίσης και η παράσταση νίκης που αποτελεί αντανάκλαση ενός ορισμένου πολιτικού κλίματος.
Δεδομένου ότι κυβέρνηση και τρόικα θα επιμείνουν στην ίδια καταστροφική πολιτική, η πολτική κατάρρευση της κυβέρνησης Σαμαρά μοιάζει αναπότρεπτη. Ωστόσο, το μνημονιακό μπλοκ δεν θα μείνει με σταυρωμένα χέρια περιμένοντας το μοιραίο. Το χτεσινό δημοσίευμα του Βήματος, περί δήθεν συνδιαλλαγής του ΣΥΡΙΖΑ με τον ευρωπαϊκό μερκελισμό, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι διά της συκοφαντίας και της σπερμολογίας θα επιχειρηθεί να εμφανιστεί αναξιόπιστη η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, με απώτερο στόχο τον κλυδωνισμό της συνοχής του κόμματος. Το έχουμε ξαναπεί: το οργανωμένο ψέμα αποτελεί την έσχατη λύση ενός καταρρέοντος καθεστώτος.
Αλλά επειδή το ψέμα δεν θα πιάσει (μιας και στην Αριστερά δεν υπάρχουν χάπατοι), δεν θα πρέπει να θεωρείται απίθανο να αναζητηθεί μετά τις ευρωεκλογές διέξοδος σε κυβερνητική «λύση» χωρίς Σαμαρά. Μια «λύση» όμως χωρίς την παραμικρή κοινωνική νομιμοποίηση.

