Ξεχασμένες αναμνήσεις...

Σήμερα καθώς κινόμουν στο χώρο της δουλειάς μου βρήκα παρατημένη σε μια άκρη μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή. Ένα παλιό μοντέλο και πολύ φτηνό. Έκατσα κοντά του και περίμενα να ρθει ο κάτοχός τουγια να του το δώσω. Όμως η ώρα περνούσε και η μηχανή έμενε μόνη της στο πεζουλάκι. Τότε την πήρα για να την πάω στο γραφείο απολεσθέντων αντικειμένων μήπως και την ζητήσει κανείς. Στην διαδρομή προς το γραφείο αναρωτήθηκα πως να είναι ο κάτοχος αυτής της μηχανής. Σίγουρα θα ναι νέος και μάλλον όχι λάτρης της φωτογραφίας αφού το μοντέλο υπήρχε μόνο και μόνο για να βγάζει φωτογραφίες μόνο και τίποτα άλλο. Η περιέργια μου ήταν τόσο μεγάλη που την άνοιξα και πήγα στις αποθηκευμένες εικόνες για να τις δω. Τοπία. Παντού τοπία. Ξαφνιάστηκα. Ο τύπος είχε γυρίσει όλη την Ελλάδα. Είδα φωτογραφίες από Μετέωρα, από Θεσσαλονίκη μαζί με κάποιες από την Ακρόπολη. Πουθενά δεν είδα κανένα πρόσωπο, ή έστω μια παρέα, μια οικογένεια. Συνέχισα να τις κοιτάω. Βλέποντας τις φωτογραφίες που είχε τραβήξει ταξίδευα και γω στα μέρη που είχε επισκεφθεί. Τότε τον λυπήθηκα. Σκέφτηκα τον εαυτό μου να πηγαίνω σε μία ξένη χώρα, να την γυρίζω σχεδόν όλη, να έχω βγάλει αρκετές φωτογραφίες και στο τέλος να χάνω την ψηφιακή μου. Θα τρελαινόμουν. Θα ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Πρέπει να την παραδώσω στον κάτοχο της διότι είχα αρχίσει να νιώθω τον πόνο της απώλειας όχι τόσο της μηχάνής όσο των αναμνήσεων που έχουν αποθηκευτεί μέσα της. Μα πως να βρω τον κάτοχο όταν δεν υπάρχει έστω μια φωτογραφία του. Συνέχιζα να παρατηρώ τις εικόνες. Από την Ακρόπολη και κεντρικά σημεία της Αθήνας άρχισα να βλέπω τοπία από ένα νησί. Δε διέκρινα ποιό... Όμως εκεί βρήκα την απάντηση. Ήταν μια νεαρή κοπέλα. Με φοιτήτρια μου έμοιαζε. Γλυκιά, γοητευτική, με την κούραση του ταξιδιού της να είναι εμφανής στο πρόσωπό της αλλά με ένα χαμόγελο ικανοποίησης και δύο μάτια γεμάτα εντυπώσεις και εικόνες από το ταξίδι της. Είναι κρίμα έλεγα μέσα μου... Και όταν μιλάμε για μια κοπέλα μόνη της που γυρνάει μια ξένη χώρα είναι ακόμα πιο κρίμα... Προς στιγμή σκέφτηκα να ξαναγυρίσω στο σημείο που βρήκα την κάμερα και να την περιμένω μήπως φανεί. Δυστυχώς όμως οι κανόνες είναι κανόνες και δε μπορούμε να τους παραβιάζουμε και γω έπρεπε να ξαναγυρίσω στη δουλειά. Άφησα την φωτογραφική μηχανή στο γραφείο. Τους ανέφερα που την βρήκα. Φεύγοντας την ξανακοίταξα με λύπη. Όλη μέρα έχω αυτή τη κοπέλα στο μυαλό μου. Μακάρι να χει καταλάβει την απώλειά της σύντομα και να γυρίσει να την αναζητήσει. Αύριο θα πάω μια βόλτα από το γραφείο να μάθω αν πέρασε να την ζητήσει κανείς...

Δύο χαρές και μιά λύπη...

Σήμερα δε καταφέρα να συνεχίσουμε την καλή εικόνα μας στα ευρωπαϊκά γήπεδα, ή για να μαι ειλικρινής δεν είχαμε την τύχη που είχαμε σε άλλα παιχνίδια... Δε πειράζει... Ο Ολυμπιακός έχει την τύχη στα χέρια του. Η Στάνταρ Λιέγης φάνηκε πως είναι ισχυρή αντίπαλος, ίσως και καλύτερη από μας. Οπότε ήταν λογική η δυσκολία που μας δημιούργησε μέσα στο Καραϊσκάκη δικαιολογήθηκε σήμερα με την εικόνα που έδειξε στην έδρα της. Το καλό είναι πως η Αλκμάρ φάνηκε πως δεν είναι σε φόρμα οπότε αν έχουμε λίγη τύχη θα μπορέσουμε να πάρουμε έναν βαθμό στην Ολλανδία που θα μας φέρει πιο κοντά στην επόμενη φάση...

Όμως θα πρέπει να αναφέρουμε πως στο μπάσκετ δείξαμε μια πολύ καλή εικόνα η οποία κάλυψε το άσχημο παιχνίδι που κάναμε με την Μάλαγα. Στο μπάσκετ τον Ολυμπιακό δεν τον φοβάμαι.

Τέλος θέλω να πω με μεγάλη μου χαρά πως στο πόλο η Χίος ξαναπήρε βαθμό στην περσινή πόλη που μας διέλυσε με τις δύο ομάδες της και στα εντός και στα εκτός παιχνίδια και αυτή τη φορά ήταν ο Ν.Ε. Πατρών με τον οποίον ήρθαμε ισοπαλία 11-11 και μαζί με τον Παναθηναϊκό συγκατοικούμε στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος της Α1 με ένα παιχνίδι περισσότερο... Οπότε η Χίος των πολλών οικονομικών προβλημάτων ξεκίνησε με το δεξί σε δύο δύσκολα εκτός έδρας παιχνίδια... Πάντα τέτοια...

Παιδιά της γενιάς μου...

Κάποτε μου έλεγε μια πρώην μου πως στη δουλειά που είμαι τα ξύνω και δεν κάνω τίποτα ενώ στον ιδιωτικό τομέα τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και δε σηκώνεις κεφάλι. Δεν έχει άδικο αλλά με αυτό το βίντεο δείχνω πως ο ιδιωτικό τομέας έχει και αυτός τις καλές στιγμές του. Μα πάνω απ' όλα τα παιδιά αυτά που παίρνω μέρος στο βίντεο ειναι της γενιάς μου, τα 90s με ένα τραγούδι όχι του στυλ αλλά όσο μεγαλώνουμε ότι είναι της γενιάς σου μετά το εκτιμάς... Οπότε ας τους απολαύσουμε... Α και με την νίκη του Θρύλου... Θα τα ξαναπούμε μετά το ματς...

