Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010

Βάλς στα σοκάκια της Μονμάρτης...


Μονμάρτη... Πόσες φορές είχα ψυθιρίσει αυτό το όνομα σε κάθε ονειροπόλησή μου, σε κάθε βάλς που άκουγα, σε κάθε πινακίδα που έγραφε Παρίσι. Και επιτέλους ήρθε η στιγμή που επισκέφθηκα τη Μέκκα των ονείρων μου. Τόπο έμπνευσης πολλών καλλιτεχνών και ευαίσθητων, ονειροπόλων και μποέμ ανθρώπων. Πηγαίνοντας προς την Μονμάρτη κατεβήκαμε σε λάθος στάση του μετρό. Περπατήσαμε αρκετή ώρα από δω και από κει αλλά πουθενά δε βλέπαμε τον λευκό τρούλο της Ιερής Καρδιάς. Τότε συναντήσαμε έναν μαγαζάτορα. Τον ρωτήσαμε προς τα που πάμε για την εκκλησία. "Ένα ευρώ" μας ζήτησε απότομα. Παραξενευτήκαμε... Βλέποντας την έκπληξη στο πρόσωπό μας μας εξήγησε πως αν έπαιρνε ένα ευρώ από κάθε επισκέπτη που τον ρωτούσε που είναι η Ιερή Καρδιά τότε θα χε γίνει πλούσιος. Γελάσαμε καθώς μας έδειχνε τον δρόμο. Ήταν μία απότομη ανηφόρα. Ευτυχώς το κρύο που επικρατούσε μας βοηθούσε στο να μην κουραστούμε αφού έπρεπε να είμαστε σε μία διαρκής κίνηση. Πρώτη μου επαφή με την Μονμάρτη ήταν ένα μαγαζάκι στο τέλος του δρόμου γεμάτο πίνακες και παλιές αφίσσες που είχαν σχέση με το Παρίσι. Από κει στρίψαμε δεξιά. Τότε είδαμε να προβάλλεται ανάμεσα στα σπίτια ο υπέροχος λευκός τρούλος μισοκρυμμένος μέσα σε ένα σύννεφο. Συνεχίσαμε στα σοκάκια και βγήκαμε στην πλατεία με τους ζωγράφους. Πόσες φορές είχα δει την εικόνα αυτή σε καρτ ποστάλ, πίνακες και ταινίες. Σε λίγο βρεθήκαμε μπροστά στην εκκλησία. Δυστυχώς η εικόνα του Παρισιού δεν ήταν ορατή λόγω ομίχλης. Μου έκανε τρομερή εντύπωση το έντονο λευκό χρώμα του κτιρίου και στο σημείο που είχε ποτίσει με το τυρκουάζ χρώμα της διάβρωσης των χάλκινων αγαλμάτων. Μπήκα μέσα στο ναό. Πάντα με γοήτευαν οι καθολικοί ναοί αλλά ο συγκεκριμένος με είχε κερδίσει από τα εφηβικά μου χρόνια που ονειρευόμουν αυτή τη στιγμή. Πήγα μέχρι τέρμα για να απολαύσω και το υπέροχο ψηφιδωτό που είχε βυζαντινό στυλ. Πρωτοπόροι και πειραματικοί οι Γάλλοι ακόμα και εκεί. Βγαίνοντας από το ναό περπατήσαμε στα σοκάκια, ψωνίσαμε σουβενίρ, φάγαμε γλυκές κρέπες και όταν ο ήλιος άρχισε να σπάει την ομίχλη γυρίσαμε πάλι προς το ναό για να απολαύσουμε την θέα. Επιτέλους άρχισε να προβάλλεται ο Πύργος του Άιφελ στο βάθος. Ένα μεγάλο κύμα συγκίνησης με έπνιξε. Τα ονειρεύομαι όλα αυτά ή είναι πραγματικότητα. Ακόμα δεν έχω καταλάβει πιό από τα δύο ισχύει... Αρχίσαμε να κατεβαίνουμε τα σκαλιά. Σε κάθε επίπεδο έκανα μια στάση να απολαύσω και να φωτογραφίσω τόσο την θέα όσο και την Ιερή Καρδιά που μας χαιρετούσε περίφανη στην κορυφή του λόφου. Βρέθηκα τότε σε ένα άλλο υπέροχο μέρος. Στο Καρουζέλ. Το είχα λατρέψει από την αγαπημένη μου ταινία Αμελί. Θυμήθηκα όλη τη σκηνή με τον πρωταγωνιστή να προσπαθεί να λύσει τους γρίφους που του έβαζε η Αμελί για να την γνωρίσει. Είχε ανέβει σιγά σιγά μέχρι πάνω στην εκκλησία για να διαπιστώσει πως η κοπέλα ήταν δίπλα του κάτω στη πλατεία με το Καρουζέλ και να ξανακατέβει τα σκαλιά τρέχοντας για να την προλάβει. Μάταια όμως... Ήταν ένα ηθικό δίδαγμα ότι ό,τι αγαπάμε φεύγει μακριά μας στο τέλος. Συνεχίσαμε την πορεία μας προς το Pigale. Σε ένα μαγαζάκι που μπήκαμε μέσα να δούμε τα σουβενίρ ακούσαμε Μητροπάνο. Τραγουδούσαμε και μείς μαζί ώς Ελληνάρες που βρήκαμε κάτι ελληνικό σε ένα ξένο μέρος. Βασικά σε αυτούς τους δρόμους απολάμβανα τον κώδικα επικοινωνίας των Ελλήνων. Όταν διαπιστώναμε πως δίπλα μας ή γύρω μας είναι μία παρέα Ελλήνων μιλούσαμε ή εμείς ή αυτοί ελληνικά ώστε να τους ακούσουμε ή νας μας ακούσουν και να πιάσουμε κουβέντα με τις παραδοσιακές ατάκες: " Ά ρε πατρίδα", "Πω πω και άλλοι Έλληνες", " Μα να ακούω σε όλο το Παρίσι ελληνικά;", "Μα που βρίσκομαι... στην Ερμού!" κτλ. Η βόλτα μας στη Μονμάρτη τελείωσε μόλις φτάσαμε κοντά στην Όπερα. Τα συναισθήματά μου;... Ένας τόπος που μου φάνηκε τόσο οικείος που με έκανε να μη νιώθω ξένος, επισκέπτης ή τουρίστας. Ήπια το καφεδάκι μου και έφαγα το σάντουίτς μου σε έναν φούρνο που είχε μία κλειστή αυλή (φωτογραφία με τα τραπεζάκια, τις καρέκλες και την βρύση στη γωνία) ενώ οι καλλιτεχνικές νότες του δρόμου όπως η καρδιά, το πρόσωπο και το ανάγλυφο στο παράθυρο να τα νιώθω τόσο συνηθισμένα σαν να τα βλέπω κάθε πρωί που φεύγω από το σπίτι για να πάω στη δουλειά...
Σίγουρα την επόμενη φορά που θα πάω Παρίσι (σε ενάμισι μήνα ξανά) θα ξαναπάω να χαθώ στα στενά σοκάκια της Μονμάρτης...