Πηγή: http://left.gr/

Ένα «τρελό» σενάριο για την Τουρκία που μακάρι να μη βγει

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Ό,τι και να γίνει, ο Ερντογάν είναι εξαιρετικά σκληρός αντίπαλος για να εξουδετερωθεί, εκτός κι αν κατορθώσουν να τον πλήξουν προσωπικά, να τεκμηριωθεί δηλαδή, ότι μέλος ή μέλη του στενού οικογενειακού του κύκλου ασχολήθηκε με… «ωφέλιμες πληρωμές» (για να θυμηθούμε τα δικά μας). Ακόμα και τότε όμως, όλα θα κριθούν στις κάλπες, εκεί θα φανεί πόσους Τούρκους μπόρεσε να συσπειρώσει γύρω του ο λαϊκιστής ισλαμιστής πολιτικός. Οι δύο παράγοντες που μπορούν να προβληματίσουν σοβαρά αφού έχουν τη δυνατότητα αυτόνομης κίνησης – εξέλιξης η οποία όμως θα επηρεάσει καθοριστικά την εσωτερική πολιτική διαμάχη, είναι αφενός η οικονομία και αφετέρου το Κουρδικό. Προς το παρόν, αυτό που αναμενόμενα επηρεάζεται είναι η οικονομία, με τα πράγματα όμως να μπορούν να γίνουν πολύ χειρότερα σε περίπτωση κλιμάκωσης της κατάστασης. Οι Κούρδοι τηρούν στάση αναμονής…
Όταν οι στρατιωτικοί στην Τουρκία έχουν αποδυναμωθεί σημαντικά και οι ισλαμιστές σπαράσσονται από εμφύλιο, συν τις καταγγελίες για όργιο χρηματισμού ανώτατων κρατικών παραγόντων και των οικογενειών τους, απορεί κανείς για το ποιες είναι οι δυνάμεις που έχουν απομείνει στην πολυεθνική γειτονική μας χώρα για να την κρατήσουν ενωμένη… Οπότε με βάση αυτόν τον συλλογισμό, αρχίζεις να σκέφτεσαι… ανάποδα. Με αφετηρία τη συνάντηση του Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, ηγέτη της τουρκικής αντιπολίτευσης, με ανθρώπους του Φετουλάχ Γκιουλέν στις ΗΠΑ κατά το πρόσφατο υπερατλαντικό ταξίδι του και όσα ακολούθησαν εντός ημερών, προβληματιζόμαστε για το αν και κατά πόσον υπάρχει η λύση αυτή που θα βόλευε όλους όσοι έχουν ένα ενδιαφέρον να αλλάξουν κάποια πράγματα στην Τουρκία.
Μήπως τελικά η υπόθεση αυτή θα μπορούσε να οδηγήσει (προφανώς «να την οδηγήσουν») σε έναν ιστορικό συμβιβασμό ανάμεσα στους κεμαλιστές και τους ισλαμιστές, εν προκειμένω αυτούς που εκφράζουν οι – σημερινές, στο παρελθόν έλεγε διάφορα – διδαχές του Φετουλάχ Γκιουλέν; Παρεμπιπτόντως, θα γυρίσει στην Τουρκία ο αυτοεξόριστος ιμάμης εάν απομακρυνθεί ο σημερινός σουλτάνος, ως άλλος… Χομεϊνί;
Ένας συμβιβασμός, όπου με αφορμή τον Ερντογάν, οι πρώην ορκισμένοι αντίπαλοι θα φανούν να έχουν πάρει το μάθημά τους και έχουν κατανοήσει την ανάγκη συνύπαρξης της κληρονομιάς του Ατατούρκ με τον ισλαμικό χαρακτήρα της χώρας, με τέτοιον τρόπο όμως ώστε να μπορέσει να κεφαλαιοποιηθεί στις εξωτερικές της σχέσεις, άρα στο πλαίσιο μιας εξωτερική πολιτικής στον ισλαμικό κόσμο που θα επιδεικνύει συστολή και «αίσθηση καθήκοντος», δεν θα αποπνέει μεγαλοϊδεατικά, νεοθωμανικά οράματα και πολιτική καθοδήγηση, αλλά κάτι άλλο…
Αυτό το «κάτι άλλο» προφανώς θα εξυπηρετεί την εμμονή της κυβέρνησης Ομπάμα με την Τουρκία, αφού δίνουν τη εντύπωση ότι επιθυμούν να τη… «συνετίσουν με το ζόρι» ώστε να μην τροποποιηθεί το σχέδιο πολιτικής που υφίσταται γα την περιοχή.
Δηλαδή, αν όλα πάνε καλά και ο «κακός» Ερντογάν απομακρυνθεί, θα έχει π.χ. ανοίξει ο δρόμος για να περάσει ο αγωγός των Ισραηλινών αρχικά από την Κύπρο και στη συνέχεια από την Τουρκία, καθ’ οδόν προς τις δυτικές αγορές. Και όχι μόνο, αφού η εκ των πραγμάτων εμπλοκή της Τουρκίας σε όλα τα μέτωπα της Μέσης Ανατολής, την καθιστά απαραίτητο «πιόνι» στη «σκακιέρα» των όποιων «σχεδιαστών».
Άρα, όσοι κρύβονται ή απλώς επιθυμούν να «πατάνε σε δυο βάρκες» αντί να κάνουν τις επιλογές τους και να προχωρήσουν (β. Ελλάδα και Κύπρος), είναι καταδικασμένοι να πληγούν.Το ερώτημα είναι, εάν αυτός ο ιστορικός συμβιβασμός θα μπορούσε να πάρει ακόμα και τον χαρακτήρα πραξικοπήματος το οποίο θα ορίσει χρονικά αυστηρά την παραμονή των στρατιωτικών στην εξουσία και θα παράσχει ξεκάθαρο χρονοδιάγραμμα επαναφοράς στη δημοκρατία. Με τρόπο που θα αποκαταστήσει τα… δημοκρατικά διαπιστευτήρια του στρατεύματος, ενώ θα αποφυλακιστούν πιθανότατα και οι έγκληστοι ανώτατοι αξιωματικοί…
Ο Ερντογάν βλέπει τις διεργασίες, διαθέτει λογικά καλή πληροφόρηση από τη ΜΙΤ για τις παρασκηνιακές κινήσεις σε εσωτερικό και εξωτερικό, οπότε αντιλαμβάνεται ότι όσοι τον προειδοποιούσαν για το ενδεχόμενο κατάληξης όπως ακριβώς και ο Μοχάμεντ Μόρσι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, δεν παραλογίζονταν, αφού δεν μπορεί να αποκλειστεί. Αυτή η πίεση τον οδηγεί στις χθεσινές απειλές περί απέλασης πρεσβευτών, υπονοώντας τον Αμερικανό!
Το ερώτημα είναι, τι ακριβώς ελέγχει ο Ερντογάν από το στράτευμα. Η Στρατοχωροφλακή και η αστυνομία λέγεται ότι ελέγχονται. Βέβαια, όταν καταγράφονταν αυτές οι τάσεις, θέμα Γκιουλέν δεν είχε ανοίξει, ενώ η διείσδυση του κινήματος του ιμάμη στον κρατικό μηχανισμό και τα σώματα ασφαλείας ήταν απόλυτα μεθοδική και έχει ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν. Στις πληροφορίες αυτές προσθέστε και την εικαζόμενη ως πρόθεση του ηγέτη της αντιπολίτευσης, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, να παραιτηθεί από τη θέση του για να ανοίξει τον δρόμο στον υποψήφιο για δήμαρχο Κωνσταντινούπολης, Μούσταφα Σαριγκιούλ, ώστε να διευκολύνει με τη «θυσία» του την αναγέννηση του κόμματος και το «γλυκό» αρχίζει να δένει…
Ένα νέο πρόσωπο στο κόμμα, αφού η εμφάνιση και μόνο του Κιλιτσντάρογλου τον αδικεί πολλές φορές, το οποίο πρόσωπο θα ασχοληθεί με την «εθνική συμφιλίωση» και θα τα βρει με τον Γκιουλέν, ο οποίος θα κρατήσει προφανώς τα σχολεία του από τα οποία βγάζει πολλά χρήματα, ενώ αποτελούν ιδανικές πλατφόρμες στρατολόγησης… Για λόγους αποκατάστασης της ηρεμίας αλλά και της αυτοπεποίθησης της χώρας, ίσως δούμε ακόμα και κυβέρνηση εθνικής ενότητας κεμαλικών και ισλαμιστών…
Όσο για την Ελλάδα και την Κύπρο; Απλώς θα παρακολουθούν τις εξελίξεις, αντί να αξιοποιήσουν την αναταραχή στη γειτονική χώρα και να προτείνουν τις δικές τους λύσεις. Έχουμε καμία αμφιβολία επ’ αυτού;