Ποιός είπε πως τελείωσαν οι ανακαλύψεις;...

Σε μία αγαπημένη μου ταινία, στο The Truman Show, ο Τζιμ Κάρεϋ παιδάκι ακόμα είχε πει στο σχολείο πως θέλει να ανακαλύψει νέα μέρη. Η καθηγήτρια έχοντας έναν χάρτη μπροστά της του ανέφερε με ειρωνία πως δεν υπάρχει κάτι άλλο να ανακαλύψεις πια...

Έκανε μεγάλο λάθος. Η ανακάλυψη ως έννοια είναι πολύπλοκη και πολυδιάστατη... Όπως χάρηκε ο Κολόμβος ανακαλύπτοντας την Αμερική έτσι μπορεί να χαρεί και ένα πιτσιρίκι ανακαλύπτοντας ένα κρυμμένο βάζο με γλυκά.

Αυτό ένιωσα και γω χθές μπαίνοντας σε ένα κουτούκι στην Πλατεία Βικτωρίας μετά από μία προβολή στο Τριανόν. Η αλήθεια είναι πως αλλού πηγαίναμε και αλλού βρεθήκαμε. Ψάχναμε να βρούμε μια ταβερνούλα για να τσιμπίσουμε κάτι και να απολαύσω και γω για τελευταία φορά φέτος ούζο. Στη διαδρομή σε ένα στενό μας τράβηξε την προσοχή μια ταμπέλα... Δυστυχώς το όνομα δε το θυμάμαι αλλά θα το επισκεφθώ ξανά σύντομα οπότε θα κάνω μια καλύτερη ανάλυση του χώρου σε άλλη ανάρτησή μου. Σ΄αυτήν εδώ θα αναφέρω το πως ένιωσα όταν το πρωτοείδα και μπήκα μέσα. Οπότε επιστρέφω στη στιγμή που τα βλέμματά μας πέσανε πάνω στην πινακίδα του. "Λες να ναι αυτό;" ρώτησα, "Δε ξέρω... Πάμε να δούμε." Φαινόταν φτωχικό απέξω με δύο τζαμαρίες που είχαν κουρτίνα για να μην μπορείς να δείς τι έχει μέσα. Όμως τα δύο στοιχεία που με γοήτευσαν ήταν ο παραδοσιακός τιμοκατάλογος σε μαυροπίνακα με σχολικά σχεδιά και ο ζεστός φωτισμός από μέσα. "Έχει ούζο!" είπα με χαρά δείχνοντας τον ενθουσιασμό μου για τον χώρο. "Αν έχει και μεζεδάκια θα κάτσουμε...". Μπήκαμε μέσα. Τα τραπεζάκια γεμάτα ραβασάκια και καλυμμένα με ένα τζάμι. Πρωτότυπο... Μια μεγάλη φοιτητικοπαρέα, ένα ζευγαράκι, μια παρεούλα στο βάθος και μείς... Το ωραίο ήταν πως ενώ όλος ο χώρος ήταν άδειος όλοι τους ήταν στριγμωγμένοι μαζί. Αυτό το έδινε κάτι ακόμα πιο ζεστο. Κάτσαμε και μείς δίπλα τους. Ένιωθες άνετα. Δεν είχες την αίσθηση πως σε κοιτάνε και σε αναλύουν από πάνω μέχρι κάτω όπως σε άλλες καφετέριες. Κάτσαμε φάγαμε. 'Ηπιαμε τα ουζάκια μας. Ακούγαμε από το πρόχειρο ηχοσύστημα του χώρου Μάλαμα, Περίδη και άλλους έντεχνους καλλιτέχνες καθώς και τις ψυθιριστές ακολουθίες ορισμένων κομματιών από τους φοιτητές. Επίσης με χαροποίησε ότι από τα λιγοστά άτομα που βρίσκονταν στον χώρο ήταν και μιά γνωστή μου που είχα να δω καιρό. Αυτό ήταν ένα στοιχείο εγγύησης και έγκρισης του χώρου. Όταν συγκεκριμένα άτομα που έχεις σε εκτίμηση προτιμούν αντίστοιχους χώρους δεν υπάρχει λόγος να μην τους εκτιμάς και να τους προτιμάς μελλοντικά και συ.

Και αυτό είναι μία αλήθεια... Πως το συγκεκριμένο στέκι απόκτησε χθές έναν νέο θαμώνα...

Φεύγοντας αυτήν την υπόσχεση δώσαμε. Πως θα ξαναμαζευτούμε εκεί σύντομα για να κάτσουμε περισσότερη ώρα και να απολαύσουμε τόσο την ατμόσφαιρα όσο και την υπέροχη ποικιλία και το χύμα ουζάκι...

Ένα καλό της αλλαγής του καιρού

Δε θα αναρωτίεμαι πλέον κάθε φορά που θα βγαίνω με την παρέα μου έξω ποιό χιώτικο ούζο θα επιλέξω να πιώ... Πάλι στο καλό κρασάκι μέχρι το επόμενο καλοκαιράκι...

Σημαδιακό;