11 σχόλια:

  1. Στη συγκεκριμένη ανάρτηση αξίζει να την ξεκινήσετε με το κείμενο και μετά το βίντεο... Αν δε σας πρόλαβα τότε όταν διαβάσετε το κείμενο και έχετε διάθεση ξαναδείτε και το βίντεο...

    Επόμενο θέμα μου από Παρίσι τα Μουσεία (Λούβρο, Ορσέ, Πάνθεον, Μπομπιντού και Όπερα)...

    Αναμένετε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χωρίς ν΄ακολουθήσω τις οδηγίες σου (δεν τις είχα διαβάσει) άρχισα να διαβάζω το κείμενο της ανάρτησής σου..τ΄όνειρο της Μονμάρτης, σκέφτηκα..!
    Αρχίζοντας να βλέπω το βίντεο μ΄εντυπωσίασαν γι΄άλλη μια φορά οι υπέροχες φωτογραφίες..οι λεπτομέρειες έχουν άλλοτε μια παιδική αφέλεια, άλλοτε μια ρομαντική πλευρά, κάποιες φορές μια θλίψη...
    Θαυμάσιες φωτογραφίες!
    Ο Tiersen θα μπορούσε να είχε γράψει το βαλς αυτό για το δικό σου βίντεο (κατά παραγγελία)!!

    Καλό βράδυ, Γιώργο!
    :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια... Όσην ώρα βρισκόμουν στην Μονμάρτη άκουγα μέσα στο μυαλό μου τη μουσική του Tiersen...Ίσως αυτό να με βοήθησε στο να βγάλω αυτές τις φωτογραφίες...
    ήταν ένα όνειρο που πραγματοποιήθηκε και αυτό... καλό σου βράδυ και σε σένα και καλή βδομάδα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Είσαι τυχερός άνθρωπος!
    Σ΄ευχαριστώ κι εγώ..καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μακάρι να ήμουν τυχερός άνθρωπος... :)
    Απλά ότι περνάει από το χέρι μου το κυνηγάω και πολλές φορές το καταφέρνω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Είσαι τυχερός και μάλιστα για πολλούς λόγους! Έναν απ΄αυτούς θα βρεις στην τελευταία μου ανάρτηση (για χατήρι σου)!
    Καλημέρα!
    :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ... Την είδα την ανανέωση της ανάρτησής σου... είσαι φοβερή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. wow. απο τα πιο ωραία μέρη που έτυχε να βρεθώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. polu wraio keimeno..hr8an sto mualo m anamnhseis ap to taksidi sto parisi alla eidika ap th monmarth pou htan to meros pou me aggikse perissotero...isws giati apopneei enan edono romadismo..h uperoxh mousikh tou tiersen tairiazei toso polu me tis eikones ap th monmarth...me ekanes na taksidepsw pali estw k nohta se auto to uperoxo meros!

    ΑπάντησηΔιαγραφή