Πηγή: http://www.defence-point.gr/news/?p=92091

Μέρες αργίας...

Κάθε χρόνο τα ίδια σκηνικά. Στολισμένοι δρόμοι, φωταγωγημένα μπαλκόνια, πεζόδρομοι γεμάτοι ζευγάρια και πλατείες γεμάτες οικογένειες με παιδιά. Έχω συνηθίσει πλέον αυτές τις εικόνες που πλέον δεν με συγκινούν. Λυπάμαι αλλά δε μπορώ να μπω στο κλίμα των Χριστουγέννων.
Όμως δεν αφήνω τον χρόνο να περάσει ανεκμετάλλευτος. Τις τελευταίες μέρες του έτους κλείνομαι στον εαυτό μου και αναπολώ τα γεγονότα που αφήνω πίσω μου αλλά και τις συνέπειες των πράξεών μου που θα αντιμετωπίσω στο μέλλον. Θέτω τις βάσεις για ένα ακόμα πιο δυναμικό ξεκίνημα με την έλευση του νέου έτους.
Με απαλή μουσική από τον αγαπημένο μου συνθέτη Eric Satie εισέρχομαι αθόρυβα στο εορταστικό κλίμα. Θα περάσω απαρατήρητος ανάμεσά σας, θα αφουγκραστώ τις ευχές σας και τις επιθυμίες σας, θα συλλάβω λίγη χαρά από τα γέλια σας και θα αποσυρθώ πάλι στον δικό μου κόσμο.
Είναι οι δικές μου μέρες αργίας...