Σήμερα το πρωί δεν ήθελα να ξυπνήσω. Δεν ήθελα να βγω από το πάπλωμα. Και ποιός θέλει θα μου πείτε μιας και έξω είχε πολύ κρύο. Ο λόγος όμως ήταν άλλος. Είδα ένα από τα πιο περίεργα όνειρα της ζωής μου και ήθελα να το φυλάξω καλά μέσα στο μυαλό μου μέχρι τώρα που το δημοσιεύω στο μπλόγκ μου. Μας έχουν πει στην δημιουργική γραφή που παρακολουθώ πως είναι καλό κάθε πρωί που ξυπνάμε και έχουμε αποτυπωμένο ένα όνειρο να το γράφουμε αμέσως σε ένα χαρτί διότι με την πάρωδο της ώρας το ξεχνάμε. Εμένα έμεινε ως τώρα έντονο και ζωντανό μέσα στο μυαλό μου. Με είδα σε μια πόλη άγνωστη και μουντή. Να νιώθω μόνος μου αλλά να με περιτριγυρίζουν και γνωστά μου πρόσωπα (από φίλους μέχρι συγγενείς). Κάποια στιγμή όλα σκοτείνιασαν. Σύννεφα βαριά παντού μας σκέπαζαν. Άρχισε να πέφτει δυνατή βροχή. Κρύφτηκα σε μια στοά και περίμενα να σταματήσει. Τότε είδα στον ορίζοντα ένα πελώριο κύμα. Ο κόσμος συνεχίζοντας την καθημερινότητα του δε το παρατήρησε. Άρχισα να τρέχω σαν τρελός για να σωθώ. Όμως το κύμα με έφτασε. Ήταν όμως αποδυναμωμένο και απλά με έβρεξε. Όμως είχε ήδη επικρατήσει πανικός και όλοι τρέχανε. Ξαφνικά φάνηκε και ένα δεύτερο κύμα. Πολύ μεγαλύτερο. Αυτό σίγουρα θα με σκότωνε σκέφτηκα. Συνέχεια να τρέχω. Ώς όνειρο πάντα έβρισκα τις λύσεις να σωθώ. Βρήκα ένα αμάξι και άρχισα να τρέχω. Ξαφνικά οι δρόμοι άδειασαν. Η κατεστραμμένη πόλη χάθηκε και μπροστά μουεμφανίστηκε ένα καινούργιο τοπίο. Γνώριμο όμως. Το χα ξαναδεί σε ένα άλλο μου όνειρο, θυμάμαι και τους διαλόγους που είχα κάνει σε εκείνο το όνειρο. Όμως συνέχισα να τρέχω. Το κύμα αφού είχε καταβροχθίσει όλη την πόλη συνέχιζε με μανία κατά πάνω μου. Προσπερνώντας το τοπίο αυτό βρέθηκα να οδηγώ παράλληλα σε έναν γκρεμό. Θυμάμαι που τον είχα δει σε ένα άλλο μου όνειρο. Ήταν πολύ απότομος και βαθής. Με είχε πιάσει ίλιγγος όταν τον είχα πρωτοαντικρίσει. Όμως από το πρώτο κύμα είχε γεμίσει μέχρι πάνω με νερό. Έπρεπε να προσέχω διότι αν έπεφτα μέσα ή θα πνιγόμουν ή θα πέθαινα από τον φόβο μου με το χάος που θα κρυβόταν στο βάθος του νερού. Όμως το κύμα με έφτανε επικίνδυνα. Είχε ήδη καταβροχθήσει και το δέυτερο τοπίο ενώ τώρα ερχόταν να γίνει ένα με τον γκρεμό και τα νερά που τον είχαν γεμίσει. Έτρεχα προς τον ορίζοντα μέχρι που αντίκρισα μια παραλία. Έκει το αμάξι εξαφανίστηκε. Περπατούσα στο μαύρο βότσαλο. Τότε τη θυμήθηκα. Ήταν η παραλία από ένα όνειρο που μου έμεινε χαραγμένο στο μυαλό ως ένα από τα αγαπημένα μου (τα οποία είναι ελάχιστα). Σούρουπο πλέον ή αυγή, δε θυμάμαι, δε καταλάβαινα αλλά και δε με ένοιαζε. Ήμουν σε ένα ηφαιστιακό τοπίο, με μια τεράστια παραλία με μαύρο βότσαλο και ψηλούς κόκκινους βράχους που δημιουργούσαν ένα τείχος απομονώνοντας την παραλία από τον υπόλοιπο κόσμο. Περπατούσα μόνος μου. Η ορμή και ο θόρυβος του κύματος είχαν εξαφανιστεί. Τώρα με φυσούσε το απαλό αεράκι που ερχόταν από την θάλασσα... Κοιτούσα τον ορίζοντα και περπατούσα ακούγοντας τον θόρυβο από τα βότσαλα που πατούσα. Τότε άκουσα τον γνώριμο ήχο που είχα ξαναακούσει στο όνειρό μου τότε. Τον άκουγα τον θόρυβο από πίσω μου. Γύρισα απότομα για να μη μου ξεφύγει. Τότε είδα τον μαύρο κένταυρο ο οποίος έπαιζε με τον διπλό αυλό του και λίγο πιο μπροστά του το αερικό, κατάλευκο και διαφανές να χορεύει με τον ρυθμό της μουσικής και με την ένταση του αέρα. Αυτή τη φορά προσπάθησα να δω το πρόσωπο του αερικού (δε τα χα καταφέρει την προηγούμενη φορά). Ήταν μια κοπέλα με τα μάτια κλειστα, την έκφρασή της δε μπορούσα να καταλάβω αν ήταν μελαγχολική ή αδιάφορη με τον γύρω κόσμο. Στάθηκα εκεί αρκετή ώρα και την άκουγα.... Και επιτέλους ξαναένιωσα την γαλήνη και την ομορφιά...

Γειά σου ρε Μαλβίνα...

Που να ξερες Μαλβίνα ότι όλα αυτά που έλεγες κάποτε για τον Κωστάκη βγήκαν αληθινά. Αυτό το πιτσιρίκι εκεί που δε ξέρει ποιός είναι ο φακός και φοβόταν μη βγει σαν μαλάκας έγινε πρωθυπουργός μας για 6 χρόνια. Τα λόγια είναι περιττά... Το βίντεο ντοκουμέντο μιλάει από μόνο του. Θέλω να ευχαριστήσω τα kamarinia.gr και τον ραδιοφωνικό μου "φίλο" Γιαννούτσο που το ανακάλυψε...

Φινάλε στα Προπύλαια

Εκατοντάδες τουρίστες συνανθροισμένοι μπροστά στα Προπύλαια της Ακρόπολης κοιτάζουν ψηλά. Επί ένα τέταρτο παραμένουν σιωπηλοί, κρατώντας, λες, την αναπνοή τους. Αμέσως μετά ξεσπάνε σε χειροκροτήματα. Αυτό που είδαν, το πρωί της Παρασκευής, ήταν ένα μεγάλο δοκάρι να μπαίνει στη θέση του από τους αναστηλωτές. Αυτό που δεν ήξεραν είναι ότι το συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό μέλος ήταν το τελευταίο που επανατοποθετήθηκε στα Προπύλαια.

Το έργο, λοιπόν, τελείωσε και σύντομα το μνημείο θα απαλλαχθεί και από τις σκαλωσιές - το πολύ μέχρι τα Χριστούγεννα. Επόμενο ήταν να αισθάνονται δικαιωμένοι και συγκινημένοι οι άνθρωποι που δούλεψαν τόσα χρόνια για την ολοκλήρωση αυτού του έργου, η διευθύντρια της Υπηρεσίας Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης, Μαίρη Ιωαννίδου και ο αρχιτέκτων μελετητής των Προπυλαίων Τάσος Τανούλας. Από το 2002 και μέχρι σήμερα κατέβασαν 192 αρχιτεκτονικά μέλη με σκουριασμένα σίδερα της αναστήλωσης Μπαλάνου (1909 - 1917) και ανέβασαν 335 μέλη, αξιοποιώντας το αρχαίο υλικό που είχε κατέβει παλαιότερα, αλλά και τα διάσπαρτα κομμάτια από προγενέστερες καταστροφές. Το κόστος; Όσο χρειάζεται για αναπαλαίωση ενός νεοκλασικού: μόλις 6,5 εκάτ. ευρώ. Και γενικώς τα έργα κατά τα έτη 2002 - 2009 είχαν χαμηλό κόστος 32,3 εκάτ. ευρώ για το μείζον μνημειακό σύνολο της χώρας. Η δοκός που μπήκε στη θέση της είχε μήκος 6,5 μ. και βάρος 10,5 τόνους και αιωρήθηκε σε ύψος 13 μ. Τα Προπύλαια είναι πλέον το μοναδικό μνημείο της Ακρόπολης που είναι στεγασμένο στο σημείο της κεντρικής διάβασης των επισκεπτών.

Μέχρι το τέλος της χρονιάς θα έχει ολοκληρωθεί και η αναστήλωση της βόρειας πλευράς του Παρθενώνα και θα αρχίσει η επέμβαση στη δυτική.

Πάντως, χρήματα αυτήν τη στιγμή δεν υπάρχουν γιατί δεν έχει ξεκινήσει η ροή του ΕΣΠΑ. Εν τω μεταξύ, έφυγαν οριστικά εξαιτίας των Π.Δ. Παυλόπουλου 20 πολύτιμοι λόγω εξειδίκευσης συμβασιούχοι.

Αγγελική Κώττη

Έθνος, σελ. 42

Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2009

Στην άκρη της Αττικής γης...

Μέσα Σεπτεμβρίου είχα αναφέρει στο blog μου πως είχα πάει Σούνιο. Ήταν η πρώτη μου φορά που επισκεπτόμουν αυτόν τον τόπο. Το Σούνιο το είχα συσχετίσει με ένα κείμενο από το σχολείο όπου ο Σεφέρης την περίοδο της χούντας τον είχαν καλέσει σε μία εκδήλωση. Εκείνος αντί να πάει εκεί, έφυγε για το Σούνιο και περιέγραφε την σχέση που δημιούργησε τόσο με τον ναό όσο και με τον γύρω χώρο όσο βρισκόταν εκεί μόνος του. Και τελικά διαπίστωσα πως έχει δίκιο. Όπως επίσης διαπίστωσα πως οι Αρχαίοι Έλληνες δεν στήνανε σε τυχαία σημεία τους ναούς τους αλλά σε μέρη που γνωρίζανε πως είναι ενεργιακά. Το νιώθεις από την πρώτη στιγμή που πατάς το πόδι σου εκεί. Δε το χω ζήσει μόνο στο Σούνιο αλλά και στους Δελφούς πολύ έντονα (θεωρώ τους Δελφούς πολύ πιο σημαντικούς ακόμα και από την Ακρόπολη). Μόλις έφτασα λοιπόν εκεί ένιωσα μια ανανέωση, μια χαρά, μια ζωντάνια. Άφησα πίσω μου όλα τα προβλήματα, όλες τις ανησυχίες και όλες τις σκοτούρες Ανηφόριζα προς τον ναό και ένιωθα να πετάω, να ακουμπάνε τα πόδια μου ίσα ίσα στο έδαφος. Άρχισα να βγάζω φωτογραφίες συνέχεια, έκανα κύκλο όλο τον ναό και τον απολάμβανα. Παρατηρούσα κάθε λεπτομέρειά του, την αλμύρα που έχει φάει όλο το μάρμαρο, τα χαραγμένα ονόματα παλιών περιηγητών με χρονολογίες ακόμα και του 17ου αι. , τον κόσμο που ερχόταν να δεί το τοπίο και να φεύγει πάλι χάνοντας την βασική ουσία. Αφού περπάτησα αρκετά γύρω από τον ναό φωτογραφίζοντάς, τον έκατσα σε έναν βράχο. Ένιωθα τον αέρα που ερχόταν από το Αιγαίο, περνούσε από πάνω μου και σφύριζε ανάμεσα από τις κολόνες του ναού. Υπέροχη ηρεμία. Δε μπορείς να φανταστείς ότι λίγα χιλιόμετρα πιο βόρεια βρίσκεται η Αθήνα με τους θορύβους της. 'Εκλεισα τα μάτια μου. Σκεφτόμουν θετικά πράγματα, θετικές εξελίξεις. Γενικά με βοήθησε να δω κάποιες καταστάσεις πιο ψύχραιμα και να μπορέσω να βρω λύσεις. Χαμογέλασα. Γύρισα προς την θάλασσα. Ένα ιστιοπλοϊκό έδινε μάχη να κερδίσει αέρα στα πανιά του. Ήθελα να ευχαριστήσω τον θεό Ποσειδώνα που ο ναός του μου πρόσφερε την γαλήνη που ήθελα. Μάταια. Κοίταξα χαμογελώντας στον ορίζοντα και έκανα από μέσα μου μια ευχή. Δυστυχώς δεν έχει εκπληρωθεί ακόμα αν και έφτασα κοντά στο στόχο της. Γύρισα ξανά προς τον ναό. Τον είχα βγάλει προηγουμένως από το σημείο που καθόμουν με συννεφιά. Όμως τώρα φωτιζόταν έντονα από τον ήλιο που είχε ξεπροβάλλει από τα σύννεφα. Ξαναστήθηκα και τον έβγαλα μια ακόμα φορά. Κατηφόρησα στη συνέχεια προς τα προπύλαια. Εκεί μου έκανε εντύπωση κάποια χαραγμένα ονόματα με τα σύμβολα της Μασονίας. Έχει και αυτός ο τόπος πολλά μυστικά. Και όσα πιο πολλά έχει τόσο πιο πολύ σε γοητεύει... Έδωσα υπόσχεση στον εαυτό μου πως θα ξαναπάω, φεύγοντας...

Ένα χειμωνιάτικο πρωί

Καλημέρα παίδες... Επίσημα μπήκε ο χειμώνας στη ζωή μας. Πολύ κρύο ρε αδελφέ μου. Χθες κοιμήθηκα πρώτη φορα με φούτερα πάπλωμα και κουβέρτα. Είχα γράψει παλιότερα πως πιθανότατα ξαναφάνηκαν οι δύο χαμένες εποχές του φθινοπώρου και της άνοιξης κάτι που θα μας πήγαινε πιό ομαλά στα κρύα αλλά τώρα μου κακοφαίνεται αυτή η παγωνιά τώρα. Με δυσκολία βγαίνω στο μπαλκόνι να μαζέψω τα ρούχα ενώ σε όλο το σπίτι κυκλοφορώ με το πάπλωμα αγκαλιά. Σήμερα η μέρα ήταν ξεχωριστή αφού σήμερα κατέβασα από το πατάρι τα χειμωνιάτικα μου ρούχα και αντικατέστησα τα πολύχρωμα καλοκαιρινά με τα σκούρα χειμωνιάτικα. Πέφτουμε πάλι σε μια χειμέρια νάρκη για να ξυπνήσουμε πάλι φρέσκοι την άνοιξη. Όλο το πρωί κάνοντας αυτή τη δουλειά σιγοτραγουδούσα χειμωνιάτικα κομμάτια από Τσανακλίδου, Στέρεο Νόβα άλλα με ένα κομμάτι και το τραγουδούσα ξανά και ξανά.... Ήταν το "ένα χειμωνιάτικο πρωί" της Έλενης Βιτάλη....

Λευκή Κορδέλα

Σήμερα πήγα να δω την ταινία ενός σκηνοθέτη που ποτέ δεν με αφήνει ικανοποιημένο. Όμως αυτή τη φορά όλες οι συγκυρίες λέγανε πως θα μ' αρέσει. Πήρε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, έχει ως ταινία πολλές διακρίσεις και κριτικές οπότε τι θα με χαλούσε. Θα αναφέρω την φράση μια γυναίκας που καθόταν από πίσω μου στην κατάμεστη αίθουσα του Δαναού, "έχω δεί και καλύτερες ταινίες". Η ταινία "Λευκή Κορδέλα" κατάφερε να μαζέψει κόσμο χάρης στη διαφήμισή της. Είχε καλές ερμηνείες ειδικά τα πιτσιρίκια και μας έβαλε στο κλίμα της περιόδου ένα χρόνο πριν την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Σε σοκάρει το μοντέλο οικογένειας αυτής της εποχής. Σου αποδεικνύει πως όλη αυτή η αυστηρότητα και οι κανονισμοί που είχε το κάθε σπίτι υπήρχαν για να καλύπτουν τα μυστήρια και τις ατέλειες της κάθε οικογένειας αλλά αυτό είχε ως αποτέλεσμα τα παιδιά να ξεσπάνε σε ότι θεωρούσαν άδικο ή ζήλευαν χωρίς να λογαριάζουν τις επιπτώσεις. Πιστεύω πως η ταινία ήταν αδικαιολόγητα βαριά και πως θα μπορούσε να περάσει το μήνυμα που ήθελε πιο εύκολα και πιο ανάλαφρα. Τρείς ώρες διάρκεια κάνουν την ταινία λίγο ανούσια και βαρετή. Πετυχημένο το ασπρόμαυρο που διάλεξε ο σκηνοθέτης. Σε βάζει κατευθείαν στο κλίμα της εποχής. Πολύ καλές οι ερμηνείες των μικρών ηθοποιών με τα υπέροχα εκφραστικά βλέμματα να κλέβουν τις παραστάσεις... Αλλά αυτά δεν αρκούν για να θεωρήσεις μιά ταινία καλή ειδικά την συγκεκριμένη που έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις στα κινηματογραφικά πηγαδάκια...

Διπλή χαρά σήμερα

Μεγάλη αθλητική χαρά έζησα σήμερα καθώς ο Ολυμπιακός έσπασε μια αρνητική παράδοση και πέρασε νικητής μέσα από την έδρα του Ατρόμητου με 1-0 αλλά το πιό σημαντικό είναι το δυνατό διπλό που έκανε η Χίος στην πρώτη αγωνιστική της Α1 αντρών στο πόλο. Πέρσυ και ο Ν.Ε.Πατρών και ο Ν.Ο.Πατρών μας στέρησαν μια θέση στην τετράδα που θα μας οδηγούσε στα ευρωπαϊκά σαλόνια για μία ακόμη φορά... Δε πειράζει. Η περσινή αποτυχημένη χρονιά ας μας γίνει μάθημα για την φετινή μας πορεία η οποία ξεκίνησε καλά με την νίκη μέσα στην Πάτρα με 12 - 13.

Τελικά θα υποκύψω...

Τόσο καιρό ήμουν πολέμιος του facebook. Το έβριζα, το αντιπαθούσα και πάνω απ' όλα το βρισκα πολύ ύπουλο στη πρώην μου σχέση. Όμως διαπίστωσα πως μένω πίσω σε διάφορα events και πάρτυ φίλων διότι δεν ενημερώνομαι εγκαιρα όπως εκείνοι μέσω της ιστοσελίδας αυτής. Έτσι αποφάσισα να φτιάξω και γω ένα προφίλ ώστε να μπορώ να επικοινωνώ καλύτερα με τα φιλαράκια μου και να προωθήσω και το blog μου από κει μέσα. Οπότε να περιμένετε σύντομα να αναρτήσω τη διεύθυνση μου από δω μέσα για να με βρείτε και κεί...

Στιγμιαία σκηνή...

Το αμάξι πηγαίνει με κανονική ταχύτητα στην εθνική οδό...Στο ραδιόφωνο το ζευγάρι έχει βάλει έναν τυχαίο σταθμό με ανάλαφρα έντεχνα τραγούδια. Αγαπιούνται τόσο πολύ όμως έχουν συμβεί τόσα που δε μπορούν να το δείξουν και αυτό τους πονάει... Και τι δε θα διναν να φωνάξουν δυνατά την λέξη "Σ'αγαπώ" και να τους φύγει έτσι ο πόνος και η μελαγχολία αυτών των καιρών... Όμως υπάρχει μία σιωπή. Μία σιωπή χιλιάδων λέξεων... Ευτυχώς είναι η μουσική που παίζει και πάνω σ' αυτήν ψιλοτραγουδούν και περνάνε ευχάριστα τον χρόνο τους μέσα στο αμάξι. Αλλά και αυτό δε τους γεμίζει... Κάποια στιγμή ακούγεται ένα συγκεκριμένο κομμάτι στον σταθμό.

- Αυτό θέλω να παίξω στον γάμο μου όταν θα μπαίνω στο τραπέζι...

- Στον γάμο μας θες να πεις...

- ...

- Μα είναι πολύ μελαγχολικό για να παιχτεί σε μια ευχάριστη στιγμη....

- Λέει όμως την αλήθεια.

Της χαμογέλασε. Είχε δίκιο. Τους έτρωγε αυτή η μελαγχολία. Τους πονούσε. Τους μιζέριαζε. Όμως νιώθανε πλήρης ο ένας δίπλα στον άλλον. Δεν ήθελε να χάσει ο ένας την παρουσία του άλλου αλλά και ο εγωισμός τους δεν τους άφηνε να αξιοποιήσουν και τις ευκαιρίες που τους δινόταν για να βελτιώσουν τη σχέση τους. Η σιωπή παρέμεινε. Το τραγούδι τελείωσε. Ξεχάστηκε αμέσως από τα αυτιά τους...

Το αμάξι συνέχισε την πορεία του(ς)...

Αναρωτιέμαι για τί γιορτάζουμε...

Οι σύμμαχοί μας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο γιορτάζουν την επέτειο της απόβασης στη Νορμαδία ως αρχή του τέλους, ενώ εμείς εμμένουμε στον εορτασμό του ΟΧΙ και της έναρξης του πολέμου. Η απελευθέρωση της Ελλάδος από τους Γερμανούς είναι από τις σημαντικότερες στιγμές της ελληνικής ιστορίας που επισκιάζεται από την γιορτή της 28ης Οκτωβρίου. Ο λόγος υποθέτω είναι πως και οι δύο γιορτές πέφτουν τον ίδιο μήνα. Η πρώτη είναι 12 Οκτώβρίου όταν απομακρύνθηκαν τα στρατεύματα κατοχής από την πρωτεύουσα και η άλλη ήταν 18 Οκτωβρίου όταν ο Γεώργιος Παπανδρέου ύψωσε την ελληνική σημαία στην Ακρόπολη. Μάλλον το γεγονός ότι δεν μπορούμε να έχουμε δύο ή τρεις εθνικούς εορτασμούς τον ίδιο μήνα φαίνεται ότι ενίσχυσε την επέτειο του ΟΧΙ σε βάρος της Απελευθέρωσης και σε πλήρη διαφοροποίηση προς τις συμμαχικές χώρες, που εορτάζουν την D-Day και όχι την αρχή του πολέμου.

Έξι μέρες και έξι νύχτες πανηγύριζε η Αθήνα, σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, από την 12η ως και την 18η Οκτωβρίου. Σήμερα πλέον υπάρχει ένας μικρός απόηχος από τις μέρες εκείνες, με όλο το βάρος στο έπος του 40. Γεγονός που φέρνει σε αμηχανία τους Ελληνοϊταλούς, εταίρους και συμμάχους μας πλέον, ενώ διορθωτικές κινήσεις έχουν γίνει στους στοίχους τραγουδιών της εποχής ώστε να στρέφεται το μένος στους φασίστες και όχι στους Ιταλούς. Όμως η 18η Οκτωβρίου με την έπαρση της σημαίας στον Ιερό Βράχο διαθέτει έναν εθνικό αλλά και διεθνή συμβολισμό και ίσως να έπρεπε να γίνεται πιο αισθητή.

Μεγάλη έκπληξη....

Μετά από τέσσερα κύπελλα τα τελευταία πέντε χρόνια ο Ολυμπιακός αποκλείεται από τον Οκτώβρη στο Κύπελλο Ελλάδος. Πολύ νωρίς βγαίνει από τον έναν τίτλο. Τώρα για Champions League δε νομίζω πως είχαμε μεγάλες βλέψεις μετα την φάση των 16. Πάντως σήμερα ο Πανσερραϊκός πήρε μια πολύ αντρίκια και μεγάλη πρόκριση εις βάρος του Κυπελλούχου Ολυμπιακού. Για να δούμε αν φέτος θα χουμε πάλι το κύπελλο σε επαρχιακή πόλη όπως την Λάρισα πριν 4 χρόνια...
Σήμερα πάντως έχουμε Πανσερραϊκός - Ολυμπιακός 3 - 1

Ψυχή Βαθιά...

Τους χαιρετησμούς μου από την υπέροχη βροχερή Θεσσαλονίκη. Μετά από μήνες απολαμβάνω μια πόλη που την έχω και με έχει αγαπήσει πολύ. Σήμερα πήγα και είδα το Ψυχή Βαθιά, την νέα ταινία του Βούλγαρη που όλοι μας ξέρουμε. Η ταινία ήταν εξαιρετική, καταπληκτική φωτογραφία, ωραίες ερμηνείες, συγκινητικές ιστορίες ενός Εμφυλίου που κανείς μας δε ξέρει, και δε πρόκειται ποτέ να μάθει αν δεν ψάξει μόνος του να βρεί την αλήθεια. Από την αρχή συγκολίνεζαι όταν η ταινία σε ενημερώνει για τους θανάτους και τις απώλειες του εμφυλίου σε σχέση με άλλους πολέμους. Κανείς μας δεν γνωρίζει πως ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος είχε περισσότερες απώλειες από το άθροισμα των θανάτων από τους Βαλκανικούς πολέμους, την Μικρασιατική καταστροφή και τους Παγκοσμίους Πολέμους (μιλάμε για τις μάχες και τα μέτωπα). Δε θα αναφερθώ στη ταινία διότι αυτό είναι δουλειά κριτικών. Απλά θα αναφερθώ στο λάθος τόσο της Ελληνικής Παιδείας όσο και της Ελληνικής κοινωνίας που δεν αναφέρονται στο θέμα αυτό. Όλοι οι συνομήλικοι μου γνωρίζουν πως η ιστορία που κάναμε στο σχολείο είχε μία παύση μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά μιλούσε με λίγα λόγια για το Πολυτεχνείο και την Κύπρο. Που είναι ο Εμφύλιος. Ντρεπόμαστε; Ντρεπόμαστε για το λάθος μας; Ντρεπόμαστε που είχαμε γίνει και μεις πειραματόζωα των Αμερικανών. Λυπόμαστε που τόσο η αριστερά όσο και η δεξιά ρίχνανε τα παιδιά χωρίς καμία πολιτική συνείδηση να σφάζονται στα βουνά. Ντρέπομαι και γω που ως ψευτοεπαναστάτης της εφηβείας μου ασχολήθηκα με τον Ισπανικό Εμφύλιο αδιαφορώντας για τον δικό μας. Ντρέπομαι που κάποιοι αριστεροί και δεξιοί βγαίνουν στην βουλή και έχουν τα μούτρα να μιλάνε και να μας αντιπροσωπεύουν. Και όχι μόνο αυτό αλλά και βγαίνουν τώρα και κατακρίνουν την ταινία. Ντροπή τους για μία ακόμη φορά. Καιρός λοιπόν να μάθουμε τα λάθη μας και να προχωρήσουμε μπροστα. Όσο για μας τους νέους καλό είναι να απολαύσουμε τη ζωή που έχουμε χωρίς να γρινιάζουμε πως όλα μας πάνε στραβά γνωρίζοντας πλέον πως πριν 50 χρόνια συνομήλικοί μας αλλά και παιδιά δέκα και δεκαπέντε χρόνια μικρότερά μας πυροβολούσαν και σκοτώνανε αδέλφια τους χωρίς να το θέλουν τα ίδια...
Χαίρομαι που πλέον βγαίνουν τέτοια αριστουργήματα στο σινεμά ώστε να μας ξυπνήσουν. Καταπληκτική ερμηνεία του Θανάση Βέγγου. Ήταν πολύ συγκλονιστικό να βλέπεις τον χαμογελαστό πρόσωπο των παιδικών μας χρόνων να κλαίει σε ένα πλάνο. Σε κάνει να κλαίς και συ, να νιώθεις τον πόνο του.
Τελος θέλω να αναφέρω πως παραξενεύτηκα με την παρουσία ενός παλιού φίλου και συμφοιτητή ο οποίος από συμμετοχές του σκερτσάκια και διαφημιστικά είχε έναν μικρό ρόλο στο τέλος της ταινίας. Αλλά το χαμόγελο που σκάει στον σκοπό λίγο πριν από το φινάλε μας μένει χαραγμένο μετα τους τίτλους τέλους.
Ας απολαύσουμε με περηφάνια την 28η που κοντεύει θάβοντας μαζί με τους νεκρούς του εμφυλίου και τις ευθύνες μας ώς έθνος...

Ο Θερμαϊκός παππούλης

Ο Θερμαϊκός παππούλης με πόνο στη μέση... Από το blog unafatsa.blogspot.com

Πάλι μας αναστάτωσε η google

Πάλι μας αναστάτωσε η google αφού από τις 9 το πρωί μέχρι πριν λίγη ώρα δε μπορούσε να μπει κανένας μας στο blog του ή σε blog άλλων... Τέλος καλό όλα καλά...

Πόσο τυχαίο είναι αυτό;...

Σήμερα κατέβηκα κέντρο για κάποιες υποχρεώσεις αμέσως μετά τη δουλεία. Όμως έπεσα μέσα στη πορεία. Έχω πλέον ξεφύγει από τις πολιτικές κινητοποιήσεις και έτσι όλο αυτό το γεγονός πιο πολύ μου έφερνε την απογοήτευση της ταλαιπωρίας παρά τον ενθουσιασμό των φοιτητικών και εφηβικών μου χρόνων. Έτσι έκατσα σε ένα παγκάκι να περάσει ο κόσμος και να συνεχίσω τη διαδρομή μου προς το μετρό. Καθώς καθόμουν βρήκα ένα παρατημένο βιβλίο στο διπλανό παγκάκι. Κοίταξα αριστερά, μετά δεξιά και αφού δεν είδα κανένα αδιάκριτο βλέμμα πήγα και έκατσα δίπλα του. Παίζοντάς τον άνετο περίμενα πέντε λεπτά μήπως βρεθεί κανείς να αναζητήσει το βιβλίο. Αφού σιγορεύτηκα ότι δε με βλέπει κανείς τότε το πήρα στα χέρια μου και έκανα πως διαβάζω το οπισθόφυλλό του. Ψέματα το έκανα φυσικά αφού δε χρειαζόταν να διαβάσω το θέμα ενός από τα πιο γνωστά βιβλία αυτής της χρονιάς. Ήταν το "Όλα σου τα μαθα μα ξέχασα μια λέξη" του Μπουραντά. Με έπιασε ένας ενθουσιασμός διότι ήταν ένα ανέλπιστο δώρο ενός άγνωστου προσώπου που το άφησε ή το ξέχασε εκεί, και μου δωσε μεγάλη χαρά σε μια περίοδο που δε μου πάνε όλα (βασικά ένα θέμα) όπως τα θέλω. Άνοιξα αμέσως το βιβλίο να βρω διάφορα στοιχεία του πρώην πλέον κατόχου του. Ήταν ένας σελιδοδείκτης διαφημιστικό όμως αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ένα σκισμένο χαρτί. Άνοιξα να δω αν έγραφε κάτι. Ήταν μια φωτοτυπία από μια σελίδα του βιβλίου. Προσπάθησα να ενώσω τα κομμάτια αλλά φύσηξε εκενη τη στιγμή και μου πήρε ο αέρας τα μισά κομμάτια. Ξαναγύρισα να δω γύρω μου αν με παρακολουθεί κανείς. Τότε σηκώθηκα με το δώρο στο χέρι και ακολούθησα την πορεία των φοιτητών για να την ευχαριστήσω ως τον λόγο που μου έφτιαξε τελικά την μέρα...

Ηθική δικαίωση...

Έδωσε τα πάντα για να καταφέρει να βγάλει σε πέρας έναν δύσκολο ρόλο, τον εαυτό του... Τελικά τα κατάφερε και είμαστε πολύ περήφανοι γι' αυτό όμως δυστυχώς ο ρόλος του είναι τόσο μικρός (αλλά παράλληλα και τόσο σημαντικός αφού ο ίδιος έχει τη τύχη των ηρώων στα χέρια του), που χάνεται στην εξέλιξη της ιστορίας. Γι' αυτό και γω για να τιμήσω τον πατέρα μου για την προσπάθειά του αυτή περιόρισα το βίντεο στο σημείο που παίζει. Έτσι παίρνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ωστόσο χαρίζει το πρώτο δευτερόλεπτο στην Λόλα.

Κυρίες και κύριοι ο καπετάν Άργύρης στον πρώτο του τηλεοπτικό ρόλο...

Υπ' όψην, ο πατέρας μου είναι καπετάνιος και τα γυρίσματα έγιναν πάνω στο πλοίο του...

Έτσι του ανατέθηκε ο ρόλος του εαυτού του...

Να ποιός είναι το αφεντικό...

Όχι πως είναι σοβαρό το θέμα αλλά το χα πει πως αν τα καταφέρω θα το δημοσιεύσω στο blog μου. Η ιστορία αρχίζει από το 2005 όταν ξεκίνησα με τον φίλο και συνάδελφό μου Μήτσο ένα αιγαιοπελαγίτικο ντέρμπυ στο τάβλι μεταξύ των νησιών Χίου και Τήνου. Μετά από 4 χρόνια αυτός που έσπασε το φράγμα των 100 νικών είμαι εγώ με σκορ αυτή τη στιγμή 100 - 88 . Επιτέλους ο Μητσάκος κατάλαβε και παραδέχτηκε ποιός είναι το αφεντικό στο τάβλι... Άντε και στα 200....

Η καλή παρέα και το καλό τάβλι συνεχίζεται....

Με μία άλλη ματιά...

Ένας φίλος χθες μου πρότεινε να δω ένα βραβευμένο βίντεο στο προφίλ του. Μου φαινόταν ενθουσιασμένος. "Γιώργο δες το είναι εντυπωσιακό! Έχει τέλεια μουσική! Το φινάλε άπιαστο!" κτλ. Ας το δω με την σκέψη ότι πράγματι θα μ' αρέσει. Απ' ότι είδα το βίντεο αυτό έχει ενθουσιάσει αρκετό κόσμο. Στο τέλος και μετά από αρκετή σκέψη κατάλαβα το γιατί. Διότι το βίντεο κρύβει μια μεγάλη αλήθεια για την οποία αρκετός κόσμος δεν την παραδέχεται. Εμένα το βίντεο δε μ' άρεσε αλλά το παρουσιάζω για να εξηγήσω τους λόγους που το ξεχώρισα αλλά και επειδή μπορεί σε σας να αρέσει (όπως σε όλο τον κόσμο, εγώ πάντα κολλάω). Η ιστορία μιλάει για έναν τύπο που τον έχει φάει η δουλειά (και ποιόν δεν τον έχει φάει). Σπίτι δουλειά, δουλειά περίπατος, περίπατος σπίτι. Μάλλον είναι αντικοινωνικός και μοναχικός τύπος αφού μόνο η μητέρα του αφήνει μηνύματα στον τηλεφωνητή (και σε ποιόν δε συμβαίνει αυτό, να χτυπάει το κινητό του, να τρέχει με χαρά να το σηκώσει και να διαπιστώνει πως τον παίρνει η "Μαμά" του). Στο φλέρτ ο ήρωας παίρνει μηδέν (ποιός φλερτάρει πλέον). Μόλις του δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσει μια όμορφη κοπέλα ενώ έχει κάθε τρόπο να την γνωρίσει με φυσιολογικό τρόπο, χρησιμοποιεί πλέον μια μέθοδο σημερινής τεχνολογίας με παλιό φλέρτ. Ανταλλάσουν "sms" σε κόλλες Α4 από το ένα κτίριο που είναι ο ένας στο άλλο που βρίσκεται ο άλλος. Πραγματοποιούν ένα ζωντανό chat. Αυτό δείχνει πως σαν άνθρωποι έχουμε ξεφύγει, πως η δουλειά, το άγχος και το ίντερνετ μας έχουν καταστρέψει και από ανθρώπους μας έχει μετατρέψει σε άβουλα πλάσματα. Αυτό που θέλουμε έιναι αληθινή αγάπη αλλά πλέον δεν υπάρχει πουθενά. Ζούμε με τον συμβιβασμό ότι θα γνωρίσουμε μια κοπέλα, που απλά θα μας αρέσει (δηλαδή θα μας δείξει ενδιαφέρον) και απλά θα ενδιαφέρεται για μας (να παίρνει κανένα τηλέφωνο). Η ανθρώπινη αγάπη έχει εξαλειφθεί. Είναι από τα απειλούμενα υπο εξαφάνιση είδη τα οποία δεν έχουν πλέον καμία ελπίδα. Η ιστορία έχει καλό τέλος διότι θέλει να ικανοποιήσει τον άβουλο πλέον κόσμο δείχνοντάς του μέσω ίντερνετ φυσικά πως υπάρχει ζωή. Που είναι η ζωή ρε φιλαράκο... Είναι αυτό που λέμε... Η ζωή δεν είναι σαν τον κινηματογράφο, τα ρομαντικά βιβλία και τα ερωτικά τραγούδια. Η ζωή είναι σκληρή και δύσκολη. Ας την αντιμετωπίσουμε λοιπον...

Δε ξανάγινε...

Μια αλλαγή έκανε ο Ζίκο και αυτή έτυχε να ναι και η χρυσή... Δεν ήταν αυτή ομάδα για να φέρει ισοπαλία ή να χάσει η ομάδα μας... Αν και η Στάνταρ το κυνήγησε και πέτυχε και πρώτη το γκολ δε της κάναμε την χάρη να πάρει έστω ενα βαθμό στην Ελλάδα. Πλέον η πρόκριση είναι στα χέρια μας. Με μία ισοπαλία στο Βέλγιο είμαστε στους "16" ...

Το ταξίδι συνεχίζεται...

Ένα έργο μιας σπουδαίας γλύπτριας που κατάγεται από τη Χίο και τις Οινούσσες της Καλλιόπης Λεμού, εκτίθεται στο Βερολίνο στην Πύλη του Βραδεμβούργου

Η ακαδημία Καλών Τεχνών του Βερολίνου συμμετέχει στις εκδηλώσεις για την 20η επέτειο για την Πτώση του Τείχους με έργο της Χιώτισσας γλύπτριας Καλλιόπης Λεμού.

Η ογκώδης εγκατάσταση με τίτλο "at Crossroads", "στο σταυροδρόμι" έχει στηθεί ακριβώς μπροστά από την Πύλη το Βραδεμβούργου. Το θέμα, που αποτελεί μέρος μιας τριλογίας, είναι η λαθρομετανάστευση. Οι τούρκικες βάρκες "Ugur" - Τύχη, "Umut" - Ελπίδα, "Askim" - Αγάπη μου, "Mavis" - Θάλασσα, "Buket" - Μπουκέτο, που οι ιδιοκτήτες τους τις είχαν πουλήσει σε λαθρεμπόρους και αυτοί με την σειρά τους τις χρησιμοποίησαν για τη μεταφορά των λαθρομεταναστών στην Ελλάδα.

Η Γλύπτρια αναφέρει: "Το Βερολίνο το θεωρώ σαν την πρωτεύουσα του ίσως ισχυρότερου κράτους της Ευρώπης και το σταυροδρόμι συσχετίζεται με τις αποφάσεις που παίρνουν εδώ για το θέμα της μετανάστευσης. Τις πολιτικές αποφάσεις που παίρνουν για την μοίρα των λαθρομεταναστών και για την πολιτική που αντιμετωπίζουμε για τους λαθρομετανάστες. Φτάνουν με την ψυχή στο στόμα, πεινασμένοι και βρεγμένοι".

Η εγκατάσταση της Λεμού που εκτίθεται από τις 12 Οκτωβρίου θα είναι εκεί μέχρι τις 31 Οκτωβρίου. Η βάρκες είναι έτσι στημένες που δείχνουν πως διαπερνούν το μεταλλικό σκελετό που τις στηρίζει, όπως διαπερνούν κάθε χρόνο τα σύνορα της Ευρώπης οι χιλιάδες λαθρομετανάστες. Όπως αναφέρει και η γλύπτρια: "Έχω έρθει σε επαφή με ομάδες αυτών των ανθρώπων στους βράχους και στα νησάκια της πατρίδας μου. Στην κυριολεξία έρχονται με την ψυχή στο στόμα".